Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Luton verslag

Het verslag

   

3-1 and you fucked it up

Na ons bezoekje aan Highbury gingen we op weg naar de auto om richting Luton (the dullest place in England) te vertrekken. Daar wachtte ons, de op voorhand, aantrekkelijke clash tussen Luton Town en Liverpool. Luton Town was het seizoen sterk begonnen. Op voorhand waren ze een van dé favorieten voor degradatie, maar ze stonden zelfs een tijdje op plaats 3. Nu ging het wat minder en waren ze teruggezakt richting de middenmoot, maar degraderen zullen ze hoogstwaarschijnlijk niet dit seizoen. Knappe prestatie van de mannen van Mike Newell. Voor de Luton fans was het ook een mooie week. 5 dagen eerder was namelijk de wedstrijd tegen Watford (waar ik geen kaartjes voor kon krijgen) geweest en nu kwam Liverpool op bezoek. Liverpool heeft overigens de laatste weken de stijgende lijn te pakken. De Europese kampioen had een zwak begin, maar was nu al 11 wedstrijd ongeslagen. Liverpool was dan ook zwaar favoriet voor deze wedstrijd.

Het was overigens een zware opgave geweest om aan kaartjes te komen voor deze wedstrijd. Gelukkig kende Dokkie nog een Liverpool fan uit het verzamelaarswereldje en dat was een echte diehard Red. Hij was o.a. in Japan geweest om Liverpool aan te moedigen. We hadden afgesproken om hem voor het stadion te treffen. De weg naar Luton toe verliep zonder problemen. We waren dan ook ruim op tijd aanwezig. Een rondje rond het stadion was niet mogelijk, omdat we nog geen kaartjes hadden. Sjaaltjes zouden we dan ook na de wedstrijd gaan halen. De ground bleek inderdaad erg claustrofobisch te zijn. Volgens mij zijn er weinig stadions in Engeland die zo erg in hun omgeving zijn ingebed. Helaas was het erg donker, zodat ik niet echt goede plaatjes van Kenilworth Road heb kunnen schieten. Maar het zou totaal geen straf zijn om Kenilworth Road opnieuw met een bezoekje te kunnen verblijden.

Gelukkig bleek de Scouser betrouwbaar en kregen we onze kaartjes. We gingen naar de turnstiles (die onder een slaapkamer van een Paki doorlopen) en kwamen in het uitvak. Best een leuk uitvak, alleen jammer van de stoeltjes. Je merkte duidelijk dat de Oak Stand eerst een terrace was geweest. De stoeltjes waren er wel neergezet, maar het was niet echt de bedoeling dat je ging zitten, want dan had je aan het eind van de wedstrijd trombose. Al voor de wedstrijd was er flink wat gebanter over en weer. De Luton fans vroegen zich belangstellend af wanneer het de laatste keer was dat Liverpool de league had gewonnen, waarop de Scousers een vriendelijk voorstel deden om een cup voor Luton te winnen. Daarop stelde de Hatters de leefbaarheid van Liverpool in vraag. Was het wel zo’n leuke stad om te wonen? De Scousers antwoorden daarop dat het toch echt Luton was waar mensen vandaan kwamen die bussen hadden opgeblazen. De sfeer zat er dus al goed in.

Dokkie en ik kwamen erachter dat we waren vergeten om programmaboekjes te halen. Ze waren ook nergens in het stadion te krijgen. Na de wedstrijd zouden we wel even in de clubshop gaan kijken en anders bood e-bay wel uitkomst. Dit was de eerste keer dat ik geen programmaboekje had van de wedstrijd, maar een Liverpool Airport wolkje had geen kans om boven mijn hoofd te komen. Mede doordat een homoachtige mascotte mascotte (Herman the Hatter?) het Liverpool-publiek enorm aan het uitdagen was. Handje achter het oor, middenvinger opsteken, kotsbewegingen maken, niets was deze mascotte te dol. Hij stijgt dan ook flink op mijn lijstje met favoriete mascottes. Ondertussen was hij ook de Luton-fans nog gekker aan het maken dan ze al waren.

De sfeer bleef uitstekend toen de wedstrijd startte. Ik was blij dat ik de Tilburgse held Sami Hyypiä een keer live in het Liverpool-shirt zag acteren (achteraf zou dit niet zijn meest gelukkige wedstrijd blijken). De wedstrijd begon al meteen heel fel. Volop strijd, snelheid en aanvallen. Een beetje het Engelse voetbal van een jaar of 15 terug. Nadat Steven Gerrard de 0-1 scoorde werd het Luton-vak getrakteerd op een mooie “Easy, easy, easy”. Dokkie ging ook helemaal uit zijn dak. Was het dan toch een Scouser? Luton gaf echter niet op en speelde puur op passie Liverpool weg. Luton kwam dan ook niet meer dan verdiend gelijk. Kenilworth Road trilde op zijn grondvesten. Na de gelijkmaker dacht ik dat Liverpool wel een tandje zou bijschakelen en Luton zou wegspelen. Dat bleek niet het geval te zijn. Luton leek wel in een roes te spelen en Liverpool had het erg zwaar. Er ging veel mis bij de mannen van Benitez en Luton kwam dan ook terecht op 2-1 voor. De Luton-fans werden gek. Ze stonden met 2-1 voor tegen de Europese kampioen bij rust. Wie had dat gedacht van tevoren?

In de rust was Dokkie allemaal aan het zeuren dat het onterecht was en meer van die blablabla. Ik probeerde ondertussen met TeeZee te bellen om hem de sfeer te laten horen op de tribune. Helaas was TeeZee net bezig met porno op internet te bekijken en nam hij niet op. In de rust had de mascotte de instructie gekregen om rustiger aan te doen, want hij hield zich niet bezig met het pesten van de Scousers. Jammer, want wat is er nu leuker dan een pestende, zuigende mascotte die het bloed onder je nagels vandaan haalt. Helaas gaan optreden van cheerleaders in de rust, want dan was het helemaal perfect geweest. Ik zei tegen Dokkie dat deze wedstrijd in 3-5 zou gaan eindigen en we zodoende TeeZee zouden evenaren, qua doelpunten op Kenilworth Road.

Beide managers bleken geen spelers gewisseld te hebben. Dokkie en ik hoopten op een even spectaculaire tweede helft en we werden niet teleurgesteld. Luton bleek namelijk in staat om het hoge tempo van de eerste helft vol te houden. Toch leek Liverpool gelijk te komen, omdat Clattenburg Liverpool een, in onze ogen, onterechte penalty gaf. Toen ik Cissé zag aanlopen wist ik genoeg; het zou 2-1 blijven. Voor de eerste keer deze avond kreeg ik gelijk (het zou niet de laatste keer blijken). Cissé nam de bal waardeloos, zoals Cissé deze hele dag waardeloos speelde. Een paar minuten later kreeg Luton een penalty. Deze leek wel terecht. Nicholls schoot hem goed in en op dat moment dacht ik dat Kenilworth Road zou instorten. Een enorme oerkreet rolde van de tribunes. Luton Town, een middenmotor in The Championship, stond op het punt om Liverpool uit te schakelen in het oudste bekertoernooi ter wereld. Benitez zag dat dit niet echt goed ging en bracht eeuwig talent Sinama-Pongolle in de ploeg in plaats van Sissoko. Deze wissel bleek verrassend goed uit te pakken, want Sinama-Pongolle legde de 3-2 erin. Dokkie stond te springen en te juichen. Hij ging er weer in geloven en terecht, want vanaf dat moment werd het ineens een heel stuk minder met Luton Town. Xabi Alonso legde er op een schitterende manier de 3-3 in en het “5 times, we only won it 5 times” werd weer eens ingezet. Nadat Sinama-Pongolle ook nog eens de 3-4 erin legde was het over. Er moest nog een wonder gebeuren voor de Hatters om gelijk te komen. Het leek erop dat het nog ging gebeuren ook, want Luton kreeg nog een grote kans. Dat was echt de verdiende afsluiter geweest van deze avond. Luton had dan nog een replay gehad op Anfield Road en, ook belangrijk voor deze club, had er weer wat centjes bij gekregen. Toch kreeg deze avond de apotheose die het verdiende. Daarvoor zorgde Xabi Alonso (waarom heeft een club als Real Madrid hem eigenlijk nooit gehaald?) namelijk met een goal van eigen helft. Buiten de Scousers in ons vak was ook nog een gokker erg blij met dit doelpunt, want hij had een weddenschap afgesloten bij de bookies dat Xabi Alonso vanaf eigen helft zou scoren dit jaar. Hij was dus in een klap wat centjes rijker geworden. Het "3-1 and you fucked it up" galmde door het stadion heen. Daarna werd er afgefloten en beide teams verlieten onder een staande ovatie het veld. Dit was voor mij echt de ultieme wedstrijd op Engelse bodem. Echt bijna alles klopte (misschien was een 4-4 nog net iets mooier geweest)  aan deze wedstrijd: het stadion, het tijdstip (avondwedstrijden hebben de voorkeur bij mij), het scoreverloop, de sfeer, etc.. Eigenlijk zou ik nu moeten stoppen met het bezoeken van Engelse wedstrijden, want beter wordt het waarschijnlijk toch niet. Wat een dag.

Na de wedstrijd liepen we nog even om het stadion heen (door een heel verloederde Pakibuurt) richting de clubshop. Deze was helaas dicht. De laatste tijd gaat het niet goed met mijn sjaaltjesverzameling, want na vorig seizoen alleen bij Wycombe geen sjaaltje te hebben gevonden, zijn dit seizoen Wigan, Fulham en Luton Town sjaalloos gebleven. Het was een kleine domper, maar ik maakte van de gelegenheid gebruik om nog even het lege stadion in te gaan en wat kiekjes te schieten. Daarna zagen we de lokale jeugd wat obscene gebaren maken richting de Scousers in de bussen. Je moet wat als kansloze jongere.

We gingen richting onze auto (die er verrassend genoeg nog stond) en reden richting de tunnel. Dankzij een nare manoeuvre van de Engelse wouten misten we de tunnel van 21:58 en moesten we die van 23:30 nemen. We besloten om wat bij de Maidstone Services te gaan eten. Ik had zin in iets warms, maar helaas was alleen de Wimpy’s open. Dit zou mijn ontgroening daar worden. Terwijl Dokkie ging kleien besloot ik te gaan bestellen bij deze absolute pauperketen. De puisterige bediende (zo’n 26 jaar) was bezig meisjes van 13 te versieren. Helaas lukte het hem niet en zal hij in ieder geval tot zijn 40ste maagd blijven. Het eten duurde weer heel lang en het was werkelijk niet te vreten. Slappe friet, een kipburger waarbij niet duidelijk was wat het broodje was en wat het “vlees” (allebei even klef en smaakloos) en een cola bestaande uit 96,5% ijsklonten waarvan je diaree krijgt. Wimpy’s is dus geen aanrader. Ik snap ook niet wat Nigel er allemaal in ziet. Dokkie kwam toevallig in de Services nog een Belg tegen die ook bij Luton v Liverpool was geweest en het cliché; “Wat is de wereld toch klein” deed weer eens zijn naam aan. We gasten richting de tunnel en daarna had Dokkie (Carlisle in a day: NOT for faggots) het toch wel heel zwaar en vroeg of ik kon rijden. Aangezien ik liever rijd dan navigeer (want dan is het makkelijker om wakker te blijven) nam ik het stuur van de Tigra over. Met zo’n 200 km/ph (Dokkie zal nog schrikken van de boetes die hij binnenkort binnenkrijgt) reed ik rustig naar Tilburg toe. Emotioneel namen we afscheid en ik had een goede dag gehad. Nu even een lang maandje rust (de ontwenningsverschijnselen zijn al merkbaar) en dan op naar Hereford United v Halifax. Hopelijk leggen die ook zo’n mooie pot op de mat.



Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes)

Intimirend, claustrofobisch, ingebed in de omgeving, oud, vervallen, niet meer van deze tijd, allemaal termen die me erg aanspreken. Helaas geen terraces en die lelijke skyboxentribune, maar voor de rest echt perfect. Een 8.

 

2. Mensen met kinkhoest:

Wel veel gerochel en gehoest, maar geen echte kinkhoest. Een 6.


3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven:
Zowel de Scousers als de Hatters zagen er ongezond wit uit. Een 9.


4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league:
Perfecte wedstrijd. Alles zat erin. Voor het eerst een 10 hier. Wat een wedstrijd.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel:
Wel een aantrekkelijke Scouserin schuin voor me. Vanuit Liverpoolzijde viel het dus tegen, dit werd echter volledig gecompenseerd door 5 Tokkies op de tribune bij Luton. Wat een prachtige ordinaire viswijven. Ook stond er iemand met een ratel te zwieren. Een 9.

6. Miezerig weer/Mist:
Donker, ijskoud en vochtig. Dodelijk voor foto's, perfect voor de liefhebber. Een 8.

7. Smerig stadionvoedsel:
Niet op, maar wel gefrituurde kots bij de Wimpy's. Een 9, want het was erg slecht daar.

8. Technisch waardeloos voetbal:
Technisch was het bij vlagen wel aardig, maar het was vooral vliegen, rennen, springen, vallen en weer opstaan. Ontzettend veel passie vanuit Lutonkant (had Willem II daar maar 5% van). Een 9.



De statistieken

Luton Town v Liverpool 3-5 (07/01/2006)

16. Steven Gerrard 0-1

31. Steven Howard 1-1

43. Steve Robinson 2-1

53. Kevin Nicholls 3-1 (pen.)

62. Florent Sinama Pongolle 3-2

69. Xabi Alonso 3-3

74. Florent Sinama Pongolle 3-4

90. Xabi Alonso 3-5

Ground: Kenilworth Road, Luton

Visits: 1

Season: 2005-2006

Competition: FA Cup (Third Round)

Position Luton Town: 9 (Championship)

Position Liverpool: 3 (Premier League)

Gate: 10170

Match Number in England: 21

Goals: 64

Line up Luton Town:

Beresford, Foley, Coyne, Heikkinen (74. Barnett), Underwood, Edwards (81. Feeney), Nicholls, Robinson, Brkovic (81. Showunmi), Howard, Vine

Line up Liverpool:

Carson, Finnan, Hyypia, Carragher, Riise, Kewell, Gerrard, Sissoko (57. Sinama Pongolle), Xabi Alonso, Crouch (79. Kromkamp), Cisse (89. Warnock)

Yellow Cards:

Coyne (Luton Town), Sissoko, Carson (Liverpool)



De foto's

In de verte ligt Kenilworth Road.

Links huizen, rechts het stadion. Enorm claustrofobisch.

Hier werden we tegengehouden, zodat we geen sjaaltje konden kopen. Grrrr.

Oak Road waar de scousers zich ophielden. De huizen die je ziet zijn de buitenkant van het stadion.

De turnstiles. Daarboven wonen gewoon mensen. Een vreemde ground.

De Main Stand loopt langzaamaan vol.

De Kenilworth Road Stand. Ook daar waren ze luidruchtig.

De skyboxen. Het enige minpuntje aan Kenilworth Road.

De enorm provocerende mascotte van Luton. Continue was hij aan het uitdagen.

De supporters van Luton die voor een enorm lawaai zorgden.

Het wordt 3-4. "3-1 up, and you fucked it up".

De Oak Stand, waar wij op zaten, na de wedstrijd.

De Main Stand na de wedstrijd.

En ook de Kenilworth Road Stand legde ik nog even vast na de wedstrijd.

Een laatste blik op Kenilworth Road vanuit een straatje rondom de ground.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.