Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Milan

Het verslag

 

 

Stuiterende Schotten in San Siro

 

Ergens in augustus was de loting voor de CL en Celtic kwam, door een overwinning op Spartak Moskou, terecht in een poule met AC Milan, Shakhtar Donetsk en Benfica. Het eerste wat in me opkwam was kijken hoe duur het was om met Ryanair naar Milaan te vliegen. Het bleek nog goedkoper te zijn dan ik had verwacht en meteen legde ik de tickets vast. AC Milan v Celtic was namelijk de laatste poulewedstrijd en de kans was groot dat het nog ergens om zou gaan. Ik schatte vooral AC Milan in als de sterkste, maar de andere 3 ontliepen elkaar niet veel. Thuis zijn de Bhoys zowat onverslaanbaar, dus 7 tot 9 punten moest mogelijk zijn voordat er aan deze laatste wedstrijd zou worden begonnen. In principe heeft Celtic in Milaan geen schijn van kans, zoals er amper een punt wordt gehaald in Europese uitwedstrijden, maar tegen een al geplaatst AC Milan dat de week erna het WK voor clubteams zou gaan spelen, waren er misschien wel mogelijkheden. Het zou dus weken afwachten zijn voordat we echt zekerheid hadden dat de wedstrijd zou doorgaan, maar ik was er vooraf positief over.

Het positivisme kreeg een flinke knauw, toen Celtic in zijn eerste wedstrijd tegen Shakhtar al na 8 minuten op 2-0 achterstond. The Bhoys en CL-uitwedstrijden, het zal altijd wel een combinatie blijven die niet zal werken. Het bleef 2-0, hoewel een hogere uitslag totaal niet geflatteerd was geweest. Een combinatie die wel werkt is Celtic op Parkhead. Milan werd, na een goal van McDonald, met 2-1 verslagen. Clown Dida probeerde de wedstrijd nog te laten staken met zijn misselijkmakende schwalbe, maar het leverde hem slechts een schorsing op. Uit tegen Benfica werd er met 1-0 verloren door een goal van Cardozo, die ik toen nog vervloekte. In eigen huis werd dat weer even rechtgezet door met 1-0 te winnen en voor de verandering een niet in de laatste minuut. Dat gebeurde 3 weken later wel, toen Donati in de 2e minuut van de blessuretijd de 2-1 langs de Shakthar-keeper trapte. Donati zorgde er meteen voor dat zijn oude club AC Milan was geplaatst en dat Benfica eruit lag. De stand voorafgaand aan AC Milan v Celtic als volgt:
1. AC Milan 5-10
2. Celtic 5-9
3.
Shakthar 5-6
4. Benfica 5-4

Vooraf werd er volop, vooral aan Shakthar-zijde, gespeculeerd over een salonremise in San Siro. Op zich wel logisch, want daardoor zou AC Milan 1e worden in de poule en Celtic zou als nummer 2 ook overwinteren in de CL. Shakthar zou dan derde worden, ook al wonnen ze met 10-0 van Benfica. Vanuit Milaan waren er echter geluiden te horen dat ze er wel degelijk voor zouden gaan, ondanks het feit dat ze belangrijke wedstrijden voor de boeg hadden. Milan wilde namelijk wraak voor de nederlaag in Glasgow en omdat het in de competitie niet zo goed liep, wilde ze in de CL zeker winnen. Zelfs verwachte ik wel een salonremise, vooral als het na een minuut of 70 nog 0-0 of 1-1 zou staan. Ik moet zeggen dat ik daar ook niet echt mee zou zitten. Shakthar is per slot van rekening groot geworden door maffiageld en zo'n club naaien is dus geoorloofd. Vooral als het dan ook nog eens een plek in de 2e ronde oplevert., iets wat pas een jaar geleden voor het eerst in de CL-historie van Celtic was gelukt. Onder O'Neill waren er namelijk vaak complimenten, maar lukte het iedere keer net niet. Strachan schaal ik wat lager in, als manager zijnde, maar hem was het vorig jaar toch knap gelukt en dat na het fiasco tegen Artmedia Bratislava een jaar ervoor.

De weg naar Milaan was er een met horten en stoten, want al in Eindhoven raakte we onze eerste persoon kwijt. Neef was namelijk zijn paspoort kwijt en de überbureaucraten van de Marechaussee  slaagden er niet in om binnen een uur een voorlopig paspoort te produceren. Eerst hadden ze zijn geboorteland verkeerd ingevuld en uiteindelijk bleek de printer niet te werken. Neef was pislink, maar mocht uiteindelijk niet mee. Het inchecken is op zich in Eindhoven wel ideaal. Je bent binnen een paar minuten ingecheckt en door de paspoortcontrole. Jammer dat de geitenwollensokken de uitbreiding van Eindhoven Airport tegenhouden, want voor mij als decadente miljonair is niets fijner dan een vliegveld in je achtertuin hebben. Vooral omdat Schiphol en zijn controles de horror der horrors zijn. De vlucht zelf ging erg soepel en binnen anderhalf uur stonden we alweer op de grond in Bergamo. Vanuit het vliegtuig had ik het stadion van Atalanta Bergamo al gespot, dus ik was een tevreden man. Het was ook mooi dat Bergamo omzoomd is door bergen. Op deze bergen lag al een dik pak sneeuw, waardoor we een idyllisch gevoel kregen in de lucht. Jammer dat de Wiener Sänger Knäpfen geen kerstliedjes aan het zingen waren, anders was het plaatje compleet geweest.

Ideaal aan het vliegen op Italië is dat het een Shengen land is en we daardoor niet door een paspoortcontrole hoefden te gaan. Ook de zoektocht naar de bus die ons naar Milaan zou brengen verliep verrassend vlotjes. De buschauffeur had al een Celtic-sjaal aan. Het was, of een Interfan of hij wilde in een goed blaadje komen van de Celticfans. We waren niet de enige in de bus die naar de wedstrijd zouden gaan. Een Italo-Belgische familie in Milankleding,vier Belgische Milanfans en nog een eenling die graag de wedstrijd wilde zien bevolkten de bus. Leve de lowbudget luchtvaartmaatschappijen die dit mogelijk maken. Tijdens de busrit kwamen we nog langs een stadion wat ik niet precies kon plaatsen en zag ik wat paardenrenbanen. Na een halfuurtje waren we in Milaan en toen duurde het nog een halfuurtje voordat we op het Centraal Station van Milaan werden afgezet. Voor 5,50 kochten we een 48-uurs kaart voor het openbaar vervoer in Milaan. In de krochten van het metrostelsel zagen we volop Celticfans die hetzelfde deden. De ene was nog meer bezopen als de andere. De Schotten & Ieren maakten hun naam weer eens meer dan waar. Later op de avond zou dit nog tot veel hilariteit leiden.

We hadden een ideaal hotel gevonden, want het lag zowat naast het metrostation. Een extra pluspunt was dat er ook een supermarkt zat. Na wat voedsel te hebben ingeslagen vertrokken we richting ons hotel. In het hotel zat een ouderwetse lift uit het jaar blok, die amper open te maken was. Na een hachelijke tocht met deze lift konden we inchecken. Helaas bleek de hoteleigenaar geen voetballiefhebber en hij kon ons niet helpen met de zoektocht naar tickets. Na even de spullen te hebben weggelegd gingen we op jacht naar tickets. Vooraf had ik gehoord dat er nog volop te koop zouden worden aangeboden. De Cariplo bank zou tickets verkopen, maar uiteraard wist niemand waar die te vinden was. Het plan was om maar naar het Piazza Duomo te gaan (het centrale punt in Milaan) en daar te gaan zoeken naar die bank. Aangekomen op het plein zagen we dat het was overgenomen door de Celticfans. Ze waren liederen aan het lallen en bier aan het drinken. Het was al de derde keer in vier jaar dat Celtic tegen AC Milan moest, maar nog steeds leken de Milanezen er niet echt aan gewend. Velen keken verbaasd of geïrriteerd naar de drinkende Schotten/Ieren. Ondertussen waren we zelf al lam van de alcoholwalm die er hing, maar een bank was nog niet gevonden. Een oudere man stuurde ons naar een Lottowinkeltje, maar daar kon je alleen maar gokken op de wedstrijd en geen kaartjes kopen. Het begon er somber uit te zien.
 
Langzaam werd duidelijk dat we bij het stadion ons moesten laten afzetten door zwarthandelaren om aan kaartjes te komen. Na even te hebben gescholden op AC Milan, omdat deze online geen tickets verkochten en zodoende de zwarthandelaren wel erg hielpen, bedacht ik me ineens dat het misschien wel een idee was om een niet-dronken Celticfan aan te spreken. Dat was nog niet zo makkelijk, want overal rolden ze over de straat. Trams moesten in de ankers en ook auto's reden extra voorzichtig omdat ze overal ineens konden opduiken. Later bleek dat er nog een Celticfan in dronken toestand met zijn voet onder de tram was gekomen. Echt verrassend vond ik dat niet, toen ik dat las. Ik vond het eerder verbazend dat er niet meer ongelukken waren gebeurd. Maar ondertussen hadden we nog steeds geen kaartjes. Ik besloot daarom bij de tram iemand aan te spreken met een Ierlandsjaal waarop de vier provincies stonden. Hij leek vrij nuchter te zijn en Ieren zijn meestal erg sympathiek volk. We hadden geluk, want het bleek iemand te zijn van de Ierse CSC (Celtic Supporters Club). Hij belde even met de voorzitter van diezelfde club. Die bleek nog wel aan kaartjes voor het Celticvak te kunnen komen. Inwendig maakte ik een vreugdespongetje en het liefst wilde ik even gaan dansen, maar ik hield me groot. We gingen even praten over Celtic, Ierland en het GAA. Hij vond het bizar dat we bij een GAA-wedstrijd waren geweest en dan ook nog eens van zijn County Donegal. Het was een mooi gezelschap wat hij bij zich had, want buiten hem waren zijn twee dochters er ook bij, een gast die wat glazig uit zijn ogen keek en een oudere man die ze in de gaten moesten houden, omdat hij anders wegliep.

Het duurde nogal lang voordat de tram kwam, maar het was wel aangenaam om wat ins-en-outs over de club en de ticketverkoop te horen. De tickets voor Milan v Celtic kregen we overigens voor  face value (dus voor de prijs die op het kaartje staat). Dat was helemaal mooi, want ik was best bereid om meer te betalen. De man had het niet zo op de zwarthandelaren en vond dat Celticfans elkaar niet moesten afzetten. Een mooi principe waar ik het uiteraard mee eens was. De tram naar San Siro was ondertussen aangekomen, maar de oudere man was weg. De glazig kijkende man ging even op zoek, maar zag al snel in dat het een verloren zaak was. Ze gingen er maar vanuit dat hij zich wel zou redden. In de tram bleken al meer Celticfans te zitten en die waren gezellig aan het zingen, tot ergernis van de kakmadammen die ook in de tram zaten. Mijn favoriete nummers, The Soldiers Song en The Fields of Athenry, kwamen ook langs. Gelukkig gezongen in het Engels, want van dat Gaelic versta ik niet veel. Iedere keer als er een Italiaan binnenkwam werd het "Mo, Mo, Massimo, Mo, Mo, Massimo, Mo, Mo, Massimo, Massimo Donati"  aangeheven, terwijl een Japannertje werd toegejuicht als ware hij Nakamura. Een vrouw naast mij werd ineens heel kwaad van al dat lawaai en schreeuwde woedend iets tegen de groep, wat natuurlijk nog meer gezang uitlokte. Een aardig uitziend meisje werd getrakteerd op een parodie van de "Bouncy", waarbij het woord bouncy werd vervangen door bella. Al met al was het erg gezellig in de tram. De glazige was ondertussen ook weer tevreden, want hij had zijn maat gevonden en die was ook ergens in een tram gestapt. Later bleek het zelfs nog de goede tram te zijn geweest ook. Wim Jansen en Pi-Euro blijken nog steeds popualir te zijn. De eerste natuurlijk doordat hij de 10-in-a-row van de Rangers had verstierd. Vennegoor of Hesselink vonden ze maar een lamzak, maar het liedje over hem vonden ze erg leuk en werd diverse malen gezongen.

We kwamen ondertussen aan bij San Siro, waar we iemand in de Heineken Bar zouden ontmoeten die de kaartjes zou hebben. De Heineken Bar bleek een erg ongezellig café te zijn, waar overal tl-lampen hingen en een Roda JC-sjaal. In Italië heerst niet zo'n drinkcultuur als in Noordwest-Europa en dat was te merken aan de café's daar. Weinig sfeer, maar dat maakte de Celticfans blijkbaar niet veel uit, want die bleven maar doordrinken. Bizar gewoon. Het bleek dat er nog een Heineken Bar was en daar bleek de persoon met de kaartjes rond te hangen. 0ndertussen was de verloren zoon ook weer teruggekeerd en hij brabbelde wat over zijn avonturen, maar echt veel was er niet uit op te maken. Ik twijfelde zelfs even of hij nu Engels of Gaelic aan het spreken was. Nu hij weer terug was, gingen we op weg naar de andere Heineken Bar. Ondertussen genietend van de buitenkant van San Siro en de vele kraampjes rondom het stadion. Ondanks dat het erg afgelegen ligt, was het erg gezellig daar. Wat niet gezellig is, is de carabinieri. Deze opgefokte macho's hielden ons op een gegeven moment tegen. Blijkbaar was het gebied achter hen terrein van de Ultra's van Milan en daar mochten wij niet komen. Vreemd genoeg zat de tweede Heineken Bar daar ook en tevens de man met onze kaartjes. Na even een belletje te hebben gepleegd, bleek hij daadwerkelijk daar te zitten; levend en wel. Waarom die carabinieri zo opgefokt reageerden snap ik nog steeds niet. Een beetje waggelend kwam hij onze kant op en hij had kaartjes voor ons. Er werden uitgebreid handen geschud en hij gaf me de website van zijn CSC door. We bleken inderdaad de prijs te betalen die op het kaartje stond. Mooie zaak.

Nu was het tijd om een de Italiaanse keuken te gaan proberen en die is toch wel een paar klassen beter dan de Engelse. Buiten het stadion verkochten kraampjes allerlei broodjes: van broodjes kip, tot aan panini's met parmakaas en -ham. Het zag er allemaal even lekker uit en na even te hebben gedold met de verkoopsters, was het tijd om de inwendige mens te verwennen. De broodjes waren erg goed en na nog een sjaaltje van de wedstrijd te hebben gekocht, was het tijd om eens te gaan kijken of we het stadion in konden gaan. Dat bleek het geval te zijn en de tocht door de grote wokkel naar boven kon beginnen. Bij de ingang kwamen we nog de glazig kijkende en de verdwaalde tegen. De verdwaalde was geïnterviewd door Sky en hij had ze eens de waarheid gezegd. Hij dacht dat het niet uitgezonden zou worden, maar had toch zijn hart kunnen luchten. Hij vond Sky namelijk een zeer fout tv-station, en dan druk ik me nog diplomatiek uit.

 

Van buitenaf zien de wokkels er al indrukwekkend uit, maar als je erin loopt merk je pas hoe hoog het is. Er kwam geen eind aan, leek het wel. Ook het gezang inde wokkel was indrukwekkend; we hoorden zowel boven als onder ons allerlei liederen gezongen worden. Het geluid bleef lekker hangen in dat ding. Eenmaal bovenaan gekomen werden we meteen lastig gevallen door Noord-Afrikanen. Normaal doen ze dat in de stad, maar nu stonden ze ineens in de wokkel. Het bleken niet de enige te zijn, want heel ons vak krioelde ervan. De hele tijd probeerden ze opdringerig hun lauwe cola en chips te slijten. Dit zou de hele wedstrijd doorgaan. Toch zorgden ze ook voor vermaak, wanneer ze van de trap vielen of wanneer ze gedist werden. Jammer genoeg verkochten ze geen programmaboekjes. Die had ik sowieso nergens buiten het stadion gezien. Gelukkig kwamen ze tijdens de tweede helft ineens tevoorschijn, zodat ik er toch nog eentje heb voor de verzameling.

 

San Siro zelf was erg indrukwekkend. Ik ben tot nu toe maar een keer in een stadion geweest wat groter was, Nou Camp, maar dit was echt veel leuker. Het aparte dak en de tribunes dicht bij het veld zorgden voor een intieme sfeer, die ik in Barcelona vond ontbreken. Het was ook een enorm stijl stadion, waarbij je uit moest kijken waar je liep, want voor je het wist lag je op de grond. Het grote nadeel van het uitvak was dat er een net voor hing en door de enorme hoogte was het zicht een helikopterview geworden. De spelers waren nog wel te herkennen, maar echt heel duidelijk was het niet. Voordeel was dat je een mooie uitzicht had over de stad en de andere tribunes. Een ander nadeel was dat er in het uitvak, waar zo’n 5.000 man inpassen, maar vier toiletten waren. Het was dan ook logisch dat al snel de wasbakken werden omgetoverd tot urinoirs. Ook aan de stoeltjes merkte je dat het stadion wel een opfrisbeurt mocht gebruiken. Het stadion voldoet niet aan de eisen die aan de meeste moderne stadions wordt gesteld. Maar dit is niet alleen een Milanees probleem, want er zijn genoeg stadions in Italië waar de  situatie nog erger is en waar de boel zowat uit elkaar valt van ellende.

 

In ons vak was het volop feest voordat de wedstrijd was begonnen. Dat werd na zes minuten nog beter, toen bleek dat voormalige kwelduivel Cardozo de Portugezen op 0-1 had gezet in Oekraïne. Het werd nog beter toen bleek dat dezelfde Cardozo ook nog eens de 0-2 maakte. Ondertussen was de wedstrijd waar wij naar keken van een erg matig niveau. AC Milan was voetballend duidelijk beter, maar echte kansen kregen ze niet. Bij Celtic viel vooral de onzuivere passing op. Het leek zowat onmogelijk om de bal in de ploeg te houden. Gordon Strachan had ook een ongelooflijk laf systeem in elkaar gezet, met slechts 1 spits, Scott McDonald. Na een half uur spelen stond het, door een benutte penalty van Lucarelli, 1-2 in Oekraïne en de spanning was weer terug. Bij ons gebeurde op het veld ondertussen vrij weinig. Het leek erop dat er een salonremise aan zat te komen. Het vermaak werd ondertussen verzorgd door de Celtic-fans en dit niet alleen door het gezang. De trappen waren nogal stijl en de combinatie met drank was dodelijk. Regelmatig kukelde er iemand naar beneden, maar meestal liepen ze weer gewoon verder. Op een na; die viel zo hard op zijn stuitje en rug dat hij, ondanks de verdovende werking van de drank, even moest herstellen. Die zal vandaag wel flinke blauwe plekken hebben, want het beton in Milaan geeft niet echt mee.

 

In de rust konden we even de voetjes rust geven. Die waren de hele dag al in de weer geweest en hadden deze rust wel verdiend. De stoeltjes waren wel erg ranzig (wat die Ultra’s in het weekend altijd uithalen is me onbekend, maar smerig is het wel), maar dat maakte in dit geval niet uit. Het zag er goed uit, gezien de score in Donetsk. Nu mocht zelfs AC Milan nog winnen en dan nog was er niets aan het handje. Toch was ik nog wel zenuwachtig, want Milan oogde een stuk sterker en dat de stand in Oekraïne zo zou blijven was nog allerminst zeker. Beide ploegen brachten geen nieuwe mensen erin en de tweede helft kon beginnen. Er gebeurde meer dan in de eerste helft, maar echt grote kansen waren er niet. Ondertussen kwam er maar geen nieuws uit de Oekraïne en we hoopten maar dat geen nieuws goed nieuw zou zijn. Zjelko Kalac kreeg ineens de schrik van zijn leven toen hij ineens Scott Brown op zich zag afstormen. Helaas nam hij de bal veel te druistig op zijn slof en vloog hij tussen de Ultra’s. Celtic was wel de mindere ploeg van de twee, maar had wel de grootste kansen tot nu toe gekregen. AC Milan leek door de kans wakker geschrokken en begon wat werk van de wedstrijd te maken. Het resulteerde in een enorme kans waar zelfs de goaltjesdief der goaltjesdieven Pippo Inzaghi zo van schrok dat hij hem terugkopte in de handen van Boruc. Je hoorde het zweet op dat moment door de billen gutsen in ons vak. Helaas was het slechts uitstel van executie, want een geniale bal van Kaka leidde de 1-0 van Milan in. Inzaghi maakte hem dit keer wel en werd zo meteen Europees topscoorder aller tijden. Eindelijk was hij Gerd Müller voorbij. Inzaghi blijft een verschrikkelijke voetballer, maar wat heeft die gast een torinstinct. Vanaf boven konden we goed zien hoe goed hij zich continue vrijspeelt. De hele tijd in buitenspelpositie hangen en dan ineens toeslaan.

 

Strachan, die ik tactisch toch al niet zo hoog heb zitten, besloot daarop een onbegrijpelijk wissel te doen. Donati ging eruit en Evander Sno kwam erin. Dat Sno niet echt populair is in Glasgow werd snel duidelijk, want iedereen was ontzet dat hij er juist inkwam. De keren dat ik hem dit seizoen had zien voetballen waren inderdaad niet om over naar huis te schrijven geweest en ook dit keer was het waardeloos. Veel balverlies was hetgeen waarmee Sno opviel. Wat dat betreft deed de eerder ingevallen Vennegoor of Hesselink het beter, maar echt grote kansen kreeg hij niet. Vreemd ook dat Strachan er niet nog een spits bijzette, want voor de Italianen was de Tukker makkelijk te verdedigen. Pas 12 minuten voor tijd gebeurde dit, maar Zurawski speelt al anderhalf seizoen als een krant en nu was het niet anders. Kansen kreeg Celtic niet meer en 1-0 was de eindstand. Nu was het wachten op de uitslag van Shakthar v Benfica. We hadden de hele tweede helft geen tussenstanden meer gezien en logischerwijs zou het dus nog steeds 1-2 staan. Het bleef maar duren voor we hier zekerheid over kregen, maar toen op het scorebord uiteindelijk de 1-2 kwam te staan. Daarna was het feest in het vak, want voor het eerst sinds 1972 was Celtic erin geslaagd om voor de tweede keer op rij te overwinteren in de belangrijkste Europa Cup. Een heel arsenaal aan liedjes passeerde de revue om de tijd te doden. We moesten namelijk nog een halfuurtje in het vak blijven, totdat de Milanfans waren verdwenen. Daarna mochten we weer via de wokkel naar beneden. Het was mooi om te zien dat in de andere wokkel ook Celticfans naar beneden aan het gaan waren. Het leek wel een schroef die de grond werd ingedraaid. Mooi was ook dat je overal gezang vandaan hoorde komen, een heel gek effect als je zelf de hele tijd rondjes draait. Beneden gekomen hadden de stewards en andere mensen die een functie bij het stadion hadden een soort erehaag gemaakt en ze waren aan het applaudisseren. Waarom is me niet helemaal duidelijk, maar als dank kregen ze Celtic-sjaals en –vlaggen om hun nek gehangen. Daarna mochten we een paar kilometer (tenminste, dat was het voor mijn gevoel) lopen richting het metrostation. We kwamen net op tijd aan, want de poorten van het metrostation werden al gesloten. Voldaan kwamen we aan bij het hotel en gingen we slapen. Het was een erg leuk tripje geweest en zeker voor herhaling vatbaar. Een Real Madrid v Celtic in de volgende ronde lijkt me een aardige optie.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



De foto's

Het station van Milaan

Bij ons hotel was een kerststalletje gebouwd met mooie, kitscherige lampjes

Uitzicht vanuit ons hotel. In Milaan stikt het van de apartementencomplexen

Het enige gebouw in Milaan wat ik fatsoenlijk op de foto heb gekregen

Milaan was al in de kerststemming

Piazza Duomo, het hoofdplein van Milaan, was overgenomen door de Celticfans

De Heinekenbar waar de Roda-sjaal hing

San Siro. Echt een indrukwekkend stadion. Vooral die "wokkels" vind ik erg leuk

Overal waren kraampjes rondom het stadion waar je eten en merchandise kon kopen

Hier een van die merchandisekraampjes

Een van de ingangen

De overzijde, waar de Ultra's van AC Milan zitten

Hier de eretribune waar Berlusconi en zijn maffiamaatjes de wedstrijd volgen

Het enige deel van het stadion met twee ringen. Dit komt door de renbaan die erachter ligt

Ons vak, hoog en droog in het stadion...

...waardoor de spelers wel erg klein eruit zagen. Wel leuk om het CL-doek weer eens te zien

Alleen het vak van de Ultra's was redelijk gevuld bij de Milanezen

Deze lange zijde was namelijk nogal leeg

Evenals deze, waar de bobo's zaten

Veel vocale steun voordat de wedstrijd begon

Een wedstrijd die erg matig was, maar uiteindelijk was dat niet schadelijk voor Celtic...

...waardoor het achteraf ook feest was


 

 

© 2005 All Rights Reserved.