De Foute Hooligan op Tynecastle

Na Celtic jarenlang via internet en consorten te hebben gevolgd, was het in 2006 eindelijk zover. Ik ging de Bhoys voor het eerst aan het werk zien in Schotland. Niet in een thuiswedstrijd, maar in Edinburgh op Tynecastle. Na de Old Firm eigenlijk de mooiste wedstrijd, want Hearts wordt in Schotland gezien als de kleine broer van de Rangers. De club is ook lange tijd antikatholiek geweest en de BNP kwam graag flyers uitdelen bij het stadion na wedstrijden. Sektarische gezangen zijn ook regelmatig te horen in het westen van Edinburgh, dus de naam Mini-Huns is niet meer dan terecht. Voor ons was dit natuurlijk ook extra leuk, want het zou de sfeer alleen maar ten goede kunnen komen.

Persoonlijk heb ik niet echt een hekel aan Hearts. Ik heb meer op met de stadsgenoot Hibernian, maar Hearts heeft ook zijn aantrekkelijke punten. De naam bijvoorbeeld, Heart of Midlothian, is geweldig. Via een dansclub en een roman, die ook zo heten, kom je uiteindelijk terecht bij een gevangenis met de naam Heart of Midlothian die in Edinburgh stond. Op de plek waar eens de gevangenis stond, ligt nu gedenksteen. Deze gedenksteen heeft grote gelijkenissen met het huidige logo van Hearts, waar de Hibs-fans graag van profiteren. De traditie wil namelijk dat voorbijgangers op het logo spugen, aangezien het eerst een gevangenis was. Een fan van Hearts zal dat niet snel doen, maar de Hi-Bees die passeren laten zich dat geen twee keer zeggen. Onder het mom van traditie hooghouden worden er met regelmaat groene (zelfs dat nog) rochels op het logo gespuugd.

Hearts wordt, samen met Hibernian en Aberdeen, gezien als de grootste club na de Old Firm. Alledrie de ploegen maken aanspraak op de titel "Derde club van het land". Alledrie wonnen ze vier landstitels. Wat betreft Schotse FA Cup loopt Hibernian (tot vreugde van de Heartsfans) met tweemaal winst achter op Hearts en Aberdeen, die hem zeven maal wonnen. Qua League Cups is Aberdeen wel de sterkste met zesmaal winst, tegenover Hearts en Hibs vier. Wat dat betreft kun je eigenlijk Aberdeen als derde club van het land zien (mede ook door de winst in de EC II), maar bij Hearts zijn ze het daar niet mee eens. Zij wijzen op het feit dat veel van de prijzen werden gewonnen onder Ferguson en dat de club geen grote traditie heeft. Ook de stad Aberdeen wordt als minder gezien, want wat heb je daar nu behalve olie? Nee, dan Edinburgh met zijn kastelen, monumenten en historische "Royal Mile". Glasgow wordt dan ook nog een beetje serieus genomen (hoewel niet al te veel), maar Aberdeen? Nee, dat kan echt niet en daarom is Hearts groter dan Aberdeen is de beredenering.

Met die traditie koketteren ze graag bij Hearts. De club was een van de founder members van de Scottish League in 1890 en tijdens de “Great War” stierven er in de Franse modder veel spelers voor het vaderland. Er is zelfs een monument opgericht voor deze gevallen strijders. Dit is overigens ook een punt wat veel stof doet opwaaien tussen Hearts en Rangers, want waar de Hearts spelers zich vrijwillig opgaven voor de oorlog, zijn er relatief weinig Gers naar het front gegaan. Bill Struth, destijds manager van de Rangers, zorgde ervoor dat zijn spelers makkelijke baantjes kregen in het leger of helemaal niet gingen. Voor een zo Britsgezinde club is dat belachelijk, vonden ze bij Hearts en zo nu en dan wordt er nog aan gerefereerd tijdens wedstrijden tussen de twee Protestantse ‘broeders’. Vooral het feit dat er meer spelers van Celtic zijn gegaan en gestorven wordt regelmatig aangehaald in spreekkoren.

Met Celtic is ook meteen de tegenstander genoemd op deze zesde augustus. Het was de tweede speeldag in de Schotse competitie en achteraf bleek deze wedstrijd tussen de nummer een en twee te gaan. De Rangers hadden een dramatisch slecht jaar en zouden slechts als derde eindigen. Celtic werd relatief simpel kampioen, maar naar aanleiding van deze wedstrijd hadden we dat niet verwacht. Verzachtende omstandigheden waren er ook, want Celtic had een paar dagen voor deze wedstrijd een lucratieve, maar vermoeiende, trip naar Japan gemaakt. Nakamura is daar een halfgod bleek wel, want er zaten in ons vak ook Japanners de wedstrijd te filmen. Dat ze puur voor Naka kwamen bleek wel doordat ze verdwenen nadat hij gewisseld was, maar dat is voor later. Eerst nog even een stapje terug in de tijd.

Dat we naar Tynecastle gingen was eigenlijk toeval, maar wel een erg mooi toeval. We wilden namelijk naar Preston North End gaan, aangezien die oude Main Stand zou gaan verdwijnen. Het was het eerste weekend van het seizoen en er werd nog niets gespeeld in de Premier League. Vandaar dat er ook amper iets werd gespeeld op zondag. Slechts Derby County speelde thuis, maar daar was een van ons al geweest en om hem nog een keer naar Pride Park te laten gaan was onmenselijk. Een blik naar het noorden leerde ons dat daar Hearts v Celtic werd gespeeld. Buiten het feit dat het een zeer aantrekkelijke wedstrijd was, was een extra pluspunt dat we Tynecastle konden zien. Dat stadion werd ook bedreigd door de sloophamer, dus was het mooi dat we dat nog konden zien voordat het weg zou gaan.

Tynecastle heeft ook nadelen. Het stadion ligt namelijk midden in een woonwijk aan de ene kant en industrie aan de andere kant. Dat zorgt voor een enorm parkeerprobleem, ondanks dat we vrij vroeg waren. Alle bedrijven in de buurt hadden al dreigborden opgehangen tegen het parkeren. Met wielklemmen, parkeerbonnen en wegslepen werd gedreigd. Gelukkig is er dan nog altijd de foute Amerikaanse multinational McDonalds. Het vreten daar is niet weg te krijgen, maar de gratis wc's en parkeerplekken zijn wel goed te doen. De Mac was op korte afstand van het stadion, dus we waren er zo. Het standaardrondje lopen rondom het stadion was helaas niet mogelijk doordat het stadion zo in zijn omgeving zit opgesloten. Dan maar de andere standaarddingen doen, zoals programmaboekje kopen en de tickets ophalen.

Bij het ticket ophalen (erg mooi ticketoffice trouwens daar bij Hearts) was het nog even peentjes zweten. De club zou de tickets eigenlijk op sturen, maar dat was niet gebeurd. Er was ook iets mis gegaan met de seizoenskaarten, waardoor veel mensen nu gingen klagen waarom die nog niet binnen waren. Problemen, problemen en nog eens problemen. Gelukkig kregen we wel de kaartjes mee, maar de naam "Vrijheidsstraat" was niet echt goed gespeld. Er stond iets van Vrityystttrstts. Ach ja, we hadden in ieder geval de tickets en konden op zoek naar onze turnstiles. We kwamen tijdens het lopen veel Bhoys tegen. Er was opvallend weinig animositeit tussen beide supportersgroeperingen. Iets wat ik wel verwacht had, maar het was wel lekker rustig zo. De turnstiles bleken nog dicht, dus het was nog even wachten voordat we naar binnen konden.

Uiteindelijk konden we Tynecastle betreden en het bleek dat we superplaatsen hadden. We zaten zowat tegen het scheidingsdoek aan wat de beide supportersgroeperingen uit elkaar hield. Om ons heen zat de fanatieke aanhang, terwijl aan de andere kant van het doek de fanatieke aanhang van Celtic stond. Dit kon wel eens een wedstrijdje worden met suizende oren, dachten we vooraf. Het bleek er al meteen fanatiek aan toe te gaan bij de warming-up en dat kwam mede door Neil Lennon. Deze katholieke Noord-Ier is namelijk niet de meest populaire speler bij protestantse clubs in Schotland. De anti-IRA liedjes begonnen al vrij snel de kop op te steken wat ervoor zorgde dat de Celticaanhang het Ierse volkslied “The Soldiers Song” begon te zingen. De toon was al snel gezet, want het zou de hele wedstrijd doorgaan met liedjes die op het randje waren.

We hadden trouwens wel geluk dat het op de tribune knetterde, want op het veld ontspon zich een erg matig duel. Hearts vond ik iets beter, maar ook die maakten eigenlijk weinig indruk. Celtic viel vooral op door zijn opvallende uitrusting: groen-zwarte verticale strepen. De eerste helft eindigde dan ook met 0-0, maar over de wedstrijd hadden we het amper in de rust. De sfeer was hetgeen waar we van genoten. Sommige mensen waren alleen maar bezig met elkaar uit te dagen en amper met de wedstrijd. Eigenlijk onbegrijpelijk, maar voor ons erg vermakelijk. De meest fanatieke zat gelukkig vlak voor ons. Het was een oude hooligan (tussen de veertig en de vijftig zal hij zijn geweest) vol met de tattoo's, waaronder een van Chelsea. Logisch, want Chelsea is een van de "Blues Brothers", de clubs die anti-Iers en pro-Brits zijn. Een Chelsea wordt dus wel gewaardeerd bij Hearts, vandaar dat deze oude hoolie die tattoo had. Voor de rest was hij erg opvliegend en maakte hij continue keelsnijdgebaren. Altijd leuk om achter zo iemand te zitten.

In de tweede helft werd het voetbal iets beter en na vier minuten scoorde Bednar, een van de spitsen van Hearts, de 1-0. Met pijn en moeite stonden Chocovla en ik op, om niet teveel op te vallen als Celticfans, maar juichen deden we niet. Uiteraard kwam daarna het eerste sektarische lied. Het verboden “Billy Boys” werd gezongen door de Heartsaanhang, die ineens sterk in mijn achting daalde. Het werd wat onvriendelijker en de "Heartsman met Chelsea-tattoo" begon zich op te werpen als de üuberprovocateur. Dat was dan weer wel leuk. Op het veld werd ondertussen het verschil tussen de Engelse competitie en de Schotse competitie duidelijk. Lennon en Hartley ging in een stevig duel en beide spelers schuurden over het gravel buiten het veld. Waar in de Engelse competitie tegenwoordig met een hoop gehuil om een vrije trap zou worden gevraagd, gingen hier beide spelers gewoon door alsof er niets was gebeurd. Hulde.

Celtic begon op het veld ook wat meer te presteren en Petrov trapte de 1-1 erin. Ik kon me niet meer inhouden en ging, zij het niet overdreven, juichen. Gelukkig zag de "Heartsman met Chelsea-tattoo" me niet, want dan was ik waarschijnlijk het haasje geweest. Helaas bleef het niet bij 1-1 en scoorde drie minuten voor tijd, echte Duitsers dus, Hearts de 2-1. Opnieuw die Bednar. De "Heartsman met Chelsea-tattoo” werd helemaal gek. Buiten schelden en wankergebaren maken ging hij helemaal uit zijn plaat. Hij stapte over de afscheiding heen en wilde de duizenden Celticfans te lijf gaan. Bizar genoeg werd hij niet verwijderd uit het vak, maar mocht hij gewoon zijn gang gaan. Hij werd even toegesproken door de stewards en mocht weer gaan zitten. Op zijn plek bleef hij doorgaan met provoceren. Wat een figuur.

Helaas bleef het 2-1 en zag ik voor het eerst in mijn leven Celtic live verliezen. Buiten het resultaat om was het wel een geweldige dag. Stadion was fantastisch, de sfeer was super en de randverschijnselen mochten er ook zijn. Nadat het stadion was leeggelopen maakten we nog wat foto's en viel het ons pas goed op hoe stijl de tribunes waren. Ondanks dat alleen de Main Stand authentiek was, waren de drie nieuwe tribunes ook echt heel mooi. Maroonkleurige stoeltjes zie je niet vaak en met het logo in het midden waren de tribunes helemaal af. Het is jammer dat er plannen zijn om die Main Stand te slopen, want momenteel is dit toch wel een van de mooiere stadions in Groot-Brittannië. Er zijn vervelendere plekken om ontgroend te worden op stadiongebied in Schotland.