Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Dag & Red verslag

Het verslag

  

Een Matineetripje naar het pittoreske Dagenham

De eerste keer dat ik naar Engeland ging met een meerdere liefhebbers was in oktober 2004. Vanaf toen ging het eigenlijk helemaal los en zijn we eigenlijk maandelijks met vier man of meer naar Engeland gegaan. Januari 2007 was de eerste maand dat ik niet ging. Een lange reeks dus. Die bewuste eerste wedstrijd was Barnet v Dagenham & Redbridge (5-0). Barnet vonden we allemaal leuk, dus dat was een bewuste keuze. Dagenham & Redbridge was toeval, want op die dag waren de vluchten naar Luton erg goedkoop. Dankzij de vervroegde kick-off (het was internationaal weekend) was het goed mogelijk om deze Londense derby in een dagtrip te bezoeken. Dat was eigenlijk wel goed bevallen en toen in september 2005 er opnieuw een internationaal weekend was werden de lower leagues weer gescand op interessante wedstrijden die we konden bezoeken. Het toeval wilde dat we opnieuw in de Conference uitkwamen. Ditmaal geen Barnet - dat gepromoveerd was - maar de tegenstander van destijds, Dagenham & Redbridge. Die zouden het namelijk opnemen tegen Exeter City op een erg Christelijke tijdstip (12:00 uur!). Dat betekende dat we lekker op tijd thuis zouden zijn die zaterdag. Er waren snel zeven vrijwilligers gevonden om naar deze wedstrijd te gaan. Het affiche klinkt natuurlijk als een klok: The Daggers tegen The Grecians oftewel de Dolken tegen de Grieken.

Dagenham & Redbridge, het zei me eigenlijk weinig. Ik wist dat het een soort Roda JC was - de club bestond uit twee fusieclubs, die eerder ook al waren ontstaan uit fusies - en dat het een industriestadje was. De club zelf was een soort vast meubilair in de Conference. Voor mijn gevoel past de club perfect in die competitie. Het is dan ook erg onwennig om de club nu al voor het derde jaar op rij in League Two te zien acteren, maar daarover later meer. Dagenham & Redbridge dus uit Dagenham, een onooglijk voorstadje/buitenwijk van Londen. Type "Dagenham" in bij Google en over de bevolkingssamenstelling krijg je de volgende opmerking: "predominantly white working class". Dat laatste betekent vaak dat het een perfecte voetbalomgeving is, want deze bevolkingsgroep is van oudsher degene die de terraces in Engeland bevolkten. Wat dat betreft zou Dagenham & Redbridge een grote achterban moeten hebben, maar in Dagenham is men niet voor de Daggers, maar voor het grotere en succesvollere West Ham United. Dagenham Motors is zelfs nog ooit shirtsponsor geweest van de Hammers.

De tegenstander op deze dag – Exeter City – heeft veel meer geschiedenis dan Dag & Red. De club speelde van 1920 tot aan 2003 in de Football League en was één van de twee hoofdrolspelers in de documentaire That Final Day van Tom Egbers. Sindsdien is de club een van de meest bekende lower league clubs uit Engeland in Nederland. Op het moment van ons bezoek waren de Grecians nog aan het wennen aan het voetbal in de Conference. Drie jaar later zou ik aanwezig zijn bij Exeter City v Cambridge City op Wembley. Exeter won met 1-0 en keerde terug in de League. Afgelopen jaar ging het zelfs nog beter met de club en een tweede plek betekent dat Exeter nu in League One mag uitkomen.

Een Matineetripje, zo noemde we deze wedstrijd destijds. Het was redelijk vroeg opstaan, door de vroege kick-off, maar aan de andere kant waren we al aardig gehard door dagtripjes naar verre oorden als Boston, Swansea en Shrewsbury. Hard as Nails, zo kon je ons destijds wel beschrijven. Tegenwoordig trekken we een dagtripje naar Watford al niet meer, maar dat zal de leeftijd zijn. Enfin, met z'n zevenen trokken we dus naar Londen. Een tripje zoals ze toen gingen: verzamelen bij Hazeldonk, voetballen bij de terminal, treintje in en treintje uit, elkaar kwijt rijden bij de douane, elkaar vinden ergens bij Maidstone en zo'n twee uur van te voren aankomen bij het stadion. “Zo gingen die dingen”, zal ik later tegen mijn kleinzoon vertellen.

Victoria Road was zo gevonden. De omgeving was erg industrieel en we concludeerden dat we hier niet graag zouden willen wonen. Sowieso was het gebied rondom Dagenham ook vrij triestig: veel windmolens, scrapyards en weinig bomen. Het stadion zelf was ook helemaal ingesloten tussen de fabrieken en dubieuze bedrijfjes. Uit armoede gingen we maar naar de kantine van de club. De gezelligheid spatte er ook niet af, maar voor de rest was er echt niets te beleven in de omgeving. Zelfs de clubshop was erg pauperig. Ik kon me niet voorstellen dat deze club ooit de League zou gaan halen, want daar was de hele infrastructuur niet goed genoeg voor. Het gekke was dat ze het in 2002 al hadden kunnen halen. Dag & Red werd tweede in de Conference, slechts op doelsaldo geklopt door Boston United. Die club had echter de boel flink bedonderd en kreeg vier punten aftrek. Die gingen echter pas in tijdens het nieuwe seizoen, waardoor Dag & Red niet de plaats van Boston in mocht nenem. De ultieme wraak kwam in 2007: Dagenham & Redbridge werd kampioen van de Conference en Boston United degradeerde. Het begin van het einde voor Boston, die tegenwoordig zelfs twee niveaus onder de Conference acteren in de Unibond League.

Na een uurtje te hebben zitten vegeteren in die kantine was het tijd om het stadion binnen te gaan. De eerste gingen naar binnen en kregen geen ticket. Dokkie en ik kicken op kaartjes, dus we moesten er iets op verzinnen. Dokkie besloot om via de turnstile van de Main Stand naar binnen te gaan. Hij moest dan wel het dubbele betalen, maar dan had hij tenminste een ticket dacht hij. Helaas, hij mocht wel een bom duiten afrekenen, maar een kaartjes zat er niet in. Lachend koos ik voor de goedkopere optie. Dit was wel een heel mooie actie van Dokkie. Later kwam ik nog via Vinckie aan een ticket, waardoor Bury de enige club is waar ik geen ticket van heb. Die club heeft ook niet eens gereageerd op mijn mails of ze er niet toevallig nog een hadden liggen. Ze staan dus – zeer terecht – op mijn zwarte lijst.

Het stadion zelf stelde niet veel voor. Een echte Conferenceground, maar waar Underhill (van Barnet) me wel aansprak, deed dit me helemaal niets. Het heeft iets weg van Crawley, met een moderne hoofdtribune en aan drie kanten terracing. Gelukkig werd het goedgemaakt door de fans. Zelden heb ik zo'n rariteitenkabinet bij elkaar gezien (alleen bij Plymouth waren er meer). Ik heb die dag meer gekke figuren gefotografeerd dan tribunes en dat komt niet vaak voor. Ik weet niet wat er in de lucht zit in Dagenham, maar Tsjernobyl is er niets bij. Daar kwamen ook nog een aantal dorpsgekken van Exeter bij en het leek wel een sketch van Monty Python waarin we beland waren.

De wedstrijd zelf was erg onderhoudend. Binnen vijf minuten stonden de Daggers al met 1-0 voor, dankzij een allesvernietigend afstandsschot. Zeven minuten later was het alweer 1-1. Dit zou wel eens een heel leuke middag kunnen gaan worden, dachten we toen. Helaas viel het daarna was stil en bleef het 1-1 tot aan de rust. Een van de slechtste en irritantste spelers die middag was Craig Mackail-Smith. Ik had nooit verwacht dat ik die drie jaar later bij Peterborough v Bristol Rovers de sterren van de hemel zou zien spelen. Het kan verkeren. Na de rust kwam Dagenham weer voor en de punten leken in de pocket. Exeter deed echter een Sporting Lissabon en scoorde diep in de blessuretijd de 2-2. Dagenham & Redbridge bekijken lijkt voor mij wel een garantie op goals. De eerste keer (uit bij Barnet) zag ik vijf goals en nu vier.

Na de wedstrijd was het weer naar huis scheuren geblazen. Het was bizar om eens in het licht het stuk van Calais naar Hazeldonk te rijden. We hadden, als we echt hadden gewild, zelfs nog een wedstrijd in België kunnen meepakken. Het was echter internationaal weekend, dus geen voetbal in het Belgenland. Negen uur was het, toen we weer aankwamen in Tilburg. Normaal gesproken was ik helemaal kapot na zo'n dagtrip, maar nu kon ik nog op m'n gemakje wat saaie interlands bekijken. Het Matineetripje was geslaagd. We hadden weer eens een Conferenceclub aan het werk gezien, wat doelpunten meegemaakt en Dokkie zinloos geld zien uitgeven. Het leven kan soms mooi zijn.



Het rapport

Het stadion

Eerlijk gezegd vond ik het niet veel. Een saaie Main Stand zonder enige uitstraling moest het visitiekaartje zijn. Daarnaast stond er tegenover een overdekte terrace, die was nog best aardig maar ook niet bijzonder. Achter beide doelen waren er ook kleine staantribunes, maar zonder dak. Het geheel had eigenlijk weinig uitstraling. Eigenlijk iets dat je totaal niet verwacht als je de krakkemikkige buitenkant ziet van de Main Stand.

De sfeer

Het was een lekker weertje die dag. Weinig reden dus om te gaan schreeuwen en dat deden de meesten dan ook niet. Goed, na de 2-2 ontplofte wel het uitvak. Voor de rest was het vooral relaxed daar in Dagenham. Als je de omgeving bekijkt denk je dat ze je hoofd eraf snijden als je eenmaal binnen bent, maar dat valt allemaal reuze mee.

De wedstrijd

Vier goals is altijd leuk om te zien. Een spannende ontknoping al helemaal, zoals deze middag. Toch was de wedstrijd op zich niet echt goed. Veel foute passes en ondanks de goals werden er helemaal niet zoveel kansen gecreëerd. Toch heb ik liever dat ik vier goals zie in een matige pot voetbal, dan een schrale 0-0 waar beter wordt gevoetbald.

De omgeving

Erg naargeestig. Veel industrie rondom het stadion, waardoor we niet eens ons traditionele rondje konden lopen. Voor de rest wat vervallen huizen en veel zwerfafval. Niet echt een omgeving waar je zelf zou willen wonen.

Overall

Het was best een aardige tripje om zo te doen tijdens die vreselijke internationale weekenden. Het stadion viel me tegen, maar de wedstrijd, het rariteitenkabinet en de goals maakten toch veel goed. Ik zou Dagenham & Redbridge willen aanraden aan iedereen die de Ulimate Conference Expierence wil meemaken, maar doordat de Daggers zijn gepromoveerd kan dat niet meer.



De statistieken

Dagenham & Redbridge v Exeter City 2-2 (03/09/2005)

5. Glen Southam 1-0

12. Jon Challinor 1-1

58. Chris Moore 2-1

90. Chris Todd 2-2

Ground: Victoria Road, Dagenham

Visits: 1

Season: 2005-2006

Competition: Conference

Position Dagenham & Redbridge: 9

Position Exeter City: 2

Gate: 1372

Match Number in England: 12

Goals: 40

Line up Dagenham & Redbridge:

Roberts, Foster , Blackett, Uddin, Griffiths (65. Vickers 65), Mackail-Smith, Goodwin, Leberl, Southam, Benson, Moore (73. Marwa)

Line up Exeter City:

P. Jones, Hiley, Sawyer, Todd, B. Jones, Taylor (65. Scully), Challinor (81. Watkins), Cronin, Buckle, Flack (59. Farrell), Phillips

Yellow Cards:

Foster (Dagenham & Redbridge)



De foto's

Dagenham & Redbridge heet ons welkom.

Het clubhuis van Victoria Road en de clubshop.

Alvast een kijkje waarbij je het uitvak ziet.

Van buiten het stadion zien we de spelers een warming-up doen.

Victoria Road is in het bezit van zeer kleine floodlights.

De Bury Road End.

De Carling Stand en de Family Stand.

Aan de linkerkant het uitvak, waar redelijk wat Grecians inzaten, en rechts onze tribune.

Raar.

Raarder.

Raarste.

De Bury Road End die niet echt volzat voor deze wedstrijd.

De Carling Stand vanuit ons vak gezien.

Een actiemoment in deze doelpuntrijke wedstrijd.

Gelukkig Grecians, die in de laatste seconden nog langszij komen


 

 

© 2005 All Rights Reserved.