|
 
Rhythm & Booze in het troosteloze Cleethorpes
Negen uur plaatselijke tijd was iedereen present om op weg te gaan richting Hull en Doncaster. Ik bleek niet de enige die problemen had met z’n kamer, Chocovla had ook geen tv en zelfs een koude douche, de Brabanders hadden niets te klagen.
Hull dus, met behulp van mijn Aerofilms guide was Boothferry Park vinden een eitje. Bij de supermarkt werd er geparkeerd en de kaart werd erbij gepakt. Tims ingang was alweer gesloten helaas, wel viel de enorme rotzooi op en de vervallenheid van de omgeving. Bij de hoofdingang liepen Chocovla en SSM vooruit de bosjes in op zoek naar een ingang. Terwijl Superjohn en ik nog foto’s aan het maken waren kwam er een man van halverwege de 50 uit zijn woning naar zijn auto. Hij had een Hull trainingspak en sporttas bij zich en wilde weten wat wij kwamen doen. John vertelde dat we Boothferry Park wilden bezoeken. De man antwoorde dat hij de kit-manager van Hull was en dat we net een half uur te laat waren. Hij ging net naar het stadion voor de wedstrijd. Maar de ontzettend aardige man wilde ons wel heel even twee minuten binnenlaten, hij was namelijk ook beheerder van het oude stadion. Opgetogen gingen we BP binnen, SSM, Chocovla en ik hebben in recordtijd het hele stadion van binnen gefotografeerd, John deed het rustiger aan en praatte met de man. Die ging nog even naar achter en overhandigde ons 4 programs van de laatste wedstrijd. We bedankten de man en wensten hem veel succes tegen Plymouth.
Vooraf had Hull niets voor mij, het is er gewoon een van de velen maar na een ontmoeting met zo’n enthousiaste clubman die het zichtbaar leuk vond dat wij naar zijn stadion kwamen heeft die club bij mij wel een positief beeld. Hull zal ik nu altijd associëren met die kit-manager die het verschrikkelijk vind dat er nu huizen in zijn achtertuin komen.
Hierna werd de supermarkt kort bezocht . Als er een prijs was voor ’s werelds meest desolate supermarkt dan was hier de winnaar. Er was zelfs een kansloze fish & chips met alleen maar teneergeslagen koppies.
Boothferry Park werd achter ons gelaten en we gingen op naar een stadion waar nog wel gevoetbald wordt.
Vlak buiten Hull moest er weer getankt worden, ook werd de Daily Sport ingeslagen voor natuurlijk de sport. In de fixtures zagen we Grimsby-Barnet staan. Terwijl SuperJohn de benzine ging betalen waren de andere drie het er snel over eens. Belle Vue moet je op de farewell day doen en niet zomaar in maart. SuperJohn sputterde nog even tegen maar zette dan toch koers richting Cleethorpes. Over de Humber Bridge waarin geen water maar een grote modderstroom te zien was. De reis verliep wederom opgewekt hoewel het nieuws over Miloscevic wel enige verbazing wekte. Drie uur voor de aftrap waren we al ter plaatse. Chocovla ging weer op zoek naar een coladealer maar weer volgde een teleurstelling. De twee plaatselijke mini-supermarktjes hadden geen cherry-coke-light en wederom teleurgesteld verliet Chocovla ditmaal de supermarkt met vier liter dr Pepper light.
Na drie keer het winkelstraatje op en neer te hebben gewandeld kwamen SuperJohn en ik tot dat conclusie dat McDonalds het enige smakelijke alternatief voor iets eetbaars was. De andere twee liepen liever nog verder. Mijn eerste ervaring met de locals; de dames achter de balie bij McDonalds waren zo onverstaanbaar dat ik pas na hulp van superjohn erachter kwam wat ze nu precies wilden weten. Het duurde dan ook even voordat ik een wit broodje en sinas met koolzuur besteld had. Uiteraard kreeg ik sinas zonder koolzuur en een bruin broodje.
Na deze delicatessen liepen we een rondje om het stadion om wat leuke fotootjes te schieten. Tussen Blundell Park en de zee ligt een spoorlijntje met een bruggetje erover, hiervandaan heb je een mooie overview naar de hoofdtribune.
Na een half uurtje wachten bij de clubshop besloten SuperJohn en ik toch maar in de rij te gaan staan, net op dat moment kwamen SSM en Chocovla aan. Ze hadden nog wat locals boos gemaakt door weg te lopen uit De Lekkende Laars vanwege het karige menu-aanbod. In the Fiddler hadden ze meer succes gehad al waren daar nogal wat zuiplappen.
Superjohn en ik hadden ons in de tussentijd verbaasd over het stadje. Nog nooit in mijn leven heb ik zo’n vreselijke bedoening gezien. Mensen leiden er een totaal uitzichtloos leven en zijn zonder uitzonder dik, dragen een Adidas trainingsbroek en een Lonsdale-trui. Gewerkt wordt er in de plaatselijke diepvriespizza industrie zonder enig vooruitzicht. Alle huizen lijken op elkaar en de voortuinen worden voornamelijk gebruikt als dumpplek voor alle soorten afval, van wasmachines tot kapotte vuilniszakken. Voor de meiden in zo’n stadje is een de Daily Sport de favoriete krant en hun grootste droom is er zelf ooit in staan. Hobbies van de mannen zijn zuipen en muziek. De twee supermarktjes stonden halfvol drank en verder waren er nog een flink aantal andere zaken vol met drank. Alle andere winkels verkochten muziekinstrumenten.
Wikipedia meld erover: Generally speaking, the town is regarded by English people as deeply unfashionable and a byword for provincial dullness. This reputation is arguably ill deserved, but may be explained by the dramatic economic decline that Grimsby suffered after World War Two. The local football team, Grimsby Town is often disparaged by football fans nationwide through the well known phrase "You wouldn't want to go to Grimsby on a wet Wednesday night," implying that the team and by extension the town itself is a particularly uninspiring place to travel to for the purposes of playing or watching a match.
Maar we stonden dus in de rij voor de kaartjes. Achter de balie een gladjakker in pak van een jaar of twintig. Waarschijnlijk de enige in het stadje die een toekomst had of dacht te hebben. Ondertussen ging SSM voort met het frustreren van de locals, voor zijn programmaboekje gooide hij zijn hele beurs met kleingeld leeg en omdat tellen niet de grootste hobby van de verkoper was duurde het gruwelijk lang voordat hij klaar was.
Qua beenruimte hadden we hier niets te klagen, maar wel weer was het vreselijk koud. Ik herinner me dat ik een vorig jaar maart in Cambridge zat in t-shirt, nu leek het wel -10. Het begon ook niet verrassend weer te sneeuwen.
De thuisploeg begon sterker aan het duel en kreeg enkele goede kansen, de bezoekers daarentegen leken nog geen pass over drie meter te kunnen versturen. Vooral de Ruud Gullit look-a-like achterin was dramatisch, het is dan ook niet verwonderlijk dat zijn blunder de thuisclub later op voorsprong zou zetten. Dit tot groot verdriet van SSM, Grimsby zette nog twee keer aan voor rust en zo gingen we rusten met 3-0. De anderen waren allang blij met alweer een goal. Tot grote hilariteit bleek Doncaster nog 0-0 te staan. In de tweede helft waren de teams gelijkwaardiger en met de uitslag kon iedereen wel leven uiteindelijk. Barnet raakte uit een vrije trap nog de lat en Grimsby hoefde niet meer. De gladjakker van de ticket office kwam ook nog even buiten stoer staan roken en trok de aandacht van diverse sletjes.
In de rust waren SSM en ik al even door de beveiliging heen gekropen en hadden we foto’s gemaakt op de andere stands, de andere twee wilden dit na afloop niet volgen vanwege de enorme kou. Daardoor misten ze het mooie uitzicht dat je hebt vanaf de grote stand. Je kijkt zo over de andere tribunes naar de zee.
Blundell Park bestaat uit enkele verschillende tribunes. Achter het doel waar wij zaten een saai stand. Links van ons de main stand. Bouwvallig met veel palen voor je neus. Het is wel de oudste nog gebruikte stand in Engeland. Aan de overkant, in de hoek vastgemaakt aan de main stand een andere saaie tribune. Hier zaten de zeventig Barnetfans. Aan onze rechterkant de vreemde grote stand. Oorspronkelijk was het de bedoeling dat hier de kleedkamers en dergelijke zouden komen maar door de zompige ondergrond bleek dit bouwtechnisch niet mogelijk. Het Park komt een beetje saai over, dit door het vele asfalt in de hoeken. In 1995 zijn deze geasfalteerd omdat het een all-seater moest worden. Hiervoor waren het doorlopende terraces en die hadden de ground vast en zeker een knusser gevoel gegeven. Grimsby speelde van 1992 tot 2003 op Championship niveau. Simon Inglis beschreef het als een third division ground, with second division crowds and a team playing on first division level.
Terug bij de auto waren we zeer verrast dat hij niet helemaal gestripped was. Om de kou nog verder te illustreren reed SJ zelfs met handschoenen aan! In de auto alleen maar slecht nieuws. SSM was teleurgesteld over Barnets loss, ik was mismoedig omdat Halifax Exeter had verslagen en Chocovla vloekte de auto bij mekaar toen Man City in de laatste minuut verloor bij Pompey.
Ook de terugreis verliep soepeltjes alleen voor SSM moesten we stoppen. Voor de wedstrijd had hij een groot glas cola gehad en plassen voor de wedstrijd, tijdens de rust en na de wedstrijd had zijn blaas nog steeds niet helemaal leeggemaakt. Desondanks lukte het ons om in vier uurtjes in Folkestowe te staan. SSM had niet vertrouwd op SJs rijkunsten had de tunnel van twintig over zes geboekt, gelukkig mochten we al direct mee en om elf uur Nederlandse tijd waren we al in Calais.
Bij het vaste tankstation na de Belgische grens nam SSM het stuur over. Slingerend van links naar rechts en moeite hebbende met het gaspedaal gingen we verder. Iedereen was nog redelijk fris en er werd onderwerpen van gesprek waren ditmaal voornamelijk muziek, de levensvatbaarheid van eerste divisie clubs en hoe kan het ook anders welke stad is lelijker, Eindhoven of Tilburg. Gelukkig zagen beide kemphanen in dat het stadje waar we voetbal hadden gezien toch echt nog lelijker was.
In Teteringen werd Chocovla afgezet en kon SuperJohn de verkrachting van de Pimpcar niet langer aanzien, SSM werd weer verbannen naar de bijrijderstoel en gedropt in Tilburg. Kwart over twee werd ik als laatste afgezet in Woensel. Het weekend was weer om gevlogen.
Geschreven door: Joost
|
Site Navigation 
