Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

gba

Het verslag

 

 

De Clash der Fusieclubs: GBA v OHL

 

Mijn eerste wedstrijd in 2008 vond plaats in België. Antwerpen om precies te zijn, waar Germinal Beerschot Antwerpen (GBA) en Oud Heverlee Leuven (OHL) het tegen elkaar gingen opnemen in de 1/16e finale van de Beker van België. Dit treffen tussen beide fusieclubs was een ideale mogelijkheid om Het Kiel eens te bezoeken. Eigenlijk het enige stadion in Antwerpen van enige importantie wat ik nog nooit had gezien (misschien samen met het stadion van Tubantia Borgerhout). Vooraf had ik al veel negatieve verhalen over het stadion gehoord, want het zou een zielloze blok beton zijn geworden zonder enige herinnering aan de Olympische Spelen. Uiteraard wil ik dat dan graag met eigen ogen gaan aanschouwen en een bekerwedstrijd is toch altijd net iets specialer dan een competitiewedstrijd. Het beloofde vooraf ook een kraker te worden; OHL draaide goed mee in de top van 2e klasse en GBA had al negen wedstrijden op rij in 1e klasse gewonnen en stond daar op plek vier. Het was dus een goede mogelijkheid om een te kijken wat het krachtsverschil zou zijn tussen de top van 1e en 2e.

 

In Tilburg werd ik opgepikt door Pieros en in Merksem zouden we gaan overstappen in de auto van Dimitri, die de weg goed kende naar Het Kiel. Daar zouden we dan kaartjes gaan kopen voor het OHL-vak, een club die ons sympathieker leek dan Germinal Beerschot. De tocht naar het stadion toe ging erg soepel, alleen een parkeerplaats zoeken was een crime. Dat is toch wel een van de nadelen van stadions in woonwijken. Uiteindelijk vonden we een plekje, maar het bleek nog een aardig eindje lopen zijn naar het stadion. Daar was het trouwens erg gezellig, met allemaal cafeetjes die open waren en  voor een echt straatfeest zorgden. Veel pompende beats en een verschraalde bierlucht vloog ons om de oren en neus. De buitenkant van Het Kiel was trouwens niet veel; een grote blok beton leek het net. De zoektocht naar het OHL-vak leverde niets op, want je kon het stadion niet rondlopen. We zouden Stijnman dus niet ontmoeten deze dag, want die zat al tussen de Leuvenaren.

 

Een hulpvaardige Rat wees ons de weg naar de ticketbox en daar kochten we drie kaartjes. De wedstrijd was ondertussen al begonnen en met enige haast beklommen we de tribune. Het stadion viel me zo van binnen niet tegen, misschien omdat ik het beroerder had verwacht. Vooral het feit dat de vier tribunes los van elkaar stonden en je mooi de wijk in kon kijken, waardeerde ik wel. Op zichzelf waren de tribunes niet echt bijzonder, alleen de hoofdtribune leek een stukje ouder te zijn, maar als geheel had het wel iets. Op het gemakje gingen we zitten om de wedstrijd te inhaleren, maar dat was een tegenvaller. De eerste 90 minuten gebeurde er namelijk amper iets. OHL had het beste van het spel, maar het tot echt grote kansen leidde het niet. Ook op de tribunes waren het voornamelijk de Leuvenaren die van zich lieten horen. De Ratten hadden waarschijnlijk hun stembanden thuisgelaten, want van enige vocale steun was geen sprake. Het voordeel van de beker is ook dat je altijd doelpunten ziet, desnoods pas bij de penalty’s.

 

Met weinig verwachtingen gingen we, nadat we even de Japanners hadden uithangen, weer zitten voor de verleningen. Ditmaal niet op de rode stoeltjes, maar op de paarse. Dit was voor mij een unicum, want nog nooit had ik op een paars stoeltje gezeten. Mijn leven is nu dan ook af. Nog beter werd het toen de verlening ervoor zorgde dat OHL ineens helemaal los kwam. Björn “El Toro” Ruytinx stapte de 0-1 erin en in de 110e minuut werd het zelfs 0-2. GBA werd toen pas wakker, maar voor veel fans was het te laat, die gingen naar huis. Jammer genoeg waren de meeste niet ver genoeg weg toen de 1-2 viel. Een aantal gloryhunters besloot daarom terug te komen. Die werden afgestraft met de 1-3, maar het werkelijk blinde arbitrale trio keurde de doelpunt niet goed. Zoals vaker was de benadeelde ploeg toen compleet van slag. GBA scoorde in de allerlaatste minuut van de verlening ook nog de 2-2. De Leuvenaren waren toen zo gebroken dat ze alle vier de penalty’s misten. Ook bij Beerschot waren er weinig die het vizier op scherp hadden staan, maar die slaagden er tenminste nog in om er twee van de vier in te trappen. GBA mocht dus onterecht door naar de kwartfinales waarin ze in Roeselare een haalbare kaart troffen. Mede door de spectaculaire verleningen was het nog een leuk avondje uit geworden. Het Kiel viel me qua stadion erg mee, maar de fans zijn me dan weer tegengevallen. Hopelijk zie ik in dit stadion nog ooit een onvervalste Antwerpse derby, want dat lijkt me wel een leuke ervaring.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



De foto's

Het Kiel by Night

Een van de café's rondom het stadion. Deze heette Stamnummer 13, het nummer van Beerschot

Twee schreeuwende adelaars en een jumpstylende beer. Dit logo is niet serieus te nemen

Rechts het uitvak, wat helemaal volstond met Leuvenaren

De grootste tribune van Het Kiel, waar ook de harde kern zat

De hoofdtribune. De enige tribune die er wat anders uitzag dan de rest

En onze tribune; een blok beton met plastic

Een vlag van het oude Beerschot. Dit logo vind ik dan weer fantastisch

Let op de schouder van deze man. Daar zit een witte rat

Actiemoment uit de wedstrijd

OH Leuven komt op 0-2 en de wedstrijd lijkt afgelopen te zijn met nog 7 minuten op de klok

De zoveelste gemiste penalty van de Leuvenaren

Deze figuur op oranje schoenen beslist de wedstrijd en wil het weten ook

Feest bij de harde kern, die de rest van de wedstrijd erg rustig was

Deze twee ratten zijn ook erg tevreden met de overwinning van hun club


 

 

© 2005 All Rights Reserved.