Oldham Athletic v Barnsley en de vliegende pie's

Het was al weer bijna vijf weken sinds mijn laatste trip dus werd het hoog tijd dat de oversteek weer zou worden gemaakt. Vrijdag werden mijn collega's dan ook weer in de steek gelaten en kon voor mij om 1 uur 's middags de reis naar het zuiden beginnen. Na een redelijke saaie reis met de standaard files in Zuid-Holland (kunnen de mensen daar uberhaupt ooit wel meer als 1 km rijden ZONDER in de rij te gaan staan?) was Breda in zicht. Even wat eten en daarna het bedje in voor een nachtje woelen en de gebruikelijke 2,5 uur slaap. De trip zou ons de eerste dag naar Oldham brengen (ten noorden van het schitterende Manchester) dus was de tunnel van half 9 uur geboekt zodat we ruim op tijd aanwezig zouden zijn en de eventuele paasdrukte konden ontwijken. Een en ander betekent wel dat de wekker al om tien voor 4 voor mij afging (voor mijn reisgenoten zelfs nog vroeger) en na wat water om de kop te hebben gegooid kon ik gaan wachten op de pimpcar. Deze was zelfs ruim op tijd zodat we met 10 minuten voorsprong op weg konden naar Calais. Al rap werd er weer geroddeld dat het een lieve lust was. We kunnen nu al stellen dat Phoenix92 eigenlijk niet meer is als een theekransje met oude wijven. Zo bleek dat Joost kan worden opgegeven voor het WK snelpraten en werd TeeZee vergeleken met Chuck Berry. Ook was er de onthulling van SSM die aangaf een grote vriend te zijn van Dembele. Over deze speler doet nog de sappige roddel de ronde dat zijn vader en moeder ook broer en zus zijn. Dat of Sour Stanley heeft 's ochtends gewoon wat moeite met het construeren van zijn zinnen. Op de weg zelf was het een standaard saaiheid op een coach vol met hammers na. Deze waren op weg naar een 1-0 overwinning op Manchester City (I blame the ref.) En konden de energie niet opbrengen om vrolijk naar ons te zwaaien.

Bij aankomst in Calais (ruim op tijd dus zelfs een trein eerder was mogelijk) werd na de gebruikelijk incheckactie de restauratie opgezocht. Deze zat vol met een buslading pubers. Erg gezellig. Wat ook gezellig was was het gezamenlijke bezoek aan de pisbakken. Helaas moest SuperJohn de faciliteiten aldaar weer vernielen door zoveel wind op de plee los te laten dat de wc-bril nou nog tegen de muur omhoog zit. Na een verdere saaie tunnelrit (waar de heren SuperJohn en Dokkie lagen te pitten erg gezellig)kon de snelweg worden opgezocht. Gelukkig begon Dokkie weer snel moe te worden en viel in slaap. Al binnen 2 uur hadden wij onze portie sterke Arsenal verhalen binnen en een paar uurtjes respijt hiervan was meer dan welkom. Ondertussen werden ook mijn oogleden zwaarder zodat SuperJohn uiteindelijk een uurtje kon rijden zonder gekakel aan te moeten horen over het feit dat Willem II volgend jaar voor Europees gaat (in de beker dan waarschijnlijk anders is het in de gouden gids divisie niet mogelijk of je moet Friesland al als buitenland zien), Veendam's promotiekansen (0) en het feit dat Den Bosch goed had ingekocht en vast en zeker voor de titel zou gaan (wordt volgend jaar druk aan kop.) SuperJohn had ondertussen besloten dat deze reis voor hem de reis van de decadentie zou worden. Of zoals hij het later zelf zou verwoorden: "Het weekend van de ruimte."

Dus werd Birmingham zelf ontweken en werd er besloten via een tolweg te gaan. Het kost een beetje, maar dan heb je ook wat. Een heerlijk stuk asfalt zonder kuilen en geen plebs die al zigzaggend heen en weer vliegen. Ook betekende dit een forse snelheidswinst waardoor Manchester (schitterend stad, had ik dat al gezegd?) inzicht kwam. Ondertussen begon SSM te jengelen op de achterbank dat hij eigenlijk nog wel even wilde Groundhoppen bij Stalybridge Celtic wat volgens hem vlak in de buurt was. Dat klopte ook wel alleen had deze nuilerd zijn jankactie te laat ingezet. De afslag voor Stalybridge was al gepasseerd en om nou om te gaan rijden voor Stalybridge....... Dit was tegen SSM's zere been en als een volleerd achterbank kind bleef hij maar janken om zijn Stalybridge. SuperJohn was niet te vermurwen en weigerde om te gaan rijden. SSM bleef hierna maar huilend met de duim in de mond op de achterbank zitten ondertussen onder de snikken door nog Stalybridge jammerend.

Tot grote vreugde van mijn persoontje was er een afslag vlak bij het Oldham stadion (wat al in de verte zichtbaar was) met een lading aan winkels. Hier zou ik vast en zeker een lading Diet Cherry Coke kunnen scoren. Vol goede moed werd de auto geparkeerd en ik vloog naar binnen bij Argos waarvan ik vermoede dat het een supermarkt was. Little did I know dat dit gewoon een ordinaire Engelse variant op de Kijkshop is. Dit tot grote hilariteit van de heren Dokkie en SSM die het lijden van anderen erg amusant vinden. Enge mannetjes. Dus met de kofferbak nog leeg maar even doorgereden naar Boundary Park waar er naast het stadion een enorme parkeerplaats is (met 1 kleine in en uitgang u raadt het al) de auto werd geparkeerd en het was tijd voor het eerste Japanse rondje van het weekend. Mooie inkijkjes, verweerde achterkanten en betonnen pilaren werden weer vereeuwigd. Snel door naar de clubshop waar de standaard merchandise kon worden ingeslagen. De jonge sletjes achter de kassa konden we helaas niet voor de gek houden met ons Mancunian accent en deze hadden al rap door dat we buitenlanders waren. Na het horen van onze nationaliteit (Grunnings en Brabants) gaf één van de sletjes aan dooool te zijn op Nederlanders en gaf daarbij SuperJohn een schalks knipoogje. Dan de beslissing van de stand, we wilden toch graag beide tribunes aan de lange zijden zien dus werd er gekozen voor de Chadderton Road stand aangezien de andere stand volledig was toegewezen aan Barnsley supporters en wij daar niets mee hadden. Snel nog het rondje afgemaakt en in de verte zag Dokkie  wat bekende gezichten de parkeerplaats opdraaien die werden verwelkomd met scheldpartijen en wankergebaren.Het bleek ErKaa te zijn met zijn merry men die volledig in Champions League stijl stonden opgesteld zodat er een mooie tafereel zich afspeelde waarbij een lading Nederlanders elkaar de hand loopt te schudden. Bij deze meeting was natuurlijk al het geplande hoogtepunt van het weekend: De Blokkie en Dokkie meet!

Hoewel het hoogtepunt van het weekend al was geweest besloten SuperJohn, SSM en mijn persoontje een versnapering te gaan nemen in de aangrenzende pub, terwijl Dokkie Blokkie (vul hier uw rijmpjes en liedjes naar keuze in) vermaakte met het standaard repertoire aan Arsenal verhalen.  De Clayton Arms kunnen we redelijk kort over zijn, neem de cola niet. De barman had onze kleine glaasjes cola aangevuld met zijn chemische substantie naar keuze. De cola had een heerlijk chloor/spiritus smaak en werd met moeite opgedronken. Toch maar weer naar buiten gegaan waar de turnstiles net werden geopend. Helaas voor mij waren ook deze weer afkomstig van de bekende firma uit Salford. Binnen in het stadion kon de Aziaat in ons weer worden bevredigd en kwamen de Canons en Sony's weer tevoorschijn. Zoals gebruikelijk kwam er als de kippen een steward op af die ons kwam vertellen dat we tijdens de wedstrijd geen foto's mochten maken maar liet ons verder onze gang gaan. SuperJohn ging de restauratie testen terwijl SSM en mijn persoontje nog een rondje om de stand maakten. Vlug nog even bij de tribune omhoog om een mooi overzichtskiekje te schieten, waar we ineens een blonde deerne naast ons hadden staan met een geel hesje. Mijn illusies dat ze bij ons kwam voor een "goed gesprek" en maybe more werden snel de grond ingeboord. Deze dame ontpopte zich tot de ergste soort nazi die je je kunt voorstellen. Waarschijnlijk boos op het feit dat die twee mafkezen haar stoorden tijdens het eten van een ranzige pie dreigde ze onze camera's in beslag te nemen. Onze protesten dat het van de steward beneden toch echt mocht werden genegeerd en ze ging even weg om instructies halen bij de obersturmfuhrer. Net toen we probeerden er vandoor te rennen kwam de obersturmfuhrer bij ons en gooide er een onverstaanbare zin er uit. Wat doe je als je geen zin hebt in een grote discussie en je er zeer weinig voor voelt je dure camera's van enkele honderden euro's weg te geven: je hangt de stomme buitenlander uit die geen Engels verstaat. Na de derde poging besloot de man dan ook zeer langzaam en hard tegen ons te roepen: NA-TIO-NALITY????!! Aaaah uuuuh aaah we uuuuh Dutch (ondertussen beste chimpansee uitdrukking tevoorschijn gehaald, kon zo bij de Emmen eastfront gaan zitten.) Are you guys Barnsley or Oldham supporters? Uuuuhhh aaah uuhh Oldham. Ok no problem we just don't want any trouble enjoy the match. Hup als de kippen naar beneden en braaf op de stoeltjes gaan wachten tot de wedstrijd begon.

Ondertussen ontpopte de lokale mascotte Chaddy the Owl zich als een echte volksmenner door de koters en supporters eens flink op jutten. Ook de Barnsley mascotte Toby the Tyke maakte een zeer goede indruk en deze heren staan wat mij betreft op plaats 2 en 3 van de beste mascottes die ik tot nu toe heb mogen zien. Genieten met de grote G. De tijd vloog door deze antics dan ook voor bij en al rap kon de wedstrijd beginnen. Al snel was weer duidelijk waarom ik zo graag voetbal in Engeland bekijk. De thuisploeg begon in een moordend tempo en vloog met lange ballen er vol in. De thuissupporters werden hierdoor nog verder opgewonden dan ze al waren en lieten mooie harde spreekkoren los zodat het voor mij weer genieten was. Na het eerste woeste kwartier ging het tempo iets , niet veel, omlaag en waren de supporters bijna niet meer te horen. Buiten wat Munich opmerkingen richting Colgan (de doelman van Barnsley .)De wedstrijd kabbelde dan ook rustig door tot de rust waar we weer konden genieten van Messrs Tyke en The Owl. De 2e helft was pas een paar minuten oud toen Barnsley zijn eerste echte kans kreeg via Chris Shuker (ex Manchester City) en deze de bal tegen het net drukte. Zoals verwacht zijn ex-spelers van de buren nooit echt populair zeker niet als ze ook nog een scoren. Als Shuker dan ook nog eens voor het vak met Oldham supporters in het net provocerend gaat staan juichen breekt de pleuris helemaal uit. Ineens vliegen er uit het niets een bak frieten en een lading pie om onze hoofden en zien we ineens een lading Oldham supporters woeden richting het doel vliegen met de bedoeling de kleine Shuker nog een kopje kleiner te maken. Na dit incident vliegt de haat van de tribunes en Shuker wordt standaard uitgejoeld. Lang duurde dit ook niet aangezien Shuker na 57 minuten met een blessure van het veld af moest. Ondertussen kon Oldham geen echte vuist maken, meer dan wat kleine kansjes kon de ploeg niet creeren. Het was dan ook Barnsley wat uit een snelle counter wist te scoren. Na een mooie actie van Devany kwam de bal voor het doel waar McPhail de boel in het lege net kon deponeren. Pandemonium en ineens waren ook de Barnsley supporters enigszins te horen. De wedstrijd bloedde hierna dood. Oldham kon geen vuist maken en van Barnsley hoefde het niet zo nodig. Wel was er nog een mooie actie van Devany die met een simpele beweging zijn man uitkapte en koeltjes de 3-0 binnenschoot.

Het stadion zelf werd rap verlaten en nu was het tijd om de auto via de trechter naar buiten te krijgen. Ondertussen mocht een Barnsley supporter de 3 punten bekopen met een nieuwe band aangezien één van zijn banden was lekgestoken. Nadat SuperJohn volgens het principe "you snooze, you loose" de auto er tussen had gedrukt , kon de reis naar Widnes worden ingezet om ons hotel op te zoeken. Gelukkig voor mij was er op 5 mile van Widnes nog een Tesco Extra waar nog een korte pitstop werd gehouden en door mij 16 liter cola werd ingeslagen. SuperJohn kocht nog wat vieze boekjes (Pussy Monthly of iets in die geest.) Daarna doorcrossen naar het hotel waar zich ook een receptie van het één en ander afspeelde. Snel de kamers eerst opgezocht om wat op te frissen (Dokkie en SuperJohn hadden de 2- persoons, SSM en ik moesten het doen met een minuscule 1 persoons) was het tijd voor een diner. De gerant zag het zoodje ongeregeld met lede ogen aan en besloot ons dan ook te plaatsen op de meeste ongewilde plek van het restaurant. Aan een wankele tafel met kapotte stoelen onder de luidspreker waar muziek uitkwam dat van een dermate middle of the road gehalte was dat Sky Radio in vergelijking hiermee nog op Carcass lijkt. Het eten zelf viel helaas niets op aan te merken dus was het tijd voor het bier whehehhehehehehe. De glazen Guinness kwamen op tafel en er werd flink gefeest.

Geschreven door: Chocovla

Leuke ground. Volgens de verhalen het koudste stadion van Engeland, maar doordat het april was hebben we daar weinig van gemerkt. Het leukste aan het stadion waren de twee lange zijdes. Deze waren stokoud en een typisch product van voor de oorlog. Zelf zaten we op een wat nieuwere tribune achter de goal. Deze tribune was hetzelfde als aan de overkant; vrij standaard modellen. Zo op het oog kunnen deze twee tribunes nog wel een tijdje mee, raar dus dat Oldham een nieuw stadion wil.

De sfeer

Erg goed. Het was duidelijk een clash tussen twee clubs met een rauwe aanhang. Wij hadden het geluk tussen de Oldham tokkies te zitten, die helemaal gek werden bij de 0-1. Vooral het "Ronnie, what's the score, Ronnie, Ronnie, what's the score" heeft nog tijdenlang in mijn hoofd gezeten. Een andere meezinger was "What the fuck is going on?". Erg fanatiek en rauw publiek daar bij Oldham. Ook was het duidelijk dat er onderling wat animositeit is tussen Lancashire en Yorkshire.

De wedstrijd

Technisch niet al te best, maar de strijd vergoedde veel. Barnsley liet de eerste helft weinig zien, maar de tweede helft waren ze duidelijk een maatje te groot. Het was dan ook geen verrassing dat Barnsley op het eind van het seizoen promoveerde. De niet bijster populaire Ronnie Moore van Oldham zou ook van omgeving veranderen en richting zijn favoriete club Tranmere Rovers gaan. 

De omgeving

Rauwe omgeving. Het stadion lag, vooral aan een kant, in een echte volkswijk. Aan de andere kant was er een grasheuvel en een groot parkeerterrein. Voor de ruimte hoeft de club zeker niet te verhuizen, want die is er nog voldoende. Doordat het stadion hoog op een heuvel ligt kun je in de verte Manchester zien liggen. Al met al een goede voetbalomgeving, i.t.t. de nieuwe stadions aan de rand van de stad.

Overall

Ik kijk met plezier terug op dit eerste deel van ons Tweeluik met Pasen. Dit was een heel smakelijk voorgerecht voordat we de volgende dag naar de Brum-derby zouden gaan. Boundary Park is een leuke ground en het publiek leeft fanatiek mee. De rauwe omgeving maakt het af. Enige minpunt zijn de twee standaardtribunes achter de goals.

Een gigantische parkeerplaats voor Boundary Park.

De Main Stand façade met goed loodgieterswerk.

De buitenkant van de Rochdale Road Stand. Deze stand werd bezet door de Barnsley-supporters.

Vanaf een heuveltje naast het stadion kon je alvast naar binnen gluren.

...en je had er een mooi uitzicht op het sjieke gedeelte van Oldham.

De turnstiles van Boundary Park zijn, net als het stadion, 100 jaar oud.

De Spaanse trappen in Rome Engelse trappen in Oldham.

De turnstiles van binnen gezien.

Ik kon recht onder de floodlight komen en een kunstzinnig plaatje schieten.

De Chadderton Road End waar wij en de harde kern van Oldham stonden.

De mooie Broadway Stand die niet geheel waterpas stond.

De Rochdale Road Stand waar de Barnsley-supporters stonden.

De mooie Main Stand. Helaas zijn er plannen om deze stand plat te gooien. Slecht idee.

De bobo's van Oldham hebben een schitterende skybox.

Zeer goedkope cheerleaders zorgden voor matig pre-match entertainment.

Twee van de leukste mascottes van de 116; Toby the Tyke en Chaddy the Owl.

Een klassieke floodlight op Boundary Park.