The Old Farm Part Two: alle ballen op John Hartson
Vorig jaar was de wedstrijd tussen Ipswich v Norwich het hoogtepunt van het seizoen. Na Luton v Liverpool misschien wel de leukste wedstrijd die ik ooit in Engeland zag. Meteen na die wedstrijd maakten we al plannen om de return in Norwich ook te gaan bezoeken. Na wat mailverkeer over en weer, vertelden ze bij Norwich dat we moesten wachten tot de general sale en dan zou het allemaal wel goed komen met de kaartjes. Helaas bleek de kaartverkoop nooit de general sale te halen en we konden de return in Norwich op onze buik schrijven. Erg jammer. Bij het uitkomen van de fixtures was Norwich v Ipswich ook meteen de wedstrijd die als een van de eerste werd opgezocht. Na de vrouw van de ticketoffice te hebben plat gemaild, zei ze dat ze wel vier kaartjes kon regelen als we lid zouden worden van Norwich. The Dutch Canaries werden opgericht en de vier kaartjes waren binnen. Met veel verwachting trokken we naar Engeland, met als enige minpuntje dat er op zaterdag geen echt leuke wedstrijd was. De Old Farm werd uiteindelijk gecombineerd met een wedstrijd van Brighton en dat was geen verwennerij geweest.
Wat ook geen verwennerij was, was het ontbijt bij “The Little Chef”. Alleen Maus durfde het aan om te eten. Uiteraard werden we weer schofterig behandeld bij die keten, maar gelukkig verdienden ze nu amper aan ons. Na het ontbijtje werd de weg ingezet richting Norwich. Het was een vrij nare route waar je maar 80 km p/h mocht rijden, waardoor het toch nog zo’n vijf kwartier duurde voordat we in Norwich aankwamen. Doordat we lekker vroeg waren vertrokken hadden we alle tijd om naar het stadion te lopen. De auto werd bij het ziekenhuis neergezet en een verfrissende wandeling naar Carrow Road werd ingezet. Helaas ligt het stadion niet echt in het centrum, want daar schijnen een aantal aardige gebouwen te staan. Norwich was vroeger namelijk een erg belangrijke stad in Engeland en is eeuwen de tweede stad van Engeland geweest, qua bevolking. Wat we wel goed konden waarnemen, was dat de mensen in Norwich iets aparts over zich hebben. Door zijn geïsoleerde ligging wijkt Norwich namelijk erg veel af van de rest van Engeland in veel statistieken. Het is een enorm linkse stad waar de Tories en religie geen voet aan de grond krijgen. Ook qua kleding zie je verschillen. Ribbroeken en ziekenfondsbrillen zijn hier nog gewoon mode en ook het publiek van Norwich City verkleed zich graag als teletoeter. Mensen in compleet groen-gele kleding en met ballonnen op hun hoofd waren geen uitzondering.
De kaartjes bleken inderdaad klaar te liggen en terwijl we het rondje maakten leek het wel of we in het uitvak zouden zitten. Dat was zeker geen ramp geweest, maar de Norwich prullaria die we hadden gekregen mocht dan wel de vuilnisbak in. Uiteindelijk bleek dat we niet in het uitvak zaten, maar er net naast. Opnieuw waren we erg gelukkig geweest met de plaatsen, want ook op Portman Road zaten we al zowat naast het uitvak. Sfeertechnisch kon het dus niet beter. Mooi was dat we nu tussen de mensen zaten die we het jaar ervoor beledigd hadden en nu de mensen gingen beledigen die vorig jaar bij ons hoorden. Zelf de NSB is nooit zo ratachtig geweest. Ik ging ondertussen een beetje rondlopen om wat foto’s te maken van het stadion. Persoonlijk vond ik het minder mooi dan Portman Road, maar het is zeker geen verkeerde plek om voetbal te spelen. De tribunes, allemaal vrij nieuw, dicht op het veld en de stoeltjes in de clubkleuren. Ook de stewards waren erg aardig en foto’s maken was absoluut geen probleem. Met Norwich City is weinig mis als club en beide East Anglia clubs zie ik graag terugkomen in de Premier League, maar toch heb ik meer met Ipswich Town. Misschien komt het door het verleden van de “Tractor Boys”, door het oudere stadion of doordat Norwich in het geel speelt. Ik kan het niet precies verklaren, maar ik hoopte vandaag op een overwinning van Ipswich Town.
Een overwinning konden beide clubs goed gebruiken. Norwich stond 24e en laatste en had met Glenn Roeder net een nieuwe manager aangesteld. Ipswich deed mee om de promotieplekken en kon een uitoverwinning goed gebruiken. In Ipswich werd namelijk iedere wedstrijd gewonnen, maar eenmaal in den vreemde lukte het Ipswich niet om te winnen. Vandaag was er dé mogelijkheid om dat wel te doen tegen de aartsrivaal. Opvallend is dat in de geschiedenis de clubs elkaar weinig ontlopen. Tot op de dag van vandaag zijn er 87 ontmoetingen geweest tussen beide club, waarbij Ipswich 38 keer won en Norwich 33 keer. Zestien keer werd het gelijk tussen beide clubs. Ik dacht altijd dat Ipswich een veel beter record had tegen de geel-groene, maar dat viel dus tegen. Vooraf kon je eigenlijk wel een gokje wagen op een gelijkspel. Ipswich kan uit niet winnen en Norwich kan sowieso niet winnen. Helaas zette ik niets in, iets waar ik later nog spijt van kreeg.
Ondertussen was het stadion bomvol geraakt en kon de wedstrijd beginnen. Op het veld speelde nog een doedelzakgroep, altijd leuk, maar daarna kwamen de spelers op. Opnieuw konden we genieten van een Nederlander op het veld. Fabian Wilnis stond namelijk centraal in de defensie en mocht good old Dion Dublin afstoppen. Norwich was Nederlanderloos, nadat ze Jürgen Colin eerder het seizoen aan Ajax had gesleten. Ik baalde wel dat mijn cultheld John Hartson er niet instond. Bij Celtic was hij altijd een van mijn favorieten geweest. Een echte Britse spits, zoals ze tegenwoordig niet meer worden gemaakt. Toch stonden er bij Norwich City redelijk wat bekende namen op het veld, zoals ex-Celtic keeper David Marshall, Jon Otsemobor (ex-Liverpool), Julien Brellier, Luke Chadwick (ex-Man United en Antwerp), de spitsen Dion Dublin en Jamie Cureton (vorig jaar goed voor 24 doelpunten) en natuurlijk naar mannetje Darren Huckerby. Al met al vreemd dat deze club zo onderaan staat. Ipswich kon daar ook een rijtje namen tegenover stellen met redelijk bekende spelers als Jason De Vos, Fabian Wilnis, Sylvain Legwinski, Pablo (de Spaanse spits die tijdens het PL-avontuur ook bij ze onder contract lag) en cultheld Alan Lee. Een mooie clash stond ons dus te wachten.
Soms vallen derbies tegen en soms vallen ze mee. Dit overtrof echter onze verwachtingen., Vanaf het begin vlogen de tackles en kansen ons om de oren. Het publiek aan beide kansen was ook erg luidruchtig, zo erg zelfs dat ik later hoorde dat de commentatoren van SKY er soms niet bovenuit konden komen. Dit was een derby zoals een derby hoort te zijn en het was zelfs intensiever dan de vorig editie in Ipswich. Geblunder in de defensie gaf Alan Lee, terrace hero, een niet te missen kans en het vak naast ons ontplofte. Het gebanter kon ook beginnen, want er werden allemaal pondbriefjes uit de portemonnees getoverd. Deze briefjes werden getoond aan het Norwichpubliek. Daarna werd er een lied ingezet over het geld. Ipswich had namelijk een paar dagen voor de derby een financiële injectie gekregen van 30 miljoen pond en kon dus weer flink vooruit. Norwich was daarentegen een stuk armlastiger en dat werd er even ingewreven door de Tractor Boys. In de 41e minuut werden de kanariepietjes helemaal stil toen Pablo de 0-2 erin trapte. Ipswich leek op weg naar zijn eerste uitoverwinning van het seizoen en dat werd luidkeels bezongen. Een beetje beteuterd zochten de geel-groenen de catacomben op. In diezelfde catacomben waren overigens ook de pie’s van Deia Smith te koop. De eigenaresse van Norwich en tevens een beroemde tv-kok. Volgens de verhalen waren deze pie’s de beste van Engeland, maar SJ was een andere mening toegedaan. Hij had namelijk zo’n pie geprobeerd. Het was een “breakfast pie”, deze bestond uit alle bestanddelen die je ook krijgt als je een “English breakfast” neemt. SJ ging bijna over zijn nek, hoewel hij normaal altijd graag een Engels ontbijt naar binnen werkt. De vulling zag er inderdaad uit als kots, dus voor mij geen befaamde Delia Smith pie. Vreemd was ook dat je in de catacomben sterke drank als whisky en rum kon kopen. In Norwich is hooliganisme blijkbaar een niet-bestaand iets.
De tweede helft werd er een van pompen of verzuipen. Norwich zette het beest John Hartson erin en pompte alle ballen naar voren. We zagen al snel dat Norwich of terug zou komen of flink op zijn lazer zou krijgen. Hartson bleek wel een liefhebber van Delia’s pie’s en torste zo’n 50 kilo aan overgewicht mee. Hij liep dan ook geen centimeter, maar was ook amper van de bal te krijgen. Hij was ook levensgevaarlijk en tien minuten na rust stond het dan ook 1-2, dankzij een eigen doelpunt van Garvan die enorm was geschrokken van Hartson. Norwich bleef aandringen en nadat Hartson en bal perfect doorkopte jaste Jamie Cureton er de 2-2 in. Nu waren het de Canaries die helemaal uit hun dak gingen en de Ipswichfans trakteerden op hoon. Het spel golfde nu op en neer en de 3-2 of 2-3 hing in de lucht. De grootste kans viel nog te noteren aan Ipswichkant, maar de bal kwam op de lat. Huckerby was ons nog niet echt opgevallen tijdens de wedstrijd, vandaar dat hij besloot een speler van Ipswich in drie stukken te trappen. Het gebeurde in de blessuretijd, erg dom dus, en was het laatste wapenfeit van de wedstrijd. Alles bij elkaar opgeteld was een gelijkspel ook het meest terecht, hoewel ze eigenlijk allebei drie punten verdienden door voor een zeer amusante middag te zorgen. Ik heb nu al redelijk wat derbies gezien in Engeland, van de Birmingham derby tot de Black County derby en van West Ham v Millwall tot aan de Steel City derby, maar dit was echt de leukste tot nu toe. Ik maak hem graag nog een keertje mee, want dit is echt het Engelse voetbal optima forma.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
