Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Mansfield

Het verslag

    

 

The Miners’ Strike Derby

Zomer 2007. Chesterfield degradeert naar League Two en het eerste wat door mijn gedachten schiet is de wedstrijd tegen Mansfield Town. Field Mill is geen bijzonder stadion, maar als deze wedstrijd daarin wordt gespeeld, is het ineens een heel ander verhaal. De zomer wordt zenuwachtig doorgebracht, want het duurde en duurde maar met het uitbrengen van het speelschema. Uiteindelijk werd het bekend gemaakt en tot mijn opluchting viel de derby niet op een doordeweekse dag of met kerst (Chesterfield v Mansfield is wel rond de kerst gepland). Langzaam konden er plannen worden gemaakt. Kaartjes bleken geen probleem te zijn. Bij Mansfield is men namelijk nog steeds bezig met de “Haslam Out” actie, dat inhoud dat de wedstrijden van Mansfield worden geboycot. Zodoende krijgt de club minder inkomsten en zal voorzitter Keith Haslam vanzelf opstappen, is de redenering van de fans. Aan Chesterfieldzijde was er echter geen kaartje meer te krijgen. Die hadden zowat heel Field Mill kunnen vullen met hun eigen fans, zoveel aanvragen waren er voor deze wedstrijd. Mansfield sprong daar slim op in door teveel kaartjes aan Chesterfield te verkopen. Tijdens de wedstrijd zou dit nog voor problemen zorgen, maar dat komt later nog ter sprake.

 

Ik had er dus veel zin in en nadat Bristol Rovers v Leeds op vrijdag zo’n succes was, nam die zin alleen nog maar meer toe. Het voordeel van al in Engeland zitten op de dag van de wedstrijd, is dat we niet vroeg hoefde op te staan om al op tijd in Mansfield te zijn. Het stadje zag er vrij verpauperd uit, dus was het even zoeken voor een mooi plekje om de auto te parkeren zonder dat er een kans was dat hij op blokjes zou staan na de wedstrijd. Gelukkig was er in de fatsoenlijkste wijk van Mansfield nog plek. Het was een eindje lopen naar het stadion, maar we hadden tijd genoeg. De kaartjes ophalen ging vrij soepel en toen was het tijd om het stadion eens nader te bekijken. Op het eerste oog was het weinig bijzonders. Wat opviel was dat de West Stand echt gigantisch hoog was. Een leuk element was dat de ingangen van de Bishop Street Stand helemaal dichtgemetseld waren. Er zijn schijnbaar plannen om hier een nieuwe tribune neer te zetten, maar aangezien Mansfield Town nooit uitverkoopt, zijn die plannen op de lange baan geschoven. Na dit rondje was het tijd om naar binnen te gaan en sfeer op te snuiven.

 

Sportief gezien is er een wereld van verschil tussen beide clubs. Chesterfield draait heel goed mee in de top van het klassement in League Two, terwijl Mansfield Town onderaan staat in de vierde divisie van Engeland. Een vlugge duik in de historie leert ook dat Chesterfield altijd al de grote club van de twee is geweest. Waar Mansfield sinds zijn debuut in de League in 1931 bijna altijd in de twee laagste divisies heeft gespeeld (alleen in 1977/1978 kwamen ze op het tweede niveau uit), heeft Chesterfield een veel langere en succesvollere historie in de Football League. Al in 1899 speelde de club uit in de profcompetitie en, met een kleine onderbreking, hebben ze daar altijd ingespeeld. In tegenstelling tot Mansfield is Chesterfield wel regelmatig op het tweede niveau (tegenwoordig The Championship) uitgekomen. Toch ligt er op de gloriedagen van Chesterfield een dikke laag stof. Sinds 1951 komt de club ook alleen nog maar uit op het derde en vierde niveau. Het enige wapenfeit wat ik me van Chesterfield zo voor de geest kan halen is het bereiken van de halve finale van de FA Cup in 1997. Helaas werd de club toen bestolen van een zuiver doelpunt tegen Middlesbrough en moesten de clubs op herhaling die Middlesbrough makkelijk won. Anders had niet Middlesbrough, maar Chesterfield in de finale mogen uitkomen tegen het Chelsea van Gullit. Opvallend is trouwens wel dat de clubs in onderlinge confrontaties helemaal in balans liggen. Beide clubs wonnen 26x van elkaar en 16x werd het gelijk. Om maar eens een cliché te gebruiken: het kon dus alle kanten op.

 

We waren als een van de eerste binnen, en konden dus langzaam het stadion zien vollopen. Van binnen vond ik het niet echt een bijzonder stadion, maar er zijn lelijkere in Engeland te vinden. De in ongebruik geraakte Bishop Street Stand was heel klein viel me meteen op. Grappig was dat de ballenjongen die daar zat een bouwhelm op moest. Het zal daar wel een bouwvalige zooi zijn of de befaamde health & safety maffia heeft weer een van haar kuren. Jammer genoeg mocht ik er niet even naartoe van een steward die genoot van zijn macht. Opvallend was dat er tussen de Bishop Street Stand en het uitvak een kleine terrace stond. Dat was me eigenlijk nooit opgevallen op de foto’s die ik vooraf had gezien. Beide tribunes achter de goals zagen er vrij identiek uit. Onze tribune was veruit de grootste, maar die kon ik dus niet helemaal zien doordat ik van de onsympathieke stewards niet even op een andere tribune mocht staan om een foto te maken.

 

Voor de wedstrijden werden we vermaakt door beide mascottes. Door die van Mansfield, omdat hij zo knullig was, en door die van Chesterfield, omdat die übercool was. Sammy the Stag had bijna alles wat een mascotte niet moet hebben, maar het ergste was nog wel dat hij  drie van de vier doodzonden voor een mascotte overtrad: hij moest zijn hoofd continue vasthouden, hij had geen dikke pens en droeg normale voetbalschoenen dragen. Het enige goede was dat je niet zag dat er een mens in het mascottepak zat. Het was dan ook meer dan terecht dat het Chesterfieldpubliek hem uitschold. Die waren wel wat beters gewend, maar wat daar ineens uit de catacomben kwam overtrof zelfs onze stoutste verwachtingen. Daar kwam hij binnen, een persoonlijkheid zoals ik nog nooit had gezien. Zelfs Cyril the Swan verbleekte hierbij. Chester the Fieldmouse had echt alles wat een mascotte moet hebben. Hij provoceerde meteen het thuispubliek, had een enorme pens en een grappig hoofd. Dankzij Chester stond Chesterfield al meteen op 0-1, want ook de spelers zagen hoe Sammy geheel in de zeik werd genomen door deze muis. Glorieus ging Chester the Fieldmouse weer de catacomben in. Deze strijd hadden The Spireites in ieder geval gewonnen.

 

Voorafgaand aan de wedstrijd werd er een minuut stilte gehouden voor twee Britse soldaten, die de week ervoor in Irak waren omgekomen. Toevalligerwijs kwam de ene soldaat uit Mansfield en de andere uit Chesterfield. Het was dan ook doodstil tijdens deze minuut. Toen beide teams klaarstonden voor de aftrap viel ons op hoe weinig fans van Mansfield Town op de wedstrijd waren afgekomen. Waar normaal het stadion voor deze wedstrijd stampensvol zit, was het nu maar voor de helft gevuld. Het enige vak wat uitpuilde was het Chesterfieldvak. Daar waren duidelijke teveel kaarten verkocht. Vreemd, want eigenlijk is het onmogelijk om voor een zittribune teveel kaarten te verkopen. Vooral als de stoeltjes genummerd zijn. Mansfield besloot daarom de afgesloten terrace te openen. Voor het eerst in jaren kon er weer gestaan worden op die tribune, en gretig liepen de Chesterfieldfans daar naartoe. Staan blijft toch het populairste onder voetbalfans. Ondertussen hieven The Spireites massaal het scheldwoord "scabs" aan. De fans van Mansfield stelden daar slechts een ironisch applaus tegenover.

 

De eerste helft begon geweldig. Ballen werden over en weer gepompt en in de eerste twee minuten zagen we aan beide kanten een grote kans. Een doelpunt kon niet lang uitblijven, maar dat het in de derde minuut al 0-1 zou staan hadden we niet verwacht. Het bomvolle vak van Chesterfield ontplofte en massaal werd het “scabs” werd weer richting onze tribune geschreeuwd. Na de 0-1 bleef het spectaculair en zowel de 0-2 als de 1-1 zaten eraan te komen. Het werd de 1-1, want na negen minuten was het Dawson die tegen scoorde. Eindelijk kwam er wat geluid van de Mansfieldfans, die zich tot dan toe amper hadden laten horen. De eerste helft bleef lekker op en neer golven, waarbij opviel dat de bal vooral veel door de lucht vloog. Chesterfield had duidelijk de betere spelers, waarmee meteen het verschil in de ranglijst verklaard werd. Ook op de tribune won Chesterfield de strijd glansrijk. In dat vak was het een groot feest, terwijl ik het erg opvallend vond hoe rustig het op de overige twee tribunes was. Op het veld was het wachten op een doelpunt en gelukkig viel die nog voor de rust. Chesterfield kwam niet meer dan terecht op 1-2 en de Chesterfieldfans gingen zeer tevreden rusten en zwartgeblakerde hamburgers naar binnen werken.

 

In de tweede helft zakte het niveau helaas wat weg. Mansfield leek er niet meer in te geloven, terwijl je het gevoel had dat Chesterfield het zo kon afmaken als ze zouden willen. Een kopbal op de lat had dat moment al kunnen zijn. Doordat het maar steeds 1-2 bleef, verdween het spanningselement niet uit de wedstrijd. Mansfield Town was wel duidelijk de mindere in de tweede helft, maar zo nu en dan kwamen er lepe countertjes van de ploeg. Een derby is pas echt een derby als er iemand een rode kaart krijgt, en gelukkig wilde de lompe voorstopper van Mansfield daar wel voor zorgen. Een poging om de knieschijven van een speler van Chesterfield eraf te schoppen leverde hem een uitsluiting op. Voor ons was het duidelijk dat de wedstrijd nu gespeeld was, want een speler met de niet serieus te nemen naam Jelleyman moest nu de verdediging gaan leiden.

 

Het was dan ook niet meer dan logisch dat het nog 1-3 werd voor Chesterfield. Daar was het ondertussen volop feest in hun vak. Toch zorgde de 1-3 wel voor beweging in de vakken met Mansfieldfans. Kop van Jut was eigenaar Haslam. Voor het eerst werd er hardop en massaal gezongen door het publiek van Mansfield. Het “Haslam Out” overstemde zelfs voor even de liederen van Chesterfield. Haslam zat op de tribune boven ons en werd goed bewaakt door stewards en bodyguards. Het publiek was echt woedend en ik ben benieuwd wat er met hem gaat gebeuren mocht Mansfield eruit vliegen. De scheidsrechter floot af en het feest in het uitvak werd nog heviger. Tevreden verlieten we het stadion. Het voetbal was van derbyniveau geweest en de meegereisde Chesterfieldfans hadden voor een leuke sfeer gezorgd. Helaas kan ik onmogelijk aanwezig zijn bij de return op het prachtige Saltergate. Die lijkt me namelijk nog heftiger te zijn dan deze hier op Field Mill.



Het rapport

Het stadion

Fiedl Mill is niet echt bijzonder. Het kan nog saaier, maar van Field Mill werd ik niet warm. Het enige leuke was dat er nog terracing is van vroeger, die werd geopend omdat er teveel Spireites waren meegekomen. Voor de rest waren het vooral standaardtribunes op de gesloten Bishop Street Stand na. De houten tribune is schijnbaar onveilig. Eeuwig zonde, want het is de leukste van Field Mill.

De sfeer

Vanuit Mansfield-kant vooral negatief. Soms werden The Spireites uitgescholden, maar met name Keith Haslam moest het ontgelden. Mede door hem kwamen er weinig Mansfield-fans naar deze wedstrijd. De sfeer werd 90 minuten lang bepaald door de Chesterfield aanhang, die graag het "scab" verleden van Mansfield aan de kaak wilden stellen. Ook zongen ze de hele wedstrijd door. Zelfs de mascotte van Chesterfield zorgde voor meer sfeer dan die van Mansfield, die vooral bezig was met zijn hoofd vast te houden.

De wedstrijd

Weinig goed voetbal en veel werk voor de luchtmacht. Chesterfield was duidelijk de betere partij en voor Mansfield kan het seizoen nog best eens een lange zit gaan worden, want het was niet best wat de blauw-gelen lieten zien. Chesterfield schaal ik zeker in voor een play-off plek.

De omgeving

Field Mill werd omringd door huizen, een winkelcentrum en een stukje natuur. Als je vanaf de huizen door de straatje naar boven keek was dat best imponerend om te zien. Qua omgeving is er dus weinig mis met het stadion. Een goede beslissing van de club om op deze plaats te blijven en niet naar een verlaten industrieterrein te verhuizen

Overall

Vooraf had ik enorm hoge verwachtingen van deze wedstrijd, die slechts ten dele uitkwamen. Voor de Chesterfield aanhang niets dan lof, maar de Mansfield fans lieten het zowel verbaal als qua opkomst erg afweten. Je mag dan wel protesteren tegen je voorzitter, maar om je club zo in de steek te laten bij de derby gaat er bij mij niet in. Het stadion was weinig bijzonders, maar qua voetbal was het wel een echte derby. Deze wil ik ooit nog wel eens een keer in Chesterfield zien.



De foto's

Poster van de mijnstakingen, die voor een intense rivaliteit tussen Chesterfield en Mansfield zorgden

Vanuit deze Sainsbury's zag je de floodlights van Field Mill al staan

Dé wedstrijd van het jaar voor de Stags: de derby tegen Chesterfield

De clubshop was niet meer dan een armmoedige bouwkeet, waar het heel heet was

Snel moesten de bordje met prijzen nog worden vervangen door de bordje met "all ticket" erop

De Quarry Lane End vanaf de straat gezien

De West stand met, voor de duidelijkheid, de naam van de club erop

Als je er voor stond was de West Stand best imposant

Het uitvak, de North Stand, gezien vanaf de JJB Superstore

Tussen de straatjes door zag je allemaal delen van Field Mill...

... en ook de lichtmasten zag je overal opduiken

Wandelend door de straatjes kwam je de voormalige ingangen van Bishop Street Stand tegen

De Quarry Lane End, die opvallend leeg zou blijven voor deze topwedstrijd

De North Stand zou wel afgeladen volzitten met Spirites

De gevaarlijke, en daardoor verboden, Bishop Street Stand. Een kleine tribune maar

Een vakkie vol met Spirites. Eigenlijk waren het er teveel. Gek hoe dat mogelijk is met een all-seater

De dramatische opkomst van de Stags

Een minuut stilte, met de beide mascottes gearmd

Matige floodlights, die volgens mij niet genoeg licht kunnen geven

Spirites die, op de al jaren afgesoten, terrace staan. Het werden er steeds meer

Na weer een schandalige tackle komen de Mansfield zich beklagen

De mascotte die continue zijn hoofd moest vasthouden en daardoor wat dommig overkwam

De twee meisjes die Chocovla's wedstrijd tot een hel maakten


 

 

© 2005 All Rights Reserved.