Robin Hood is Singing in the Rain
Zoals altijd ging ik voor twaalven naar bed voor een tripje. Ik heb dan tenminste nog een uurtje om te slapen. Dit keer had ik echter buiten de negertjes gerekend, die onder mij wonen. Die hadden besloten om deze avond om half 2 ’s nachts duivels te gaan uitdrijven. Voor een lichte slaper als mij is dit een hel. Vanaf half 2 was ik dan ook klaarwakker en een uurtje later besloot ik maar om uit mijn bed te gaan en mijn baard te gaan scheren. De plassexman, die boven ons woont, zal daar ook niet echt vrolijk van zijn geworden, maar in een appartementencomplex moet je nu eenmaal voor overlast zorgen. Omdat ik nog veel tijd over had besloot ik maar om TeeZee te gaan vervelen op Phoenix. Daarna was het bammetjes smeren, katten irriteren (dat doen ze normaal bij ons) en de papieren voor de tunnel uitprinten. Ondertussen belde de Nederlander mij op dat hij en Neef stonden te wachten bij Maus voor de deur, want die had zich weer eens verslapen. Eindelijk kwamen ze mij dan ophalen en na wat Janmaat-opmerkingen te hebben gemaakt over de negertjes gingen we op weg naar Calais.
In de auto was W.B.A. het onderwerp van een hoop gescheld. Deze club met pretenties gunde wij een mooie degradatie naar The Championship. Ik had via een Engelsman nog een alternatieve wedstrijd gehad. De club Staveley Miners Welfare FC (wel een mooie naam) speelde namelijk om 15:00 zijn wedstrijd. Deze Non-League side speelt in Chesterfield, dus dat zou wel te halen zijn. Toch besloten we om op de bonnefooi naar West Bromwich te gaan en deze, waarschijnlijk sympathiekere club dan W.B.A., links te laten liggen. In de auto kwamen ondertussen grote onthullingen naar buiten. De Nederlander bleek al tijden Salsalessen te volgen met Gilbert. Dit bizarre nieuws werd nog een bekrachtigd doordat de Nederlander allerlei Salsamuziek op zijn cd’s had staan. We waren verbijsterd.
Ruim op tijd kwamen we in Calais aan, zodat we de mooie tentoonstelling over de tunnel eens konden gaan bekijken. Allerlei Chavs waren meer bezig met de spellenautomaten en andere mensen irriteren, dus ze voldeden aan hetgeen wat van ze verwacht werd. We vertrokken richting de auto en gelukkig koos Neef, i.t.t. SuperJohn, wel voor de goede rij en hoefden we niet heel lang te gaan wachten bij de Franse douane. Bij de Engelse douane viel de man bijna van zijn stoel nadat hij hoorde dat we naar Chesterfield v Nottingham Forest gingen. Even twijfelde hij of hij ons de 100% controle zou laten ondergaan, maar gelukkig zijn wij geen Surinaamse ministers. Neef was duidelijk een Newbie, want hij reed verkeerd richting de trein. Als ervaren mannen wezen we hem de goede weg. Neef wist ook niet dat de trein zelf heel saai was, want hij wilde al zoeken naar een restauratiewagen. Thuis hadden ze hem heel bang gemaakt door te zeggen dat er scheuren in de tunnel zaten. Hij had dan ook zijn reddingsvest meegenomen. Een ander ding wat hij had meegenomen was een luchtbed. Helaas kon het niet worden opgeblazen, dus als er geen 4 matrassen waren op de kamer, hadden we (lees Neef) een groot probleem. Als echte knakenbijters hadden we besloten om met zijn vieren op de kamer te gaan liggen.
Toen we de tunnel uitreden ging Neef gelukkig aan de goede kant rijden. Omdat we de vorige keer slechte ervaringen hadden met pinnen bij Maidstone besloten we daarmee te wachten tot Thurrock. Als vanouds was het weer genieten toen Tilbury stond aangegeven op de borden. Daar moeten we toch echt een keer een trip naartoe gaan organiseren. Na mijn reisgenoten even de Daily Sport te hebben uitgelegd konden we weer verdergaan richting Chesterfield. Onderweg kwamen we langs ons oorspronkelijke hotel in de buurt van Nottingham. We genoten van het uitzicht op de koeltorens en de stoom die daar uitkwam.
Chesterfield was zo bereikt. De Wokkel was echt puur genot. Die overtreft zelfs de Stump van Boston. We besloten de auto neer te zetten bij een meubelwinkel. Er stond wel dat je er maar 1 uur mocht parkeren, maar je kunt altijd de niet-begrijpende buitenlander gaan uithangen. We liepen richting de Wokkel om toch wat cultuur op te snuiven, maar eerst was het tijd om het vieste openbare toilet van GB te bezoeken. Dat bleek dus niet het toilet in Edinburgh te zijn, wat te zien is in de film Trainspotting, maar het toilet vlakbij de Wokkel. Als ware Japannertjes schoten we onze rolletjes vol.
Daarna was het tijd om Saltergate te gaan zoeken. We liepen in ieder geval al wel in de straat Saltergate. Nu was het nog zoeken naar de ground. Een bord hielp ons uit de brand. Het ging allemaal zo soepel dat Pluvius besloot om roet in het eten te gooien. De hemelsluizen gingen open en we waren helemaal verregend. Ik hoopte maar dat we op de overdekte stand stonden van Saltergate. Eindelijk kwamen we bij Saltergate aan en nu was het tijd om de kaartjes op te halen. Altijd een spannend moment, vooral omdat het een all-ticket wedstrijd was. Het bleek allemaal goed te zijn en ik ging in een zeer claustrofobisch hok een sjaaltje halen. Helaas stonden voor me de twee wedstrijdmascottes en die moesten ieder een tasje ophalen met hun spullen. Die waren onvindbaar en het werd steeds drukker in het kleine hok. Ik weet nu eindelijk hoe kistkalveren zich voelen in hun kist. Gelukkig kwam er een tweede vrouw bij en ik hoefde niet meer te wachten op de wedstrijdmascottes. Ik kocht een sjaaltje en het programmaboekje en voegde me bij de rest. We ging wat plaatjes schieten van het stadion en het viel me op dat de 3 V´s (verroesting, verrotting en verklimoppping) goed vertegenwoordigd waren. Dit was veruit het gaarste stadion wat ik ooit bezocht had. Erg mooi dus. We gingen door de turnstiles en gelukkig stonden we op een overdekte stand. De Forestmannen hadden minder geluk en stonden op de onoverdekte terrace.
Samen met Neef schoot ik verschillende plaatjes van onze stand. Deze stand klopte helemaal, hij had een dak van asbest, bestond uit staanplaatsen, er zaten gaten in het dak, er groeiden planten door het beton heen, er was een kraampje waar ongezonde spullen werden verkocht en het tochtte er enorm. Voor mijn medepassagiers was dit een kennismaking met het echte Lower League Football. Aan de overkant vulde de onoverdekte terrace zich helemaal met Forestfans. Ook een deel van de hoofdtribune was voor de Forestsupporters. Ze hadden zo’n 1500 tot 2000 man meegenomen. Toch mooi om te zien dat deze club, net zoals Sheffield Wednesday en Manchester City eerder, nog een groot deel van de supporters achter zich heeft staan. De Chesterfieldsupporters waren ze wel aan het treiteren door het aloude “You’re not famous anymore” aan te heffen. Na de diverse pre-match banter over en weer was het tijd voor de teams om het veld op te komen. Daar gebeurde ook het vreemdste wat ik ooit had gezien. Vlak voordat de wedstrijd ging beginnen werd er een penaltycup gehouden voor de mascottes. Die mochten een aantal penalty’s nemen op de eerste keeper. Van focussen op de wedstrijd hadden ze bij Chesterfield nog nooit gehoord. De rest van de spelers was maar een beetje om zich heen aan het kijken en die van Forest leken heel verbaasd. Nadat die penaltycup, waar niemand op stond te wachten, was afgelopen kon de wedstrijd eindelijk beginnen.
Buiten het stadion bleek ook de wedstrijd in het begin uitstekend voorbeeld van Lower League Football. Veel strijd, veel geren, veel tackles en enorm slechte passing. Ook kwamen er kansen over en weer, maar er werd slecht afgewerkt. Toch leek dit geen 0-0 te worden, daarvoor werd er te snel gespeeld. De Forestfans werden ondertussen geteisterd door hagel en regen en de lafste onder hen zochten beschutting onder een zwart doek. Bovenop een dakkapel stonden ook een aantal gasten die erg nat werden. Zij hadden echter niet betaald voor deze wedstrijd en dus voelde de regen minder zuur. Voor de mannen van Forest werd het ook minder zuur, nadat Forest terecht op 0-1 kwam in de 19e minuut. Bij Chesterfield stonden er een paar achterin die nog slechter waren dan de verdedigers van Willem II. Het was dus wachten op de 0-2. Die kwam dan ook tien minuten later. Het mooie was dat Mike Tyson, die wij vorig jaar bij Wycombe Wanderers hadden ontdekt, voor dit doelpunt zorgde. Tyson profiteerde van zijn snelheid en het feit dat de verdedigers van Chesterfield de 100 meter in 3 dagen lopen. Chesterfield bakte er zo weinig van dat wij vreesden voor die mannen. Een heel dikke overwinning voor Forest zat er zeker in. De Chesterfieldaanhang was ook heel rustig geworden; het leek wel of Forest een thuiswedstrijd speelde. De Forestaanhang zong dan ook heel optimistisch “We are going up”. Het slechte spel van de Spireites frustreerde de spelers zelf ook en Picken haalde eens uit vanaf buiten het strafschopgebied. Tot ieders verbazing ging die bal er schitterend in en Chesterfield leefde weer. Het weer ging daarna helemaal los (opnieuw veel hagel en regen) wat het spel niet te goede kwam. Veel klassiek kick & rush-voetbal was het gevolg. Doelpunten vielen er echter niet meer.
In de rust werden we weer eens getrakteerd op cheerleaders, die er altijd zijn als Maus meegaat. Voor meisjes uit Chesterfield is dit het hoogste was ze kunnen bereiken in hun leven en ze zagen er dan ook erg gelukkig uit. Na de rust zagen we weer dezelfde elementen terug; regen en hagel, kick & rush-voetbal, een ploeterend Chesterfield en een redelijk Nottingham Forest. Nottingham slaagde er echter niet in om het verschil in kwaliteit om te zetten in doelpunten en zodoende bleef het nog spannend. Wat ook bijdroeg aan de spanning was de kippenvanger die in het doel stond bij Forest. Voor de supporters van Forest was het iedere keer weer sidderen als deze man weer eens capriolen uit ging halen. Gelukkig voor hem stond het vizier bij de Chesterfieldaanvallers niet op scherp. De enige speler die echt gevaarlijk was, was de doelpuntmaker van de eerste helft, maar ook hij slaagde er niet in om de clown te passeren. Nottingham op zijn beurt slaagde er ook niet in om te scoren en de wedstrijd voortijdig te beslissen. Pas in de laatste minuten deden ze dat wel en dat was het sein voor veel Spireites om het stadion te verlaten. Stiekem hoopte ik nu op een 3-3, zodat al die “en laat je club maar in de steek-types” zouden balen, maar dat was wishful thinking. Chesterfield bakte er niet veel meer van en het seizoen gaat als een nachtkaars uit voor ze. De Nottingham Forestsupporters daarentegen mogen nog steeds hopen op een wonder. Het ontslag van Megson is erg goed geweest voor de ploeg en in deze vorm zijn ze volgend jaar een van de favorieten voor de promotie (als ze dit seizoen tenminste niet promoveren via de playoffs). In tegenstelling tot Manchester City en Sheffield Wednesday (andere club die ver waren teruggezakt) heb ik nooit veel gehad met Forest, maar na deze dag heb ik wel wat respect gekregen voor de supporters van deze club. Na deze wedstrijd was het rennen en hopen dat het lukte om kaartjes te krijgen voor W.B.A. v Liverpool. In de auto waren we al wraakacties aan het verzinnen als het niet zou lukken.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
