Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Huddersfield verslag

Het verslag

 

 

 

Het appetijtelijke voorgerecht: Huddersfield Town v Bradford City

Voorafgaand aan dit seizoen waren er 2 wedstrijden die ik perse wilde zien; de farewell match van Doncaster op Belle Vue en de Black Country Derby. Vooral die tweede leek me geweldig. Wolverhampton Wanderers is een club die me al heel lang aanspreekt en het stadion leek me ook geweldig. Wolves v WBA was dan ook de eerste wedstrijd die ik opzocht toen de fixtures uitkwamen. Omdat weekenden een stuk aantrekkelijker zijn dan een dagtrip was het zoeken naar wedstrijden voor op de zaterdag. Mijn oog viel daar op Huddersfield Town v Bradford City. Op papier een derby en nadat C&U naar de heenwedstrijd waren geweest en er positief over waren was het duidelijk wat er op zaterdag werd bezocht. 's Middags waren er ook nog 2 keuzes met Barnsley v Sunderland en Halifax Town v Exeter City. Leeds United v Luton Town werd ook in de buurt gespeeld, maar die leek me niet zo aantrekkelijk op dat moment.

Meer mensen hadden het idee om naar de Black Country derby te gaan en het zou wel eens een grote groep kunnen worden die zou afreizen naar Engeland. Uiteindelijk bleken we toch maar met z'n vieren te gaan en de zaterdagmiddagwedstrijd werd uiteindelijk toch Leeds v Luton, wegens het naar voren schuiven van Barnsley v Sunderland en de belangen die op het spel stonden bij Leeds. Leuke bijeenkomst was dat we de twee Leeds lads zouden ontmoeten. Het weekend zou dus een heerlijk driegangen diner worden.

Het voorgerecht bestond uit Huddersfield Town v Bradford City. Zoals ik al schreef waren bij de heenwedstrijd al mensen geweest en die waren erg positief hierover. Oorspronkelijk zouden ze ook deze wedstrijd gaan bekijken, maar een voetbalreisje naar Italië (Torino en Sampdoria stonden op het programma) zorgde ervoor dat ze niet meegingen. We hadden dus redelijk hoge verwachtingen van deze wedstrijd. Goed geluimd werd ik door SuperJohn opgehaald op het station. Ik zag het Leeds-gajes al achterin zitten. Bijna was het Leeds-gajes al wijlen geweest, want dankzij een rare actie van SJ werden ze bijna geplet door een busje. De bestuurder had wel wat weg van DutchBlade.

Na een voorspoedige reis, waarin Wilders, Wijven en Weeds werden besproken, kwamen we aan op Schiphol. De auto werd soepeltjes ingeparkeerd en bij het inchecken zagen we Chocovla en de Vlaai al staan. Uiteraard duurde het inchecken enorm lang en dankzij een provinciaalse actie van Chocovla werd deze wachttijd nog een verlengd. Nadat ook Elly en ik nog even provinciaals deden met onze labels konden we eindelijk inchecken. De controle ging erg soepel en het vliegtuig van Jet2 was ook helemaal niet verkeerd. Na een vlotte reis, waarbij een vrouw zich kapot ergerde aan ons gepraat, kwamen we aan op vliegveld Leeds-Bradford. Daar was het even de auto ophalen, jamtaartjes kopen en vertrekken richting het Galpharm Stadium.

De jamtaartjes bleken goed gevuld, want na een hap sprong het open en zaten mijn t-shirt, jas en schoen vol de jam. Ik begreep meteen waarom ik zo'n hekel heb aan Hearts. De eerste punten voor de EE-trofee waren binnen, maar het zou een zware strijd worden aangezien Elly zelf ook mee was. Over Elly gesproken, hij en Nigel gingen alvast in Leeds pints drinken, want ze hadden geen zin om te haasten van Huddersfield naar Leeds. Het was namelijk wel te halen, maar met een beetje tegenslag kon je ook zomaar vast staan en een deel van de Leeds-wedstrijd missen. Die tegenslag hoopten wij niet tegen te komen, maar we kregen er zelfs al eerder last van dan verwacht. De weg naar Huddersfield stond muurvast en op een gegeven moment waren we zelfs aan het twijfelen om nog naar de wedstrijd te gaan. We besloten nog even af te wachten en gelukkig ging het rijden. Hierdoor kwamen we nog op tijd aan in Huddersfield.

Snel parkeren en via een retail park, met daarop de B&Q waar het oude stadion van Huddersfield Town had gestaan, kwamen we aan bij het Galpharm Stadium. Een verschrikkelijke naam voor een leuk stadion. Het Galpharm Stadium staat er sinds 1994 en was een van de eerste nieuwe stadion in Engeland. Tot 2004 heette het stadion het Alfred McAlpine Stadium (vernoemd naar het architectenbureau wat het had ontworpen en gebouwd), maar nadat die besloten het contract niet te verlengen sprong Galpharm Healthcare in dat gat. Vandaar de lelijke naam van het stadion. 

 

Huddersfield Town zelf is een naam die veel moderne voetbalvolgers niet veel zegt. Het is op het eerste oog een vrij grijze club die zich voortbeweegt in de lagere regionen van het Engelse voetbal. In 1972 was de club voor het laatst actief op het hoogste niveau, waarna 3 degradaties in 4 jaar volgden. Buiten een kleine opleving eind jaren-90, met onder andere Dean Gorré, was het sappelen geblazen voor de club. Toch is Huddersfield Town niet zomaar een club. Het is namelijk de club van de legendarische Herbert Chapman. Chapman is vooral bekend als Arsenal-manager, maar in Huddersfield vinden ze dat onterecht. Het is namelijk bij hen dat hij bekend werd als manager. In 1921 werd Chapman aangesteld en het was al meteen raak, want in zijn eerste seizoen werd meteen de eerste, en tevens laatste, FA Cup gewonnen door de Terriers. Het seizoen erop ging Chapman voor succes in de league, maar dat lukte net niet. Liverpool werd kampioen en Huddersfield moest genoegen nemen met de 3e plaats. Het seizoen erop was het echter wel raak; Huddersfield Town werd voor het eerst kampioen van Engeland en dat kunstje werd in de twee opeenvolgende jaren herhaald. Huddersfield was daarmee de eerste club die de 3-in-a-row deed. De twee seizoenen daarop kon de ploeg nog even vooruit met de ploeg die Chapman (die was vertrokken naar Arsenal, om daar gigantische successen te halen) en na de 3 titels werden er nog twee 2e plekken behaald.

De ploeg bleef tot aan WO II een goede subtopper in de First Division, met een 2e plek in 1934 als beste resultaat. In de FA Cup werd nog regelmatig goed gepresteerd getuige de 2 halve finales (in 1929 en 1939) en 3 finales (1928, 1930 en 1938). Gewonnen werd er echter niet meer. Het waren ook de laatste hoogtepunten in de FA Cup, want na de oorlog zou de kwartfinale nooit meer bereikt worden. Ook in de competitie begon het steeds slechter te lopen en in 1952 degradeerde de club voor het eerst in zijn historie. De club promoveerde wel meteen, maar na de tweede degradatie (in 1956) duurde het tot 1970 tot de club weer terug kwam op het hoogste niveau. Dit gebeurde wel in stijl, want de club pakte de titel. Twee seizoenen duurde dit genot voor de Terriers en daarna volgden de 3 degradaties in 4 jaar. De club bewoog zich vanaf toen rond in de spelonken van het Engelse voetbal. Enige hoogtepunt was de titel in de Fourth Division in 1980 (dit zou de 5e en laatste titel zijn die de club zou halen).

Pas halverwege de jaren-90 leek er weer wat licht aan het eind van de tunnel te komen met het nieuwe stadion (wat destijds revolutionair was) en successen. De club kwam terug op het een-na-hoogste niveau en werd zowel in 1996 als 2000 knap 8e. Dat resultaat werd bereikt met Nederlanders als Dean Gorré, Ken Monkou en "Super" Clyde Wijnhard. Nadeel voor de club was dat ze na die 8e plaatsen ineens ver wegzakten. In 1997 was dat gelukkig nog op de niet fatale 20e plek, maar in 2001 werden de Terriers 22e en ging de club er wel uit. Slechts 1 punt waren ze tekort gekomen, maar dat punt had grote gevolgen. Huddersfield raakte namelijk in de financiële problemen en na in 2002 nog de playoffs te hebben gehaald volgde er in 2003 opnieuw degradatie. De club was weer op het allerlaagste niveau beland en het zag er somber uit, gezien de schulden. De club kwam in administration en het League-voetbal in Huddersfield stond op het punt om te verdwijnen.

Gelukkig kwam toen Ken Davy langs die de schulden saneerde en Peter Jackson, succesmanager uit de jaren-90, aanstelde. Met slechts 8 spelers begon hij aan het seizoen. Er werden geen gekke aankopen gedaan (voornamelijk jonge, onervaren spelers kwamen richting het Galpharm), maar vakman Jackson slaagde erin om een goed collectief te smeden. Waar de nieuwe eigenaar had gerekend op een plaatsje in de middenmoot slaagde Jackson erin om met het toch niet zo talentvolle elftal te promoveren. Peter Jackson was meteen de lokale held en kreeg contractverlening.

Het wonder werd nog groter toen Huddersfield in de eerste weken na de promotie geweldig voetbal liet zien en meedeed om de bovenste plaatsen. Jackson werd ineens "The Miracle Man"  genoemd, maar hij kwam er ook achter hoe snel roem kan verdwijnen. Met het afnemen van de resultaten (de club moest zelfs uitkijken voor het degradatiegevaar) werd ook zijn bijnaam minder gebruikt. Die naam kwam echter weer in zwang toen Jackson zijn team 28 punten liet halen in de laatste 10 wedstrijden van het seizoen. Huddersfield Town kwam net een puntje tekort voor plek nummer 6.

Afgelopen seizoen was het wel raak en de ploeg werd vierde. Ook in de FA Cup was er een succesje; de ploeg bereikte de 3e ronde en mocht het opnemen tegen het grote Chelsea. Met 2-1 nederlaag en een flinke pot met duiten ging Huddersfield weer naar huis. In de playoffs lukte het echter net niet om te promoveren (rivaal Barnsley zat ze in de weg), maar dit seizoen zou de ploeg wel eens hoge ogen kunnen gooien was vooraf de verwachting. dit kwam niet helemaal uit en op 6 maart (4 dagen voor deze wedstrijd) werd de voormalige held Peter Jackson ontslagen. Een 13e plaats was niet voldoende voor het bestuur.

Ook de tegenstander van deze dag, Bradford City, was pas net managerloos. Op 12 februari was het einde oefening voor hem op de Valley Parade. Sindsdien verloor de ploeg thuis van Crewe, speelde het thuis gelijk tegen Brentford en verloor het met 4-1 van Rotherham (een team dat al 14 wedstrijden op rij niet had gewonnen). Het opvallende is dat de laatste 2 ploegen de nummer 23 en 24 van League One zijn. Een echt succesvol ontslag is het dus niet geweest. Voorafgaand aan deze wedstrijd moest vooral Bradford City vrezen voor zijn hachje, want ze stonden op de laatste veilige plaats in League One. Bradford City in League Two zal erg wennen zijn.

Ik herinner me nog levendig dat ze in de Premier League acteerde rond de Millennium wisseling. Juist die Premier League-jaren, en de moeite die de club deed om erin te blijven, hebben ze bijna de das om gedaan. De club, die eigenlijk veel te klein was voor de PL, gaf spelers de gekste contracten nadat ze gepromoveerd waren (de naam Benito Carbone zal menig Bantam doen gillen). Het jaar erop, Bradford was er verrassend in gebleven dankzij een stunt tegen Liverpool op de laatste speeldag, was het eigenlijk al over met de club. Slechts 26 punten werden er gehaald, waar er 43 nodig waren geweest om erin te blijven.

Het jaar erop, en een treetje lager, kon de club met moeite zijn hoofd boven water houden. Zowel financieel als sportief was de club nog aan het bijkomen van het PL-avontuur. Dankzij een wonder bleef de club bestaan, maar in 2004 degradeerde de club afgetekend naar League One. Ook daar kon het de afgelopen 2 seizoenen geen potten breken (twee keer werd de club 11e) en dit seizoen is het zelfs een drama. Het is voor de club te hopen dat ze erin blijven, want een nieuwe degradatie zullen zowel de fans als de clubkas niet fijn vinden. Een stap in de goede richting, vooral voor de fans, zou een overwinning op rivaal Huddersfield zijn.

 

De rivaliteit tussen Huddersfield Town en Bradford City is er een van de laatste 20/30 jaar. Daarvoor ontmoeten de ploegen elkaar amper. Zowel in 1921 als in 1922 zaten de ploegen bij elkaar in dezelfde competitie, maar daarna zakte Bradford weg gebeurde het alleen in 1930 dat de ploegen elkaar tegen kwamen in de officiële wedstrijden. In de FA Cup won Huddersfield met 2-1 van het kleine broertje. Daarna duurde het 45 jaar voordat de ploegen elkaar weer tegenkwamen. Huddersfield Town was niet meer de grootmacht van weleer en kwam terecht in de laagste divisie. Daar speelde destijds ook Bradford City. De wedstrijd eindigde in 2-2 op The Valley Parade en de return op Leeds Road in 0-0.

Ook de jaren daarna bleven de clubs in balans. Vaak kwamen ze uit in dezelfde divisie en het lukte pas in 1999 een van de twee om de dubbel te doen over de rivaal. Destijds won Huddersfield met 2-3 in Bradford en ook thuis was de overwinning voor de Terriers. Het was echter wel een typisch geval van "wie het laatst lacht, lacht het best", want Bradford werd dat seizoen tweede en promoveerde naar de Premier League.

In de jaren 90 waren er enkele incidenten die de haat tussen beide clubs flink voedde. We schrijven 1996. Huddersfield Town staat klaar voor zijn tweede jaar op het tweede niveau. Het seizoen ervoor is de club 8e geworden en dit jaar willen ze echt voor de promotie gaan. Een van de nieuwe tegenstanders dat jaar is het gepromoveerde Bradford City. Omdat dit ook via de playoffs is gebeurd, net als Huddersfield een jaar eerder deed, worden de Bantams de copy cats genoemd. Ook in de lokale kranten wordt het vuurtje flink opgestookt tussen beide clubs. Doordat Bradford hogere gates haalt zien zij zichzelf als de grotere club, terwijl Huddersfield op zijn beurt weer naar het verleden wijst om te bewijzen dat zij de grote club zijn. als Bradford City in oktober van dat seizoen Chris Waddle onder contract nemen is het voor de Bantams duidelijk; zij zijn de grootste club.

Voorafgaand aan de derby op 8 november is de sfeer erg opgefokt. Er staat meer op het spel dan de drie punten; eer is belangrijker deze dag. In Huddersfield kent Bradford een bliksemstart; na 6 minuten scoort Waddle, uitgerekend hij, direct vanuit een corner. De snerende gezangen van de duizenden meegereisde Bantams bulderen door het, dan nog, Alfred McAlpine Stadium. Zeven minuten later is het alweer raak en staat het 0-2 voor Bradford. In de 38e minuut scoort Bradford zelfs de 0-3 en de Terriers zijn doodstil. Dat verandert als het in de 42e minuut 1-3 wordt en vlak voor rust zelfs 2-3. De wat oudere Huddersfield-fans denken terug aan de 6-3 overwinning uit 1983 en schreeuwen de longen uit het lijf in de 2 helft. Dat heeft meteen effect, want 3 minuten na rust staat het 3-3. Ondanks nog veel kansen over en weer blijft het 3-3 en het laat beide supportersgroepen ontevreden achter.

Mede door dit resultaat is de sfeer tijdens de return 1 februari flink opgefokt. Opnieuw heeft Bradford een dure speler aangetrokken de weken voorafgaand aan de derby. Het is Gordon Watson, de tot dan toe duurste aankoop ooit van Bradford City. De voormalige Charlton-trainee had een reputatie opgebouwd als goaltjesdief. Zowel bij Charlton, Sheffield Wednesday als Southampton (de club die 1,2 miljoen pond voor hem had neergelegd in het pre-Bosman tijdperk) scoorde hij regelmatig. Doordat hij bij Soton uiteindelijk op de bank was beland zocht hij een nieuwe club. Die vond hij in het ambitieuze Bradford City. De club brak zijn transferrecord en legde bijna 6 ton neer voor Watson. Hij en Waddle bleken een gevreesde combinatie in de eerste wedstrijden dat ze samenspeelden. De Bantams waren er van overtuigd dat ze beiden Huddersfield zouden oprollen.

Flink opgefokt werd er begonnen aan de wedstrijd en binnen een minuut kwam Huddersfield op 0-1. Het publiek van Bradford city werd gek en schold de eigen spelers uit. Als reactie daarop deelden de spelers van Bradford City smerige tackles uit aan de Terriers. Deze spelers wilden zich ook niet onderlaten sneeuwen en Kevin Gray maakte een vliegende tackle op Watson toen deze de bal toegespeeld kreeg. Het was een enorm smerige tackle, waarbij Watson zijn been verbrijzelde. Watson zou er voor 3 jaar uitliggen en amper meer spelen voor Bradford. Uiteindelijk eindigde hij zijn carrière bij Hartlepool. Omdat duidelijk was dat Watson door deze tackle inkomsten was verloren won hij zijn rechtszaak tegen Gray en kreeg uiteindelijk 900.000 pond schadevergoeding. Hij zou de tweede speler zijn die een rechtszaak won n.a.v. een overtreding op het voetbalveld. De tackle van Gray kreeg in Engeland de bijnaam "The most expensive tackle in British football". Deze tackle zorgde ervoor dat er een agressieve sfeer in het stadion ging hangen en nadat Waddle in de 40e minuut gelijkmaakte ontplofte het stadion. Uiteindelijk bleef het 1-1, maar de uitslag zullen veel mensen nu vergeten zijn. Wat de mensen bij bleef was de verschrikkelijke tackle van Kevin Gray. Deze werd hierdoor een van de meest gehate spelers in Bradford en ieder jaar dat hij terugkwam op The Valley Parade (Gray speelde van 1994 t/m 2002 bij Huddersfield) kreeg hij de meest verschrikkelijke verwensingen naar zijn hoofd. Tegenwoordig speelt hij voor Carlisle, maar dit seizoen stond Gray niet in de basis tegen Bradford City. Wat zal hij daar van hebben gebaald...

Na 1999 duurde het tot het seizoen 2004/2005 tot de clubs elkaar weer tegenkwamen. Dit keer gebeurde was het de beurt aan Bradford om de dubbel te doen over de rivaal; 2-0 in Bradford en 0-1 in Huddersfield. Het zorgde ervoor dat het grijze seizoen van Bradford toch nog een beetje kleur gaf. Afgelopen seizoen was het weer Huddersfield wat aan de winnende hand was met een 1-2 overwinning in Bradford. In eigen huis kon de club echter niet zorgen voor de tweede dubbel ooit en bleef het 0-0. Wij hoopten niet dat dit opnieuw het geval zou zijn, want 0-0's kunnen je hobby kosten. Ook de Terriers op de tribune zouden niet tekenen voor een 0-0, want dankzij de 0-1 in Bradford was er weer een mogelijkheid tot een dubbel over de rivaal. Een rivaal die als een lamgeslagen bokser in de touwen hing. Het was de kans om het matige seizoen van Huddersfield Town goed te maken en wij konden er getuige van zijn.

 

Ondanks de files kwamen we dus toch nog op tijd aan. Het was pay-at-the-gate en helaas geen kaartje. De Vlaai zwijnde weer eens, omdat ze hem aanzagen als iemand die jonger was dan 16 en mocht voor 6,50 naar binnen. Chocovla probeerde het ook maar die mocht, net als wij, 19 pond (voor een League One wedstrijd!!!) aftikken. Het geluk lachte me echter toe, want nadat ik door de turnstile was gegaan zag ik een kaartje op de grond liggen. Dankzij dit kaartje heb ik nog steeds van iedere wedstrijd in Engeland en dat zijn de kleine dingen die me gelukkig maken. Het stadion bleek van binnen echt geweldig. Op de foto’s leek het al een mooi ding, maar in het echt zie je pas hoe mooi het ontworpen is. Vooral het feit dat het tegen een heuvel is aangebouwd, maakt het leuk. Ook de vorm van de vier verschillende tribunes is apart met de boogvorm. Als je het stadion zo ziet, snap je waarom het ontwerpbureau graag zijn naam verbond aan deze ground. Waren er maar meer clubs die wat moeite zouden steken in hun nieuwe stadions. Dat zou een stuk beter zijn dan al die kloonstadions die je overal ziet.

 

Wat ons al ver buiten het stadion opviel, was het gezang wat uit het Galpharm kwam. Bradford’s going down was een van de favorieten van de Terriers op de tribune, terwijl de Bantams het liever over een “shit football team” en “a bunch of wankers” hadden als ze Huddersfield bezongen. Beide groepen fans waren het er wel over eens dat Yorkshire een prachtig gebied was. Het gezang bleef de hele wedstrijd ook doorgaan en dat terwijl het helemaal niet zo druk was. De 14.772 man was wel het seizoensrecord, maar uitverkocht was het allerminst. Bradford City had zijn kaarten wel uitverkocht en hadden zo’n 4.000 man meegenomen. Maar de sfeer was, ondanks het relatief lage toeschouwersaantal, erg goed. Ook erg mooi om zo’n vol vak vol met Bradford-fans te zien. Wij hadden een uitstekend overzicht, want we zaten tegenover beide fanatieke groepen. Het is heel leuk om er tussenin te staan, maar er tegenaan kijken is ook wel eens leuk.

 

Hoe goed de sfeer ook was en hoe leuk het stadion eruit zag, het zorgde niet voor een goede wedstrijd. Bradford City speelde zo slecht dat het zeer deed aan de ogen. Huddersfield was ook niet heel bijzonder, maar tegen zo’n matige tegenstander hadden ze weinig moeite. Na 3 minuten stond het al 1-0 voor de Terriers en we gingen er eens goed voor zitten, want dit kon wel eens een leuke wedstrijd gaan worden. Dat was een misvatting, want er kwam geen pass aan en zodoende waren er ook weinig kansen. We gingen rusten met 1-0 voor Huddersfield en dat was het sein voor ons om eens op zoek te gaan naar programmaboekjes en wat merchandise. Die vonden we niet, maar we konden wel van tribune naar tribune lopen. Nergens deden de stewards moeilijk, wat een contrast met een hoop andere clubs in Engeland, en zodoende schoten we wat leuke plaatjes. Vlak voor het begin van de tweede helft waren we weer op onze plek om te gaan genieten van een betere tweede helft, hoopten we.

Dat bleek tegen te vallen, want ook de tweede helft was matig. Zo nu en dan een smerige sliding en Bradford-spelers die de bal continue hoog over het doel trapten, maar daar hield het wel mee op. We besloten om voor het eindsignaal alvast naar de auto te gaan, want volgens een steward zou het na afloop van de wedstrijd een totale chaos en anarchie zijn op Leeds Road. Aangezien wij toch wel voor het beginsignaal bij Weeds v Luton wilden zijn, zat er niets anders op dan eerder te vertrekken. Gelukkig voor ons trapte Schofield de 2-0 erin en verlieten het mooie Galpharm in de wetenschap dat de wedstrijd gespeeld was. De Vlaai bleef nog even zitten, want die zou de trein naar Halifax pakken. Daar zou hij zijn Exeter City aan het werk zien, tegen het plaatselijke Halifax Town. Dankzij ons eerdere vertrek ging het allemaal erg soepel op Leeds Road en het zou ruim moeten lukken om op tijd in Leeds te zijn. Samenvattend kan ik zeggen dat Huddersfield Town v Bradford City een erg leuke ervaring was. Het stadion was echt geweldig, de sfeer idem, alleen het spel was waardeloos. Voor Bradford City vrees ik dat ze aan het eind van het seizoen wel eens kunnen degraderen als ze zo blijven spelen. 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

Normaal geil ik met name op de wat oudere stadions, maar het Galpharm is (ondanks zij lelijke naam) toch wel een heel leuk stadion. Je ziet dat het stadion ontworpen is door echte liefhebbers. Op het eerste oog lijken de 4 tribune hetzelfde, maar als je eenmaal in het stadion zit zie je de verschillen tussen de tribunes. De Panasonic Stand (nog een nadeel; alle tribunes hebben een lelijke commerciële naam) is bijvoorbeeld erg hoog en het onderste deel van de tribune staat er slechts tijdelijk. Iets wat wij vooraf helemaal niet wisten. Ook de twee tribunes aan de lange zijde zijn anders; de hoofdtribune heeft bijvoorbeeld twee lagen, terwijl de tribune aan de andere kant slechts uit een deel bestaat. Deze John Smiths Stand is wel schitterend in de omgeving geïntegreerd met die heuvel er zowat tegenaan. Het uitvak is eigenlijk het minste spannende deel van het stadion, maar vol is het aardig indrukwekkend.

De sfeer

Geweldig. Al een heel stuk buiten het stadion hoorden we de gezangen van beide supportersgroeperingen. Ook tijdens de wedstrijd bleef de sfeer goed. Vooral de Bradford-aanhang liet zich goed horen. Dit soort taferelen zijn de reden waarom ik tegenwoordig erg goed kijk naar de wedstrijd en de onderlinge verhoudingen tussen beide clubs. In de beginfase van het Engelandvaren werden er vaak wedstrijden gekozen op basis van het stadion, maar de laatste tijd kijken we met name naar de wedstrijd. Huddersfield v Bradford was bijvoorbeeld geweldig met die 4.000 meegereisde Bantams, maar ik kan me voorstellen dat een wedstrijd tegen Cheltenham Town in dit stadion een stuk minder aantrekkelijk is. Dit weekend was dan wel heel uitzonderlijk met 3, sfeertechnisch, geweldige wedstrijden.

De wedstrijd

Bar- en barslecht. Je hoort wel vaker het cliché dat derbies geen goed voetbal voortbrengen, maar dit was echt dramatisch. Vooral Bradford City was tenenkrommend slecht bezig. De Bantams slaagden er niet in om de bal over 5 meter bij elkaar in de voeten te spelen. Ook een schot op doel, dus niet eens in het doel, was teveel gevraagd voor Bradford City. Huddersfield speelde ook niet geweldig, maar was de minst slechte van de twee. Zo nu en dan werd er een snoeiharde tackle uitgedeeld die het geheel nog een beetje spannend maakte, maar van goed voetbal hebben we niet kunnen genieten in deze West Yorkshire Derby.

De omgeving

Waar normaal nieuwe stadion buiten de stad worden gebouwd op een verlaten industrieterrein, heeft Huddersfield er voor gekozen om het stadion vlakbij het oude te bouwen. Waar het oude stadion ooit stond, staat nu een retailpark. Maar daar tegenaan zie je het Galpharm al liggen. Het ligt mooi tegen een heuvel aan de ene lange zijde en aan de andere zijde stroomt een riviertje. Erg idyllisch allemaal. Achter de korte zijdes heb je aan de ene kant het retailpark en industrie + huizen aan de andere kant. Ik denk dat het Galpharm het Engsle stadion is wat in de meest veelzijdige omgeving ligt. Ondanks dat het niet in een toplocatie is gebouwd (een oude, vervallen arbeidersbuurt) is de omgeving niet verkeerd.

Overall

Een zeer geslaagd tripje. Huddersfield v Bradford was, ondanks dat het niet zo'n beruchte derby is, een erg leuke wedstrijd. Je merkte de animositeit tussen beide clubs in de spreekkoren over en weer en dat er een geschiedenis aan deze wedstrijd kleefde. Ook het stadion was meer dan goed. Het lijkt me dan ook erg leuk om hier nog een keertje terug te keren als het stadion uitverkocht is. Misschien tegen Leeds of een van de grote jongens in de FA Cup? Hoe dan ook, terugkeren wil ik hier zeker.



De foto's

In een oogopslag de B&Q, waar het oude stadion stond, en het nieuwe stadion daarachter.

Het Galpharm Stadium gezien vanaf de brug.

Rondom het stadion waren volop parkeerplekken, maar SJ kon zijn bolide er niet meer kwijt.

De buitenkant van het Galpharm ziet er iets te flashy uit, maar de binnenkant maakte veel goed.

De turnstiles met de Vlaai die voor 6,50 naar binnen glipte.

De stijf uitverkochte uitvak. Verbaal liet dit vak zich ook erg gelden deze dag.

Op deze tribune, de Lawrence Batley Stand, zaten wij deze middag.

Tegenover ons de John Smiths Stand. Aan de rechterkant zat de harde kern van de Terriers.

De Panasonic Stand met daarvoor een tijdelijke tribune, die vandaag niet werd gebruikt.

Bombastische floodlight in Huddersfield.

De box waar de televisie-mannetjes in mogen zitten.

Het bos wat op de heuvel achter de John Smiths Stand ligt.

Terry the Terrier, mascotte met een zeer originele naam. Alleen die voetbalschoenen zijn erg fout.

De spelers maken zich op voor de tweede helft.

De John Smiths Stand, gezien vanaf de Panasonic Stand, met daarachter de heuvel met bomen.

En onze tribune gezien vanaf boven. Mooi om de verschillen tussen de beide stands te zien.

En ten slotte het uitvak gezien vanaf boven. Rechtsachter een mooie, roestige silo.

De prutsers van Bradford slagen er weer eens niet in om een bal op doel te krijgen.

Dit was het gevaarlijkste moment van Bradford in de 2e helft. Een inworp...


 

 

© 2005 All Rights Reserved.