Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Pompey verslag

Het verslag

 

       

 

De vrouw met de ratel

 

24 januari is pas 3 uur oud, als de wekker afloopt in huize Matthews. Ik wrijf de slaap uit zijn ogen na slechts 2 uur onrustig geslapen te hebben. Waar ben ik aan begonnen. Mijn gedachten dwalen af na een paar dagen eerder. Terwijl ik op zijn gemakje aan het internetten was kwam ineens ene TeeZee met de vraag of ik een rijbewijs had en of ik zin had om naar een Engelse wedstrijd te gaan, te weten Coventry City tegen Colchester United met TeeZee en Hgrm. Na enkele telefoontjes gepleegd te hebben was het in orde. We zouden met zijn drieën naar Coventry vertrekken. Het zou een van de laatste wedstrijden op Highfield Road zijn en een mooie gelegenheid zijn om daar nog eens te komen. Plotsklaps verdween Hgrm van het internet. Na ongeveer een kwartier kwam hij terug met de mededeling dat hij toch niet mee zou gaan. Na nog wat over en weer te hebben gediscussieerd bleek Hgrm onvermurwbaar, hij zou niet meegaan. TeeZee probeerde nog andere mensen te charteren, maar het bleek dat niemand mee kon. We zouden dus met zijn tweeën gaan. Ondertussen was het reisplan veranderd, de wedstrijd zou Portsmouth-Scunthorpe United worden. Een van de laatste mogelijkheden om het legendarische Fratton Park te bezoeken. Er waren echter nog wat problemen, ikzelf had mijn paspoort nog niet, want dat lag nog op de Zuid-Afrikaanse ambassade en we hadden nog geen auto. Maar dat zijn geen onoverkomelijke problemen. Na een belletje naar de ambassade was het paspoort geregeld en van mijn moeder kon ik de auto lenen. Nu moesten de kaartjes nog geregeld worden. TeeZee zou die gaan regelen en hij belde naar Portsmouth. Daar werd hij blij verrast door vrolijke Motown-muziek. Lekker swingend zat hij achter zijn telefoon. Hij had ongelooflijk geluk dat de telefoon niet werd opgenomen. Zodoende kon hij maar liefst 12 minuten genieten van deze vrolijke muziek. Daarop besloot hij om later nog eens terug te bellen, weer werd hij getrakteerd op Motown-muziek. Helaas nam de receptioniste de telefoon snel op. Maar zoals Cruijff ooit heeft gezegd, elk nadeel heeft zijn voordeel en TeeZee kon dus kaartjes bestellen. Het was nu eigenlijk zo goed als rond. Daarna spraken we af om zaterdagochtend te vertrekken.

 

Ik zou TeeZee om 5:30 ophalen bij een bushokje. Uiteraard reed ik verkeerd op het laatst, omdat TeeZee had verwacht dat ik uit de richting van Utrecht zou komen had ik een verkeerde routebeschrijving. TeeZee kneep hem en dacht dat ik niet meer zou komen opdagen, hij kende het Brabants Kwartiertje namelijk niet. Uiteindelijk kwam het goed en spraken we af dat we elkaar bij de McDonalds zouden zien. Langzaam zag ik in de verte een gedaante verschijnen. Een lange, lijzige, gestalte. Inderdaad het was net Martin Verkerk. In de ogen van TeeZee was ik ook een exacte kopie van Maradona (zonder krullen). TeeZee legde zijn drugs in de achterbak bij de 58 Chinezen die we de grens over probeerden te smokkelen. Ik zette een gezellige Golden Oldies CD en we konden vertrekken richting Portsmouth. Tijdens de reis discussieerden we volop over van alles en nog wat. TeeZee bleek toch niet zo eng te zijn als ik had verwacht. Ik trapte mijn turkoise Peugeot 206 op zijn staart en met zo’n 160 k/ph tufte we op het gemakje naar de Belgische grens. TeeZee verwachte in het Belgenland wegen van Albanese kwaliteit, dat bleek echter mee te vallen. Rustig reden we verder richting Calais. We passeerden Duinkerke, een werkelijk adembenemend mooie industriestad. Ondertussen speelde de CD-speler de Golden Oldies CD voor de 6e keer. Uiteindelijk kwamen we aan bij Calais. Dankzij BlauwVinger hadden we korting op de Shuttle. Het was een vreemde gewaarwording om met je auto het perron op te rijden en zo de trein in te gaan. Na 35 minuten waren we in het Beloofde Land. Uiteraard was het stralend weer. Altijd als TeeZee naar Engeland gaat is het namelijk stralend weer. TeeZee waarschuwde me om links te blijven rijden, maar zo’n man van de wereld als ik ben, had daar natuurlijk geen problemen mee. Nadat we een zeer dure tankbeurt hadden gehad gingen we verder richting Portsmouth.

  

Uiteraard moest ik eerst nog naar de wc. TeeZee zou er later achterkomen dat ik over een zeer kleine blaas beschikt. Ik overweeg ook een blaasvergrotende operatie, want het was toch vrij lastig, dat heel de tijd naar de wc gaan. We stapten weer in de auto en reden richting Portsmouth, nog 4 uur rijden en we zouden er zijn. We gingen nu bespreken welke voorwaarden er moesten zijn voor een ultieme Engelse wedstrijd, hierbij hanteerden we enkele verhalen van BlauwVinger. We kwamen tot de volgende voorwaarden:

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes)

2. Mensen met kinkhoest

3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven

4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel

6. Miezerig weer/mist

7. Smerig stadionvoedsel

8. Technisch waardeloos voetbal

 

De weg richting Portsmouth verliep bijna zonder problemen. Een van de weinige problemen was met twee volkse mensen in een busje. Terwijl ik de wagen gracieus richting de rechterkant stuurde wilde het busje de andere kant op. De twee volksjongens waren “not amused” en maakte dit duidelijk door een vuistgebaar te maken richting onze wagen. Hierdoor raakte ik enigszins van mijn apropos. Daardoor kon het gebeuren dat ik een verkeerde afslag nam. We kwamen uit bij het pittoreske plaatsje Leatherhead, als je het vertaalt komt er een heel vieze naam uit, waar de mooie club Leatherhead FC is gehuisvest. Hoewel Leatherhead een fantastische plaats is wilden we toch echt naar Pompey toe. Leatherhead FC is een club die ooit nog weleens bezocht zal worden, maar niet nu. Onderweg passeerden we ook het stadion van Liphook United FC. Ook een mooie club. Na 7 uur rijden was het eindelijk zo ver. Fratton Park stond aangegeven. Mijn hart bonsde in mijn keel, eindelijk zou ik een Engelse wedstrijd zien. We stonden in de file, want er was een enorme toeloop op de wedstrijd. Een parkeerplaats vinden was een zware opgave. Waarschijnlijk zouden we de auto neer moeten zetten op het naburige Isle of Wright, waar de fictieve persoon uit de Engelse middelbare schoolboeken woont. Volgens de footballgrounds guide zou je achter de TY Europe-stand (waar wij zouden zitten) voor 5 pond kunnen parkeren. Helaas was dit alleen voor members en dus niet voor ons. Na een hele poos te hebben rondgereden in Portsmouth zagen we een plekje om te parkeren. Dit plekje zag er echter te mooi uit om waar te zijn. Dicht bij het stadion en in een rustige straat. Nadat ik de auto soepeltjes had ingeparkeerd wilden we richting Fratton Park lopen. Alle andere auto’s bleken echter een paars rondje in de auto te hebben hangen. Dit zag er zo verdacht uit, dat TeeZee aan een Engelsman vroeg of dat niet toevallig een parkeervergunning was. Het bleek echter iets belastingtechnisch te zijn. Weer iets geleerd dus.

  

We liepen door een typische, Engelse crescent. Om ons heen zagen we mensen die eruit zagen alsof ze 3x per dag bloed gaven. Dat was dus al zeer goed, helaas bleek geen van de mensen de kinkhoest te hebben. In de verte zag ik de floodlights van Fratton Park al. Langzaam doemde het stadion op. Precies zoals ik het me had voorgesteld lag het stadion midden in een woonwijk. En ja hoor, het stadion overtrof mijn stoutste verwachtingen. Het had 4 verschillende tribunes. We liepen achterlangs op zoek naar de receptie. Op de houten wanden aan de zijkant van het stadion stonden graffitis van verschillende spelers uit het heden en verleden. Vreemd genoeg konden wij geen Harold Wapenaar bekennen. Vreemd, dat is toch echt een levende legende uit de geschiedenis van Pompey. Daarna liepen we richting de achterkant van het stadion. Daar stuitte we op iets schitterends. Het was een steegje dat er zeer uitnodigend uitzag. De muren aan de ene kant waren bezaaid met glasscherven die erop waren gemetseld en aan de andere kant lag er prikkeldraad op de muur, het was net de Berlijnse Muur. Het zag er ook mooi verpauperd uit. Het zag eruit alsof het er enorm naar urine zou ruiken, maar dat was verrassend genoeg niet het geval. Waarschijnlijk stonk het er zo erg dat het voor het menselijk reukorgaan niet te bevatten was. Vergelijk het met die hondenfluitjes, dat geluid is zo hoog dat je het als mens niet hoort. De urinelucht was dus zo erg dat je hem niet meer kon ruiken. We liepen verder in dit ongure steegje en wat zagen we tot onze verbazing een graffiti waarop stond “Fuck Pompey” en vlak daaronder in hetzelfde lettertype “Everton Forever”. We hadden sterke vermoedens wie dit gedaan kon hebben. Het steegje had allerlei karakteristieke ingangen om de tribune op te komen. Ze waren nog lekker ouderwets van hout en zagen er afgetakeld uit. Langzaam liepen we verder richting de TY Europe stand, daar waar wij zouden zitten. We liepen over het parkeerterrein waar we eerder niet mochten parkeren. Het zat vol met kuilen, hobbels, water en pis. Gelukkig hadden we hem dus niet hier neergezet, dan waren we 5 pond lichter geweest en was de auto waarschijnlijk veranderd in een koekblik. We liepen langs de handtekeningenjagers (waarschijnlijk voor Wapenaar) en kwamen bij een nog mooier steegje uit. Dit steegje was zo smal dat je elkaar met moeite kon passeren. Helaas was het te donker, dus er zijn geen foto’s van gemaakt (dom, dom, dom). Toen we uit dit steegje kwamen zag ik een van de mooiste dingen uit mijn leven. De ingang van Fratton Park. Dit was niet zomaar een ingang, maar een ingang in Beiers/Zwitserse stijl. Echt genieten. BlauwVinger had niets teveel gezegd over deze ingang.

 

Na de kaartjes te hebben opgehaald bij de receptie, met mooie vloerbedekking in Pompey-stijl, gingen we ons geld uit de zakken laten kloppen door de merchandise van Pompey. TeeZee kocht een vaantje en spelerskaarten van zijn favoriet Wapenaar. Sir Stanley kocht een sjaal en een minidress van Pompey en voor zijn thuiszittende vriendin een Pompey-beertje (jaja, ik ben een echte romanticus). Daarna gingen we op zoek naar tape, want  we moesten een 1/6 taartpunt van onze koplampen afplakken, omdat we anders de Engelsen zouden verblinden. Na een bezoekje aan de grootste doe-het-zelf zaak van de wereld hadden we dan toch tape te pakken. We gingen terug naar de auto en zagen dat we nog steeds geen bon hadden, welk een meevaller. Het krachtmens (ik dus) schuurde een stuk tape eraf, gaf het aan TeeZee en deed de lichten aan. TeeZee plakte het stukje precies zo dat het 1/6 taartpunt was. En zo geschiedde het ook aan de andere kant. De Engelsen konden weer veilig de weg op gaan. Ze zouden niet verblind worden door de wagen van de moeder van Sir Stanley. Na weer een keer te hebben gezeken, dit keer bij de McDonalds, en wat mooie panorama-foto’s te hebben gemaakt van Fratton Park beende wij twee ons een weg naar het stadion. Eindelijk zou het gaan gebeuren; de ontgroening van Sir Stanley Matthews. Maar er begonnen zich figuurlijk donkere wolken boven deze trip te gaan verzamelen. Waar was namelijk de ingang van de TY Europe-tribune? Niet in dat vage eerste steegje, dat was slechts voor seasonticket holders. Maar de enige ingang van de TY Europe-tribune was gesloten. Welk een onheil, de wedstrijd was verder weg dan ooit. We liepen in de richting van de prachtige ingang. Ook daar leek geen ingang te zijn naar de tribune. Gelukkig was er een behulpzame steward die vertelde waar de ingang was, de trip was gered. We liepen door de turnstiles. Zo een heeft BlauwVinger ook in zijn tuin heeft staan. Niets stond ons meer in de weg om Fratton Park te bezoeken. We liepen de trappen op waaronder een fietsenstalling is gebouwd, dus Fratton Park is per fiets te bezoeken, en bestegen de tribune. Het stadion was nog vrij leeg. We hadden mooie plaatsen vooraan. De wedstrijd kon wat ons betreft beginnen.

 

Langzaamaan stroomde de tribunes vol. Scunthorpe United bleek veel mensen te hebben meegenomen. Ze kregen het uitvak helemaal vol, dus zo’n 3.000 man waren meegekomen om hun helden te zien verliezen. Een van die 3.000 man was Scunny Bunny, de mascotte van Scunthorpe. Die mascottes kijken altijd heel vrolijk. Ik verbeeld me dan altijd dat er een extreem chagrijnig persoon inzit, maar bij Scunny Bunny dacht ik dat helemaal niet. Daar zat een olijke dikkerd in. Pompey had ook een mascotte, de supercommerciële Frogmore Legmore. Hij gedroeg zich arrogant en zeer vervelend. Wat een wereld verschil waren deze twee mascottes. Helaas kon het publiek van Pompey Scunny Bunny minder waarderen en hij kreeg de meest vreselijke woorden naar zijn hoofd. Van puffter tot faggot. Heel vreemd want ik ben er van overtuigd dat Scunny Bunny geen homoseksuele geaardheid heeft.

 

De supporters van Scunny hadden ook ballonnen meegenomen. Meestal ben ik niet zo voor dat soort blije dingen, maar nu was het wel mooi om te zien. Al die supporters met die ballonnen. Als tegenzet gooiden de Pompey-fans allemaal snippers naar beneden. TeeZee was duidelijk “not amused” dat zijn haar vol snippers zat. Daarna werd het "Pompey till I die" ingezet . De legendarische man met het lange blauwe haar hebben we trouwens ook gezien. Ik dacht alleen dat het een vrouw was, maar dat was dus een misrekening. Wat wel een vrouw was, en wel een schitterend exemplaar, was de vrouw met de ratel. Ik dacht dat ik droomde toen ik haar zag. Dit kon gewoon niet, zo’n mooie vrouw. Ze zat niet op de onze tribune, maar op de hoofdtribune. Ze viel me op toen de namen van de Pompey-spelers werden voorgelezen. Ineens hoorde ik een ratel. Een ratel is natuurlijk sowieso al schitterend, maar het werd nog geweldiger omdat Zij hem vasthield. Het was een vrouw die je normaal alleen in je dromen tegenkomt. Ik zal haar proberen te beschrijven, hoewel ik hiervoor woorden tekort zal komen. Ze was ongeveer 70 jaar en, uiteraard, had ze geen tanden meer. Het was een echt tandeloos zoogdier. Verder had ze een fles bij zich met daarin sterke drank, welke is mij niet bekend, maar ik vermoed rum. Tevens had ze de stem van een luchthoorn. Een mooie bijkomstigheid was dat 4 van de 5 woorden die ze zei scheldwoorden waren. Het lijkt me ook onmogelijk om als speler niet je best te doen met zo’n supporter. Dichtbij stond een agent die sterke overeenkomsten had met Jim Carey. Hij had duidelijk angst voor de vrouw met de ratel. Het was duidelijke dat hij op een fysieke manier al eens kennis had gemaakt met de ratel. Ik was zo aan het genieten van die vrouw met de ratel dat ik de aftrap miste. Helaas, maar logisch. Ik heb nog een foto van haar proberen te maken, maar dat is niet helemaal gelukt doordat die tribune overbelicht was. 

 

Aan een van de andere kenmerken werd ook snel voldaan. Schuin voor ons zat een typisch Engels meisje dat eruit zag alsof ze 3x per dag bloed gaf. In-en-in wit met een mooie centenbak en graatmager. Mijn dag kon al niet meer stuk wat er ook zou gebeuren.

Een teleurstelling was dat zowel Wapenaar als de Zeeuw niet meespeelden. Gelukkig stonden er wel twee surrogaat-Nederlanders in, namelijk Stefanovic en Pasanen. We zijn toen die maar gaan aanmoedigen. Ook stond er een nep-Gullit in, Primus, daar konden we ons ook mee identificeren. Hoewel hij natuurlijk niet zo’n briljante voetballer was als de Zwarte Tulp.

 

Toevallig gebruikt Redknapp alle wissels, behalve de twee Nederlanders. Het voetbal was allerbelabberdst. Scunthorpe werkte zichzelf uit de naad, maar kon niet op tegen de ploeg die 3 divisies hoger speelde. Portsmouth ging wat arrogant voetballen en maakte de kansen die het kreeg niet af. Pas in de 35e minuut maakte Taylor er 1-0 van. Wij, en de rest van het publiek, dachten toen; kat in het bakkie. We verwachten een complete walk-over in de tweede helft. In de tweede helft bleef het voetbal hetzelfde. Pompey was de ploeg die het spel maakte en verschillende kansen kreeg en Scunny werkte zichzelf kapot. We hebben verschillende tackles mogen aanschouwen waarvoor je in Nederland de rode kaart zou krijgen, maar hier was het niet eens een gele kaart. Een mooi moment was toen een van de Scunny-spelers op de grond lag naar een overtreding, een van de Pompey-aanhangers een ziekenwagengeluid maakte met zijn trompet. Engelse humor blijft leuk. In de 66e minuut leek de wedstrijd gespeeld, Taylor maakte zijn tweede van de dag. Deze voorsprong zou Pompey niet meer uit handen geven leek het. Er gebeurde echter iets opvallends. Pompey leek het wel te geloven en zakte terug op de eigen helft. Scunny wist dat het alles of niets was en ging het klassieke Kick-and-Rush voetbal spelen. Scunny kreeg ook een aantal enorme kansen. Helaas waren de spitsen van het niveau Koop Utrechts Turf. Zodoende bleef Pompey overeind. Ook Hislop had een zeer goede dag er ranselde er een aantal zeer gevaarlijke ballen uit. In de 75e minuut bracht Scunthorpe Andy Parton erin. Het bleek een gouden wissel te zijn, want waar de meer ervaren spitsen faalden, pompte deze local de 2-1 erin. De Pompey-supporters waren verbijsterd en werden vocaal overklast door de Scunthorpe-aanhang. Scunthorpe zette aan voor een wanhoopsoffensief, vergelijkbaar met het Ardennenoffensief. Alle ballen werden in de box gepompt, maar Hislop bleek toch wel een goede keeper te zijn. Wapenaar vindt zichzelf beter, maar ik heb zo mijn twijfels toen ik deze wedstrijd zag. De mannen van Scunthorpe gooiden zich met gevaar voor eigen leven voor de bal. We waren zelfs nog getuige van een Bakhuysiaanse snoekduik van een van de spelers van Scunthorpe, helaas ging de bal er niet in. Stiekem was ik aan het hopen dat Scunthorpe nog gelijk zou maken, maar helaas de scheidsrechter floot af. Pompey-Scunny was geëindigd in een 2-1 overwinning voor Pompey.

 

Na afloop van de spannende wedstrijd, waarin het zweet kwistig tussen de bilnaden van menig Pompey-fan heeft gegutst, wilde ik nog wat foto’s maken. Een naargeestige steward moest weten of de foto’s geen commercieel doeleind hadden. Met een bibberende stem zei ik van niet en het was goed. Pffft, wat een geluk, ik had namelijk geen zin om een nachtje te brommen in een Portsmouthse politiecel. Na de wedstrijd liepen we, waarschijnlijk, voor de laatste keer in ons leven door de mooi ingang. Nog een blik wierpen wij hem toe en toen liepen we weer terug naar onze automobiel. Onderweg kwamen we het café weer tegen waar voor de wedstrijd de supporters van beide clubs gemoedelijk samen een pintje hadden gepakt. In de crescent stond onze auto nog steeds, zonder boete of vernielingen. De 1/6 taartpunten tape zaten er goed op, niets kon ons meer tegenhouden om terug te rijden naar ons kleine kikkerlandje. Helaas hadden we buiten de files gerekend. Gelukkig kwam op de radio een nabeschouwing van de verschillende wedstrijden. We kregen o.a. een echte Brighton-supporter aan het woord die verklaarde dat hij Scarborough-Chelsea in de pub had gekeken ipv de wedstrijd van zijn eigen club. Dat hij niet was gegaan lag niet aan hem, maar ze hadden Chelsea niet moeten uitzenden, dan was hij wel naar Brighton gegaan. Dit gezever ging nog een tijdje door, maar we waren aan het wachten op het verslag van Liverpool-Newcastle. Vreemd genoeg kwam dit op de radiozender. TeeZee ging toen flink zoeken op de radio, maar het was niet te vinden. Hij probeerde toen Radio Quay te vinden, het Portsmouthse equivalent van Radio Aire, Leeds fans hier wel bekend. Ook dat lukte niet in plaats daarvan zette hij Classic FM op. Een zeer goede vervanger. Er was trouwens iets zeer vreemds aan de hand met die zender. Als er zware, dreigende muziek werd gespeeld ging er iets mis. Andersom was ook het geval als er lichte, vrolijke muziek werd gespeeld ging alles goed. We hadden in ieder geval het geluk dat we nog niet fout waren gereden. Ineens kwam het requiem van Mozart op Classic FM. Dit voorspelde weinig goeds. We waren druk in gesprek toen we opeens een metersgroot bord zagen met daar M25, die we moesten volgen, helaas stond dat op de andere weg. We hadden dus de afslag gemist. Daarna gebeurde er iets heel eng, we kwamen namelijk weer uit in het plaatsje Leatherhead. Hoewel het goed toeven is in Leatherhead wilde we toch naar huis en besloten we de weg terug te zoeken naar de M25. In de auto hadden we het erover of Leatherhead een voetbalclub zou hebben. Dat bleek dus zo te zijn, TeeZee heeft zelfs een foto van het stadion gevonden op het internet.  Ze blijken zelfs een keer succes te hebben gehad. In het seizoen 1974/1975 haalden ze namelijk de 4e ronde van de F.A. Cup waarin ze werden uitgeschakeld door Leicester City. Leatherhead FC had o.a. Colchester en Brighton aan de zegekar gebonden.

 

Na dit korte intermezzo over de club Leatherhead FC ga ik weer verder met waar we gebleven waren, namelijk in het plaatsje Leatherhead. Na een korte sightseeingtour door Leatherhead gingen we op zoek naar de M25. Helaas had Woking zo’n aantrekkingkracht op me dat ik weer de verkeerde afslag nam, dit keer richting Woking. TeeZee dacht dat we gedoemd waren om voor eeuwig in Albion te blijven. We reden door donkere wouden waar trollen en gnomen de baas waren (tenminste dat denk ik). Gelukkig kwamen we op een extreem grote rotonde uit en die leidde ons naar de M25. We waren weer op weg naar Folkstone. Het bleek trouwens dat TeeZee zich had vergist in de tijd. We hadden nog een uur extra om bij de Shuttle aan te komen. Als we zouden willen konden we zelfs nog een keertje verkeerd rijden. Maar dat deden we toch maar niet, hoewel het niet veel scheelde. Toen we er aan kwamen rijden bleek dat we een half uur eerder konden gaan, dus de wachttijd viel mee. Nadat ik maar weer een mijn blaas had geledigd en we ons avondeten hadden gekocht (TeeZee; een Mars en Pringles en Sir Stanley; rare chips die zogenaamd naar beef zouden smaken). Ik trapte de auto maar weer eens op zijn staart en scheurde richting Shuttle. We waren nummer 2 in de rij en zaten dus zo in de trein. In de auto smulden we van onze gastronomische hoogstandjes. In Calais moesten we nog een keer tanken. Vreemd genoeg was ik weer meteen gewend aan het rechts rijden. TeeZee had in Engeland grotendeels het woord gevoerd met de lokalen, aanzien hij beter is in Engels (hoewel ik ook redelijk steenkolen Engels spreek), maar ik ben sterk in Frans. Bij het tanken bleek er een list te zijn. Je kon slechts tanken als je je paspoort inleverde bij de balie. Hier kwamen we pas na een flink aantal keer proberen achter, hoewel het redelijk duidelijk stond aangegeven. Ik ging als een man van de wereld uitleggen aan de kassajuffrouw wat de bedoeling was. Ze vroeg o.a. welke pomp hij wilde, zonder na te denken zei ik “cinq”. TeeZee was met stomheid geslagen. Hij was op stap met een talenwonder. Na een zeer rare manier van pinnen (geen pincode intypen) konden we weer verder gaan. De saaie weg door Noord-Frankrijk en België verliep zonder verdere problemen. Uiteindelijk kwamen we aan bij de Nederlandse grens, TeeZee slaakte een gilletje van opwinding toen we hem passeerden. Oost West thuis best. Op dat moment was ik ongeveer 20 minuten van Tilburg, maar helaas vond TeeZee het niet goed als ik hem op het station van Tilburg zou afzetten. TeeZee is namelijk een heel erg luxe persoon, goed misschien speelde het ook mee dat er om 2:00 geen treinen meer reden. Ik passeerde de grootste windmolen van Nederland, dé trots van Zoetermeer. TeeZee had het even moeilijk toen hij hem zag. Toch mooi om te zien dat iemand zo van iets banaals als een windmolen kan houden.

  

Nadat ik TeeZee had afgezet bij een bushokje ging ik op weg naar Tilburg. Onderweg kwam ik iets wonderlijks tegen, de broeikassen van het Westland. Het zag er heel dreigend uit, al dat gelige licht en die rook. Toch was ik zo onder de indruk dat ik de afslag Rotterdam miste. Gelukkig kon ik mijn fout snel corrigeren en zat ik snel weer in de richting van Rotjeknor. Ik voelde me gelukkig toen ik een van de grootste geluidswallen van Nederland passeerde. Ik zat op de goede weg. Binnen het uur was ik in de mooiste stad van Nederland, Tilburg. Mijn moeder was ook net thuisgekomen, dus vertelde ik daar mijn wonderlijke avontuur tegen. Toen ik bovenkwam bleek mijn vriendin ook nog wakker en ook die vroeg hoe het was. Ik had onderhand blaren op mijn tong van het de hele dag praten. Moe maar voldaan probeerde ik te slapen. Helaas lukte dat niet al te best. Ik had toch teveel dingen meegemaakt deze dag. Het bleef nog een tijdje door mijn hoofd malen. Zelfs na een aantal dagen na de wedstrijd dacht ik er nog geregeld aan terug. Al met al was het een geweldige ervaring mijn eerste Engelse wedstrijd.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

1. Een krakkemikkig, oud stadion (liefst met 4 verschillende tribunes)

Dit overtrof mijn stoutste verwachtingen. Het was een schitterend stadion. Echt een aanrader, helaas wordt het binnenkort waarschijnlijk verbouwd. Een 9,9 dus.


2. Mensen met kinkhoest

Niet gezien of gehoord. De vrouw met de ratel heeft waarschijnlijk een extreem misselijke hoest, maar we hebben die hoest niet gehoord. We hebben alleen een kind misselijk horen hoesten, maar of het de kinkhoest was waag ik te betwijfelen. Een 2.


3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven

Ja hoor. Die waren er volop, met als hoogtepunt het meisje wat schuin voor ons zat. In-en-in wit was ze en om het nog mooier te maken had ze ook nog eens een enorme kin en was ze graatmager. Ik ben een beetje verliefd nu. Een 8,5


4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league (oftewel iets geniaals wat gebeurt in de wedstrijd).

Wij zijn geen BlauwVinger die dit meemaakt. Het einde was bloedstollend, maar die lamme keeper van Scunny kwam niet eens mee naar voren. Een 4.


5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel

Woorden zijn overbodig. Een 10


6. Miezerig weer/mist

Ook dit punt is niet gehaald. Het was stralend weer. Er kwam slechts een donkere wolk voorbij, daar vielen enkele druppels uit en dat was het. Een 3.


7. Smerig stadionvoedsel

TeeZee genoot van zijn pie. Schijnbaar heeft hij gteen smaak, want het zag eruit als snot. Doordat het toch smaakte, een 6 hiervoor.


8. Technisch waardeloos voetbal

Vooral Scunny deed zijn best, hoewel Pompey ook niet best speelde. Als die zo blijven voetballen vliegen ze eruit. Maar volop vliegende tackles, sturm-und-drang spitsen, veel werklust. Een 8 dus.

 

Al met al een goed rapport dus. Alleen de weergoden zaten niet mee, want ik vermoed dat slecht weer kinkhoest wel zal opwekken.



De statistieken

Portsmouth v Scunthorpe United 2-1 (24/01/2004)

35. Matt Taylor 1-0

66. Matt Taylor 2-0

89. Andy Parton 2-1

Ground: Fratton Park, Portsmouth

Visits: 1

Season: 2003-2004

Competition: FA Cup (Fourth Round)

Position Portsmouth: 17 (Premier League)

Position Scunthorpe United: 16 (Third Division/League Two)

Gate: 17508

Match Number in England: 1

Goals: 3

Line up Portsmouth:

Hislop, Primus, Pasanen, Stefanovic, Taylor, Smertin (58. Schemmel), Berkovic, Hughes, Berger (58. Faye), Sheringham, Harper (88. Robinson)

Line up Scunthorpe United:

Evans, Graves (30. Ridley), Byrne, Stanton, Sharp, Sparrow, Barwick, Kilford, Beagrie, Torpey, Hayes (75. Parton)

Yellow Cards:

Stefanovic (Portsmouth), Byrne, Hayes (Scunthorpe United)



De foto's

Fratton Park in de verte

Via dit straatje liepen de Scunny mannen richting hun tribune

Leuke graffiti achter de Milton End

Ook al is het een foto; je ruikt de pis gewoon

Als de Pompey Firm je hier te pakken krijgt kun je rekenen op een flink slaag

Hoogtepunt van Fratton Park voor mij was deze façade in Mock-Tudor stijl

Aan de rechterkant het stijf uitverkochte uitvak met daarin 3.000 uitzinnige Scunny fans

De hoofdtribune met vooraan de Jim Carey bobby en, staand met de groene jas, de vrouw met ratel

De North Stand

De Ty Europe Stand, met daarop de fanatieke supporters van Pompey


 

 

© 2005 All Rights Reserved.