Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Hamilton

Het verslag

    

Accies going up, are going up, are going up, are going...

 

Een kampioenswedstrijd is iets wat ik nog niet vaak heb meegemaakt. Eigenlijk zelfs nog nooit. Deze wedstrijd van Hamilton tegen Clyde was dus een uitgelezen kans om daar verandering in te brengen. Op papier moest Hamilton dit namelijk wel winnen. De club had vier punten voorsprong op Dundee FC, terwijl er nog twee wedstrijden te spelen waren. Dat Hamilton het deze week moest afmaken was van levensbelang voor de club, want de laatste wedstrijd van het seizoen is Dundee v Hamilton en dat is wel wat lastiger dan een thuiswedstrijd tegen een club die tegen degradatie vecht. Er is wel een verleden tussen beide clubs, waardoor ze elkaar niet zo mogen, maar het kwaliteitsverschil zou groot genoeg moeten zijn om de titel niet in gevaar te mogen brengen. Sowieso hebben de “Accies” de laatste weken bewezen uitstekend om te kunnen gaan met de druk. Op 15 maart werd Dundee FC verslagen, waardoor de club ineens in pole-postion kwam voor de titel. Ook potentiële valkuilen als uitwedstrijden tegen Livingston en de thuiswedstrijd tegen het in vorm zijnde St. Johnstone werden relatief eenvoudig gewonnen. De Accies worden niet voor niet geprezen voor hun mentale weerbaarheid, iets dat ze misschien wel hebben overgehouden aan hun soms pijnlijke geschiedenis: Accies in Wonderland

 

Hamilton ligt dicht bij Glasgow, dus we waren er zo. Gelukkig had ik in mijn gids over Schotse stadions gelezen dat je bij Hamilton West moest uitstappen en niet bij Hamilton Central. Het bleek de waarheid te zijn, want vanaf het peron waren de lichtmasten al te zien. Er bleken meer Glaswegianse Hamiltonfans te zijn, want er waren veel rood-witte shirts, sjaals en vlaggen te zien. Na een bezoekje aan de Sainsbury's, die naast het stadion lag en die gebouwd is op de plek waar het oude Douglas Park stond, gingen we naar het stadion. New Douglas Park is een opvallend stadion, met slechts drie tribunes waarvan er een ook nog niet eens serieus te nemen is. Op de plek waar de vierde tribune gebouwd kan worden is nu een hoge grasheuvel. Vanaf daar kun je het veld uitstekend overzien, dus ik verwachtte wel dat er veel mensen hier zouden plaatsnemen. Het zicht was namelijk niet slechter dan dat van de officiële tribune achter de andere goal. De echte tribunes zagen er wel netjes uit, alleen jammer dat ze die lelijke trappetjes hadden, die je in Nederland ook veel ziet. Van buiten was het allemaal vrij sober, met alleen een grote poort als leuk element.

 

Na wat foto's te hebben geschoten van het stadion was het tijd om een ticket te kopen. Dat bleek helaas niet te kunnen. Het was "pay at the gate" en daar zou je geen ticket krijgen. Enige positieve was dat er aparte turnstiles waren voor studenten en die kaartjes waren slechts 6 pond in plaats van 14 pond. Een mooie prijs, en ik zou dus voor 6 pond in totaal twee Schotse wedstrijden zien deze vakantie. Ik ben wel eens duurder uitgeweest. Ik was wel erg benieuwd of het uitverkocht zou raken. Normaal zitten er slechts 1.000 tot 2.000 mensen bij de Accies, maar nu de club zou kunnen promoveren zou het wel eens uitverkocht kunnen raken (in het stadion kunnen iets meer dan 5.000 man). Het zou namelijk voor het eerst in de geschiedenis van de club zijn dat ze in het eigen stadion kampioen konden worden. De andere titels werden toevalligerwijs allemaal behaald op vreemde bodem. Hamilton heeft echter een probleem wat betreft toeschouwersaantallen en dat ligt een aantal kilometer noordelijker. Glasgow heeft namelijk twee clubs die een enorm zuigende werking hebben op de mensen in de omgeving. Zo is het dus opvallend dat zowel Glasgow Rangers als Celtic meer seizoenskaarthouders in Hamilton hebben dan Hamilton Academical. The Accies staan hier overigens niet alleen in, want bijna alle steden rondom Glasgow hebben hetzelfde probleem.

 

Vandaag bleek het toch aardig vol te lopen. Uiteindelijk kwamen er 4940 mensen op de wedstrijd af. Tel je er de illegale toeschouwers erbij op, die op de grassbank stonden, dan kom je wel aan de 5000. Mij viel het op dat Clyde ook best veel fans had meegenomen. De club stond achtste en deed het gewoon erg belabberd dit seizoen, maar de fans zijn toch vrij fanatiek. Natuurlijk speelt het ook mee dat er een rivaliteit is tussen beide clubs. In de tijd dat Clyde rondzwierf zonder stadion hebben ze ook een tijdje in Hamilton gespeeld, iets wat de verhoudingen tussen beide clubs niet beter op maakte. The Accies zagen Clyde als een ongewenste indringer, terwijl de fans van Clyde vonden dat ze werden uitgezogen door Hamilton. Ondanks dat het nu al een tijdje geleden is leeft het nog steeds onder de supporters en gunnen ze elkaar vrij weinig. De Clyde-fans zouden het heerlijk vinden dat juist zij ervoor zouden zorgen dat de Accies de titel zouden mislopen, terwijl de Accies graag zouden zien dat zij Clyde uit de divisie zouden schoppen.

 

Het mooie aan Schotland is dat ze er de "Scot Pie" hebben. Ik kocht er meteen eentje, terwijl Eefje het niet aandurfde. Hij smaakte uitstekend en ik baalde dat ik er geen twee had gekocht, want de rij was gigantisch toen ik weer terugkeerde. Mijn motivatie was meteen flink gedaald, dus geen tweede Scot Pie voor mij. Dan maar genieten van het vollopen van het stadion. Er bleken veel Teletoeters onder de fans van Hamilton te zitten. Geschilderde gezichten, hoge hoeden en rood-witte pruiken, het leek wel of we bij het Nederlands Elftal zaten. Met angst en beven keek ik even om me heen, maar er was gelukkig geen dweilorkestje te zien. Wat wel leuk was, was Hammie the Hamster, de erg sympathieke mascotte van de Accies. Hij had een erg sympathieke uitstraling en bleek een oprechte kindervriend te zien. Ook keek hij erg graag naar de cheerleaders. Hammie bleek niet a-sexueel te zijn.

 

Het was ondertussen drie uur en de beide elftallen kwamen het veld op. Hamilton had zijn schitterende hoops shirts aan. Ik kan zo geen andere club opnoemen die hoops in het rood-wit heeft. Ik wilde het shirt ook kopen, maar het bleek 40 pond te kosten, dus dat plan zette ik maar snel uit mijn hoofd. Jammer, want normaal zijn shirts in de aanbieding rond deze tijd van het seizoen. De Accies hadden echter rekening gehouden met een grote toeloop vandaag en daardoor de prijzen niet verlaagd. Ach ja, ooit zal ik er nog wel eentje kopen. Dat hoops iets speciaal zijn merkte je wel vanaf de tribune; de spelers zagen er een stuk breder uit dan hun rivalen. Hamilton was ook een stuk sterker dan Clyde en het was wachten op een doelpunt voor de Accies. Clyde speelde erg afwachtend, hopend op een puntje.

 

Billy Reid had zijn mannen niet het veld ingestuurd om de tegenstander van het veld te blazen, want ze gingen niet vol op de aanval spelen. Georganiseerd probeerden ze de muur te slechten en in de 20e minuut leek dat te lukken, ware het niet dat de bal het doel uit werd geslagen door een verdediger van Clyde. Dit was de tweede keer dat ik dit zag deze week, want ook bij de Old Firm gebeurde dit al. Dit keer werd de penalty wat beter ingeschoten. Stevenson snoeide de bal langs de keeper en eigenlijk was vanaf dat moment de titel binnen. Vlak voor rust maakte topscoorder Offiong er 2-0 van en op de tribunes werd al een voorschot genomen op het kampioenschap. In de rust werden er diverse jeugdteams gehuldigd. De Accies hebben een van de beste jeugdopleidingen van Schotland en veel van de huidige eerste elftalspelers zijn ook voormalige jeugdspelers van de club. Via de luidsprekers werd de tussenstand van Queen of the South v Dundee doorgegeven en het bleek dat concurrent Dundee met 1-0 achterstond. Daarna barste het feest helemaal los, alleen een wonder kon de Accies nog van de titel houden.

 

De tweede helft was dan ook niet meer dan een galavoorstelling. Hamilton speelde de wedstrijd rustig uit, terwijl Clyde blij was dat het 2-0 bleef staan. Sommige mensen op de tribune konden het amper bevatten en stonden met tranen in hun ogen te genieten. Voor iedereen was het de eerste keer dat ze hun ploeg zo overtuigend kampioen zagen worden (slechts drie tegengoals in alle 18 thuiswedstrijden dit seizoen). Ook lijkt het er op dit moment op dat de Accies beter uitgerust dan ooit gaan promoveren. Er zitten enkele geweldige voetballers in de selectie, die ook nog eens erg jong is. Nadat het laatste fluitsignaal had geklonken was het dan ook volop feest. Voor mezelf ook, want ik vond nog een ticket op de grond. Billy Reid kon het ook niet droog houden en ik kon hem nog feliciteren met de titel (leve de kleine clubs), terwijl hij tranen in zijn ogen had. Na een uurtje hadden we het gezien (het was ontzettend koud) en gingen we richting de trein. Het was een erg leuk dagje uit geweest en ik ga Hamilton volgend seizoen zeker wat intensiever volgen. Sympathieke club en geweldige shirts natuurlijk. Ik ben alleen wel benieuwd hoe ze dat gaan doen met die "gratis" tribune achter de goal, want zo loopt de club toch aardig wat inkomsten mis. 



Het rapport

Het stadion

Een van de vreemdere stadions waar ik ben geweest. Er staan slechts tribunes aan drie zijdes van het veld, waarvan er een ook nog eens een tijdelijke tribune is. Echt mooi vond ik het dus niet. Wel leuk vond ik de grasheuvel achter een van de doelen, waar veel mensen gratis konden meekijken. Daar zou de club het volgend seizoen een oplossing voor moeten verzinnen, want ik kan me voorstellen dat die hele heuvel vol gaat zitten tijdens wedstrijden tegen de Old Firm.

De sfeer

Die was vrij gespannen, maar nadat de overwinning zeker was wa er opluchting en feest. Hamilton heeft een kleine harde kern, die ervan houden om te schreeuwen en met vlaggen te zwaaien. De fans van Clyde deden in het begin hun best om tegenwicht te bieden, maar de moed zonk ze in de schoenen toen het 2-0 werd. Al met al was het erg leuk om de sfeer rondom een kampioenswedstrijd mee te maken. Erg apart.

De wedstrijd

Hamilton liet zien waarom ze de sterkste ploeg van de divisie waren. Clyde had amper kans, en ik had het gevoel dat als de Accies zouden doordrukken dat het dan zo 5-0 had kunnen worden. Die ploeg had namelijk enkele aardige spelers. Nu maar hopen dat ze die kunnen behouden voor volgend jaar.

De omgeving

Het stadion ligt naast een retailpark, dus voor de liefhebber van Sainsbury's, McDonalds, JJB en Currys is het een paradijs. Eigenlijk is het dus niet zo'n geweldige omgeving, maar wel als je bedenkt dat het oude Douglas Park op de plek lag waar nu de Sainsbury's staat. Dat is hemelsbreed een meter of 50 verderop. Erg mooi dus dat de club ervoor heeft gekozen om zijn stadion dicht bij zijn roots te bouwen.

Overall

Ondanks de ijzige kou een erg leuk dagje uit. Ik was nog erg aan het twijfelen om niet naar Celtic v Aberdeen te gaan, maar ben acteraf blij dat ik hier naartoe ben gegaan. Deze promotiewedstrijd was erg leuk en ik denk dat het beter was om nog even een tijdje na te genieten van de Old Firm en dus niet meteen een paar dagen later weer naar Celtic Park te gaan. Het was ook aardig om te zien hoe dat Hamilton voetbalde. Ik had er al wel wat dingen over gelezen dit seizoen, maar je wilt toch vaa met je eigen ogen zien of een ploeg echt zo goed voetbalt. Dat bleek het geval te zijn en ik gun ze alle goeds voor volgend jaar in de SPL.



De statistieken

Hamilton Academical v Clyde 2-0 (19/04/2008)

21. Tony Stevenson (pen) 1-0

43. Richard Offiong 2-0

Ground: New Douglas Park, Hamilton

Visits: 1

Season: 2007-2008

Competition: Scottish First Division

Position Hamilton Academical: 1

Position Clyde: 8

Gate: 4940

Match Number in Scotland: 6

Goals: 15

Line up Hamilton Academical:

Cerny, Stevenson (89. Swailes), Easton, Mensing, Elebert, McLaughlin, McCarthy, McArthur, Offiong (68. Waterworth), Neil (31. Gilhaney), Graham 

Line up Clyde:

Hutton, McGregor, J. Gibson, Higgins, Bestvina, Wilson (54. B. Gibson), Bradley (76. McKay), MacLennan, McSwegan (46. Arbuckle), Clarke, Smith

Yellow Card:

McSwegan (Hamilton Academical)

Red Card:

21. McGregor (Hamilton Academical)



De foto's

New Douglas Park vanaf het station. Het witte gebouw in het midden is Sainsbury's, daar stond het oude stadion

De hoofdingang van New Douglas Park

De North Stand die tegenwoordig door het leven gaat als de Spice of Life Stand

De Main Stand, waar het deze middag een gekkenhuis zou worden

Deze South Stand is niet serieus te nemen

De façade van de Main Stand. Zelfs indrukwekkend is nog te zwak uitgedrukt

En ook de zij- en voorkant van de Spice of Life stand maakte veel indruk door zijn nostalische uitstraling

Deze gates vond ik nog wel aardig, helaas was het logo wat verpauperd

Zoals hier beter te zien is. Dit moet voor volgend jaar wel gerepareerd worden

De turnstiles bleven lang dicht

De wachtrijen namen nog geen Oostblok proporties aan

Vlak achter het stadion lag de Sainsbury's, waar het oude stadion, Douglas Park, ooit stond

Eenmaal binnen ontdekte ik de wasgelegenheden van de spelers. Niet echt heel luxe

Deze floodlight heeft al Third, Second en First Divisionvoetbal gezien. Volgend jaar ziet hij de SPL

Leuk element, door het logo op de poortjes te schilderen

Zou in het Emirates ook zo'n sticker op de dugout zijn geplakt?

Een van de vele teletoeters deze middag

Hammie the Hamster, een zéér sympathieke mascotte

Whehehehe, voor de pedofiele medemens was er ook genoeg entertainment

De spelers komen op en New Douglas Park verandert in een gekkenhuis

Daar zitten ze, de proletariërs die geen kaartje wilden kopen maar wel voetbal wilden zien

Actiemoment uit de redelijk vermakelijke wedstrijd

De SoL Stand, met rechts in het hoekje de meegereisde Clydefans

Stevenson trapt de 1-0 erin en Hamilton lijkt de titel binnen te hebben

De spelers nemen al een klein voorschot op de titel

De Main Stand heeft nog nooit zo vol gezeten. Ook in Hamilton dus veel gloryhunters

Links de rector van het Hamilton College en tevens oprichter van de club en rechts de huidige kern

De scheidsrechter fluit af en de titel is definitief binnen. Tijd voor een feestje

Eindelijk wordt de beker aan het volk getoond

Nog even de foto voor in de krant van morgen

De spelersvrouwen, met rechts twee wat volwassenere exemplaren

Billy Reid, mijn beste vriend, werd er emotioneel van en pinkte een traantje weg


 

 

© 2005 All Rights Reserved.