Gillingham Town v Tranmere Rovers: de afsluiter van een geweldige week
Als laatste stond de wedstrijd Gillingham Town v Tranmere Rovers op het programma. Niet echt een wedstrijd waar je wakker van ligt (hoewel ik persoonlijk Tranmere Rovers best een leuke club vind), maar deze wedstrijd werd gekozen omdat we dan dicht bij de haven van Dover waren. Het was dus meer een praktische keuze, dan een emotionele keuze. Emoties waren er wel toen we afscheid namen van ons huisje en de driepotige kat. We hadden toch best een band opgebouwd in de 8 dagen in het huisje. Chocovla ging niet mee, want die zou zondag nog naar de Manchester derby gaan. We besloten hem daarom te dumpen in Chesterfield. Vanaf daar zou hij de trein nemen (Vonckie diste hem nog omdat hij niet vooraf een kaartje had gekocht) richting Manchester. Bij de wokkel van Chesterfield gooiden we hem eruit en werd er koers gezet richting Gillingham. Het einde van de vakantie was aangebroken.
Gillingham zelf zag eruit als een saai plaatsje waar 80% van de inwoners op de Tories stemt. De auto werd strategisch neergezet en via een gangenstelsel (Gillingham lijkt wel een doolhof met allerlei dubieuze steegjes) kwamen we bij het stadion aan. Gillingham is een club die vaak zeurt over Charlton, omdat die supporters zou afpakken van hen. Volgens mij ligt dat eerder aan de ticketprijzen, want we moesten 23 pond neerleggen voor de goedkoopste kaartjes. Dat is 3 pond duurder dan de meeste Charlton wedstrijden, waar vorig jaar nog Premier League voetbal te zien was. Logisch dus dat de neutrale toeschouwer liever naar The Valley gaat dan naar Priestfield. Ook in de clubshop bleek alles stervensduur en ook was er amper een goed assortiment. Zeurend gingen we de winkel uit en besloten we naar binnen te gaan. In de catacomben probeerden ze ons nog meer geld af te troggelen door heel opdringerig te doen over een loterij. Toen we weigerden een lotje te kopen werden er nog wat denigrerende opmerkingen gemaakt. Het bleek echter niet te stoppen met de negatieve acties van de club, want over foto’s maken werd ook lastig gedaan. Nare club dat Gillingham.
Tranmere bleek niet veel mensen te hebben meegenomen, maar ze waren fanatieker dan het hele supporterslegioen van Gillingham bij elkaar. We zagen wel dat de NSB-stewards van Gillingham regelmatig iemand eruit pikten en afvoerden. Nare mannetjes die stewards daar. Het stadion zelf was niet echt geweldig, maar voor een nieuw stadion kon het slechter. De twee lange zijdes waren het leukste, terwijl onze tribune een standaardgevalletje was. Tegenover ons stond een tijdelijke tribune zonder dak. Daar werden de Tranmere fans neergezet. Het leuke was dat je vanaf de tribune een mooi uitzicht had over het stadje Gillingham en de schoorsteentjes zag. De conclusie was dus dat het stadion wel aardig was, maar niet echt bijzonder. Goed genoeg voor een club als Gillingham, wat eigenlijk een League One club pur sang is, met zo nu een dan een uitschieter naar boven en naar onder.
De wedstrijd zelf was een drama. Tranmere speelde nog best aardig, maar Gillingham speelde enorm slap. Er zat totaal geen inzet in die ploeg en Tranmere kwam dan ook terecht op 0-1. wat ook opviel was dat er totaal geen respons van de tribune kwam tijdens de wedstrijd. Alleen toen er voor het rustsignaal werd gefloten, daalde er een fluitconcert neer op de spelers van Gillingham. Na de rust bleef Gillingham slap voetballen. Het was eigenlijk wachten op de 0-2 van Tranmere. Ik vrees voor de club uit Kent dat ze gaan degraderen als ze zo blijven spelen, want dit is zowat het slapste voetbal wat ik ooit in Engeland heb gezien. Tranmere was wel een aardig voetballende ploeg en die zie ik wel bovenin meedraaien dit seizoen. Er zaten ook een aantal spelers bij die het spelletje wel doorhebben. De verwachte 0-2 viel uiteindelijk ook nog en als ze iets meer hadden aangezet was een 0-5 of 0-6 ook wel mogelijk geweest. Na 90 minuten lier het publiek zich een tweede keer horen en opnieuw was het via een fluitconcert. Ik was uiteindelijk blij dat we weg waren, want dit was een heel onaangename club. Wat mij betreft mogen ze morgen al degraderen. Dit was toch wel de minste ervaring van de week. In dit geval was er dus geen sprake van “save the best for last”.
Na de wedstrijd gingen we weer via het doolhof richting de auto. We kwamen ruim op tijd aan voor de boot en konden op ’t gemakje een hapje eten. Nadat we een potje hadden gevoetbald was het tijd om de boot in te gaan en daar een tijdje te gaan vegeteren. Doordat we in Duinkerken aankwamen hoefden we niet zo’n lang stuk door het saaie Frankrijk te rijden. In België was het even doorbijten, maar al met al ging het vrij soepel. SJ zette mij, en helaas ook Vonckie, af in Tilburg. De trip zat erop en een weekje Engeland is zeker voor herhaling vatbaar. Misschien volgend jaar nog maar eens een stukje noordelijker gaan zitten.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
