|
We zetten koers richting Darlington, een stad die desolater is dan Lelystad, waar het enige vermaak gokken, drinken en masturberen is. Qua voetbal stelt de stad ook niet veel voor. Een paar jaar geleden was er ineens hoop in de harten van de mensen. George Reynolds pompte flink wat geld in de club en zette er een gigantisch stadion neer: The Reynolds Arena (tegenwoordig The New Stadium). Ook werd Darlington in verband gebracht met grote namen als Faustino Asprilla. Het bleek echter een grote luchtbel en Darlington scheerde langs de rand van het faillissement. Het laatste jaar heeft de club echter de boel gesaneerd en staat er een redelijk selectie (absolute vedette Clyde Wijnhard) en zijn de schulden ook wat verminderd. Dé reden om naar Darlington te gaan was niet Clyde, The New Stadium of de mooie verpauperde buurten, maar Feethams, het oude stadion van Darlington. Na een uurtje te hebben gereden kwamen we in Darlington aan. Het was even rondrijden, maar achter een Sainsbury’s doemde floodlights op. Dit was Feethams, de oude bak van Darlington. SJ parkeerde de auto soepeltjes in de buurt van een kermis waar de lokale pukkeljeugd rondhing. De buurt bleek ook niet al te best, getuige ingegooide ruiten en veel alarmen aan de muur. De kans was klein dat we de auto nog heel terugzouden vinden achteraf, maar Feethams was belangrijker op dit moment.
We liepen over een brugje, waar zeker honderden doden zijn gevallen tijdens hevige rellen in het verleden, en kwamen in een zeer intimiderend steegje terecht. Aan de ene zijde hoge muren en aan de andere kant het stadion. Hier lag nog bloed van BV op de kasseien. Dit was met recht een claustrofobische ground te noemen. De ground leek op slot, maar ineens was er een opening te zien. Ik besloot er maar doorheen te gaan en het bleek inderdaad een ingang te zijn. SJ moest een limbodans uitvoeren om erdoorheen te komen, maar het lukte. TZ werd onzeker, zo alleen in het steegje, en kwam er ook doorheen. Binnenin was een prachtige gribuszooi te zien. Overal planten, vuilniszakken, bier (Basrulezzzzzzzzzzzz zou zich er weken kunnen vermaken) en andere troep. Ik voelde een bepaalde opwinding door me heen gaan. Net zoals vroeger, toen ik in de oude fabrieken in de buurt ging spelen en rondkijken. Het is eigenlijk verboden en dat maakt het juist zo leuk.
Het stadion bleek echt leuk te zijn, jammer dat ik hier nooit een wedstrijd in heb gezien. De korte zijdes achter de goal waren staantribunes. De East Stand zag er, op het eerste oog, nog best goed uit. Met stoeltjes enzo. De West Stand was een houten tribune, die op instorten stond. Je kon er niet opklimmen, omdat de trap was ingestort. Raar dat de lokale jeugd deze tribune nog niet in de fik had gestoken. Laksheid van ze vermoed ik, want een beetje zichzelf respecterende etterbuilen steken toch wel zo’n monument in de fik. Maar blijkbaar zijn de pestventjes zo afgestompt dat ze er de fut niet voor hebben gehad. Het grasveld was niet meer als zodanig te herkennen doordat er allerlei flora op was gaan groeien. Natuurliefhebber TeeZee schoot zijn kaartje vol. Fluitekruid, kattentongen, mooie distels. Het was genieten voor TeeZee. Ik liep door naar de East Stand en zag daar volop tickets te liggen. Vandalen hadden namelijk het kantoortje bovenin geplunderd en alle dozen met overgebleven tickets over de tribune uitgegooid. SJ en ik namen enkele ticketboekjes mee als souvenir. Daarna liepen TeeZee en ik naar boven om de skyboxen eens te nader te bekijken. Die waren compleet verbouwd door woestelingen. Alles was gesloopt, de muren, de ramen, de verlichting, het meubilair. Hier kan geen pizzeriaverbouwing tegenop.
Beneden aangekomen bleek er ook nog een turnstile te staan. Helaas hadden we geen wagentje bij, anders hadden we hem kunnen inladen en kunnen meenemen naar Nederland. Ook de North Stand zag er heel erg verweerd uit. Allemaal brokstukken en onkruid door het beton heen. Op het veld bleek ook een kat zich te verschuilen. De cirkel was nu rond, in Barnet hadden we namelijk de gloryhuntende kat gezien (in de Barnet-kleuren) en nu zag we de Darlo-kat (hij was zwart-wit). Het vliegtuig mocht nu best neerstorten, want het hoogtepunt in onze levens was bereikt. De houten tribune werd nog even vastgelegd en we vertrokken weer uit Feethams met een stijve piemel. We gingen weer richting de uitgang en probeerden terug te komen bij onze Skoda. Helaas verdwaalden we. De floodlights kwamen dan weer dichterbij en dan weer ver weg. Er was geen uitweg meer. Hier zouden we dood gevonden worden, in Darlington of all places. Er zijn betere plaatsen om te sterven.
Gelukkig zagen we op een gegeven moment weer een het steegje. Voor ons liep een enge, intimiderende groep, bestaande uit 2 lelijke sletjes met enorme penzen en naveltruitjes en 3 semi-stoere gasten, waarvan er 1 op een blonde Kezman leek. De Kezman provoceerde TeeZzz door aan hem te vragen wat zijn naam was. TeeZee koos eieren voor zijn geld en poetste de plaat. Via het steegje kwamen we weer bij het brugje en de kermis uit, daar waar Kezman waarschijnlijk de twee dikke sletjes zou gaan bezwangeren, en we vonden er onze auto in oorspronkelijk staat terug. Dat was zeker een meevaller. We reden naar de Sainsbury’s en via daar kwamen we bij de torentjes van Feethams uit. Nadat die ook waren vastgelegd vertrokken we richting Widnes (een plaatsje bij Liverpool waar ons hotel lag). Via door God verlaten gebieden kwamen we uiteindelijk uit bij het plaatsje Widnes. In de verte was de mooie kerncentrale al te zien, we waren dus in de buurt van Widnes. Het hotel was zo gevonden (logisch SJ reed en luisterde niet naar TeeZee). Er was er uitermate gezellig discofeest bezig met alleen maar lokale schoonheden van 14 jaar. We lieten ons niet verleiden en gingen naar bed. Eerst natuurlijk nog even MotD kijken en Ceefax, wat is dat toch mooi om weer op televisie te zien en daarna was het slapen. De volgende dag stond nog een trip naar Liverpool op de planning.
|
Site Navigation 
