De trip begon slecht, want er reden geen treinen naar Den Bosch. En Den Bosch was de plaats waar we hadden afgesproken. Ik zag de trip al aan mijn neus voorbij gaan. Ik besloot Spurs maar even te bellen om het te vertellen, maar die vond het geen probleem om naar Tilburg te komen. De trip ging dus ineens toch door. Bij het mooiste stadion van Nederland spraken we af. Ik hoopte maar dat Spurs ditmaal niet de rare snuiter had meegenomen die hij meenam naar Lommel. Gelukkig bleek dit niet het geval. Ditmaal had hij zijn vriendin, een Heracliedin, meegenomen en een andere Telstar-supporter die een fanatiek Engelandvaarder is.

De heenreis verliep voortvaardig. Ik zat achterin met Peter, de Engelandvaarder, en die had mooie verhalen over vroeger. Hij had al meer dan 400 wedstrijden gezien in Engeland en heeft een tijdje gehad dat hij zowat iedere week ging. Enkele mooie anekdotes later kwamen we aan in Seraing. Seraing is een heel mooi stadje als je van industrie houdt. Mooie oude fabrieken en veel luchtvervuiling door Cockerill-Sambre. Dit was zowat de bakermat van de industriële revolutie op het continent. Dit was toch wel echt genieten. Het leek wel op het Engeland uit de jaren-80. Bizar eigenlijk als je bedenkt hoe dicht dit gebied bij Nederland ligt en toch zo verschillend is.

Ondanks mijn grote sympathie voor Club Luik, was ik blij dat de wedstrijd bij Seraing werd gespeeld. Club Luik speelt namelijk op een veredeld amateurcomplex en het Stade de Pairay van Seraing is een indrukwekkend stadion. Een paar jaar geleden speelde Club Luik hier ook haar wedstrijden nadat Rocourt was verkocht aan Kinepolis die er een bioscoop hebben neergezet. Stade de Pairay heeft een vrij imponerende staantribune aan de overkant van de hoofdtribune. Hier stond dan ook de harde kern van Club Luik deze dag, met her en der wat Seraing-fans. Achter de goal was aan de ene kant ook een redelijk grote staantribune, maar deze was vandaag gesloten. Aan de andere kant was nog een gedeelte over van de oude staantribune, maar de andere helft was afgebroken om plaats te maken voor businessseats. Erg lelijk, maar het zal wel geld opleveren. De hoofdtribune zelf zag er ook aardig uit. Een oud ding, maar hij was nog niet aan het vergaan. Voorlopig was dit dus veilig voor moderniseringen.

Het stadion was dus goedgekeurd door ons en we besloten om op de grote terrace te gaan staan. Het was nog vrij leeg allemaal, maar de mensenmassa buiten beloofde wel een redelijk gevuld stadion. Toen we op de terrace stonden was pas duidelijk hoe groot hij eigenlijk was. Als deze helemaal vol zou staan kon dat wel erg intimiderend zijn. Vandaag zou dat zeker niet het geval zijn, maar het zou voller worden dan normaal. Seraing trekt namelijk niet zoveel supporters, maar Club Luik heeft (ondanks de magere jaren) nog altijd een zeer grote achterban.

Langzaamaan stroomden de tribunes vol. Opvallend was dat het eigenlijk alleen maar mensen waren met Club Luik-sjaal en/of vlaggen. Er was geen Seraing-logo te zien. Ik had wel verwacht dat er veel Club Luik-fans zouden zijn, maar dat ze zo in de meerderheid zouden zijn had ik niet verwacht. Waar waren bijvoorbeeld de Seraing-fans die in de succesvolle jaren-90 de tribunes bevolkten?

Ouwehoerend kwamen we de tijd goed door en voor we het wisten stonden beide teams klaar bij de spelerstunnel. We merkten meteen dat we in een wat zuiders aandoend gebied zaten, want met veel vuurwerk werden de spelers onthaald. De hele tribune zag blauw van de rook. Het was een mooi gezicht. Van tifo ben ik niet zo’n fan, maar zo nu en dan (en dan vooral in gebieden waar het van oorsprong vandaan komt) kan ik het wel waarderen.

Beide teams stonden in de grijze middenmoot en moesten uitkijken dat ze niet op de degradatieplaatsen terecht kwamen. Club Luik hing daar al het hele seizoen rond, maar Seraing was ook de laatste weken bezig met een vrije val. Sinds het avontuur met de Brit die 7 miljoen in de club zou pompen ging het bergafwaarts. Voor beide clubs was het dus een erg belangrijke wedstrijd, want de horror van de 4^e klasse willen beide clubs niet meer meemaken. Doordat beide clubs wilden winnen was het een erg open wedstrijd. Het spel was niet best, maar het golfde lekker op en neer met kansen voor beide teams. Doordat de spelers ook vrij hard speelden leek het wel een beetje op een lagere divisie wedstrijd in Engeland. Dat het spel niet best was kon het beste worden geïllustreerd doordat de aanhangers van Telstar en de Heraclied klaagden over de kwaliteit ervan. Dat ik als Willem II’er (verwend met oogstrelend voetbal) het slecht vond was natuurlijk logisch.

Door het snelle spel kon een doelpunt niet uitblijven en de ploeg die het meeste recht erop had (Club Luik) scoorde de 0-1. Zowat de hele terrace en de hoofdtribune ontplofte. Ik schat dat zo’n 90% van het stadion aanhangers was van Club Luik. Uiteraard werden onze longen weer op de proef gesteld door het vele Bengaalse vuurwerk. Sowieso was de sfeer erg goed. Meestal wordt er in de lagere Belgische divisies vooral gezeurd, maar hier werden regelmatig liederen en spreekkoren ingezet. Club Luik ging, na een best leuke 1^e helft, terecht met 0-1 rusten. Na de rust was het opnieuw Club Luik wat de bovenliggende partij was. Maar als zo vaak is het dan de tegenstander die scoort. Een paar man juichden toen de 1-1 erin vloog. Club Luik wist dat het aan een gelijkspel niets had en speelde alles-of-niets. Ondanks enkele grote kansen wilde de bal er maar niet invliegen. Gelukkig bestaat er nog zoiets als gerechtigheid en die kwam er ook in deze wedstrijd. Na een heel knappe aanval scoorde Club Luik uiteindelijk toch de 1-2. Opnieuw ontplofte de tribune en werd er Bengaals vuurwerk aangestoken. De overwinning kwam niet meer in gevaar en Club Luik nam verdiend de 3 punten mee naar huis. Op de tribune was het een groot feest en de supporters werden bedankt door de spelers. De eerste stap naar het behoud was gezet.

We verlieten het stadion met goede zin, want het was een leuk tripje geweest. Het was de tweede keer dat ik Spurs zag en dit keer had hij een beter gezelschap bij dan de vorige keer. Stade du Pairay is een leuk stadion, Club Luik heeft leuke supporters en Seraing is maar een vies plaatsje. Dat zijn de conclusies na de wedstrijd. Een revisit zou zeker geen straf zijn en het is te hopen dat er geen snelle jongen de terreinen van Seraing gaat opkopen. Als dit stadion zou verdwijnen zou het erg jammer zijn. Binnenkort nog maar eens een wedstrijdje gaan bezoeken in Wallonië, want dit was erg goed bevallen.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews