Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Rotherham

Het verslag

 

 

Veel passie tijdens de “Derby van Staal”

 

Rotherham v Wednesday, om deze wedstrijd was de trip eigenlijk heen gebouwd. Deze wedstrijd zou de kraker van de week moeten worden. Deze wedstrijd was ook de reden waarom wij in de buurt van Rotherham waren gaan zitten. Een echte clash tussen twee staalsteden, die zowat aan elkaar vastzitten. Rotherham United is ook een van de rauwere namen in Engeland, terwijl de uiltjes ons al vaak op een goede sfeer hadden getrakteerd. Eigenlijk kon er dus bijna niets misgaan met deze wedstrijd. Omdat hij pas laat gespeeld zou worden, hadden we nog ruim de tijd overdag. Helaas was een van de moetjes van deze dag verveeloor Chocovla ophalen in Manchester. Als een ware kapitalist was hij namelijk even op en neer gevlogen naar Nederland om te gaan werken. Vanaf nu zaten we echter weer met hem opgescheept tot zaterdag.

 

Het paupervliegveld van Manchester was snel gevonden en zag er, uiteraard, weer erg pauperig uit. We hoopten snel Chocovla te kunnen oppikken, maar ik had al een naar sms’je gehad waarin hij aangaf dat het wel even kon duren. Opvallend was dat er volop mannen met lange baarden en tulbanden rondliepen en ook zag je een aantal vrouwen in burka’s. Uiteraard werden deze er allemaal uitgepikt bij de douane , hoewel het volgens de douaniers op zuiver toeval berustte. Om de schijn niet al te veel tegen te krijgen, werd onze blonde Oost-Groninger er ook uitgepikt en zodoende duurde het even. Een beetje moeilijk lopend zagen we hem uiteindelijk, maar hij ontkende iets te fanatiek dat hij mee was genomen naar het kleine kamertje. Het moeilijke loopje zei ons echter wel genoeg.

 

Nadat we het vliegveld hadden verlaten en in ons huisje de spullen hadden gelegd gingen we op weg naar Rotherham om de kaartjes op te halen. We hadden geluk dat het stadion openstond, zodat we er alvast wat foto’s van konden schieten terwijl het leeg was. Vonckie en ik schoten onze rolletjes vol, terwijl de andere twee geërgerd aan het wachten waren. Aangezien we nog veel tijd over hadden konden we even een bezoekje brengen aan Sheffield FC, de oudste club ter wereld. Daar waren ze ook erg trots op, getuige de borden die overal hingen om aan te geven dat ze de oudste club ter wereld waren. Het stadion stelde niet zoveel voor, maar het was toch leuk om daar even geweest te zijn. Helaas zat een bezoekje aan Clowne FC er niet in, was leuk geweest om onze Oude Pekelaar voor het bordje Clowne te laten poseren, en gingen we de rest van de middag vegeteren in de pub. Ladderzat gingen we toen maar weer richting Rotherham om daar een hapje te gaan eten. Zoals verwacht was Rotherham geen gastronomisch paradijs en alleen Don Giovanni’s pizzeria zag er redelijk uit. Eenmaal binnen bleek dat Don Giovanni niet allang een merknaam was, maar dat er echt een bejaarde Siciliaan pizza’s aan het bakken was.

 

Nadat we onze pizza ophadden was het tijd om richting het stadion te gaan. De politie zag ons aan voor Wednesday fans en wilde ons richting een Wednesday pub loodsten. Dat aanbod sloegen we vriendelijk af, want het Millmoor lag op ons te wachten. De turnstiles bleken echter nog dicht en samen met Vonckie ging ik even het jaren-30 winkeltje bij het stadion in. Daar zat een fossiel allerlei voetbalmerchandise te verkopen, van videobanden tot aan programmaboekjes. We kwamen met hem aan de praat en zonder dat we het doorhadden was het alweer drie kwartier later. Tijd om het stadion in te gaan, waar we erachter kwamen dat het wel erg krappe plaatsen waren. Eigenlijk erg vreemd voor zo’n nieuwe tribune. We besloten daarom maar even bij de afrastering te gaan staan en daar begon de mascotte ineens te integreren. Hij bleek Willem II te kennen en vroeg aan mij of ik Michael Jeffrey kende. Uiteraard kende ik die nog en toen wilde hij met ons op de foto. Nog nooit had ik meegemaakt dat een mascotte met ons op de foto wilde, maar dit was natuurlijk een buitenkansje, want Dusty Miller is niet zomaar iemand.

 

Langzaamaan begon het vol te stromen en wij gingen naar onze plek. Meteen werd ons duidelijk hoe sardientjes in een ton zich moeten voelen. Gelukkig ging Vonckie na 10 minuten al ergens beneden zitten, anders had ik dit verhaal niet kunnen schrijven. Buiten dit was het echter volop genieten bij Rotherham. Het stadion deed erg authentiek aan, alleen onze tribune was erg modern, maar die zagen we toch niet. Aan de linkerzijde zat de fanatieke kern van de Millers op een oude, gare tribune met asbestdak. Ook de Wednesday fans zaten op een mooie, oude tribune. Ze hadden ook hun hele vak uitverkocht en het was zo bomwol dat er zelfs een honderdtal fans werden uitgehaald en in het neutrale, uit veiligheidsoverwegingen leeg gelaten, vak werden geplaatst i.v.m. de veiligheid. Aan de overkant van ons was een tribune die bestond uit drie delen, die ook erg “Engels” aandeed. Buiten het stadion was ook de omgeving geweldig. Ik kan niet zo snel een stadion opnoemen wat in een rauwere omgeving ligt. Om Millmoor heen lagen namelijk allemaal scrapyards en hingen er borden waarin werd gewaarschuwd voor giftige stoffen en asbest daken. Het ademde een en al industrie uit. Als hier geen wedstrijddag was, leek het me hier ook geen veilige plaatst om te zijn. Een verhaal wat het fossiel in het winkeltje ons vertelde was dat de eigenaar van de scrapyards, C.F. Booth, zowat alles in de buurt van het stadion bezat. Hij was de ex-voorzitter van Rotherham, maar het enige waar hij toen aan dacht was geld. Deze dag was er toevallig een rechtszaak geweest tussen de club en C.F. Booth, die werd gewonnen door onze grootgrondbezitter. Die rechtszaak had ervoor gezorgd dat Booth nu ook de eigenaar van het stadion was. Het gevolg hiervan is dan weer dat de nieuwe tribune niet afgebouwd gaat worden, aangezien de club geen zeggenschap heeft meer heeft over het stadion. Al met al ziet het er dus niet zo goed uit voor het sympathieke Rotherham.

 

Doordat iedereen bij de club zo vriendelijk was, mocht Rotherham van mij deze wedstrijd wel winnen, ondanks mijn sympathie voor de Owls. De wedstrijd begon ook meteen goed met kansen over en weer. Het probleem van Rotherham was dat ze het niet konden afmaken voor de goal. Ze leken wel ineens heel zenuwachtig te worden. Pas in de 34e minuut werd dit doorbroken en stond het 1-0. De tribunes ontploften bijna en de meegereisde uiltjes werden flink gedist. Sowieso was het sfeertechnisch een heel aardige aangelegenheid deze avond. Het ging flink tegen elkaar op en voor ons stond een dronken man de hele tijd de tegenstander uit te dagen, vanaf 150 meter afstand. Veel zullen ze er dus niet van hebben gemerkt, maar de man had de avond van zijn leven. Er leek wel jarenlange frustratie uit te komen. Hij zal wel ook op zijn hoofd zijn gepoept door een uil of iets dergelijks. Vlak voor rust werd hij ineens heel rustig, want Wednesday kwam gelijk. Het uitvak ontplofte en dat was best een mooi gezicht om te zien. Na de rust schakelde Wednesday er een tandje bij en een doelpunt van ex-Premier League speler Deon Burton zorgde er eigenlijk voor dat de wedstrijd over was. Nadat het in de 55e minuut ook nog eens 1-3 werd, na een wereldgoal, was de wedstrijd echt gespeeld. Rotherham probeerde het nog wel, maar Wednesday was duidelijk te sterk. Een paar grote kansen kreeg Rotherham nog, maar het mocht niet baten. Sheffield Wednesday was door, maar wij hadden toch een leuke avond gehad. Millmoor is zeker een aanrader en avondwedstrijden geven toch een apart sfeertje.



Het rapport

Het stadion

Geweldig. Jammer dat het een all-seater is geworden, maar het ademt nog steeds volop sfeer uit. Gelukkig zaten we op de nieuwe (en meest lelijke) tribune, want die was niet veel. De andere drie waren echt heel leuk. Vooral The Tivoli End had een typisch Engelse uitstraling. Eeuwig zonde dat het geen terrace meer is, want dat was nog imponerender geweest.

De sfeer

Erg goed, maar dat was niet zo'n verrassing tijdens zo'n derby. Veel gezang en geschreeuw over en weer. Een aantal keer zakte het wat in, vooral nadat wel duidelijk was dat de Owls zouden gaan winnen, maar over het algemeen was het erg goed. Zeker de beste sfeer die ik heb meegemaakt tijdens dit weekje Engeland.

De wedstrijd

Best een leuke wedstrijd, maar helaas was al snel duidelijk na de 1-1 dat Wednesday een stuk beter was. De smerige overtredingen zorgden ervoor dat het een echte derby werd. Het blijft zonde dat Rotherham de 2-3 niet kon maken, want dan had het nog een echt spannende wedstrijd kunnen worden.

De omgeving

Briljant. Beter kan bijna niet. Overal scrapyards rondom het stadion die het een wat sinistere aanblik gaven. Zoveel industie heb ik zelden bij elkaar gezien. Ook de heuvels op de achtergrond zorgden voor een leuk zicht, maar de kranen achter het uitvak waren het mooist van allemaal.

Overall

Een zeer leuk avondje uit en de leukste wedstrijd van deze week. Sfeer was top, wedstrijd was leuk en het stadion was leuker dan ik had verwacht. Ik kom hier graag nog eens terug in de toekomst.



De foto's

De club heet ons welkom

Het turnstileblok waar wij die avond doorheen moesten

Zeer dubieus steegje, met het stadion aan de ene kant en de scrapyards aan de andere kant

De kroeg voor de harde kern, naast het stadion

Het watertandende affiche van deze avond

Millmoor gezien vanaf de brug

De Millmoor Lane Stand, waarachter het dubieuze steegje loopt

Persoonlijk mijn favoriet: de Tivoli End

De Railway End, waar de uiltjes zaten deze avond 

De, nog steeds niet afgemaakte, tribune waar wij zouden gaan zitten

Hmmm, een erg gezellig bord

Een van de scrapyards tegenover het stadion

Turnstile in het dubieuze steegje

Leuke floodlight

Is het de Berlijnse Muur of toch Millmoor?

Zicht vanaf het stadion op een van de scrapyards

Dusty Miller, sympathiek en kenner van het Nederlandse voetbal

De cheerleaders van deze avond, iets te jong naar mijn mening

Het optreden van de cheerleaders was vrij matig

Een volle Railway End, met uiltjes erin en hijskranen erachter

De Tivoli End zat afgeladen vol en liet zich duidelijk horen

Stadion, floodlight, chimney en glooiende heuvels: typisch Rotherham

C.F. Booth, niet de populairste man bij de Millers, heeft ondanks alles toch een reclamebord

Wednesday maakt de 1-3 en de wedstrijd is eigenlijk over


 

 

© 2005 All Rights Reserved.