Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Doncaster verslag

Het verslag

 

Farewell to Belle Vue

De volgende ochtend fris en fruitig weer op en slechts een korte reis voor de boeg richting Doncaster. Ruimschoots de tijd om voorraden cherry coke light en liquid wasmiddel in te slaan bij de Tesco. Deze Tesco lag in het centrum van Doncaster, dus we konden de auto laten staan en meteen ook christmas shopping gaan doen. Rondneuzen bij de WH Smith en Waterstones en vervolgens wat rondgelopen. Daarna op ons gemak richting Belle Vue gereden, waar het al behoorlijk druk was. Uiteraard wilden we ook even de nieuwe ground zien, die in de buurt van Belle Vue ligt. Het Keepmoat Stadium ligt op een soort business park in de middle of nowhere in een oase van asfalt. Aan de buitenant ziet er standaard saai, 13 in een dozijn uit. Na een rondje gemaakt te hebben en het gevalletje op de foto te hebben gezet, terug naar Belle Vue. We konden de auto gratis op de parkeerplaats van de club parkeren, wat meer op een modderpoel leek. De ground heeft echt zijn beste tijd gehad en hangt van ellende aan elkaar. Ik kan me best voorstellen als je elke twee weken tot je enkels in de modder staat, een nieuwe ground een verademing zal zijn.

Eerst het traditionele bezoek aan de cubshop om sjaals, pin badges, pennants, theemokken en natuurlijk programmes te kopen. Het was dit keer een speciale farewell programme op A4 formaat en slechts 130 pagina's dik. Na ook nog wat te hebben rondgekeken in de kantine snel naar binnen om foto's te nemen. Belle Vue is een van de weinige grounds met aan alle kanten terracing. De Main Stand is de mooiste, met een echte paddock en zitplaatsen bovenin. Na het stadionvoedsel te hebben geprobeerd, begon de pre match "entertainment", bestaande uit een zangeres met rood haar die heel slecht kon zingen en daarna een opera zanger. Het was duidelijk dat dit was geregeld door de vrouw van de voorzitter, die het ongetwijfeld prachtig vond, maar het merendeel van de fans zal toch zo hun bedenkingen hebben gehad. Gelukkig waren daar nog de cheerleaders, die heel on-engels supermooi waren en ook nog eens een synchroon dansje uitvoerden.

Het uitvak met Forest supporters was inmiddels ook flink volgestroomd en zo kon de wedstrijd beginnen voor een nagenoeg vol Belle Vue, inclusied Ad-cafe en maten, die eerst nog naar Leeds-Hull waren geweest. De wedstrijd was in het begin niet veel soeps, alleen onze ontdekking Mike Tyson viel duidelijk op met zijn goede spel en snelheid. Bij rust was het dan ook 0-0 en was het weer tijd voor de lekkere cheerleaders, ditmaal in een smaakvol zwarte outfit. In de tweede helft werd het voetbal iets beter, zonder dat het tot grote kansen leidde. Mijn Engelse buurman merkte op dat Doncaster zeker zou gaan winnen, wat op dat moment niet erg realistisch was. Toch kwam Doncaster op voorsprong, door een enorme blunder van de Forest keeper, die een schot als een hete kroket door zijn handen liet schieten. Forest drong vanaf dat moment flink aan, maar het lukte niet meer om de gelijkmaker te maken. Doncaster Rovers nam dus met een overwinning afscheid van Belle Vue, zoals het hoort.

Na de wedstrijd zou er nog wat entertainment zijn en wij hoopten natuurlijk op een pitch invasion. Maar blijkbaar zijn de mensen in Doncaster erg gedisciplineerd, want aan een verzoek van de speaker om het veld niet te betreden werd gehoor gegeven. Na nog wat tenenkrommend gekweel van de rode dame en de opera zanger barstte het vuurwerk los. Aangezien er daarna niks meer gebeurde, besloten we om te gaan. Wonder boven wonder konden we ongehinderd van de parkeerplaats afkomen en zonder oponthoud Doncaster verlaten.

De rit naar Hull duurde ongeveer drie kwartier en eenmaal aangekomen bij de ferry terminal konden we na het inchecken meteen de boot oprijden. Ook nu weer was het erg rustig en besloten we eerst om onze spullen in de hut neer te leggen. Toen de deur van de hut openging was het toch even stil. In een ruimte van 2 bij 3 meter zouden we met ons vieren de nacht moeten doorbrengen. Wat een hel! In de bar konden we nog het laatste gedeelte van Wigan-Chelsea meepakken. Omdat er ook nog moest worden gedineerd besloten we om de boot even te verkennen. We wilden gehaktballen in vette jus gaan eten in het truck drivers restaurant, maar di was helaas freight drivers only, dus het werd het buffet restaurant. Hier kon voor 15 pond onbeperkt worden gegeten, dus er gingen vier broekriemen los om eens flink te bunkeren. De Aziaatjes die in dit restaurant werkten werden steeds wanhopiger toen duidelijk werd dat een bepaalde tafel maar eten bleef opscheppen. Lisbon Lions lukte het uiteindelijk om 7 bekers ijs naar binnen te werken. Er ging een zucht van opluchting door het restaurant toen we uiteindelijk strompelend naar de uitgang gingen.

Om niet al te vroeg naar de horror hut te hoeven, besloten we om naar de nachtclub te gaan en ons flink te laten vollopen met bier. Het entertainment werd verzorgd door een band met een zeer leuke zangeres. Beetje oude kop, maar een lekker lichaam. De uitspraak van de Engelse songteksten was wat vreemd, maar bij het voorstellen van de band bleek waarom, want niet alleen al het personeel kwam uit Oost-Europa of Azie, ook de muziek bleek te worden verzorgd door een Bulgaarse coverband. En zo liep de avond over in de nacht en besloten we uiteindelijk toch maar de hut op te zoeken. Nou ben ik toch al niet gewend om met meerdere personen op een kamer te slapen, maar met vier man in een krap hok zonder ventilatie slaat alles. Ik heb dan ook geen oog dichtgedaan en een nacht heeft nog nooit zo lang geduurd. Uiteindelijk wordt het altijd weer ochtend en flink brak kwamen 's ochtends vier mannetjes hun hut uitgekropen.

De boot arriveerde stipt om 08.00 in Rotterdam en na de mannetjes her en der te hebben afgezte was ik om 10.00 weer thuis, waar ik meteen mijn bed ben ingedoken om wat slaap in te halen. Al met al een zeer geslaagde trip en bijzonder om weer een farewell match mee te maken.

Geschreven door: SuperJohn



Het rapport

Het stadion:

Vooraf had ik wat negatieve verhalen gehoord over dit stadion. Mij viel het echter heel erg mee. Zelden een stadion gezien wat zo op was. Eerdere stadions die ik in hun laatste seizoen had gezien (Highbury, Highfield Road) zouden in mijn ogen nog wel jaren meekunnen, maar Belle Vue was helemaal op. Het stadion leek, vooral aan de buitenkant, zowat uit elkaar te vallen. Overal brokstukken, afgebladerde wanden en krakkemikkige muren. Genieten voor een liefhebber van oude ground, zoals mij. Van binnen was het stadion niet echt bijzonder. De oude Main Stand was wel aardig met zijn zitjes afkomstig van Roker Park en de Victoria Ground. De overige 3 tribunes bestonden uit terracing met slechts aan de overkant een dak erover. Al met al vond ik het stadion zeker niet tegenvallen.

De wedstrijd:

Die was vrij matig. Nottingham Forest, de tweevoudige EC 1 winnaar, bakte er helemaal niets van. Alleen Nathan Tyson stichtte gevaar in de verdediging van de Rovers. Wat voetbal betreft was de overwinning van Doncaster niet meer dan verdiend. Doncaster probeerde tenminste nog om doelpunten te maken. Vooral in de tweede helft was er maar een ploeg die voetbalde en dat waren de Rovers. Na de 1-0 was de 2-0 dichterbij dan de 1-1. Doncaster sloot het tijdperk Belle Vue dan ook terecht af met een overwinning.

De omgeving:

Niet echt heel rauw en ruig, maar hij kon me wel bekoren. Aan de ene kant ligt Belle Vue tussen de huizen. Aan de overkant ligt een heel mooie paardenrenbaan. Deze was nu in ongebruik, aangezien er een enorme tribune werd gebouwd. De oude tribune zag er nog schitterend uit. Enorm jammer dat men dit monument zomaar laat liggen. Ze zouden juist trots moeten zijn op zo’n schitterend bouwwerk. Ik denk ook dat de huizen die in de toekomst op Belle Vue worden gebouwd een flinke waarde hebben, want het is er aangenaam wonen in een verder grauwe stad.

De sfeer:

Qua gezangen erg tegenvallend. Vooral de Forest-fans waren erg rustig, ondanks dat ze met redelijk wat man waren op komen dagen. Toch had het wel iets, zo’n laatste wedstrijd. Er hing voor, tijdens en na de wedstrijd een speciale sfeer door dit feit. Het was erg jammer dat er geen pitch invasion kwam, want dat had het compleet gemaakt.

Overall:

Een erg leuke en aparte dag. Je merkte aan alles dat het voor de fans iets speciaals was. Een tegenvaller was dat we niet "on the pitch" mochten, maar ik ben erg blij juist deze farewell match te hebben gezien op Belle Vue. Het nieuwe stadion sprak me voor geen meter aan en een half leeg Belle Vue zou toch ook een stuk minder zijn.



De foto's

De laatste wedstrijd op Belle Vue. Na 84 jaar komt er een einde aan het spelen in dit stadion.

Om voortaan in het Keepmoat Stadium te gaan spelen. Niet mooi, wel goed voor de club.

Hier een auto van iemand die duidelijk wil maken dat hij de Rovers steunt.

De voorkant van Belle Vue. Veel reclame en het lijkt wel op instorten te staan.

De houtrot zit al goed in de poortjes.

Aan de buitenkant zag alles eruit alsof er jaren niets aan gedaan was.

Aan de achterkant zag het er ook allemaal oud en versleten uit.

Uren voor de wedstrijd stonden er al wachtende supporters voor de turnstiles.

Toen de poortjes open gingen waren de gare turnstiles te zien.

De Main Stand met de lelijke roof extension.

De tribune met de container-skyboxen achter de goal. Niet echt mooi te noemen.

Tegenover de Main Stand was nog een overdekte terrace.

De Main Stand van opzij. Duidelijk is te zien dat het voorste deel van het dak er niet bijhoort.

De mooie skyboxen vanaf de andere kant gezien.

Een overzichtje van Belle Vue.

Cheerleaders. Whehehe.

Een uitvak vol met fans van Robin Hood. Een mooi gezicht.

Veel toespraken, gezang en flauwekul vooraf. Het gaf de wedstrijd wat aparts.

De spelers werden bij opkomst getrakteerd op een flinke lading zwavel in de bek.

Degene die al het entertainment niet aankonden, zochten hun vertier bij de snackbar.

Fossielen die er in 1922 tijdens de opening ook al bijwaren.

Een actiemoment uit de laatste wedstrijd op Belle Vue. Doncaster won hem verdiend met 1-0.

Na de wedstrijd is het afwachten op het beloofde spectakel.

You'll never walk alone. Op naar het Keepmoat Stadium.

Vuurwerk bij het afscheid. Daar was niet op bezuinigd deze dag.

This is the End...


 

 

© 2005 All Rights Reserved.