Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Colchester verslag

Het verslag

         

 

Going down, going down, going down

 

De trip naar Coventry leek het ultieme einde te zijn van een nu al legendarisch Phoenix seizoen, rijkelijk gelardeerd met heerlijke dagtripjes, kostelijke anekdotes en een band met mensen die je normaal gesproken nooit zou ontmoeten. Erkaa gooide echter roet in het eten door ons te polsen voor een bezoek aan Colchester United - Torquay United, de wedstrijd waarin Torquay zou spelen voor lijfsbehoud. Nou zijn wij de beroerdsten niet en dus was alles snel geregeld, waarbij met name de belachelijke prijs van 54 euro voor de tunnel opviel.

Afgelopen zaterdag stond Erkaa om 06.15 bij mij op de stoep in Eindhoven, waarna we naar Tilburg reden om de 2 tonproaters, Sir Stanley Matthews en DokkieGooner, op te halen. SSM werd uitgezwaaid door de Tilburg Youth, het stelletje kansloze kleuters stond al in de rij voor kaarten voor de bekerfinale. Vanaf het moment dat deze 2 heren instapten is het nooit meer stil geweest in de auto, het leek wel een poging om in het Guinness book of records te komen. Vanaf Tilburg werd met flinke snelheid koers gezet naar Calais. Tijdens het rijden viel ons al snel op dat Dokkie toch niet helemaal zichzelf was en wat triester was dan anders. Hij wilde echter niet zeggen wat er aan de hand was, maar na stevig doorvragen van SSM vertelde Dokkie met een pruillip dat zijn nog prille, doch beloftevolle relatie met de bevallige Bianca al na 2 weken ruw door haar was verbroken. Onze Dok had liefdesverdriet! Dan blijkt dat ook stoere Boschenaren eigenlijk maar een heel klein hartje hebben, want opgelucht door alle gevoelens van medeleven in de auto, kwam het hele verhaal er in horten en stoten uit, met als hoogtepunt een foto van Bianca, waarbij met name de treffende gelijkenis met Peggy Bundy opviel. Het zou erg moeilijk worden om vandaag een betere kandidaat te vinden voor de Elly Elephant trofee!

Na al deze emoties kwamen we aan in Calais, waar Dokkie zich als newbie gedroeg door bij het kaartjes loket al te vragen of hij zijn paspoort moest laten zien. We hadden nog wat tijd over en besloten om nog wat te eten. SSM interpreteerde het woord PULL op de deur verkeerd door te duwen en had vervolgens 5 minuten het hoogste woord om te proberen zich uit deze hoogst genante situatie te praten, wat natuurlijk niet lukte. De douane was vandaag erg vriendelijk voor ons en na alleen het laten zien van de paspoorten konden we doorrijden, waarbij Erkaa strak de rij voor invaliden wilde inrijden, niet vreemd natuurlijk met 2 zwakzinnige tonproaters op de achterbank, maar hij kon nog net door The Navigator, oftewel SJ, worden gecorrigeerd. De overtocht verliep verder zonder problemen en daarna trapte Erkaa het gas diep in richting Colchester, met uiteraard de gebruikelijke tussenstop bij Thurrock.

Nadat we al 2 afritten Colchester hadden gehad, vroeg Erkaa hoe we moesten rijden naar Layer Road. Wij hadden aangenomen dat Erkaa nog wel wist hoe hij moest rijden, aangezien dit een revisit was voor hem, maar hij kon het zich niet meer herinneren. We pakten uiteindelijk de 3e afrit Colchester, maar dit klopte natuurlijk niet meer met de beschrijving uit het boek van Duncan Adams. Maar goed, hoe groot kon dat Colchester nou helemaal zijn? Nou, toch nog vrij groot, want na zon half uur doelloos te hebben rondgereden, stelde The Navigator voor om het toch maar even ergens te vragen. In de hele stad stond namelijk nergens aangegeven waar Colchester United F.C. te vinden was. Na enige informatie te hebben ingewonnen kwamen in de buurt van Layer Road, na onderweg nog opgehouden te zijn door een eigenwijze kat die gemoedelijk midden op de weg voor een auto ging liggen. Nadat een vrouw de kat op de stoep had neergezet, trippelde het beest rustig weer terug naar zijn vertrouwde plek, midden op de weg.  Daarop besloot de vrouw de kat iets rigoreuzer te verwijderen, wat goed hielp. Uiteindelijk werd Layer Road toch gevonden, waarna de auto ergens in een straat werd geparkeerd. Om de hoek doemde Layer Road op, de ground van Colchester United F.C.

De ground is niet echt heel groot, ongeveer net zoiets als Underhill van Barnet en een rondje maken rondom de ground is helaas niet mogelijk. We besloten om eerst de tickets op te halen bij de ticket office. Erkaa had ook een ground tour geregeld en we werden rondgeleid door een manager van de club, een voormalige speler van Colchester die ooit nog eens een beslissende penalty had gescoord tegen Torquay. Een slecht voorteken? De rondleiding begon bij de nog lege tribunes en via de houten main stand werden we meegenomen de spelerstunnel in, naar de dressing room van Colchester, alwaar de fysio en zijn smaakvolle assistente alles aan het klaar maken waren voor de komst van de spelers. Het was een zeer kleine ruimte met aparte behandelkamer en uiteraard de douches en losse ligbaden(!). Alles wat je ziet en ruikt ademt voetbal uit lang vervlogen tijden, heel erg mooi om te zien (en te ruiken). Opvallend was dat de hele dressing room vol hing met Emile Ratelband-achtige spreuken, ongetwijfeld bedoeld om de spelers te motiveren. Daarna werd ons de dressing room van de bezoekers getoond, die, onmogelijk maar waar, nog spartaanser was. Hierna werden we meegenomen naar de VIP ruimte, met origineel Engels bloemetjestapijt. Hier hebben we even staan praten met wat mensen van de club, waarbij het vooral ging over onze ground visits. Dokkie sprak hier de inmiddels al legendarische woorden: "I like to finish my 92 at a small club, because you'll get a lot of attention, and I like attention". Waarvan akte Dokkie. Vervolgens kregen we nog het hok van de materiaalverzorger te zien en hiermee eindigde de ground tour, die ik zie als het hoogtepunt van deze trip.

Omdat we nog redelijk wat tijd hadden, gingen we nog wat drinken in de pub aan het einde van de straat, die inmiddels volledig was volgelopen met Gulls. Dit bleek een erg nationalistische pub te zijn, volgehangen met Engelse vlaggen. Hieruit bleek ook de nadrukkelijke aanwezigheid van het leger in Colchester, want ook de muren hingen vol met foto's van militairen en onderscheidingen. Nadat Erkaa een half uur in de rij had gestaan om te bestellen, konden we eindelijk onze welverdiende pint proeven, met natuurlijk een cola voor de mennekes van de achterbank. Deze mennekes hadden inmiddels contact gelegd met nog 2 andere Nederlanders die deze wedstrijd bezochten. Het bleek te gaan om 2 Amsterdammers (wat je helemaaaal niet kon horen) die bij toeval deze wedstrijd hadden uitgekozen. Het bleek hun 2e bezoek te zijn aan een wedstrijd in Engeland. Na het legen van de glazen besloten we om naar de ground te gaan, zodat de catering kon worden beoordeeld en foto's konden worden gemaakt. Het weerbeeld was weer eens veranderd van heel mooi, zonnig weer in een complete stortbui, inclusief hagel en deze wisselingen van weerbeeld bleven de hele dag doorgaan. Een absolute natte droom voor een meteoroloog met voetbalpassie, maar ja, wie kent nou zo iemand?

We stonden op de Main Stand terracing, aan de kant van de away end vol met Gulls, die voor een uitstekende sfeer zorgden. Erkaa begon nu toch wel heel erg de kriebels te krijgen en besloot om zijn Torquay vlag te gaan ophangen in de hoek van de away end. Hoe hij het voor elkaar kreeg weet ik nog steeds niet, maar hij mocht de vlag in de away end ophangen en daar ook blijven staan tussen de Torquay Lonsdalers. Nog nooit een Ospelnaar gezien met zo'n big smile. Het stadionvoedsel bleek van uitstekende kwaliteit te zijn, wat niet vreemd was gezien de aanwezigheid van The Football Famous Chicken Baltie Pie. Ook de hotdog bleek erg goed eetbaar. Tijdens het wachten tot de aanvang van de wedstrijd was er tijd om de ground goed te bekijken. De Main stand bestaat uit een houten zitgedeelte en aan beide zijden een terracing, waar wij stonden. Rechts van ons de away end terracing, met ruimte voor zo'n 900 Gulls. Aan de overkant een kleine uncovered terrace en een grotere covered terrace, waar de fanatieke U's stonden. Links van ons de Clock End, een vreemde, kleine stand met zitplaatsen. Ook vreemd dat op deze stand een gedeelte voor de away fans is gereserveerd, waardoor ze op 2 verschillende plekken in de ground zitten, tegenover elkaar. Dokkie kwam meteen met stoere praat dat dit natuurlijk maar een nep Clock End was en dat Arsenal de enige echte Clock End had. Dit is natuurlijk onzin, want Colchester is beroemd om dat het de oudste stad van Engeland is en dus hadden ze hier al een Clock End voordat ze in Noord-Londen uberhaupt konden klok kijken. De warming-up was inmiddels in volle gang met daarbij op de middenstip een optreden van een Braziliaanse drumband, met bleke Engelse meiden als danseresjes. Ook de mascotte van Colchester liet zich zien, een vreemd uitgevallen nazi adelaar, wat vrij naar was om te zien. De wedstrijd kon beginnen.

De wedstrijd zou gaan tussen een Colchester United dat nergens meer voor zou spelen en een Torquay United dat zou moeten vechten voor lijfsbehoud. Daar was in de wedstrijd echter weinig van te merken. Een zeer mat spelend Torwuay liet eigenlijk nooit blijken voor iets te spelen. Zeer opmerkelijk. Aangezien de U's er ook weinig van bakten was het een zeer saaie wedstrijd. Net toe de Gulls iets van druk aan het opbouwen waren, werd er stom balverlies geleden en uit de counter scoorden de U's.
Van de andere velden druppelde al snel het nieuws door dat zowel MK Dons (of Monkey Dons, zoals de Colchester fans ze noemden) als Oldham op voorsprong stonden en Torquay dus virtueel was gedegradeerd. Tijdens de rust ging Dokkie even naar Erkaa toe en heel opvallend stroomden toen de lekkere wijven toe waar wij stonden. 2 heerlijke globetrotters stonden voor ons, waarbij de zonnebrillen een beetje overdreven waren, gezien het weerbeeld. Echte Colchester wannabe diva's.

Na de rust weinig verandering, Colchester kwam zelfs op 2-0. Toen bleek dat MK Dons op 1-1 stond, brak er onder de Gulls een hartstochtelijk "We're staying up, we're staying up!" los en Torquay kwam zelfs terug tot 2-1. Toen de wedstrijd was afgelopen was er nog onduidelijkheid, omdat bij de wedstrijd van MK Dons 6 minuten blessuretijd werd bijgetrokken en tot verbijstering van alles wat geel was, scoorde de Dons de voor hen bevrijdende 2-1. Hierdoor was Torquay definitief gedegradeerd.
Na de wedstrijd werd er buiten op Erkaa gewacht, die uiteindelijk diep bedroefd naar buiten kwam lopen. Net als de meeste Torquay fans had hij een gevoel van berusting. Na nog wat nagepraat te hebben liepen we terug naar de auto om richting hiuis te gaan.

De weg naar de ground toe was al slecht aangegeven, maar de route terug naar de snelweg was helemaal een drama, waardoor het even duurde voordat we weer richting Londen reden. De Bossche tonproater had nu even geen puf meer en viel in een diepe slaap. In recordtijd waren we terug bij de tunnel waar we eerder mee terug konden.
Ook hier toonde Dokkie zich weer een newbie door weer bij het kaartjes loket te vragen of hij zijn paspoort moest laten zien. De douane was dit keer helemaal afwezig waardoor we snel door konden, alwaar we door iemand met een Melkert baan de juiste lane werden gewezen. Dat dit ook al duidelijk zichtbaar was door het ene groen kruis en de 10 rode kruizen boven de weg, ontging de beste man blijkbaar. Toen we de voetbal uit de auto haalden stond er meteen een ander zielig schepsel klaar om ons dit te verbieden helaas. De terugreis verliep verder voorspoedig, ook de Dokkie kurketrekker bocht bij Gent. Erkaa was in eerste instantie behoorlijk down, maar klaarde vrij snel weer op. De echte teleurstelling komt altijd later pas, op het moment zelf is er meestal alleen berusting. De tonproaters werden in Tilburg afgezet en uiteindelijk was ik om 00.15 terug in Eindhoven.

Conclusie? Een aardige trip, zeker omdat er iemand echt betrokken was bij de wedstrijd en het resultaat. Live een degradatie meemaken was een mooie aanvulling op de emoties van een week eerder in Coventry. De ground is aardig, ook niet meer dan dat en riep bij mij herinneringen op aan Underhill. Hoogtepunt was de rondleiding door het stadion en de kleedkamers. Dokkie heeft de hele dag verwoede pogingen gedaan om in aanmerking te komen voor de Elly Elephant trofee, maar die gaat deze keer toch echt naar Erkaa, die vol goede moed aan de trip begon, overtuigd van het feit dat ze erin zouden blijven, maar uiteindelijk toch een grote domper kreeg te verwerken. Bij deze dus.

 

Geschreven door: SuperJohn


Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes):
Krakkemikkiger dan dit kan niet. De fans willen niet voor niets verhuizen. In Nederland (a.k.a. regelneukersland) was dit stadion allang gesloten. Een 8 dus.

2. Mensen met kinkhoest:
Geen vieze hoest gehoord, wel iemand die rare geluiden maakte. Een 5.

3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven:
De mensen zagen er slechter uit dan je zou verwachten in zo'n redelijk welvarende stad. Een 6.

4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league:
Colchester stuurde Torquay down, doordat Torquay degradeerde en de 2 concurrenten wonen en daardoor over Torquay heen gingen. Drama dus, vooral omdat we een Torquayfan in ons midden hadden. Een 8 dus.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel:
Wel iemand met een mooi spijkerjack, met daarop opgenaaide tekens van rechtse bands en badges van ColU. Een 7 dus.

6. Miezerig weer/Mist:
Helaas niet. Het was al begin mei en we hadden (op een stortbui in de tweede helft na) redelijke temperaturen en vaak een zonnetje. Een 5 dus.

7. Smerig stadionvoedsel:
SuperJohn at een broodje worst dat naar karton smaakte. Heel goed dus. Een 7.

8. Technisch waardeloos voetbal:
Torquay speelde niet echt met passie, ondanks dat een punt genoeg was. ColU was ook niet echt overtuigend. Een 5 in totaal.



De statistieken

Colchester United v Torquay United 2-1 (07/05/2005)

42. Neil Danns 1-0

90. Marino Keith 2-0

90. Craig Woodman 2-1

Ground: Layer Road, Colchester

Visits: 1

Season: 2004-2005

Competition: League One

Position Colchester United: 16

Position Torquay United: 19

Gate: 4834

Match Number in England: 10

Goals: 32

Line up Colchester United:

Davison, Halford, Baldwin, Chilvers, Stockley, Garcia (29. Jarvis), Watson, Danns (84. Izzet), Johnson, Williams (70. Brown),  Keith

Line up Torquay United:

Marriott, Hockley, Woods, Taylor, Woodman, Phillips, Garner (66. Abbey), Russell, Hill, Constantine (57. Bedeau), Akinfenwa

Yellow Cards:

Johnson, Stockley, Halford (Colchester United), Woodman, Taylor (Torquay United)



De foto's

Layer Road is een mooi, oud, versleten stadion. Heel goed dus.

De ticketoffice van Colchester zit eruit als een woonhuis.

Gezellige douche's. Menig amateurclub heeft betere voorzieningen.

De shirtjes hangen al mooi klaar.

Die rode schoenen vind ik hier niet bijhoren. Weg ermee.

Het hok van de terreinknecht.

De bobo's van Colchester mogen over deze mooie houten trap lopen.

De floodlights van Layer Road vastgelegd op een kunstzinnige manier.

De Torquay-spelers doen een warming-up. Op dit moment zijn ze nog steeds veilig.

Deze hooligan gaat zo dadelijk smullen van zijn kidney pie.

De Popular Terrace waar de harde kern en de twee Amsterdammers zich bevonden.

De Layer Road Stand met daarop een zenuwachtige Erkaa.

De Main Stand waarop wij Torquay zagen degraderen.

De Gulls wachten gespannen hun lot af. Vliegen ze eruit of gebeurt er nog een wonder?

De spelers van Torquay weten dat ze gedegradeerd zijn. Op de achtergrond de Clock End.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.