Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Lens

Het verslag

 

Derby du Nord

De "Derby du Nord" behoort tot de meeste beladen derbies in Frankrijk. De wedstrijden is niet alleen een clash tussen twee clubs die dicht bij elkaar liggen, maar ook een clash tussen twee steden met grote sociaal-culturele verschillen. Waar Lille een redelijk rijke stad is, met veel cultuur en werkgelegenheid, is Lens een arm stadje, waar ze het woord cultuur alleen maar kennen uit van horen zeggen. In Lens en omgeving heerst ook veel werkloosheid en is de voetbalclub een statussymbool van jewelste. In Lille, wat in 2004 nog culturele hoofdstad van Europa was, volgen ze Lille OSC ook wel, maar dan met name als het goed gaat. Nu het wat minder gaat met de club laat het publiek het ook wat afweten en dat terwijl ze tijdens CL-wedstrijden het Stade de France makkelijk kunnen vullen. Toch verwacht Lille in 2010 zijn nieuwe stadion, met 50.000 plaatsen, makkelijk uit te kunnen verkopen. Die 50.000 plekken zijn trouwens niet voor niets gekozen, want zodoende is het stadion van Lille groter dan dat van Lens, in de ogen van de fans van Lille een provinciaals clubje.

Beide clubs zijn redelijk succesvol geweest in het verleden. Lens pakte in 1998 de titel en werd daarnaast vier keer tweede in de hoogste afdeling. Verder prijken er nog drie verloren bekerfinales op het palmares van de club. De League Cup werd wel een keertje gewonnen; in 1999 rond de hoogtijdagen van de clubs. Verder staat de halve finale in de UEFA Cup in 2000 ook wel mooi op het lijstje van Lens. Lille was succesvoller in het verleden en pakte drie landstitels, vijf keer de Coupe de France, maar won nog nooit de Coupe de la Ligue. Iets wat ze wel een beetje steekt, daar in Lille. Vooral, omdat Lens dit jaar weer in de finale staat van deze Cup. Daarin mag Lens het op 29 maart opnemen tegen Paris SG. Een van de tegenstanders die Lens versloeg op weg naar de finale was nota bene Lille…

Racing Club Lens werd in 1906 opgericht en de naam "Racing Club" werd gekozen om de uitvinders van het spel, de Engelsen, te eren. Opvallend is dat de club een Engelse fanclub heeft, die misschien wel fan zijn geworden door die Engelse naam. Het stadion doet ook erg Engels aan en een omgeving die vol staat met terrils en leegstaande mijnen zal de fan uit Noord-Engeland ook wel aanspreken. Opvallend aan Lens is ook dat het stadion, Stade Felix Bollaert, een grotere capaciteit heeft (41.233) dan Lens inwoners heeft (37.000). Het stadion, met de Vlaams aandoende naam Felix Bollaert (vernoemd naar een mijningenieur afkomstig uit Lens) , werd in 1932 geopend en was op het WK 1998 een van de WK stadions. Ook veel van de eerste voorzitters hadden Vlaamsklinkende namen. Niet verwonderlijk, omdat Lens relatief dicht bij de grens ligt, wat ook meteen verklaard waarom er redelijk wat Vlamingen afzakken naar Lens om de ploeg te steunen.

Qua Vlaamse fans moet Lens het echter dik afleggen tegen Lille. Deze club heeft namelijk zelfs een grote Vlaamse fanclub. Op zich logisch, want Lille is eeuwenlang een deel geweest van Vlaanderen. Vlamingen noemen de stad dan ook geen Lille, maar Rijsel, de Vlaamse naam van de stad. Het is de naam die Boudewijn V, destijds de Graaf van Vlaanderen, gaf aan het plaatsje wat onder hem uitgroeide tot een grote en belangrijke stad. Pas onder Lodewijk XIV viel de stad definitief in Franse handen, zeer tegen de zin van de inwoners in. Later werd de stad bekend als een "Rode Stad". Het was de eerste Franse stad met een socialistische burgemeester en het communistische volkslied "De Internationale" werd er gecomponeerd door een Rijselnaar. De stad dreef op de textielindustrie en had de bijnaam "Het Manchester van Frankrijk". Veel immigranten trokken naar Lille om er te werken. Vooral Polen en Vlamingen zagen Lille al een ideale plek om te wonen en werken. Dat is nu nog terug te zien als je het telefoonboek opent. Pas later werd Lille, als universiteitsstad en Europese culturele hoofdstad, wat chiquer. Een echt rode stad is het daarom niet meer.

Een van de meest opvallende dingen aan Lens zijn de clubkleuren. Het Sang et Or (bloed en goud) spat altijd van het beeldscherm af, als er een wedstrijd van Lens op televisie is. Waar de clubkleuren precies vandaan komen is onduidelijk, maar er gaan twee verhalen de ronde. Toen Lens begon met voetballen waren de clubkleuren lichtblauw en wit, dit veranderde in 1924 in het roodgeel. Volgens de eerste overlevering kwam dit omdat de toenmalige voorzitter tijdens een wandeling de resten van de Saint-Leger kerk zag staan. Deze kerk was het laatste overblijfsel van de Spaanse overheersing in de 16e eeuw. Hij besloot daarop de kleuren van de Spaanse vlag (rood en geel dus) te adopteren voor zijn club. Volgens het tweede verhaal werden de kleuren gekozen op basis van de mijnindustrie rondom Lens. Het rood, omdat dat de kleur van het bloed was van mijnwerkers die in de diepe schachten achterbleven en het geel, omdat er de steenkolen destijds evenveel waard waren als goud voor de mensen in Lens.

Tegenwoordig gaat het, na de hoogtijdagen rondom de Millenniumwisseling, een stuk minder met beide clubs. De noordelijke clubs moeten allebei vrezen voor degradatie, aangezien ze met 33 punten slechts twee punten boven een degradatieplek staan. De winnaar van vandaag mag dus even opgelucht adem halen, terwijl de verliezer moet vrezen met grote vrezen. De “Derby du Nord” gaat vandaag dus over meer dan alleen het kampioenschap van Noord-Frankrijk. Eigenlijk vreemd, want beide selecties zien er toch indrukwekkend uit. RC Lens heeft bijvoorbeeld Papin als trainer, en die deed het uitstekend bij Strasbourg. Dat aangevuld met spelers als Aruna Dindane, Vedran Runje en Eric Carrière moet toch garant staan voor een plek in de veilige middenmoot? Ook Lille heeft met Claude Puel een coach die veel successen heeft gekend en in de selectie zitten met Tony Silva (de doelman die met Senegal in 2002 wereldfaam vergaarde), Pierre-Alain Frau, Belgisch hoop in bange dagen Kevin Mirallas en Patrick Kluivert toch ook een hoop bekende voetballers. Ik verwacht eigenlijk dat beide clubs niet degraderen, maar je weet het natuurlijk nooit.

Onze eerste poging om deze derby te bezoeken weet verstierd door Koning Winter. Op 23 december reden we helemaal vanuit Tilburg naar Lens voor niets. Toen we aankwamen bleek het veld namelijk onbespeelbaar door de vorst. Vreemd, want het Stade Félix Bollaert is in 1998 nog helemaal verbouwd voor het WK en je zou verwachten dat er toen ook een veldverwarming is neergelegd. Helaas bleek dat niet te zijn gebeurd en Lens v Lille was één van de twee wedstrijden die werd afgelast die dag. Erg zuur, vooral ook omdat we tijdens ons vorig tripje naar Frankrijk (voor de wedstrijd Valenciennes v Paris SG) ook geen wedstrijd zagen, doordat de Nederlander zonodig met zijn hand door het hek bij Stade Grimonprez Jooris moest laten doorklieven. Ditmaal was het ook twijfelachtig of het door zou gaan, want net goot en rukwinden bliezen bijna auto’s van de weg. Onderweg zaten we maar te hopen dat het minder zou gaan regenen, maar de hemelsluizen bleven wijd openstaan.

Eenmaal aangekomen in Lens bleken de weergoden ons toch gunstig gezind; op het moment dat we uitstapten stopte het onmiddellijk met regenen. Er was ook volop leven rondom het stadion. Het leek ons sterk dat deze wedstrijd nog zou worden afgelast. Nu was het tijd voor ons tweede obstakel, de tickets. Ik had tickets voor de wedstrijd op 23 december besteld en het was hopen dat die tickets er nog steeds lagen. Het zoeken naar de ticketoffice was al een horror, want niemand leek te weten waar die zat. Hierdoor moesten we maar liefst 3x door de clubshop wandelen. Daarbinnen kreeg je bijna een epileptische aanval van de drukke kleuren. Er was ook van alles te koop met het logo van RC Lens erop. Commercieel heeft de Noord-Franse club het in ieder geval goed voor elkaar, wat ook te zien was aan de fans, die bijna allemaal in het “Sang et Or” waren gekleed.

 

Na wat plaatjes te hebben geschoten van de buitenkant van het stadion, gingen we naar binnen. We zaten op de onderste ring van de tribune “Delacourt”, vernoemd naar de ex-voorzitter van de supportersclub. Voordeel was dat we dicht op het veld zaten, nadeel was dat we niet overdekt zaten. De stoeltjes waren dan ook kletsnat en het was bidden tot de weergoden dat het droog zou blijven. Voor ons stond een opvallend duo: Jussiê, een enorm corpulente man met een strak Lensshirt met daarop de naam Jussiê en een steward die een kloon leek van Woody Harrelson. Mooi om deze twee rariteiten te zien. Eigenlijk was de dag al geslaagd en konden we naar huis, maar gelukkig bleven we want deze mannetjes zorgden nog voor genoeg vermaak.

 

Voor de wedstrijd begon was er volop vermaak op het veld. Lens had namelijk twee mascottes; een sympathieke hond in een tenue van de club en een corpulent mannetje genaamd Bernard ...... die continue met een vlag stond te zwaaien. Dit leek een soort dorpsgek te zijn, die erg trots was dat hij dat mocht doen. De hond was wel duidelijk de vriendelijkere van de twee, want waar Bernard stug doorliepen tijdens het fotograferen, bleef het hondje braaf poseren. Verder waren er cheerleaders die nu eens niet onder de 10 waren, waardoor we nu een keer foto's konden maken zonder te worden beschuldigd van pedofilie. Ondanks alle mascottes en cheerleaders op het veld werd het beste vermaak toch verzorgd door Jussiê en Woody. Jussiê gewoon door Jussiê te zijn en Woody doordat hij continue rare fratsen aan het uithalen was. Het mooiste was dat het wagentje van sponsor "Orange" continue weg aan het waaien was, door de stevig rukwinden. Pas na een tijdje kregen ze door dat de beste oplossing was om het karretje maar gewoon weg te rijden.

 

Terwijl het begin van de wedstrijd naderde, begon Woody steeds meer te integreren met ons. Erg lastig, aangezien ik amper Frans spreek. De Nederlander is dan van origine wel een Fransman, maar ook hij begreep er weinig van. Woody sprak namelijk een onduidelijk dialect. Jussiê sprak helemaal geen taal; die stootte alleen maar klanken uit. Enige wat we van hem begrepen, was dat hij Lille een rukclub vond. Dit maakte hij duidelijk door een anti-Lille sjaal van zijn nek te halen en te showen aan ons. Woody had de verantwoordelijkheid over het hek wat schuin voor ons stond. Wij hadden dus de hele wedstrijd Woody bij ons, die maar bleef ouwehoeren. De oplossing was om net te doen of we hem niet zagen, maar daar trok Woody zich niets van aan. Vreemd dat Woody niet doorkreeg dat we hem niet verstonden, maar misschien maakte hem dat niets uit en wilde hij gewoon afleiding.

 

Gelukkig begon de wedstrijd bijna. Het stadion zat goed vol, en dat voor een wedstrijd op dinsdagavond. De fans van Lens hadden dan ook een anti-Franse voetbalbond spandoek gemaakt, over de datum en tijdstip van dit duel. Voordat er werd afgetrapt was er eerst een minuut stilte voor de overleden voorzitter van de supportersclub. Deze minuut stilte werd begeleid door een lied, iets wat blijkbaar normaal is in zuidelijke landen. Bij Barcelona maakten we dat eerder ook mee, hoewel dat een stuk dubieuzer was. Op het scherm verscheen toen een foto van iemand die leek op een Nazi en daaronder hadden ze een lied met veel violen gezet. Het deed wat eng aan. Ook de foto van de man uit Lens verscheen op het scherm, maar deze oogde een stuk vriendelijker. Het begeleidende lied was alleen wat vreemd. Het was een lied van Marco Borsato, maar dan gezongen in het Frans (waarschijnlijker is dat Borsato dit lied heeft geplagieerd). De minuut leek dan ook uren te duren.

 

Eindelijk leek de wedstrijd dan te beginnen, maar niet voordat de Marseillaise nog werd gedraaid. Blijkbaar hadden de Lensois hier een soort clublied van gemaakt, want ik hoorde een paar keer de term "Sang et Or" door de tekst heen komen. Na dit lied werd het een stuk rustiger in het stadion, op de supporters van Lille en de harde kern van Lens na. Deze werden trouwens beide opgejut vanaf een verhoging voor de tribune. Opvallend dat Lens deze verhoging ook voor het uitvak had geplaatst, zodat ze daar ook konden volksmennen. Bij Lens stonden er zelfs twee man door een microfoon te blèren. Het gekke was dat de rest van het stadion vrij tam was tijdens deze derby, terwijl vanuit deze twee vakken continue geluid kwam. Gek dat de rest hier niet op inhaakte.

 

De wedstrijd zelf was technisch van een redelijk niveau, maar het was duidelijk dat de spelers van Lens onzeker waren. Veel getik naar het doel van Lille, maar eenmaal dichtbij durfde niemand te schieten. Het tikken werd eigenlijk van een middel het doel van Lens. De enige speler die wel wat probeerde was Aruna Dindane, maar die had zijn vizier niet op scherp staan. Vooral niet, omdat hij daarvoor al een aantal acties had gemaakt. Lille speelde een stuk effectiever en de Belg Mirallas leek de 0-1 te maken. Hij schoot de bal vanaf de achterlijn voor en Runje (die ik bij Standard nog had leren kennen als een erg goede keeper) werkte de bal in eigen doel. Gelukkig voor de Kroaat besloot de scheidsrechter het doelpunt af te keuren, omdat de bal blijkbaar over de achterlijn was geweest. Woody legde aan ons uit dat dit ook echt het geval was, maar we hadden onze twijfels. In de 17e minuut was het dan toch wel raak. Ex-Feyenoord en -Excelsior speler Michel Bastos scoorde de 0-1. Bastos kon dus toch wel voetballen. Het bleek ook het enige doelpunt te zijn van de eerste helft en Lens verliet onder een striemend fluitconcert het veld.

 

In de rust probeerde ik nog even de hoge tribune op te komen, maar de stewards waren onverbiddelijk, ondanks mijn steenkolenfrans. Het was dus terugkeren naar mijn plek en wachten op de tweede helft. In die tweede helft was het weer een beetje hetzelfde wedstrijdbeeld: Lens probeerde het wel, maar ze durfden gewoon niet te schieten. Bij de twee volksmenners van RCL, was er nog iemand bijgekomen. Dit was een dwerg met een enorm grote bek. Hij hitste het publiek nog meer op en zette ook een lied in waarvan de strekking was dat de fans van Lens de zussen van de fans van Lille in hun kont neukten. Sympathiek van de fans van Lens dat ze dit eerlijk toegaven, maar het lokte wel een, onverstaanbaar, tegenlied uit van de fans van Lille. Waarschijnlijk ging het ook over sex, maar dan met vrouwelijke familieleden van de Lensfans. Het hoogtepunt werd bereikt toen de dwerg op het plateau begon te dansen en te schreeuwen in de microfoon. De twee luidsprekers zorgden ervoor dat zijn schelle stem goed te horen was. Erg naargeestig en een marteling voor de oren.

 

Op het veld kreeg Lens niet echt grote kansen. De meeste schoten gingen naast of werden slap ingeschoten. Hoogtepunt was het warmlopen van Kluivert, die er uiteindelijk niet inkwam. Bizar om te zien hoe ver die is afgezakt. Eigenlijk had hij het beste kunnen stoppen na zijn laatste jaar bij Barcelona, want daarna is het niet veel meer geweest. Zijn club maakte in de 83 minuut wel de 0-2 en de wedstrijd leek over. De doelpuntenmaker heette Beria en ik vroeg me meteen af of het familie was van Lavrenti Beria, ex-hoofd van de KGB. Net toen het helemaal over leek voor RCL, scoorde de volgende speler met een opvallende achternaam, Hilton, de 1-2. Daarna volgde een slotoffensief, maar de 2-2 zat er niet meer in. Lille verdiende de overwinning ook het meest en heeft weer even lucht, terwijl Lens echt moet gaan oppassen dat ze niet gaan degraderen. Al met al was het wel een leuk avondje geweest, maar voetbal in het weekend blijft mijn voorkeur hebben.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



De foto's

Een van de vele bergen met steenkool, die de omgeving van Lens kleuren

De Delacourt tribune, waar wij op zouden zitten

De hoofdtribune van Stade Félix Bollaert

De fanshop was gigantisch groot en nogal druk, met die felle kleuren overal

Een "mural" met het oude en nieuwe logo van RC Lens

Dit bordje leidde je naar de clubshop. Ook hier het oude en nieuwe logo

Deze kassa's waren dicht. Het is me onbekend of ze normaal wel open zijn

Ook in Frankrijk veel eetkramen rondom het stadion

Van dichtbij viel pas op hoe hoog en stijl de tribunes waren

Erg claustrofobisch, als je hier onder deze blokken beton zit

De Tony Marek tribune, waar de harde kern van Lens zich had verzameld

De Tannin tribune. Linksonder was plaats voor de fans van Lille ingeruimd

De hoofdtribune, de Lepagnot, zag er vrij imposant uit

Het oude scorebord viel wat tegen

Een van de floodlights die flik op en neer waaide

Stoeltjes, stoeltjes en nog eens stoeltjes

Voor de gehandicapte medemens is goed gezorgd bij Lens. Er is een soort serre voor ze gebouwd

Jussiê & Woody; een opvallend duo

Zéér sympathieke mascotte. Een echte fan van RC Lens ook

Deze rariteit was wat minder sympathiek, maar rariteiten zijn altijd welkom

Gelukkig gingen de floodlights aan, ondanks de hevige wind

Vooraf, uiteraard, een Tifoactie. Iedereen hield een "sang" of "or" papiertje omhoog

Ook op de hoofdtribune een gekkenhuis

Overal kwam het "Sang et Or" terug. Vooral tijdens het zingen van het clublied

Hier de Tony Marek tribune tijdens de rust.

Lens probeert nog met man en macht de gelijkmaker erin te trappen

Na afloop was het nog lang onrustig in het vak van de Lillois

De eretribune was daarentegen rap leeggelopen

Deze Tony Marek tribune behoort toch wel tot mijn favorieten

Stade Félix Bollaert by night


 

 

© 2005 All Rights Reserved.