Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Hereford verslag

Het verslag

  

The Flock of Seagulls is een stier

Het beloofde een zware trip te worden, deze keer. We hadden om 5:00 uur afgesproken bij het Willem II Stadion, dus zou het om 4:00 opstaan worden. Het nare was dat Evelien had besloten om de vrijdagavond haar verjaardag te vieren. Ik had slechts 1,5 uur geslapen toen de wekker alweer ging. In een soort roes ben ik er toch in geslaagd om te douchen, brood te smeren, de katten eten te geven, mijn tas te pakken zonder iets te vergeten en naar het Willem II Stadion te lopen. Als echte Bourgondiër kwam ik als eerste aan. De tijd doodde ik om tegen het aankondigingenbord aan te trappen. Daar stond namelijk de naam van “Nac Breda” op, onze volgende tegenstander. Het was ook een echte avond voor ludieke acties. De kans is dus groot dat ik wel gefilmd ben (hopelijk viel mijn traptechniek op en kom ik in aanmerking voor een plekje in de selectie). Uiteindelijk kwam SuperJohn er ook aan in zijn nieuwe pimpcar. De hardcore pompte uit zijn boxen en met enorm veel lawaai bracht hij de wagen tot stilstand. Typisch dat juist de Zuiderlingen weer eens als eerste er waren. Gelukkig duurde het niet al te lang voor de stugge Noordeling er ook was. Eindelijk konden we instappen en vertrekken richting Teteringen; daar waar je niet dood gevonden wilt worden. SJ nam voor de verandering maar weer eens de verkeerde afslag, maar uiteindelijk vonden we Chocovla toch nog. Dit keer was hij niet jarig en hoefde we hem dus niet hypocriet te feliciteren. SJ besloot om de rotonde dubbel te nemen (stiekem vermoeden wij dat hij het wel erg leuk vindt in Teteringen), maar nadat wij hem zijn pleziertje hadden gegund ging hij toch richting Calais. Onderweg diste wij SanMark met zijn Ajax voorliefde en maakten we pb-geheimen openbaar (vooral de Mod-hangout werd goed besproken). SJ haalde alweer punten voor de EE-trofee door geflitst te worden. Daarna haalden wij allen punten doordat SJ dreigde ons uit de auto te zetten als wij die boete niet met z’n drieën zouden opbrengen. Ruim op tijd kwamen we aan in Calais en we konden de tunnel een half uur eerder nemen. Na een korte plaspauze vertrokken we richting tunnel. We stonden amper een seconde buiten de auto, en hadden de Phoenix 92-bal nog niet aangeraakt of we konden al de tunnel in. SanMark vond het heel erg eng in de tunnel, het mietje. De avond van tevoren was hij een stuk ruiger geweest tijdens de bestorming van het ADO-honk.

SJ was dan wel uit vorm, maar hij reed gelukkig wel meteen aan de goede kant van de weg tijdens de aankomst in Folkestone. Onderweg hadden we het zaken als politiek, computers (alleen SJ en Chocovla, de nerds) en natuurlijk voetbal. De 92, de Premier League, nieuwe stadions en de F.A. Cup kwamen langs (een beetje de onderwerpen die Ad-Café nog zou behandelen). We kwamen langs Reading, maar zagen het Madejski Stadion niet. Als echte kenners waren we het met elkaar eens dat Reading zich volgend jaar wel zou redden in de PL, net zoals Wigan dit jaar. Sheffield United zagen we echter weer meteen degraderen. Dat is een echte Championship ploeg, net zoals Sunderland dit jaar. Volgend jaar kunnen we terugkijken of we gelijk hebben gekregen. Ondertussen moest ik weer eens enorm pissen en gelukkig zit er vlakbij Reading een services. We konden ook meteen pinnen daar. Qua literatuur viel deze services erg tegen. Geen “When Saturday Comes” of ander leesvoer. Als we ooit een “92” gaan doen met services dan zijn we blij deze al gehad te hebben. Het is een beetje het Deva Stadium onder de services.

Na Reading was het een makkelijk stuk, totdat we van de grote weg afgingen. We kwamen in een paradijselijk landschap terecht met bergen, beekjes, wouden en haarspeldbochten. Chocovla droomde er al van om hier rond te rijden op zijn motor in zijn leren pak. Hereford was zo gevonden en ook Edgar Street zelf was geen probleem. Na de auto te hebben geparkeerd voor het stadion besloten we de stad onveilig te maken. De Phoenix Firm moest namelijk wel indruk achterlaten in Hereford. Ik besloot het Japannertje uit te gaan hangen en de rode telefooncellen te fotograferen. De rest (alias de mietjes) schaamden zich. We vonden een WH Smith en er werden inkopen gedaan. Chocovla kocht o.a. een boek over East Stirlingshire (wil Satyr het lezen dan moet hij chocovla een pb-bombardement sturen). Hierna kregen we dorst en gingen we een pub op zoeken om ons vol te tanken met gemalen plant met water. The Newmarket Taverne leek ons wel wat en met vier glazen gemalen plant met water konden we ons wel vermaken. Op de televisie was Wigan Athletic v Liverpool bezig en ik zag Tilburgs Trots, Sami Hyypiä, nog een goal maken. Na de locals te hebben geïmponeerd met ons zuipgedrag was het tijd voor een rondje stadion. Vanaf de buitenkant ziet het er heel erg gaar uit (zeer positief), maar het miste een mooie façade. Buiten de Banana Stand lagen zeer dubieuze condooms op de grond, maar de Banana Stand alias de Condom Stand, maakte zijn naam dus helemaal waar.

In de clubshop kochten we heel goedkope sjaals (3,99, de goedkoopste tot nu toe), maar zagen we tot onze teleurstelling dat de wedstrijdshirts van afgelopen seizoen waren uitverkocht (die waren ook maar 5 pond). Ook Chocovla kreeg een pruillip toen bleek dat ze geen vaantjes hadden. We gingen naar buiten om kaartjes te halen. De laffe honden durfden niet naar het meisje van de ticketoffice en ik moest met mijn beroerde Engels gaan vragen om de kaartjes. De aantrekkelijke jongedame zei dat we die bij de stand zelf konden gaan halen. De drie overige leden van de Firm besloten zich te gaan wagen aan het junkfood buiten het stadion. Ik ging ondertussen even naar de turnstiles toe om te vragen of je tickets kreeg of dat het alleen “pay at the gate” was. Het was dus alleen “pay at the gate” en we gingen weer terug naar de ticketoffice-chick. Opnieuw wilde geen van de laffe honden het vragen en ik moest opnieuw naar haar toe (niet dat ik dat erg vond, whehehe). Opnieuw zei ze dat je ook voor die tribune geen kaartjes bij haar kon kopen en dat we naar de KV Mechelen-tribune moesten gaan. Ook daar lieten de laffe honden mij het regelen. Ook hier zat een leuk meisje (wel erg jong) achter de kassa. We kregen hier wel tickets en gingen dus op de KV Mechelen-tribune (de Len Weston Stand noemden ze het daar) staan. SJ dacht slim te zijn door een andere turnstile te nemen (SJ is bang voor vrouwen, dat is wel duidelijk), maar die was alleen voor kinderne onder de 12 en de verkoper geloofde niet dat SJ dat was.

In het stadion aangekomen besloten we alvast wat plaatjes te schieten (dit keer niet met z’n drieën tegelijk, zoals in Cardiff). Edgar Street is echt een schitterend stadion. De beide terraces achter de doelen zijn heel apart door hun bananenvorm, onze tribune was ook heel apart doordat er een zittribune boven de staantribune was gebouwd. Aan de overzijde stond minste tribune; deze bestond uit een zittribune en daaronder leken er wel huisjes te zijn gebouwd. Voor de ramen van deze “huisjes” werden vlak voor de wedstrijd houten platen gezet, zodat mensen als Quinn (lompe verdediger van Halifax) niet de ruiten konden intrappen. Het geheel zag er erg oud uit. SJ offerde zich op om het stadionvoedsel binnen de gates te proberen (een Famous, Delicious Chicken Balte Pie) en was er wel over te spreken.

Over de warming-up van beide teams waren we erg te spreken, want er zat duidelijk een idee achter. Het leek dus geen klassieke kick and rush-wedstrijd te worden. Dat was wel minder. Het viel ons op dat Halifax geen supporters had meegenomen; het uitvak was namelijk nog steeds leeg. Goed dat we de raad van ArmandV niet hadden opgevolgd om in het uitvak te gaan zitten, want dan waren we het mikpunt van spot geworden. Nu was het duidelijk dat de Phoenix 92- en Bulls-firm één werden. Ondertussen begon zich een rariteitenkabinet rond ons af te tekenen. Het begon een beetje op het uitvak bij Carlisle v Barnet te lijken. Er stonden al wat gasten in fluoriderende trainingspakken, kinderen zonder tanden in hun bek, oude fossielen die slechts konden reutelen en lelijke vrouwen, maar nu kwam de “Flock of Seagulls” binnen. Een man met hoge kisten, suède broek, eng hemd, leren jas, grote piratenoorbel, enge pet en een zeer vreemd kapsel (het meeste was weggeschoren, alleen een wat homo-achtige kuifje stond er nog. Hij had een soort vrouwelijke variant van zichzelf bij en we zag SJ al verlekkerd kijken. Die zou vandaag nog wel zijn kans gaan wagen bij haar.

De wedstrijd begon dan eindelijk en het was duidelijk dat beide ploegen er zin in hadden vandaag. Halifax speelde opportunistisch vanaf het begon, wat resulteerde in twee grote kansen. Hereford werd daarna ook wakker en begon langzaamaan een stuk sterker te worden dan Halifax. Hereford kreeg ook redelijk grote kansen, maar ondanks de kippenvanger in de goal bij Halifax, kregen de stieren de bal er niet in. Ondertussen bleek SJ bezig vriendschap te sluiten met een nieuw lid van het rariteitenkabinet. Deze gast liep de hele tijd rondjes en zette zijn bril dan weer op en dan weer af. Hij leek ook te gaan huilen, maar liep daarna weer rondjes. SJ aanschouwde het tafereel geamuseerd, maar kneep hem toen deze jongeman tegen hem ging praten. Angstig ging hij achter SanMark, Chocovla en mij staan. De wedstrijd bleef ondertussen amusant. Halifax had een echte slager achterin staan, ene Quinn. Zijn specialiteit was om iedereen omver te beuken en vrije trappen tegen te krijgen. Toch bleef het dankzij deze Quinn 0-0 bij rust en had Halifax nog hoop op een overwinning.

Nadat de eerste helft was voorbij gevlogen was het tijd voor de gebruikelijke taferelen in de rust. SSM moest met zijn kleutersized blaas de riekende urinals van Edgar Street opzoeken zonder snorkel terwijl SuperJohn in de 20 meter lange rij voor de snackbar ging staan. Zelf snel nog even een nep Stuart Clarke foto proberen te maken maar al snel blijkt dat deze man een uitzonderlijk talent bezit wat niet zo 123 is te immiteren. Nog net zag ik uit mijn ooghoeken de leernicht voldaan de urinals verlaten. Of dit nou samenhing met het bezoek van SSM laat ik in het midden. Wonder boven wonder wist SuperJohn nog een famous balti pie op te scharrelen voor het eind van de rust. Helaas bleek deze forumoudere (toch een heel jaar ouder als mij) niet in staat deze pie in zijn handen te houden en verdween een gedeelte hiervan op de grond van de terraces. De hoop dat het autistje een ander plekje op had gezocht voor de 2e helft bleek ijdel toen hij nog een schalkse lach en knipoog richting SSM tevoorschijn toverde. SuperJohn koos eieren voor zijn geld en verstopte zich achter een betonpilaar.

Eindelijk maar toch kon de tweede helft beginnen. Opnieuw heerlijk voetbal met 180km per uur voetbal, kerels die elkaar nog vrolijk onder mat schoffelen en slachtoffers die niet 12 keer doorrollen na een overtreding maar gewoon even moeilijk kijken en direct weer opstaan. Een verademing ten opzichte van de jankende primadonna's in de Premiership die bij 1 zuchtje wind al kermend tegen de vlakte gaan als waren ze getroffen door een Deense spotprent *kuch Robben*kuch.... hoest* Rohomo hoest* . Sorry wat last van de keel. Halifax was na een donderpreek van de manager in de rust tot de conclusie gekomen dat kamperen op eigen helft niet het meest veilige strijdplan was en besloot voorzichtig tot wat aanvallen. Na een zoefend schot bleken er dan toch nog wat verdwaalde Halifax supporters boven ons te zitten en waren deze zelfs nog in staat wat geluid te produceren. Dit leverde hen een schitterende cynisch applaus op van de Hereford faithfull op de Condom Stand. Ondertussen bleek Elly the Elephant ook aanwezig te zijn in het stadion. Vanuit een hoekje van de terraces klonk hoog piepend de berroemde Leeds yell: " Come on you whites."

Zoals gebruikelijk bij wedstrijden overseas vloog ook de 2e helft weer voorbij. Beide ploegen wisten de ene schitterende kans na de andere te missen en het vermoeden begon te groeien dat beide ploegen waren omgekocht door een nare weerman, boven het stadion cirkelend in zijn helicopter, die ons een 0-0 wilde aansmeren. Net op het moment dat we de moed op hadden gegeven gebeurde het wonder. Een houdbare bal werd door de Halifax Town Grobbelaar losgelaten, een klein hakje naar links en de spits Stansfield kon in de 78e minuut Hereford naar 1-0 schieten. Pandemonium op de terraces. Niet in het minst bij het Nederlandse contigent wat gelukkig zag dat de omkooppogingen vanuit het westen van Nederland tevergeefs bleken te zijn. De laatste 10 minuten probeerde Halifax iets op te starten wat leek op een slotoffensief maar dit leverde geen direct gevaar meer op voor de thuisploeg die de terechte 3 punten luid jubelend in ontvangst namen. Ver na het laatste fluitsignaal van de scheidsrechter bleef de Condom Stand zingen en springen (en ze zijn zo blij.) Nog nagenietend van deze schitterende ground werd de pimpcar weer opgezocht.

Een fijn stukje strakke schlagerm...errmmm vette housebeats werd opgezet en na wat oponthoud rondom het stadion kon de thuisreis worden aanvaard door de schitterende natuur rondom Hereford. Het verkeer bleek stukken rustiger dan op de heenweg waardoor er vlot kon worden doorgereden. Helaas viel SuperJohn tijdens het radioverslag van Portsmouth- Salford uit zijn rol van Charlton supporter door bij een goal van ... euh hoe heet die die Nederlandse spits... kan de naam niet uit mijn toetsenbord krijgen.... anyhoo de heer SuperJohn zat ongegeneerd te juichen en blijkt gewoonweg een ranzige gloryhunter te zijn. Hij gaf zelfs aan het gedrag van de Portugese relnicht van ManYoo acceptabel te vinden. Triestig.

Ondertussen bleek na wat heen en weer gebel dat de heren Dokkie, Armand en aanhang ongeveer tegelijkertijd in Frankrijk aan zouden komen alleen in hun geval vanaf de boot. Na opnieuw getankt te hebben bij de zeer ondermaatse Reading services en het op afstand bewonderen van de Madejski kwam Folkestone al vlot in zicht. Snel door de douane, geen extra inwendige onderzoeken deze keer en een vroegere trein was ook zonder bijbetaling mogelijk. Nou doorrijden maar. Tot onze stomme verbazing bleek zelfs de trein van 22:06 nog niet vertrokken. Volgens goed Phoenix92 gewoonte snel een buslading aan Polen ingehaald en vrolijk de pimpcar in de trein van 22:06 rijden. Werkelijk een schitterende actie van SuperJohn wat het eerdere gloryhunters gedeelte enigszins vergoede.

Snel kwam de (nog steeds lekke erg jammer) Phoenix bal uit de kofferbak en kon er worden gebald in de lege coupe achter de onze. Nou heb je in het voetbal fijnbesnaarde technici en rouwdouwers. Helaas bleek SSM tot de laatste categorie te behoren. Met 1 trap wist hij de halve bodem van de coupe weg te trappen. De stukken asfalt vlogen ons om de horen. Vervolgens begon de showboater met het uitvoeren van zijn enige schijnbeweging en probeerde deze op ons uit. Helaas voor hem probeerde hij deze beweging 1 keer te veel uit bij SuperJohn die hem dan ook een flinke schop op de linkerknie verkocht. In tegenstelling tot de eerder genoemde echte kerels bij Hereford rolde SSM als een kermende Robben door de coupe onderwijl gillend dat hem het ergste onrecht was aangedaan. Gelukkig was ondertussen Frankrijk weer in zicht en kon deze aansteller weer in de auto worden gezet met een salmiak lolly om in ieder geval zijn mond dicht te krijgen.

Opnieuw was er telefonisch overleg en het bleek dat de Dokkie car op ongeveer 10/15 km verwijdert was van de pimpcar. Afgesproken werd bij een tankstation. Inderdaad lezer u ziet het goed een groep kerels spreekt af op de parkeerplaats van een tankstation. Wat daar verder van moet worden gedacht laat ik maar in het midden. Met gierende banden was de Dokkie car dan toch aangekomen en voor uw correspondent de eerste ontmoeting met dit Bossche fenomeen. Ook Armand en de 3e passagier kwamen (voorzien van pet in tegenstelling tot Dokkie) uit de auto te voorschijn. SanMark had Dokkie al eens eerder ontmoet hoewel dit aan diens reactie niet was te merken. Keurig stelde Dokkie zich aan onze forumDrenth voor terwijl hij hem toch echt al eens eerder had ontmoet. Er werden nog even wat belevenissen en forumroddels uitgewisseld waarna de volgende etappe van de reis kon worden ingezet. Vol gas vloog de Dokkie car voor onze neus van het parkeerterrein af de pimpcar eenzaam achterlatend.

Onder de indruk van dit motorisch machtsvertoon werd de pimpcar voorzichtig de weg weer opgestuurd waar we werden begroet met de geur van branden rubber en andere onderdelen. Ook zagen we tot onze verbazing vervolgens de Dokkie car met de alarm lichten de vluchtstrook op duiken. We weten niet of de heren hier uiteindelijk de nacht hebben moeten doorbrengen maar misschien dat ze hier meer over kunnen vertellen in een eigen verslag. Na dit spectaculaire intermezzo kon rustig het stukje naar Antwerpen en Breda worden ingezet. Opnieuw wat forumroddels , SanMark die toegaf dat zijn vriendin (die 10 jaar jonger blijkt te zijn, de clown van Pekela blijkt dus in Meppel te wonen) in huis de broek aanhad en hij de jurk. Ik hoop voor hem dat het de spreekwoordelijke jurk is anders hebben we eindelijk onze forumtravestiet gevonden. Gelukkig voor mij kwam Breda al vlot in zicht aangezien SSM los begon te komen en zelfs verhaalde over zijn 2 katten die supporters zijn van RKC en Den Bosch. Vooral de Den Bosch kat werd na ieder negatief Den Bosch resultaat uitgelachen. Betreurenswaardig dat SSM zijn Willem II problemen op een onschuldig dier probeert los te laten. Nadat ik opnieuw uit de pimpcar werd geschopt in het mooie Teteringen kon ik fijn slapend achter het stuur van mijn autootje de laatste etappen naar het Noorden afleggen met in mijn achterhoofd opnieuw een geslaagde trip.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews en Chocovla



Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes):
Edgar Street is een juweeltje. Misschien wel de allermooiste Non-League Ground. Een 9.

2. Mensen met kinkhoest:
De autist ging wel regelmatig huilen en snotteren, maar de kinkhoest had hij niet. Een 6 dus.

3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven:
De Flock of Seagulls zag er erg slecht uit. Die geeft minstens 10x per dag bloed. Zijn vriendin had een winkelcentrumkapsel. Een 8.

4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league:
Dat viel tegen. Geen spektaculaire dingen. een 4.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel:
De Flock of Seagulls was regelmatig aan het schelden. Een 7 dus.

6. Miezerig weer/Mist:
Nee, goed weer. Waterig zonnetje en weinig wolken. Een 3 dus.

7. Smerig stadionvoedsel:
Was goed volgens SJ. Een 3 dus maar.

8. Technisch waardeloos voetbal:
Vooral Halifax was erg goed bezig. Helaas probeerde Hereford er nog wat van te maken. Daardoor een 7.



De statistieken

Hereford United v Halifax Town 1-0 (11/02/2006)

78. Adam Stansfield 1-0

Ground: Edgar Street, Hereford

Visits: 1

Season: 2005-2006

Competition: Conference

Position Hereford United: 4

Position Halifax Town: 3

Gate: 2555

Match Number in England: 22

Goals: 65

Line up Hereford United:

Brown, Green, Mkandawire, Beckwith, Jeannin, Fleetwood (83. Travis), Ferrell, Stanley, Nicolau (79. Taylor), Williams, Stansfield

Line up Halifax Town:

Kennedy, Haslam, Quinn, Young (66. Yates), Doughty, Leister (54. Sugden), Thompson, Foster (84. Midgley), Killeen, Forrest, Grant

Yellow Cards:

Thompson (Halifax Town)



De foto's

Het mooie logo van de club die uit de hoofdstad van de "Corned Beef" komt.

Hier dronken we veel gemalen plant met water.

De façade van de zogenaamde "Banana Terrace".

De buitenkant van het stadion. Hier staan we achter de Blackfriars Stand.

De clubshop en de buitenkant van de Merton Meadow Family Stand.

Daar was de "Legends Bar". Speciaal voor ons geopend die dag.

Dit gluurgat verraadde alvast een beetje van de schoonheid van Edgar Street.

Er lagen zeer dubieuze dingen buiten de "Banana Terrace".

Een heel typische tribune deze "Banana Terrace".

De, nog lege, Merton Meadow Family Stand. De enige tribune zonder terraces.

De Len Weston Stand. Wij stonden beneden, terwijl boven ons het chique volk zat.

Halifax Town had weinig supporters meegenomen, daarom was deze stand leeg.

De opkomst van de spelers.

Raar publiek daar. Vooral deze relnicht hield nogal van aandacht.

Het was een vermakelijke wedstrijd, die Hereford uiteindelijk terecht won.

De "Banana Terrace" was goed volgelopen voor deze wedstrijd. Fanatiek publiek ook.

Onze tribune was wat leger, hoewel er nog redelijk wat mensen op de terraces stonden.

Een klassieke stinkwc. De urinelucht was zo penetrant dat je wenkbrauwen ervan omhoog trokken.

Geile floodlights op Edgar Street.

Op het eind van de wedstrijd liet de maan zich al zien.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.