Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Plymouth verslag

Het verslag

 

 

Seip, Sambo en Sherry Coke

 

Na een redelijke nachtrust, alleen het uitslapen lukte niet echt, werd ik weer vroeg wakker. Na een snelle douche besloot ik om Torquay maar een te gaan verkennen, want we hadden pas om half 9 afgesproken bij de ontbijttafel. Ineens werd Joost ook wakker en besloot om mee te gaan voor wat kiekjes. Torquay bleek best een leuk plaatsje te zijn met hier en daar wat te kitscherige elementen. Uiteraard werden de palmbomen vastgelegd op de gevoelige plaat, evenals wat Torquayse hotspots. Wat opviel was dat er geen dronken sletjes meer lallend over de boulevard aan het strompelen waren en ook lag er nergens kots (of het was al door de meeuwen opgegeten). Na deze verkwikkende ochtendwandeling gingen we weer terug naar het hotel. SuperJohn was ondertussen al aan het integreren met de uitbaters, maar Chocovla was nog steeds aan het genieten van de gratis pornokanalen op zijn kamer. Sociaal als wij zijn besloten we alvast wat te bestellen. Ondanks hevige maagkrampen ging SJ toch voor het Engelse ontbijt. Als ware juffershondjes besloten Joost en ik voor toast te gaan. Chocovla kwam zich ondertussen ook melden en koos ook voor het Engelse ontbijt. Het eten was uitstekende en uitbuikend vertrokken we uit Torquay. Nog in Torquay kwamen we een erg leuk stadion tegen, van de rugbyclub van Torquay, maar verzoeken aan SJ om er even te stoppen waren aan dovemansoren gericht. Hij was blijkbaar nog not-amused over het Bath-incident een dag eerder.

 

Via enkele pittoreske weggetjes en dorpjes, hoewel het vooral erg leeg was, kwamen we aan in Plymouth. Eerst moesten er natuurlijk nog bodschappen worden gedaan. Dit keer niet in een Tesco, maar bij de grote concurrent Sainsbury’s. Deze Sainsbury’s had een heel mooie façade. Vergelijkbaar met de Stevenage Road façade. We sloegen diverse liters cola light met kersensmaak in en gingen weer verder richting het stadion. We hadden een erg voorspoedige reis gehad en waren er al 3 uur van tevoren. De parkeerplaats, de grootste die we tot nu toe hadden gezien, was nog erg leeg en we zagen SJ glunderen. Doordat het nog zo leeg was, stonden we helemaal voor de uitgang en zouden we zo weg zijn. Dit was erg positief, want we hadden nog een lange reis voor de boeg. Na de parkeerplaats minutenlang te hebben gefotografeerd besloten we een rondje rondom het stadion te maken. De Devonport End, Lyndhurst Stand (waar wij op zaten) en de Park Barn End waren vrijwel identiek. Het leuke aan het stadion was dat het erg groen was en dat het omringd werd door een park. Het gaat wat ver om te zeggen dat het stadion en het park een waren, maar het geheel was wel aardig. We waren ondertussen aanbeland bij datgene waar we voor kwamen; de Grandstand. Als eerste werden de prachtige turnstiles vastgelegd. Ondertussen leek het alsof Joost weer eens werd lastiggevallen door een steward. Dit keer was het echter een sympathieke clubman, die ons graag binnen wilde laten.

 

Wat via de mail niet was gelukt, lukte nu ineens onverwachts wel. Lopend op de trappen van de Grandstand had je het gevoel dat je terug ging in de tijd. Veel rottend hout en oude, afbrokkelend beton. Voor ons als liefhebbers is het natuurlijk fantastisch, maar voor een club die verder wil is het niet echt fijn om zo’n tribune te hebben. De man vertelde over de toekomstige plannen van de club. De Grandstand zou plat gaan en vervangen worden door een nieuwe tribune in de stijl van de andere 3. Ze zouden echter niet aan elkaar worden gebouwd. Ook waren er plannen, als het erg goed zou gaan met de club, om een extra laag te gaan bouwen op de bestaande tribunes. De capaciteit zou zodoende kunnen worden opgerekt naar boven de 30.000. Het waren echter alleen toekomstplannen voor als de club onverwacht zou promoveren. Ondertussen werden we voorgesteld aan chief executive Michael Dunford, die zelf meer dan 25 jaar had gewerkt bij Derby County, de tegenstander van vandaag. De vriendelijke man die ons had binnengelaten was ondertussen een boek voor ons aan het halen over Plymouth Argyle. Dat gaf ons de tijd om de Japanner in ons een goed los te laten. Ieder hoekje van de Grandstand werd zowat vastgelegd. De man kwam weer terug en we kregen allevier het Plymouth Argyle Football Club Official Yearbook 2006/2007 (winkelwaarde 19,99). Erg sympathieke en opvallend genoeg nam Plymouth-hater Joost het boek ook aan zonder protest.

 

We namen afscheid van de clubman en besloten onze ponden om te zetten in Plymouth-merchandise. Er was volop groens te koop. Ook nu verbaasde Joost ons weer door een Plymouth-sjaaltje te kopen. Zou hij misschien toch stiekem een fan zijn van The Pilgrims? Naderhand poseerde SuperJohn nog even voor de Plymouth mediawagen en daarna gingen we onze spullen wegleggen in de auto, die nog steeds lekker stond te wachten op de gigantische parkeerplaats. Omdat er nog zoveel tijd over was besloten we even een balletje te gaan trappen op het voetbalveldje naast Home Park. Onmiddellijk verdrongen de scouts zich rondom het veld, want wat er te zien was, was van zeer hoog niveau. Sexy Football kreeg een nieuwe betekenis, want wat hier te zien was kregen de supporters van de Pilgrims al jaren niet te zien. Snelle combinaties, mooie doelpunten en beenharde tackles. Dit was genieten voor de liefhebber. Na dit leuke intermezzo besloten we de bal op te bergen en richting de turnstiles te gaan. Ze probeerden ons, zoals gewoonlijk, een creditcard van de club aan te smeren. Choco, SJ en ik hielden de boot af, maar Joost tekende gretig voor de creditcard en de bijbehorende gratis pet.

 

Ondertussen gingen de turnstiles open en als een van de eerste waren we het stadion in. Zoals altijd gingen we nu ook als Japannertjes te werk om alles vast te leggen. Tot onze verbazing waren er ook echte Japannertjes en die waren, zoals het ze betaamt, zichzelf aan het fotograferen. Ze hadden nog meer merchandise dan ons gekocht, waaronder een officieel wedstrijdshirt voor allemaal. De omzet van de clubshop zal zelden zo hoog zijn geweest met al die voetbaltoeristen. Ik legde het tafereel van de fotograferende Japanners vast en besloot verder te lopen om de Grandstand eens mooi vast te leggen. Na ook nog even via de andere kant de Grandstand te hebben vastgelegd, en een mooie plaat te hebben geschoten van onze eigen tribune, was het tijd voor een pie. Na gisteren de Chicken Balti Pie te hebben verorberd was het nu tijd voor de Chicken Mushroom variant. Ook deze was weer uitstekend, alleen kwam hetzelfde probleem als in Bristol; er waren geen vorkjes. De pie werd weggespoeld met Coca Cola Zero, de cola voor echte mannen.

 

Nu was het wachten op de wedstrijd. Dat schoot erg op, doordat er op de tribunes van Plymouth een ware freakshow de revue passeerde. Een rare man met sjaals aan zijn armen en een veel te straks shirt, een lid van The Dubliners en een piraat waren enkele van de rare figuren die rondom ons zaten. Het leek wel of we bij Barnet waren, want daar stikt het ook van de rare figuren. Aangezien ik rare figuren spaar, maakte de camera opnieuw overuren. Pete the Pilgrim kwam ondertussen ook langs. Deze puritein had een dikke pens en een vriendelijk voorkomen. Uiteraard moest hij ook even op de foto. Dat Pete niet vies is van de camera bleek wel uit het feit dat hij mooi ging poseren. Een veel sympathiekere mascotte dan die lelijke vogel van een dag eerder, die duidelijk maakte dat het in sommige gevallen beter is om geen mascotte te hebben.

 

Er was veel flauwekul op het veld voor de wedstrijd, want er waren veel jeugdteams uitgenodigd. De viezerik van de PNVD, die ene die in de caravan woont, zou genoten hebben. Een van de club heette Phoenix en die had daarom onze sympathie. Nadat er honderden ballonnen werden opgelaten, de natte droom van Dokkie, kon de wedstrijd eindelijk beginnen. Oost-Groninger Chocovla was tevreden dat streekgenoot Marcel Seip in de basis stonden. Ook bleek er met Ebanks-Blake, die SJ en ik 2x hadden zien scoren op het Dudenpark voor Antwerp, een Hennie Meijer look-a-like op het veld te staan. Het geheel werd afmaakt doordat CM-legend Cherno Samba ook nog eens tot de selectie van Plymouth behoorde. Onze sympathie ging duidelijk uit naar Plymouth, met name doordat Derby ons in Cardiff een erg vervelende voetbalmiddag had bezorgt door niets uit te voeren. Exeter-fan Joost, die ondertussen een groen-witte op had gezet, was ook helemaal om en zong “I’m Plymouth till I die” uit volle borst mee. Het enige wat Derby had wat opvallend was, was een Sol Campbell kloon inclusief GSM.

 

De wedstrijd zelf begon voorzichtig. Plymouth wilde wel, maar Derby bleek ook onder Billy Davies een erg verdedigende ploeg. Ondanks spitsen met, voor het niveau, grote namen als Howard (deze zomer gekocht voor 1 miljoen pond) en Stead (voormalige grote belofte) speelde het team met de staart tussen de benen. Tel daarbij op een mannetje met misplaatste vedetteneigingen (Lupoli, huurling van Arsenal) en er ontstond bij ons een antipathie tegen Derby die bijna in de buurt kwam van die tegen de Bolton Wanderers. De duels tussen de pseudo-Sol Campbell en pseudo-Hennie Meijer waren wel vermakelijk om te zien. Het viel ook op dat Marcel Seip veel moeite had met de spitsen van Derby. Hij verloor veel kopduels, evenals zijn compagnon in het verdediginghart. Met een beetje meer aansluiting had Derby erg gevaarlijk kunnen worden, maar dat zit blijkbaar niet in die laffe ploeg. Gelukkig zorgde de waardeloze scheidsrechter (we gaan voortaan opletten waar hij gaat fluiten en daar gaan we naartoe, want hij zorgt wel voor vermaak) ervoor dat het publiek fel begon te reageren. Het was, net zoals in Burnley, een uitfluiter. Totdat de blessuretijd aanbrak en hij Plymouth een penalty gaf. In de rust zagen we dat het een terechte was, maar toch was het verrassend, omdat deze Ram in het zwart nog niets in het voordeel van Plymouth had gefloten. De penalty werd onberispelijk ingeschoten en op slag van rust stond het 1-0. We verheugden ons al op de 2e helft, want Derby moest nu wel komen. De blessuretijd duurde echter nog een paar minuten en Derby probeerde het maar eens. Via een buitenspeldoelpunt van Lupoli, helaas net hij, werd het nog onterecht 1-1. Joost, ondertussen was zijn gezicht al groen-wit geverfd, ging helemaal uit zijn plaat en startte het spreekkoor “The referee is a wanker”.

 

Na de rust zagen we door de 1-1 weer hetzelfde beeld. Een aanvallend Plymouth en een Derby waar niet veel vanuit ging. De sfeer op de tribunes werd wel steeds beter. De scheidsrechter werd continue beledigd en dat werd nog erger toen Doumbe in de 49e minuut de rode kaart kreeg voorgeschoteld. Tegen elkaar zeiden we dat dit het einde van de wedstrijd was; Holloway haalde namelijk Ebanks-Blake eraf en verving hem voor een verdediger en Derby County hoefde al de hele wedstrijd niet echt nodig. Met een 1-1 zouden beide ploegen genoegen nemen. Toch kwamen er over en weer wel wat kansjes en in de 63e minuut gebeurde er opnieuw iets vreemds. De scheidsrechter vergat even in het voordeel van Derby County te fluiten en gaf Plymouth een penalty. Opnieuw schoot Wotton onberispelijk in. Joost, die programmaboekjes met handtekeningen van Plymouth-spelers van kinderen had gestolen, ging uit zijn plaat. Zijn helden stonden voor en dat mocht iedereen weten, gezien zijn enorme vreugdekreet. Nu moest Derby wel komen en wij hoopten dat ze niet zo snel zouden scoren als in de eerste helft. Derby drong wel aan, maar Plymouth bleef zeer makkelijk op de been. Het was zelfs Plymouth wat de beste kansen kreeg. Een onbegrijpelijk verdedigende actie van een der Derby-backs resulteerde in een corner. Chocovla’s held Marcel Seip ging weer mee naar voren om oorlog te maken. De corner werd goed getrapt en de net ingevallen CM-held Cherno Samba kopte de bal goed door. Achterin, bij de tweede paal, stond Seip die zijn turfstekershoofd tegen het leer zette. De Derby-keeper was kansloos en Plymouth stond op 3-1 met 10 man. Joost miste het doelpunt, want die was ondertussen een enorme tattoo van het logo van Plymouth op zijn rug aan het laten zetten. Derby probeerde het daarna nog wel, maar de geest is eruit. Op de tribunes is het ondertussen feest. Plymouth klimt door dit resultaat namelijk op naar een play-off plek  Zou Plymouth dit seizoen kunnen promoveren en zijn debuut kunnen maken op het hoogste niveau? Joost was ervan overtuigd van wel, want Plymouth was in zijn ogen een stuk groter en beter dan Wigan en Reading.

 

Na de wedstrijd was het nog even wachten op Joost die bezig was met Rammetjes te beledigen, maar daarna konden we toch gaan. Omdat we vooraan stonden, konden we meteen weg. Een verkeersregelaar zorgde dat alles goed verliep en in een recordtijd zaten we op de grote weg. Plymouth scoorde weer pluspunten bij ons. Joost vroeg om af te slaan bij Exeter, toen we de afslag zagen. We reden langs St. James’ Park en hij begon ineens te schreeuwen “Conference, we’re having a laugh” schalde, met Limburgs accent, door Exeter. Daarna kon de lange rit naar huis beginnen. Pas na 5 ½ uur door Engeland te hebben gereden, met zo nu en dan zo’n vreselijke file, kwamen we aan bij de tunnel. Met 80,1 km/ph scheurde SJ de trein in, een nieuw record was gevestigd. Na Chocovla en zijn Cherry Coke light te hebben afgezet in het walgelijke Teteringen konden we naar Tilburg. Ik werd afgezet en de trip was weer voorbij. Het was een erg aangename trip, want voor het eerst in tijden zagen we twee leuke wedstrijden in een weekend. De stadions waren beide leuker dan verwacht, de wedstrijden waren erg goed en de ontmoeting met de clubman bij Plymouth was een onverwacht bonus. Zo is een weekend waar ik vooraf niet zoveel van had verwacht, toch nog erg leuk geworden.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Het was het weekend van de meevallende stadion, want net zoals Ashton Gate, was dit ook weer een erg leuke ground. We waren speciaal gegaan, omdat de Grandstand op de nominatie staat om platgegooid te worden. Dat was het dubbel en dwars waard. We hadden het geluk dat we door een clubman werden binnengelaten en de Grandstand uitgebreid konden bekijken. Persoonlijk vind ik het een van de mooiste tribunes die ik in Engeland heb gezien, een stuk beter dan de Pavilion Stand van Preston bijvoorbeeld, die is verkracht door de reclameborden. De rest van het stadion was vrij standaard, hoewel het groen het wel weer een mooi effect gaf. Ik denk wel dat het stadion een stuk saaier is, als de nieuwe tribune er volgend jaar staat.

De sfeer

Die werd naarmate de wedstrijd vorderde erg goed. De Derby-fans vielen, zoals in eerdere wedstrijden, weer erg tegen, maar de Plymouth-fans gingen er bij tijd en wijle stevig achterstaan. Het wedstrijdverloop had er natuurlijk ook een grote bijdrage aan, maar ook qua sfeer overtrof Plymouth Argyle mijn verwachtingen.

De wedstrijd

Ik ben zelden zo overtuigd geweest dat een wedstrijd in 0-0 zou eindigen, als voor deze wedstrijd. In de eerste 35 minuten leek dat het ook te gaan worden. Derby groef zich helemaal in en deed aanvallend weinig tot niets. Plymouth kwam er niet doorheen, totdat ze ineens een penalty kregen. Deze brak de wedstrijd helemaal open, want nu moest Derby komen. De tweede helft was helemaal een spectakelstuk. Lang geleden dat ik twee zulke vermakelijke wedstrijden heb gezien.

De omgeving

Meestal ben ik voor een stadion wat in de stad ligt, maar voor een club die in het groen speelt, zoals Plymouth Argyle, kan er geen betere omgeving zijn dan een park. Aan drie kanten ligt het stadion dan ook in een park. Alleen de Devonport End, waar ook de parkeerplaats voor ligt, grenst aan een straat waar aan de overkant huizen staan. Voor de club is het ook een erg goede omgeving, want er zijn volop mogelijkheden om uit te breiden, mocht dat ooit nodig zijn.

Overall

Een erg leuke middag, die ik vooraf niet had verwacht. Plymouth Argyle en vooral Derby County vond ik vooraf erg saaie clubs, maar in het geval van Plymouth ben ik 100% omgedraaid. De clubman die ons een binnenliet en een boek over Plymouth gaf, de wel heel erg mooie Grandstand en de leuke wedstrijden zorgden voor een uiterst aangename middag.



De foto's

Een foto van onze overnachtingsplaatsje Torquay.

De eigenaar van deze bus deed een beetje lastig. Eens kijken of hij nu nog zoveel praatjes heeft.

De aankondiging van de wedstrijd.

Aangezien we erg vroeg waren konden we eerst zelf een balletje trappen.

De façade van de Devonpark End, de voorkant van Home Park.

De natte droom van SuperJohn werd werkelijkheid; een gigantische parkeerplaats.

De buitenkant van de Lyndhurst Stand, waar wij zaten, was niet echt bijzonder.

De buitenkant van de Barn Park End, die gedeeltelijk voor de Derby-fans was deze middag.

De buitenkant van de Grandstand die, i.t.t. de binnenkant, niet bijzonder is.

De clubshop van Plymouth Argyle.

De prachtige turnstiles van de Grandstand. Hopelijk blijven die wel staan.

De binnenkant van diezelfde turnstiles met mos op het dak.

De Devonport End Stand.

De Barn Park End waar rechts naast de doeken de Rammetjes zaten.

En de tribune waar wij op zaten; de Lyndhurst Stand, met de initialen van de club.

En het kroonjuweel van Home Park; de Grandstand.

De Grandstand gezien vanaf de andere kant.

Het hoekje waar een van de camera's stond om deze wedstrijd te registreren.

De terrace van de Grandstand, waar de club zo'n 4.000 man op kwijt kan.

Een deel van de terrace is volgezet met stoeltjes. Exemplaren van plastic in dit geval.

Gelukkig waren er ook nog volop houten stoeltjes te vinden op de Grandstand.

De spelerstunnel waaruit helden als Marcel Seip en Cherno Samba het veld opkomen.

We waren niet de enigen die aanwezig waren met fototoestelen. Er waren ook nog echte Japanners.

Op het dak moderne floodlights waar ik niet echt dol op ben.

Gelukkig waren er ook nog 2 echte floodlights op Home Park. Voor hoe lang nog?

Puritein Pete de Pilgrim was ook aanwezig.

Evenals een van de leden van The Dubliners.

Veel drukte voor ons, zo vlak voor de wedstrijd.

Het was nog vrij warm, zo half oktober, en er moest veel gedronken worden.

Het was een harde wedstrijd, waarin niemand gespaard werd.

Plymouth scoort de 1-0 en de wedstrijd is opengebroken.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.