Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Ipswich verslag

Het verslag

   

Een Burberry-jas als gevaarlijkste hooligan

Na een korte nachtrust spraken we om half 9 af om te gaan eten. Kwaliteitsketen “The Little Chef” werd gekozen. Ditmaal zonder het dikke kokkie van gisteren, maar met een gratenpakhuis. Waarschijnlijk was ze zo mager, omdat haar eetlust bedroven werd doordat ze iedere dag bij “The Little Chef” werkt. Na het verorberen van gastronomische hoogtepunten als the healty breakfast (waarvan je aderen ook gewoon dichtslibden) en het full English breakfast waren we klaar voor de grote dag. Opvallend was trouwens dat we bij “The Little Chef” Ipswich- en Norwich-shirts zagen. Ze besteden weinig aandacht aan elkaar en er was zelfs geen banter over en weer. Dit was wel jammer, want ik hoopte op een zeer beladen wedstrijd tussen beide clubs. Toch verwachte ik er niet al te veel van. Beide clubs hebben een lief imago, spelen nu eigenlijk alleen maar voor een plaats in de middenmoot en het tijdstip van de wedstrijd (11:30) was ook niet echt bevorderlijk voor de sfeer. Sfeertechnisch had ik meer verwacht van Birmingham City v Wolves van de dag ervoor, maar dat was wat tegengevallen.

Nadat iedereen klaar was met eten besloten we richting Portman Road te gaan. Een half uurtje later waren we er. Het was even zaak de kaartjes op te halen en daarna nog een pinautomaat te zoeken, want pinnen leek wel onmogelijk dat weekend met al de xenofobe pinautomaten onderweg. Het kaartjes ophalen zou opnieuw wel eens spannend kunnen worden, wegens het ontbreken van de creditcard. Maar opnieuw was het geen probleem en kregen we de kaartjes mee. Daarna besloot SJ alvast naar binnen te gaan en de lokale pie’s te gaan proberen. Wij moesten hopen op een pinautomaat in de buurt. Een steward weer ons de weg richting een pinautomaat, maar uiteraard was deze xenofoob. Gelukkig had de Nederlander zijn Tom-Tom mee en konden we daarmee pinautomaten zoeken. Die stuurde ons de binnenstad in en daar kwamen we in dubio te staan; de hoofdstraat in gaan of Tom-Tom volgen en een heuvel opgaan. De Nederlander, Erkaa en ik kozen ervoor om Tom-Tom te volgen en we gingen de heuvel op. De rest koos om de binnenstad in te gaan en die bleken de goede keuze te hebben gemaakt, want binnen een paar minuten hadden zij ponden in de portemonnee. Tom-Tom was in een pesterige bui en we moesten heuvel op en heuvel af, een winkelcentrum in, daar weer naar beneden en uiteindelijk kwamen we bij een pinautomaat terecht. De odyssee voor geld was eindelijk ten einde. We liepen het winkelcentrum weer uit en zagen daar de rest staan. Die hadden natuurlijk veel plezier omdat wij zoveel moeite hadden gedaan.

Nu we eindelijk geld hadden was het tijd om terug naar het stadion te gaan. Erkaa vond dat te vroeg en besloot nog even een hamburger te scoren in een Amerikaans fastfoodrestaurant. We kwamen op de weg naar het stadion langs het plein waar het grote Ipswich uit de jaren-70/80 altijd werd gehuldigd. Nu stond er een grote kerstboom. Vrij vroeg, omdat het nog meer dan een maand duurde voordat het kerst was. Toch leek Ipswich me best een leuk stadje. Wel wat braaf en middenstanderig, maar toch aangenaam. We waren dan ook verbaasd dat bij het werd geflyerd door de politie met papiertjes. Daarop stonden vermiste vrouwen uit Ipswich. Achteraf bleken deze vrouwen het slachtoffer te zijn geweest van de Ipswich ripper, die later nog veel in het nieuws zou komen. Ondanks de middenstandbuurt ademen het stadion en de omgeving wel voetbal uit. De straten in de omgeving hebben met voetbal te maken en de standbeelden van legendes als Sir Alf Ramsey en Sir Bobby Robson waren ook geweldig. Er was ook al veel bedrijvigheid rondom het stadion, zo’n uur voor de wedstrijd. Daarom besloten we naar binnen te gaan en het stadion te zien volstromen.

Ook voor deze wedstrijd had ik gevraagd of we kaartjes konden krijgen naast het uitvak en aan dat verzoek was gehoor gegeven zag ik toen we het stadion inkwamen. We zaten namelijk naast de Kanariepietjes uit Norwich. Portman Road leek me, wat ik van foto’s had gezien, een leuke ground. Maar van binnen was het zelfs nog mooier; vier tribunes zowat op het veld en vooral de twee oudere tribunes waren indrukwekkend. De nieuwere tribunes achter de goal (op een ervan zaten we zelf) misstonden niet, hoewel het jammer was dat de daken daar niet naar beneden liepen. Dat was bij de twee oudere tribunes wel het geval en dat gaf een knus gevoel en zorgt natuurlijk voor een goede akoestiek. Ik kon me voorstellen dat dit best een intimiderend stadion kan zijn. Vooral zo tijdens een avondwedstrijd als dat publiek achter de ploeg gaat staan. Ipswich Town is niet voor niets in eigen huis, ondanks veel Europese wedstrijden, nog steeds ongeslagen. Een beetje het AZ van Nederland die dit wapenfeit ook achter hun naam hebben staan.

Via Tilbo.com (een fansite van Willem II) wist ik dat er meer Tilburgers naar Ipswich waren afgezakt. Dit nog voortvloeiend uit de oefenwedstrijd tussen Willem II en Ipswich Town eerder dit seizoen. Opeens zag ik dat er iemand in het gangpad foto’s stond te maken met een Willem II-sjaal. Twee van hen herkende ik ook nog van de reis naar Monaco het seizoen ervoor. Erkaa was verschrikt, want hij dacht dat het de beruchte Tilburg Youth was. Gelukkig voor hem zag de NSB-steward het ook en hij zond ze weg. Erkaa kon weer opgelucht adem halen. De NSB-steward zag eruit als een havik met een spits kopje en gemene kleine ogen. Hij had ons ook al in de smiezen met onze fototoestellen en wachtte op het moment om ons ook aan te spreken. Gelukkig voor ons waren de Tractorjongetjes en de Kanariepietjes elkaar al aan het uitdagen, zodat hij daar zijn aandacht op moest richten. De NSB-steward had de dag van zijn leven, want hij kon continue mensen dreigen met uitzetting. Langzaam zag ik ook een bobbel in zijn broek verschijnen, omdat hij (na jaren van onderdrukking door zijn vrouw, kinderen en tekkel) eindelijk eens macht had.

Ondertussen was het voor ons, als RTL-voetbalreizen figuren, natuurlijk zoeken naar de Nederlanders in beide teams. Opvallend genoeg hadden zowel Ipswich als Norwich een Surinaamse rechtsback die bij NAC had gespeeld in de selectie. Jürgen Colin verdedigde deze dag wel de lelijke gele kleuren van Norwich, maar Fabian Wilnis speelde niet mee met Ipswich, de club waar hun nu al 9 jaar speelt. Wilnis bleek, hoorden we achteraf, een conflict te hebben met de manager van de club. Jammer, want het was wel leuk geweest als die twee allebei hadden gespeeld.

Na wat foto’s te hebben gemaakt van het mooie Portman Road was het ondertussen bijna half 12. Met pompende muziek en twee paarden als mascottes (Ipswich had, politiek correct als ze zijn, gekozen voor een blank en een zwart paard) werd het publiek opgezweept. Wij zaten echt op geweldige plekken, want de Norwich-fans lieten zich verbaal erg goed horen. De harde kern van Ipswich leek aan de overkant te zitten. Vreemd, want ze zaten precies tegenover de uitfans. Een rare plaats, want de banter komt dan minder aan. Bij ons zaten wel een paar provocerende figuren, maar ook veel families. Vocaal leek de slag dus gewonnen te worden door de mannen uit Norwich. Toch konden we Norwich geen moment serieus nemen, want ze hadden een minihooligan meegenomen. Dit kleine 13-jarige mannetje van ongeveer 1 meter 50 was continue aan het uitdagen en schelden. Dit was al triest, maar er was iets met dit mannetje waardoor hij nooit meer in zijn leven serieus genomen zou kunnen worden. Door de eeuwen heen is er veel wanstaltige kleding geweest; ik noem Australian trainingspakken, Nike Air Max, zwarte t-shirts met skelettenkoppen, leggings en de string voor mannen. Toch had dit mannetje iets aan wat dit allemaal overtrof. Hij had namelijk een Burberry-jas aan. Die petjes zijn al verschrikkelijk lelijk, maar een hele jas in dit motief is een marteling voor de ogen. We waren hem dan ook continue aan het uitlachen en dat deden er meer in het Ipswich-vak. Het mannetje had het door en met tranen in de ogen probeerde hij nog wel de stoere bink uit te hangen. Het werd op een gegeven moment gewoon zielig. Maar, eerlijk is eerlijk, het zorgde ervoor dat de tijd tot de kick-off voorbij vloog.

Onder luid applaus kwamen de spelers het veld op. Aan alles merkte je dat deze wedstrijd toch wel erg beladen was. Ipswich had deze wedstrijd al in tijden niet gewonnen en vandaag werd er van de spelers geëist dat ze de drie punten op Portman Road zouden houden. De laatste 5 ontmoetingen in Ipswich waren namelijk 4x in een overwinning voor Norwich geëindigd en eenmaal was het 1-1 geworden. De laatste overwinning in eigen huis van Ipswich Town op de rivaal was in 21 februari 1998, al meer dan 8 jaar geleden. In dat jaar won Nottingham Forest de voorloper van de Championship en deed de huidige Conference-club Oxford United ook nog mee in deze divisie. Manchester City degradeerde dat jaar uit deze competitie. The times are changing, niet alleen qua clubs, maar ook qua spelers. Ipswich Town had namelijk in deze 5-0 overwinning 2 Nederlanders onder contract staan; cultheld Gus Uhlenbeek (die nog steeds in Engeland voetbalt, bij Halifax Town) en Bobby Petta, destijds nog een groot talent die nog bij Celtic zou gaan spelen en diverse malen in de voorselectie zou komen van het Nederlands Elftal. Sindsdien is er wat mis gegaan bij hem, maar deze dag was hij een van de helden met zijn 2 goals. Vandaag zouden wij geen goals hoeven te verwachten van de Nederlander op het veld, want Jürgen Colin maakt nog geen enkel doelpunt in zijn 50 wedstrijden voor Norwich. Wat dat betreft hadden we beter Fabian Wilnis in het veld kunnen hebben, aangezien die er al 6 had gemaakt in zijn carrière voor de Tractor Boys. Hij deed daar wel meer dan 250 wedstrijden over, maar toch.

Op de tribunes maalden de fans er niet om wie de goals zou maken, als ze er maar invlogen. Ipswich begon furieus, maar Norwich had achterin de zaakjes goed op orde. Keer op keer liep Ipswich zich te pletter op de geel-groene muur. Op de tribunes gingen de supporters goed te keer. Vooral de Norwich-aanhang was erg fanatiek. Het spektakel op de tribunes was verrassend, want ik dacht dat dit een soort liefelijke derby was. De Burberry-jas ging ook helemaal uit zijn plaat en was meer bezig met proviceren dan met de wedstrijd. Hij zag dus ook niet dat Norwich in de 26e minuut een geweldige counter plaatste en op 0-1 kwam via grinttegel Luke Chadwick. De rest van het vak zag het wel en even leek het erop of Portman Road ging instorten. Wie geschoren wordt, moet stilzitten en dat deden de Ipswich-fans dan ook. Gelaten lieten ze de spreekkoren van de Norwich-aanhang over zich heenkomen. Gelukkig duurde dit maar 5 minuten en gingen ze daarna weer tegen de Kanaries in. Ook op het veld deden de blauw-witten hun best, maar zonder veel succes. Ipswich was optisch veel beter, maar slaagde er maar niet in om te scoren. Tot de 40e minuut aanbrak en de voormalige Fulham-speler Legwinski uithaalde en de 1-1 tegen de touwen drukte. Nu was het onze beurt om te feesten en de Kanaries uit te dagen en belachelijk te maken. De Burberry-jas werd hysterisch en was bijna aan het janken. Gelukkig voor hem werd er snel voor de rust gefloten en kon hij afkoelen.

In de rust besloot ik even een verdieping hoger te gaan kijken en daar wat kiekjes te schieten van Portman Road. Vanaf daar was het stadion nog leuker dan ik op het eerste oog dacht. Die twee tribunes aan de lange zijde behoren tot de mooiste die ik in Engeland gezien heb. Hopelijk blijven deze nog een tijdje staan, want het zou erg zonde zijn als deze plat gingen. Wat dat betreft is het wel goed dat Ipswich niet op het hoogste niveau uitkomt, want dan zou dat proces wel eens versneld kunnen worden. Na mijn plaats weer te hebben ingenomen zag ik dat de Burberry-jas continue aan het provoceren was. Ik hoorde van de anderen dat hij dit al de hele rust aan het doen was. Ik moet er niet aan denken om hem als zoon te hebben. Ik ben tegen de opvoedende tik, maar in dit geval zou die wel op zijn plaats zijn. Misschien een opvoedende trap ook wel.

Gelukkig begon de 2e helft daarna snel, zodat ik me niet meer hoefde te irriteren aan het ventje. In de tweede helft hetzelfde spelbeeld; een aanvallend Ipswich Town en een Norwich City wat alleen aan het tegenhouden was. Op de tribune waren het opnieuw de Norwich-fans die zich het meest aan het roeren waren. Het vreemde was dat een groot gedeelte van de Norwich-fans ook mocht staan, terwijl de Ipswich-fans de hele tijd werd gesommeerd om te gaan zitten als er een kans was geweest. Om een beslissing te forceren in het laatste kwartier gooide Jim Magilton Danny Haynes erbij in de voorhoede van Ipswich. De keuze had meteen het gewenste effect, want binnen de minuut scoorde Haynes de 2-1. Portman Road explodeerde. Eindelijk leek het erop dat de gehate vijand weer een verslagen zou worden. Na dit doelpunt werden de Norwich-fans verbaal helemaal weggeblazen en was er van het staverbod ook niet veel meer over. Allerlei klassiekers werden uit de hoed getoverd om Norwich City te kleineren. Uiteraard deed ondergetekende graag mee; vooral als het tegen een club is die geel in het shirt heeft. Het werd nog mooier toen Haynes, nu in de 90e minuut, nog een keer scoorde. Na het laatste fluitsignaal was het een groot feest en wij besloten om nog een tijdje in het stadion te blijven om de Norwich-aanhang, en vooral de Burberry-jas, uit te dagen. Na dit heerlijke tijdverdrijf was het tijd om wat merchandise te halen in de clubshop, die erg mooi was ingebouwd in het stadion en waar je een mooi zicht had op het veld.

Daarna was het emotioneel afscheid nemen van de tunnelauto, want wij gingen weer met de boot, en op naar Dover. De rit naar huis ging erg soepel en we slaagden er zelfs nog in om een redelijk maaltijd te eten in een van de services. Na een leuk weekend waren we weer in Tilburg. Er was al meteen besloten om de return van Ipswich v Norwich ook te gaan bezoeken in april, want dit was toch wel een van de leukste ervaringen in Engeland tot nu toe.
 
Geschreven door: Sir Stanley Matthews


Het rapport

Het Stadion:

Imponerend. Een stadion wat echt voetbal uitademt. Het was een stadion wat al lang op mijn verlanglijstje stond. Ipswich Town is toch een roemruchte naam uit het verleden en op Portman Road verloor de club nog nooit een Europese wedstrijd. Ondanks enkele moderniseringen heeft het zijn uitstraling behouden. Een knusse ground met vier verschillende tribunes die zowat op het veld stonden. De twee mooiste tribunes waren degene aan de lange zijdes. Die ademden zoveel historie uit. De nieuwe tribunes waren ook niet echt verkeerd, alleen jammer dat ze daar niet het dak naar beneden lieten aflopen. Dat had voor meer knusheid gezorgd. Een dak wat naar boven gaat zorgt voor slechtere akoestiek en maakt een ground wat ongezelliger.

De Wedstrijd:

Een zeer goede en vermakelijke wedstrijd. Beide ploegen gingen voor de winst en vooral Ipswich bleef maar doorgaan met aanvallen. Het gebeurt zelden, maar dit was een wedstrijd waarbij je je geen minuut verveelde. Ook het scoreverloop was wat dat betreft natuurlijk perfect, met eerst een voorsprong voor Norwich en daarna een Ipswich wat geweldig terugkwam. Ik denk dat dit wel een van de beste wedstrijden is geweest die ik in Engeland heb gezien.

De Sfeer:

Vooraf leek de East Anglia-derby me niet echt een van de mooiste derbies van Engeland, maar ik heb me erin vergist. Waar ik sfeertechnisch meer van Brum v Wolves had verwacht overtrof dit al mijn verwachtingen. We zaten natuurlijk ook perfect naast de Kanariepietjes, wat ook erg bijdroeg aan de beleving.

Omgeving:

Ipswich is duidelijk een rustig stadje (uitzondering; de Ipswich Ripper) waar veel middenklassers wonen. De omgeving van Portman Road was dan ook niet echt ruig en rauw te noemen. Wel leuk was dat Portman Road redelijk in het centrum lag. Je was zo in de binnenstad en dat is handig, aangezien er daar geen xenofobe pinautomaten waren. De binnenstad was ook best leuk om doorheen te wandelen. De kerstversiering gaf het nog een extra, feestelijk, tintje.

Overall:

De East Anglia-derby was een van mijn hoogtepunten, wat betreft Engels voetbal, tot nu toe. Alleen de krankzinnige Luton Town v Liverpool was nog beter. Deze wedstrijd komt wat mij betreft gelijk met de, eveneens zeer vermakelijke, Steel City-derby. Portman Road is een geweldig stadion wat ik in de toekomst vaker hoop te bezoeken. De wedstrijd zelf was ook erg goed en een uitstekende sfeer maakte een perfecte voetbalmiddag af. De East Anglia-derby zou ik dan ook iedereen aanraden die eens kennis wil maken met het Engelse voetbal.



De foto's

Dé straat van Ipswich. Een naam die in Europa nog altijd veel ontzag inboezemt.

In die jaren werd dit plein ook veel gebruikt om de spelers te huldigen.

Nu stond er alleen een gesponsorde, aftandse kerstboom.

Net de stad uit en dan zie je in de verte Portman Road al liggen. Heel mooi.

Helaas heeft de Britannia Stand vrij moderne turnstiles tegenwoordig.

Wel leuk is het standbeeld van Sir Alf Ramsey.

Ook Sir Bobby Robson staat in het brons voor het stadion.

Op deze tribune zaten de boefjes van Norwich, waaronder de Burberry-jas, deze dag.

Meer dan een uur voor de aftrap begon het al aardig druk te worden. Tijd om naar binnen te gaan.

Gelukkig mochten wij wel door authentieke turnstiles.

Niet echt authentiek op Portman Road; de floodlights. Hoeveel lux zou dat zijn?

De turnstiles van de Brittannia Stand mogen er beroerd uitzien, de tribune zelf is geweldig.

De Cobbold Stand, die voor de helft was toegewezen aan de Kanaries uit Norwich.

Aan de overkant van ons de North Stand. Hij misstaat niet, maar mist toch de uitstraling van de rest.

En onze tribune; de Greene King Stand.

De commentatorbox met spelerstunnel daaronder. Leuk gedaan.

De uitsupporters en het witte paard; een van de mascottes van Ipswich Town.

Politiek correcte figuren vonden alleen een wit paard rascistisch, vandaar dat ook Crayzee er was.

De Brittannia Stand gezien vanaf de tweede ting.

 

Vanaf de tweede ring kon ik ook zien dat er asbest op het dak van de Cobbold Stand zit.

Zelf de North Stand heeft wel wat vanaf boven. Alleen jammer van het dak.

Hier een blik naar achter op de tweede ring van de Greene King Stand.

Feest in ons vak nadat de 3-1 ein lag. "Easy, easy, easy".

Hier stond ie dan, zowat in het midden, het misselijke ventje met de Burberry-jas.

Nog een keer de Brittannia Stand, omdat hij zo mooi is.

De North Stand gezien vanuit de clubshop, waaruit je een schitterend uitzicht had op het veld.

We mochten stemmen op ons favoriete shirt. Onze keuze zou nummer 3 zijn.

Buiten het stadion was het erg onrustig na de wedstrijd.

Wij reden naar huis, terwijl Erkaa en SuperJohn naar deze dubieuze pub gingen. Tsja...


 

 

© 2005 All Rights Reserved.