Vroeg opstaan is altijd een horror, maar vooral als je de dag ervoor op stap bent geweest. Het moest echter wel, want Fulham v Everton stond op het programma. Maar het had nog erger kunnen zijn, want de Workingtongangers in de andere auto waren nog twee uur vroeger opgestaan. We sliepen in een B&B, dat betekent meestal een goed ontbijt. Uiteraard liet ik het “Full English Breakfast” aan me voorbij gaan. Alleen Erkaa besloot dat te nemen. Vinckie en ik kozen voor het juffershondjesontbijt, bestaande uit toast en cerials. We konden er dus weer even tegenaan voordat we naar Londen vertrokken. Voor mij was het de tweede keer dat ik naar Fulham zou gaan. Mijn eerdere bezoek was me erg goed bevallen, dus ik keek er erg naar uit. Erkaa was een keer bijna bij Fulham geweest, maar toen werd de wedstrijd afgelast. Voor Vinckie was het echt zijn Craven Cottage ontmaagding, dus hij was erg zenuwachtig. Die zenuwen waren terecht, want in de buurt van Londen bleek het verkeer muurvast te staan. Zouden we het nog wel halen op deze manier? Het begon er namelijk best wel somber uit te zien.
Ondertussen moest ik enorm zeiken. Ik had een enorme nadorst gekregen van al dat uilenzeik en doordat die nare Erkaa nergens stopte stond mijn blaas op springen. Toen ik op een gegeven moment ook mijn nieren pijn gingen doen zat er niets anders op dan een drastische maatregel. Ik pakte de koffiebeker van Vinckie en zeikte hem vol. De nare Erkaa maakte ondertussen foto’s die hij zeker op een perverse site heeft gezet. Helaas was de koffiebeker iets te klein, zodat mijn blaas niet helemaal leeg was. In de auto achter ons waren ze verbijsterd. Toen ik de koffiebeker met zeik en al naar buiten flikkerde volgde er dan ook een schelle claxon. Ik kan niet zeggen dat me dat iets uitmaakte. Zelden heb ik zo’n opluchting gevoeld als toen. Mij maakte het zelfs niets meer uit of we op tijd bij de wedstrijd zouden zijn. Het voelde alsof ik gedrogeerd was, zo zat ik in de zevende hemel. De file ging dan ook helemaal langs me heen.
Vinckie raakte ondertussen aardig in paniek. Straks zou hij zijn vinkje nog mislopen door al die sloom rijdende Engelsen. Gelukkig reed het na een afslag eindelijk een beetje door. De straat waar gratis geparkeerd kon worden was zo gevonden en met de benenwagen vertrokken we richting Craven Cottage. Onderweg naar het stadion kwamen we de supportersbussen tegen van de Toffees. Veel gasten in trainingspakken en Tokkies stapten uit, ook op weg naar het stadion van Fulham. Opvallend dat ze zo laat aankwamen daar. De lokale bewoners van de chique wijk keken wat verschrikt vanachter hun gordijnen, toen ze al die chavs zagen lopen. Ik denk dat er niet veel mensen in de buurt blij zijn dat Fulham in de Premier League speelt. Het geeft toch veel rommel om de twee weken.
Bij het stadion aangekomen bleek dat we het kaartje van de zieke SJ niet meer konden inruilen. We moesten het dus gaan touten, iets waar eigenlijk niemand van ons ervaring mee had. Vinckie liet zijn sociale kant zien en vertrok alvast naar binnen, omdat hij de aftrap niet wilde missen. Al snel kwam er iemand die het kaartje wilde kopen, maar die wilde er persé twee hebben en dat hadden wij niet. Een ongure Fransman kwam daarna op ons af. Hij wilde het kaartje wel hebben, maar slechts voor 20 pond ipv de 35 pond die wij ervoor hadden betaald. Erkaa probeerde er nog 25 pond uit te halen, maar de figuur zei dat hij slechts 20 pond bij zich had en wat kleingeld. Hij kwam aan met het argument dat de aftrap al was geweest en we er toch niet meer voor konden krijgen. Met pijn in het hart, vooral omdat de koper zo'n rat was, verkochten we het voor 20 pond en wat kleingeld. Bizar genoeg zouden we de Fransman nooit meer zien, terwijl hij toch echt het kaartje naast mij had gekocht. Gelukkig konden we eindelijk naar binnen om, hopelijk, te gaan genieten van de wedstrijd. Het was al een tijdje geleden dat ik live een PL-wedstrijd had gezien, dus ik was benieuwd hoe het niveau zou zijn. Op tv kan het namelijk vaak vertekenen.
Craven Cottage blijft indrukwekkend als je er binnenkomt. De Johnny Haynes Stand (vroeger de Stevenage Road Stand) is echt een juweeltje; de tribune straalt een en al grandeur uit en doet je onbewust wegdromen naar lang vervlogen tijden. Met namelijk de gable op het dak, helaas voorzien van het huidige logo, is genieten. Deze tribune is gewoon een monument op zich en het is te hopen dat hij in zijn huidige vorm nog lang zal bestaan. De andere drie tribune zijn wat moderner, maar staan lekker dicht op het veld. Achter de Riverside End stroomt de Thames en om het geheel af te maken staat er in de hoek de beroemde "cottage". Het blijft een van de mooiste stadions in de Premier League, samen met Goodison Park en Fratton Park.
Binnenin viel op dat onze tribune, de zogenaamde "neutrale" Putney End, vol zat met Evertonfans. Opvallend veel waren buitenlandse fans, die waarschijnlijk geen kaartjes voor het normale uitvak konden krijgen. Het merendeel van de fans waren Noren, die je veel ziet in Engeland. Ook buiten had ik al veel Noors gehoord. Misschien waren er wel meer Scandinaviërs dan Engelsen in het stadions. Ondanks dat de Toffees met veel waren, waren ze niet echt luidruchtig. De Fulhamfans waren veel beter te horen, terwijl die toch bekend staan als vrij rustig. Vandaag leken ze te beseffen dat het voor de club erop of eronder zou zijn. Bij een nederlaag waren ze namelijk gezien en leek een enkeltje Championship een zekerheidje. Ook aan het spel was het niet te zien, want waar de Toffees zonder passie of aanvallende intenties speelden, deden de Cottagers er alles aan om te winnen. Het was misschien niet briljant wat ze lieten zien, maar er was tenminste inzet en de mannen van Roy Hodgson wilden een doelpunt maken en niet alleen voorkomen. Ondanks de pogingen gingen de ploegen rusten met een 0-0 tussenstand.
Na de rust was er hetzelfde spelbeeld: Fulham probeerde een doelpunt te maken en Everton wilde dat het 0-0 bleef. Gerechtigheid volgde toen ex-Evertonspits Brian McBride de 1-0 maakte. Als een van de weinige in ons vak zat ik te klappen. Voor de rest was er voornamelijk gemopper te horen om ons heen. Het vreemde was dat er niets veranderde aan de instelling van Everton; ze bleven maar in hun schulp zitten. De paar kansen die er nog kwamen werden makkelijk gestopt door de keeper van Fulham, Kasey Keller. Het bleef 1-0 en daardoor heeft Fulham weer een beetje hoop op lijfsbehoud, terwijl Everton weer wat verder van Champions League deelname is verwijderd. Ik denk dat Fulham uiteindelijk toch wel zal degraderen, de achterstand is toch best pittig, maar gezien de opkomst van vandaag is er best potentie bij deze club. Zelfs als Al Fayad besluit de club te verkopen. Het is voor de mensen in de buurt ook een goed alternatief voor degene die Chelsea te poenerig vinden en groundhoptechnisch is het een interessante club voor buitenlanders door het stadion en de makkelijke bereikbaarheid.
Na de wedstrijd besloten we nog ergens een hapje te gaan eten. Helaas lieten we Erkaa weer kiezen. We kwamen in een zéér dubieus tentje terecht, waar katten rondliepen in de keuken. Erkaa en Vinckie kregen kletsnatte, witte friet met een vis die al een paar uur onder een lamp lag. Ik kreeg een gekke worst met kipnuggets. Gelukkig had ik geen friet, want die zagen er erg onsmakelijk uit. Dat vonden de andere twee ook, want er bleef veel friet over. Erkaa moest er zelfs van kleien en het bleek dat in de kelder, waar de wc's waren, ook de keuken was waar het eten bereid werd. Gelukkig was dit pas na het eten bekend, anders was het helemaal onsmakelijk geweest. Voor de rest verliep de terugreis vlotjes en relatief vroeg was ik weer thuis. Het was een leuk tripje geweest, met het sponsoren van Workington en als toetje Fulham v Everton. Dit is zeker voor herhaling vatbaar, volgend jaar. Alleen dan moeten we maar eens dichterbij kijken om een club te sponsoren. Bijvoorbeeld Dover Athletic of Folkestone Invicta.
Site Navigation 
