Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Fulham verslag

Het verslag

  

 

Mister Trijn en de gemiste afslag

 

Oktober 2005. De dagen na oud & nieuw vind ik altijd verschrikkelijk saai, wat is er dan beter om in die dagen na het beloofde land te gaan? Op 2 januari viel mijn oog op de fixture Luton v Watford. Die was al een aantal jaar niet gespeeld, beide clubs deden het goed en Kenilworth Road is mooi. Dat waren allemaal redenen om deze wedstrijd te bezoeken. Helaas zijn ze bij Luton niet echt meewerkend; mails, huilmails, slijmmails, onduidelijke telefoongesprekken en zelfs conectiemacht bleken niet te werken. Het zou dus Luton v Watford niet worden. Vrij lastig want ik had de tunnel gereserveerd en deze wedstrijd werd als enige om 12:00 gespeeld. Er werd een zoektocht begonnen naar alternatieven en mijn reisgenoten (Mrs. Matthews, Maus (mijn broertje die in het echt Remco heet) en Bas (broer van Mrs. Matthews) hadden alle een voorkeur voor Fulham. Het werd dus Fulham v Sunderland. Eindelijk zou ik die befaamde Stevenage Road façade kunnen zien. De façade waar TeeZee al jaren over oreert en waar hij ’s nachts seksueel getinte fantasieën over heeft (dit alles in combinatie met omgekeerde regenbogen).

 

Januari 2005. Na het drinken van veel alcohol (whehehe) en een gare 1 januari werd ik de tweede fit wakker om de trip naar Fulham te ondernemen. Ik had de auto de vorige dag bij mijn moeder opgehaald (dit was de tweede keer dat de Peugeot met banaan naar Engeland zou gaan. De eerste keer was naar Pompey) en met 250 km/ph scheurde ik weg uit mijn straat. Om half 6 zou ik mijn broertje ophalen in De Reeshof. De Reeshof is een heel grote nieuwbouwwijk waar je nog niet dood gevonden wilt worden. De lokale jeugd had zich er wel vermaakt met oudjaar, want ze hadden papierbakken in de fik gestoken en het gesmolten plastic lag er mooi bij. Maus wilde instappen en, ervaren als ik ben, vroeg ik of hij zijn paspoort bij had. Uiteraard bleek hij het te zijn vergeten. Jammer dat ik het vroeg, want anders had hij een dag in het altijd gezellige Calais kunnen doorbrengen. Nadat we Bas hadden opgehaald in het pittoreske Ulvenhout werd de koers ingezet richting Calais. We hadden besloten dat Maus op de heenweg zou rijden en ik op de terugweg, zodat hij flink wat bier kon drinken in Engeland (whehehe) en ik op de heenweg kon navigeren (het liefst op gevoel). Op de heenweg kon ik anekdotes vertellen over de Dokkie-bocht, Dokkie die naar Dunkerque wilde gaan en Dokkie zijn pet transplantage. Dokkie ging dus regelmatig over de tong. We waren zo in Calais en voor Bas zou het zijn ontgroening worden met de tunnel. Die viel alleszins mee en hij denkt erover om zijn huis in te richten als een wagon van zo’n trein, vooral de tl-lichten vielen in de smaak.

 

We hadden drie uur over, dus ik wilde graag nog even langs de stadions van Folkestone Invicta en Dover Athletic. Vooral die van Dover leek me erg aardig, gezien de foto’s. Als eerste was het na de aankomst zoeken naar het stadion van Folkestone; The New Pavilion. Maus bleek het rijden aan de andere kant nog niet verleerd (hij heeft een jaar in Australië gewoond). Ik had mijn Non-League Guide meegenomen en volgens de omschrijving moest het zo te vinden zijn. Dat bleek ook zo te zijn, alleen een supermarkt die er zou moeten staan was een kerkhof geworden (of de samensteller had wel heel macabere boodschappen gedaan). Soepel werd de auto het parkeerterrein opgestuurd en het bleek dat Folkestone Invicta niet thuisspeelde vandaag volgens het aankondigingbord. Er stond een poortje open en we gingen naar binnen. Er leek niemand te zijn, buiten de terreinknecht. Gelukkig was die niet een van de oplettendste, want hij bleef doorgaan met lijnen trekken terwijl ik wat plaatjes schoot. Het stadion stelde niet echt veel voor (ik kan met niet voorstellen dat er echt 6.500 man in kunnen), maar had wel een aardige tribune met overdekte terraces. Achter de goals waren er onoverdekte terraces en aan de overkant stond er een nieuwe tribune, die me niet echt veel deed, maar waar de locals waarschijnlijk heel enthousiast over zijn. Ik legde de floodlight en de clubshop (waarin je allerlei Folkestone Invicta merchandise kunt krijgen) even vast en we gingen op weg naar Dover. Folkestone Invicta is niet echt een club die ik in de toekomst nog een keer ga bezoeken voor een wedstrijd in tegenstelling tot bijvoorbeeld Leigh RMI.

 

We waren snel in Dover, maar The Crabble zoeken bleek echt een onmogelijke opdracht te zijn. We volgden precies de aanwijzingen in het boekje, maar dan kwamen we uit op de weg richting Canterbury. Daarna gingen we maar op gevoel zoeken. Dat bleek ook geen succes want we zaten ineens op een boerenweg, waar een lokale boer ons wilde doodsteken met een riek (het leek Roosendaal wel). Ook kwamen we een keer uit bij Dover Castle, waar je een goed uitzicht hebt over het stadje, maar ook daar was niets te zien. Dover bleek groter te zijn dan gedacht. We gingen daarna maar richting een bord met “information” rijden. Daar stond duidelijk op waar The Crabble Ground lag. We hadden het stadion zo gevonden. Het ligt erg mooi gesitueerd op een heuvel. We gingen door een toegangspoort waar nog een erg oude, in ongebruik geraakte turnstile stond. Als je de poort doorging zag je eerst een groot rugbyveld/stadion. Deze werd, uiteraard, vastgelegd. Ook probeerde ik nog een mooi plaatje te schieten van de heuvel en het stadion. Helaas is deze foto niet helemaal gelukt. Bovenop de heuvel lag The Crabble. Een groot hek zorgde ervoor dat we niet naar binnen konden. Ik was al naar manieren aan het zoeken om binnen te komen, toen Maus het slot van het hek afhaalde. Ineens konden we toch binnen. Mrs. Matthews ging de vrouw uithangen door het moreel te verwerpen wat we deden, maar deed toch mee toen we met zijn allen urine gingen lozen in de stinkende wc’s van The Crabble. Deze ground was wel heel erg aardig. Zeker Conferencewaardig. Ik besloot als een echt Japannertje mijn rolletje vol te schieten. In mijn enthousiasme deed ik nog een poging om de EE-trofee te winnen door bijna op mijn bek te vallen op de gladde, vol met algen zittende terraces. Gelukkig kon ik snel herstellen en had niemand het gezien. Ook hier werd weer een floodlight vastgelegd. Mrs. Matthews keek intussen zenuwachtig om zich heen of er niet enige woeste Dovernaren op ons afkwamen. Ik besloot om nog even richting het clubhuis te lopen om de mooie tribune vanaf de andere kant vast te leggen. Na ook hier bijna te zijn gevallen ging ik richting de rest. Mrs. Matthews riep tegen mij van een afstand dat ze betrapt waren. Er bleek een speler, manager of bestuurslid te zijn aangekomen. Die keek mij heel raar aan toen hij me zag. Ik zei maar “hoi” tegen hem en toen keek hij me nog vreemder aan. Hij bleef me ook heel lang nakijken, maar had gelukkig geen riek bij zich. We poetsten de plaat en gingen weer richting de auto. Het zat allemaal wel mee, beide stadions die ik graag had willen zien waren open geweest en ik had enkele aardige foto’s geschoten. Alleen als Craven Cottage was afgebrand, de auto het zou begeven of als we zouden verdwalen zou het nog mis kunnen gaan.  

 

De snelweg was zo gevonden en aangezien we toch nog redelijk wat tijd hadden (te weinig om de stad nog in te gaan, maar teveel om al te gaan zitten bij Craven Cottage) besloten we ook nog even langs Gravesend & Northfleet te gaan. Stonebridge Road heeft namelijk een heel mooie tribune. Ik pakte mijn zeer onbetrouwbare Non-League Guide weer en daarin stond duidelijk dat we de afslag Northfleet/Southfleet moesten pakken. Langzaamaan naderden Gravesend & Northfleet en ik begon scherp op te letten. Afslag Gravesend stond er toen, maar volgens het boekje moesten we die niet pakken. Achteraf is dat waarschijnlijk wel de afslag geweest voor het stadion, want nergens kwamen we meer een afslag Northfleet/Southfleet tegen. Ik wil dus opnieuw de auteur van dat boekje bedanken voor zijn duidelijke uitleg. We besloten om niet meer om te draaien, ook al omdat op de andere kant van de weg een lange file stond. De weg richting de Cottage werd ingezet, dan maar wat vroeger. Ondertussen  kwam het gesprek op de conducteur in Den Bosch die Maus vaak zag. Die man loopt altijd heel belangrijk te doen, maar werd ooit en public voor schut gezet. Er waren wat treinen uitgevallen (toevallig waren er camera’s bij van Omroep Brabant) en deze man wilde een reiziger op zijn nummer zetten, omdat die niet wist of hij nu met de trein of de bus moest. De conducteur zei tegen hem: “U moet met de trein meneer. T, R, I, J, N.”. Vooral op de manier waarop hij het zei, sprak een en al minachting uit. Het was dan ook extra mooi dat hij het verkeerd spelde. Nadat we het hier over hadden begon ineens de banaan aan de spiegel heel erg te wiebelen. Het was duidelijk dat de banaan ons iets wilde zeggen en we besloten hem te hernoemen. Voortaan zou hij niet meer de irritante banaan aan de spiegel heten, maar Mister Trijn.

 

Ondertussen bereikten we de Blackwall Tunnel. Deze kenden we nog van het jaar ervoor, dus deze passeren ging op routine. Nadat we er weer uitkwamen besloot ik om Mister Trijn op de foto te zetten. Hij was redelijk goed gelukt en ik liet hem aan Maus zien. Achteraf bleek dat we hierdoor de afslag misten die we nodig hadden. We reden en we reden maar en die afslag kwam maar niet. Steeds verder gingen we in de richting van Oost-Londen (bij Tilbury uitkomen was natuurlijk ook geen straf geweest); Barking, Ilford, Romford. Het werd ons op een gegeven moment duidelijk dat we niet de goede kant opgingen. Ook de tijd leek nu ineens heel erg snel te gaan. Zouden we Craven Cottage wel gaan halen?

 

In al onze wijsheid besloten we om om te draaien, want het werd ons langzaamaan wel duidelijk dat de afslag niet meer zou komen. Een mooi handrembochtje volgde en we gingen weer Londen in. Romford, Ilford, Barking en uiteindelijk zagen we de Blackwall Tunnel weer aangegeven staan. Na nog een tijdje rijden zagen we ineens ook de afslag staan. De schuld werd volledig bij Mister Trijn gelegd. Dankzij deze klotebanaan zou het nog krap aan worden. De auto werd bij het metrostation van Mile End neergezet (wat tegenwoordig betaald parkeren is, behalve in het weekeinde en op bankholidays) en we vertrokken richting Putney Bridge. Na 2 metrostations bleek dat er iets mis was met onze metro en deze werd dan ook uit de route genomen. We konden gelukkig naar een paar minuten met een andere metro mee, zodat zowel wij als diverse meerijzende Sunderland-supporters weer wat vrolijker keken. Bij Putney Bridge stapten we uit en maakten een wandeling door Bishops Park. We hadden nog 40 minuten en volgens het boekje van Duncan Adams duurde de wandeling ongeveer een kwartiertje. In het park was een barbecue aan de gang, waar veel Fulham- & Sunderland-supporters van profiteerden. Aangezien niemand van ons wilde gaan kotsen in de Dokkie-bocht besloten we om daar niets te gaan eten. Op Craven Cottage stonden de floodlights al aan en langzaamaan kwamen ze steeds dichterbij. Mijn pas versnelde ongemerkt, toen ik die floodlights zag branden. Het was ook een heel aangename wandeling; je loopt door een park met heel veel andere supporters en aan de linkerkant stroomt de Theems.

 

Eindelijk kwamen we aan bij Craven Cottage. Ik ging even de kaartjes ophalen en het Japannertje uithangen. Even de Stevenage Road façade vastleggen die echt heel mooi is. Ook de turnstiles, waar SuperJohn niet doorheen raakte, werden op de gevoelige plaat vastgelegd. De Cottage werd ook gefotografeerd en daarna gingen we richting onze tribune. Het leuk is, dat wanneer je achter onze tribune doorloopt, je zo uitkijkt op de Theems. Mrs. Matthews ging de vrouw uithangen door naar de wc te gaan (en ons geïrriteerd achter te laten). Na een paar uur kwam ze weer terug en konden we de tribune opgaan. Als een echte expert had ik goed kaarten geregeld. We zaten heel dicht op het veld (rij 4) en bijna achter de goal. Bas zat wat minder, want die kreeg een gast naast zich die eigenlijk drie stoelen nodig had. Naast mij zat een kind met een ballon, ook naargeestig. De wedstrijd begon en het viel me op dat Fulham wel erg zwak speelde. Sunderland (het RBC van Engeland) speelde beter en met meer passie. Fulham was erg gelaten. Het publiek bij Fulham viel me overigens erg mee. Men leefde best fanatiek mee. Ook Sunderland had een goede supporterschare meegenomen. Zowat de hele Putney End zat vol met Rokerites. Ze lieten zich ook horen, vooral in de eerste helft.

 

Sunderland werd beloond voor hun goede spel in de eerste helft. Een heel knappe goal van Lawrence zette Sunderland op voorsprong en misschien op koers voor de tweede overwinning dit seizoen. Fulham bleef waardeloos spelen en Sunderland verdiende eerder een 0-2 dan een 1-1. Het was dan ook heel erg tegen de verhoudingen dat Fulham, via de Nederlander Collins John, op 1-1 kwam. Sunderland lijkt last te hebben van de wet van Murphy, want al vaker dit seizoen hebben ze pech gehad. Maus was heel erg blij met de 1-1, want ineens gingen de cheerleaders voor onze tribune een dansje doen. Na de 1-1 werd er snel afgefloten voor de rust en voor Maus werd het zelfs nog beter; de cheerleaders gingen namelijk een dansje doen. Mrs. Matthews keurde het natuurlijk weer af, want in haar optiek zijn vrouwen ook mensen en geen gebruiksvoorwerpen. We hoonden haar weg. Voor Femke Halsema praat moet je niet in het stadion zijn. Het leek wel of ze bij Fulham wisten dat Maus kwam, want vanuit Australië hadden ze een brassband laten overvliegen. Deze gingen een liedje spelen. Waarschijnlijk hebben ze dat ook gedaan, maar er was niets van te verstaan. Maus was teleurgesteld en huilde zoals Bassie (piedewiedewie). Gelukkig kwam er nog meer entertainment. De spelers van Sunderland kwamen 5 minuten voor het begin van de tweede helft het veld op en deden rare oefeningen. Deze oefeningen leken op dansjes en het publiek reageerde er natuurlijk op. De spelers werden nagefloten en uitgelachen. Op dat moment was het duidelijk dat Sunderland deze wedstrijd zou verliezen en dat ze aan het eind van het seizoen gaan degraderen. Dit kan namelijk echt niet.

In de tweede helft speelde Fulham iets beter. Sunderland speelde ook een stuk minder, het was alleen nog maar passie. Het goede voetbal hadden ze kwijtgeraakt tijdens de dansjes. Fulham kwam dan ook op 2-1, opnieuw door Collins John. Deze deed echter zo’n stom dansje na zijn doelpunt, dat hij wel een trio kan beginnen met Nigel de Jong en Steven Pienaar. Fulham speelde daarna de wedstrijd makkelijk uit, want Sunderland geloofde er niet meer in. Nadat de scheidsrechter affloot maakte ik nog enkele foto’s van de lege zijdes en daarna gingen we op weg naar de metro. De terugreis verliep soepel. We stapten nog even uit bij Victoria Station om een hapje te gaan eten (Garfunkels is een echte aanrader, vooral de leuke ober maakt je vrolijk) en gingen daarna naar Mile End. De auto stond er nog; heel en wel en we konden weggaan richting Tilburg. Ik reed op zijn SuperJohn’s naar de tunnel en hoopte maar dat we niets moesten bijbetalen, omdat we te laat waren. In de auto had ik al veel voorpret, omdat ik al had aangekondigd om Maus het te laten regelen. Dom natuurlijk, want toen we in Folkestone aankwamen bleken we alleen een loket te kiezen waar het raam aan mijn kant zat. Gelukkig was de man achter het loket coulant en hoefden we niets bij te betalen. Hij waarschuwde wel dat we de volgende keer even moesten bellen als we autopech (whehehe, hij trapte erin) hadden.

We zaten in een treinstel voor bussen en achter ons kwam dan ook een bus te staan met Bulgaarse joden. De hele tijd liepen er mannen met keppeltjes op en neer. De rabbijn leek niet te snappen hoe de deuren werkten, maar kon uiteindelijk ook zo’n plasje plegen. In Calais aangekomen liet ik mijn zware voet ook op het gaspedaal rusten en in no time waren we in de buurt van Oostende, waar we gingen tanken. Er stond vooraf betalen, en dat deden we dan ook. Daarna bleek er nog iets niet te kloppen, maar de luidsprekers deden het niet echt goed. We hoorden de hele tijd “Pomp 4, blablabla”. Het bleek achteraf dat we de pomp nog even moesten terughangen. Ondanks dit oponthoud waren we om 1 uur in Ulvenhout en dumpten we Bas. Jammer genoeg moesten we nog langs de desolate Reeshof om Maus te dumpen, maar om half 2 kwamen we dan toch aan bij ons huisje. Mrs. Matthews concludeerde dat Craven Cottage het mooiste stadion was, van de 4 die ze tot nu toe had gezien. Bij mij komt hij ook zeker in mijn top-5. De façade, de cottage en de ligging zijn echt fantastisch, maar de overigens tribunes waren niet echt bijzonder. Toch is het zeker een aanrader voor iedereen die een makkelijk matineetripje wil maken en daarbij een mooi stadion wil zien.



Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes):
De Stevenage Road Stand is echt een juweeltje. Ik plaats hem in het rijtje Bullens Road Stand, de Main Stand van Brunton Park en de Pop Bank. Alles klopt aan deze stand. De overigens tribunes waren niet echt bijzonder. De ligging aan de Theems en de Cottage zijn ook echt heel mooi. Een 8,5 voor dit stadion.

2. Mensen met kinkhoest:
De dikkerd naast Bas stoten weleens vreemde klanken uit. Misschien dat er een kinkhoestklank bijzat. Omdat ik het niet zeker weet een 6.


3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven:
Voor ons zaten 3 mannetjes met veel puisten, kortgeschoren koppies, bleke huid, trainingspakken en sneakers. Deze voldeden zeker. Daarom een 7.

4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league:
Twee keer een Nederlander zien scoren is ook heel mooi. Een 7.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel:
Niet gezien. Alleen maar nette vrouwen. Een 2.

6. Miezerig weer/Mist:
Tegen het einde van de wedstrijd werd het wel steenkoud. Ook de duisternis is altijd mooi, maar geen mist of regen. Een 6 dus.

7. Smerig stadionvoedsel:
Niemand had stadionvoedsel op. Geen waardering dus.

8. Technisch waardeloos voetbal:

Sunderland speelde best aardig in het begin. Fulham deed maar wat, maar won toch, Ik geef een 5 voor het voetbal, omdat het toch wel redelijk slecht was.



De statistieken

Fulham v Sunderland 2-1 (02/01/2006)

7. Liam Lawrence 0-1

43. Collins John 1-1

61. Collins John 2-1

Ground: Craven Cottage, Londen

Visits: 1

Season: 2005-2006

Competition: Premier League

Position Fulham: 15

Position Sunderland: 20 

Gate: 19372

Match Number in England: 19

Goals: 53

Line up Fulham:

Warner, Leacock, Pearce, Knight, Rosenior (75. Jensen), Boa Morte, Diop (40. Helguson), Legwinski, Radzinski, McBride, John (69. Malbranque)

Line up Sunderland:

Davis, Hoyte (64. Murphy 64), Breen, Caldwell, Arca, Lawrence, Whitehead, Collins, Le Tallec (64. Nosworthy), Stead (65. Gray), Mille

Yellow Cards:

Leacock, Legwinski (Fulham), Miller, Arca (Sunderland)

Red Card: 57. Caldwell (Sunderland)



De foto's

Mister Trijn; dankzij hem reden we verkeerd.

De beroemde Stevenage Road façade, Ontworpen door Archibald Leitch.

De cottage. De naamgever van het stadion.

Tussen de dure huizen zie je Craven Cottage ineens opdoemen.

Daar is hij weer; een mooie floodlight die boven de huizen uitsteekt.

De smalle turnstiles waar sommige mensen met moeite doorheen komen.

Veel drukte achter het stadion. Aan het eind van deze gang ligt de Theems.

De mooie Stevenage Road Stand met het mooie element op het dak.

De Riverside Stand, hierachter stroomt het riviertje Theems.

De cottage met daarin vele bobo's.

Een actiemoment.

De Putney End, waar de Sunderland supporters zaten.

De lege Riverside Stand. De stewards proberen de wilde Fulhamhooligans tegen te houden.

De lege Putney End.

De mooiste tribune van allemaal van dichtbij; de Stevenage Road Stand.

Craven Cottage by night.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.