Celtic v Hearts oftewel hoe zoet wraak kan zijn
Na de wedstrijd Hearts v Celtic ging het kriebelen. Ik moest en zou naar Celtic gaan en vooral nu Ryanair vanaf Eindhoven vloog was het logistiek ook mogelijk om te gaan. De wedstrijd was ook snel uitgekozen, want dat moest wel Celtic v Hearts worden als wraak voor de nederlaag in augustus. Met Chocovla had ik snel een reispartner gevonden en in november stond mijn eerste tripje naar Celtic Park gepland. Toch wel erg spannend allemaal, want eindelijk zou ik een thuiswedstrijd kunnen zien van Celtic. Celtic, dat was altijd iets onbereikbaars, een club die ik al vanaf 1988 redelijk intensief volg en waarvan ik me toch wel fan durf te noemen.
Helaas besloot Ryanair de boel flink door de war te gooien. Er werd ineens besloten om de vliegroute Eindhoven-Glasgow Prestwick eruit te gooien. Alternatief werd daardoor het vliegveld Düsseldorf-Weeze. Erg naar, want dit was een stukje verder rijden. Eenmaal op het vliegveld aangekomen begon het ook dubieuze trekken aan te nemen. Het vliegveld ligt namelijk ergens afgelegen in een bos. Je rijdt binnen onder een grote poort waar vroeger de tekst "Arbeit Macht Frei" heeft gestaan. Ook de wachttorens en lege barakken zorgden voor een onbehagelijk gevoel. Ik wil ook niet weten wat er in de periode 39-45 zich hier heeft afgespeeld.
De vliegreis verliep vlotjes en we kwamen zonder vertraging aan in Prestwick. Vanaf daar namen we de bus naar Glasgow, zo'n 45 minuten rijden, en was het zoeken naar ons hotel. We bleken in een erg dubieus hotel te zitten met een eigenaar die nogal wat rechtse sympathieën had. Gelukkig waren de kamers wel in orde en konden we ons rustig voorbereiden op de wedstrijd van de volgende dag. ’s Avonds gingen we nog even eten bij een Bengaals restaurant. Daar werd duidelijk dat we eigenlijk maar provincialen zijn. Erg lekker, maar ook erg heet. We stonden zowat in de fik van de gekruide Bengaalse gerechten.
Het was de eerste dag vrij hectisch met het vroege opstaan en het vliegen. Tijd dus om vroeg naar het mandje te gaan. Het Glasgowse nachtleven konden we de volgende nacht ook nog wel verkennen. Voordeel was dat we de volgende ochtend goed waren uitgerust voor de grote dag. Omdat het nog vroeg was besloten we eerst nog even langs East Stirlingshire te gaan. Achteraf erg dom, maar op het moment zelf dachten we daar niet aan. De buschauffeur zei dat hij er een kwartiertje over zou doen. Erg vreemd, want Falkirk ligt zelfs met de auto zeker op een half uur rijden.
De tocht in de bus duurde dan ook meer dan anderhalf uur. Het stadion bleek ook nog eens op slot te zitten. Toch viel het, wat we konden zien, niet tegen. Aardig stadionnetje. Leuk was dat we alle bedrijven zagen die in het boek Pointless (waarin East Stirlingshire een seizoen lang wordt gevolgd) nu in het echt zagen, waaronder het "Land of Leather". Dat bleek geen gaybar te zijn, maar een meubelbedrijf. Na wat proviand te hebben ingeslagen bij de Tesco gingen we met de trein gingen we snel weer terug naar Glasgow om op tijd te zijn voor de wedstrijd van de Bhoys.
Doordat we erg veel tijd hadden verloren met deze reis moesten we het bezoekje aan Cathkin Park (voormalig stadion van Third Lanark) op onze buik schrijven. Jammer, want daar keek ik wel naar uit. Nu waren er echter andere dingen belangrijk en het zoeken was naar een bus die naar Celtic Park ging. Het leek wel of de bussen ons aanvoelden, want daar kwam er al eentje aanrijden met bestemming Parkhead (de wijk waarin Celtic Park ligt). In de bus zat een heel rariteitenkabinet, dus daar pasten we goed tussen. Nu was het goed rondkijken of we het stadion zagen.
De weg naar het stadion is erg apart, want je rijdt vanuit het stadion over een lange weg naar het stadion: de Gallowgate. Als je goed rondkijkt heb je eerder het gevoel dat je in Ierland zit in plaats van Schotland. Veel groen, Ierse vlaggen en Ierse winkels. De pubs puilden uit, logisch want in de buurt van Celtic Park zit niets. Uiteindelijk zagen we het stadion liggen. In paniek drukten we op het knopje, maar dat bleek niet echt nodig want zowat iedereen stapte uit. Nog even gratis zeiken bij de "Racistische Kolonel" van KFC en op naar het stadion.
De omgeving van Celtic Park ziet eruit als Hiroshima na de bom. Veel grauwe flats en rondom het stadion ligt wat puin en triestige voetbalveldjes. Niet echt een omgeving waar je vrolijk van wordt. Het stadion valt dan ook extra op. Er staat namelijk ineens een groot, groen bouwwerk in die grijze omgeving. Van buiten is het niet echt bijzonder. Wat wel leuk is, is dat er overal verkopers staan. Programmaboekjes, sjaaltjes, vlaggen, ranzige hamburgers, er is van alles te koop. We besloten toch om voor de officiële shop te kiezen. Ik kocht een sjaal en twijfelde nog over de Celtic kerstballen, maar besloot om ze toch maar te laten liggen. Dat zou alleen maar lastig zijn in het stadion om mee te nemen.
De turnstiles openden ondertussen, tijd om naar binnen te gaan dus. We zaten op de Lisbon Lions Upper Stand, mooi naast het uitvak. Het was wel een hele klim naar boven, dus tijd voor wat drinken en een pie. In Schotland hebben ze de "Scot Pie", een soort pie die je in Engeland niet ziet. Er zit gehakt in, dus het lijkt wat op een worstenbroodje. Persoonlijk is het mijn favoriete pie, gevolgd door de "Chicken Balti Pie". De minste blijft nog altijd de "Steak & Kidney Pie", waarin nieren zitten verwerkt. Te walgelijk voor woorden. Enfin, voorzien van genoeg voedsel en drinken was het tijd om Celtic Park eens van binnen te gaan bekijken. Een moment waar ik al een tijdje naar uit keek, want ik kende het stadion alleen van foto's.
Eenmaal binnen was ik erg onder de indruk, wat een imponerend bouwwerk was Celtic Park. De groene stoeltjes zorgden er ook voor dat het anders was dan andere grote stadions. De relatief kleine Main Stand viel wat uit de toon, maar gaf het stadion wel een eigen gezicht. Toch verwacht ik dat ze die ook nog gaan verbouwen in de toekomst. Zo komen er weer 10.000 plekken bij, die voor de topwedstrijden makkelijk verkocht worden. Enige nadeel is dat de gevel van de Main Stand beschermd is, waardoor het lastig is om die te ontzien bij de verbouwing. Esthetisch is die ene aparte tribune wel leuk om te zien, maar voor de club is het beter als het stadion geheel rond wordt gebouwd.
Hearts deed het uitstekend in de competitie (ze zouden uiteindelijk tweede worden) en was op het moment van deze wedstrijd eigenlijk de enige serieuze concurrent voor Celtic voor de titel. Het was dus met recht een kraker te noemen. Daardoor vond ik het des te opvallend dat er weinig fans van Hearts waren meegekomen. Het uitvak zat voor amper de helft vol. wel werd er over en weer geprovoceerd. Dat was in ieder geval leuk. Hearts had op dat moment nog de beschikking over een sterke Schotse as, met Gordon op goal, Pressley als aanvoerder centraal in de verdediging en Hartley op het middenveld. Buiten deze spelers stond er met Velicka en Bednar (de man van de twee goals op Tynecastle) ook een bovengemiddelde aanval op het veld. Het beloofde spannend te worden.
Celtic speelde met een Nederlander en helaas was dat niet Vennegoor of Hesselink, die langzaam aan het terugkeren was van een blessure. De Nederlander die er wel instond was Evander Sno, iemand waarvan ik niet echt fan ben. Alle wedstrijden die ik hem tot nu toe had gezien in de hoops was het huilen met de pet op. Het was nu maar hopen dat hij vandaag wat beter in vorm was, want Hearts moest verslagen worden. Deze dag stond in het kader van wraak voor die nederlaag in augustus. We keken ook meteen of de oude hooligan aanwezig was in het vak van Hearts. We zagen hem niet, want waarschijnlijk was die nu wasknijpers aan het vouwen in de nor.
De eerste helft was een marteling voor de ogen, zo verschrikkelijk slecht. Passes kwamen niet in, ballen sprongen meters van de voeten en er werden amper kansen gecreëerd. Het enige wat wel aanwezig was, was een gezonde dosis strijdlust. Vooral op het middenveld was het bikkelen geblazen. Voor Sno was dit allemaal maar niets en vaak ging hij het duel uit de weg. Dit werd gecompenseerd door Neil Lennon die er werkelijk in vlóóg. Als er ergens een opstootje was of een hard duel dan kon je er donder op zeggen dat Lennon erbij betrokken was. Met name de duels tussen hem en Hartley was het aankijken meer dan waard. Toch hoopten we op wat beter voetbal in de tweede helft, want ontgroend worden op Celtic Park met een 0-0 is ook niet echt alles.
En gelukkig, in de tweede helft ging het los. Aan beide kanten begonnen kansen te komen, maar Boruc en Gordon bewezen de twee beste keepers in de SPL te zijn. Om voor wat meer power vooraan te zorgen bracht Strachan Vennegoor in de 60e minuut binnen de lijnen. Zurawski hadden we toch amper gezien tijdens de wedstrijd, dus dat was geen aderlating om die eruit te halen. Celtic begon een veredeld soort "hoofball" te spelen, dus de bal naar voren en daar was het vrouwen en kinderen eerst. Vennegoor kopte de bal dan door en Kenny Miller, de man die niet kan scoren, moest dan het doelpunt maken. Dat lukte dus niet, want Miller schoot de bal overal heen behalve op het doel.
Als hij aan de ene kant niet valt dan valt hij aan de andere kant, luidt het cliché. Ditmaal werd het cliché bewaarheid, want na een zwakke pass van Sno kreeg Velicka de bal voor zijn voeten en zonder na te denken ramde hij de bal langs Boruc. Enige positieve hieraan is dat Miller misschien nu zag hoe je een bal ook kunt raken. Het vak met de fans van Hearts werd helemaal gek en pas op dat moment durfden de lafaards hun Britse en Noord-Ierse vlaggen met daarop de tekst "Loyal" tevoorschijn te halen. Wat een laffe honden. Voor Sno bleef de fout niet onbestraft, want hij werd er meteen uitgehaald ten kostte van Jarosik en vier minuten later kwam ook Maloney erbij. Er werd vanaf nu va-banque gespeeld om er toch nog een gelijkspel uit te halen, want bij een overwinning van Hearts kwamen de mannen uit Edinburgh wel er dichtbij de koppositie.
Het vervelende voor ons was dat het spel nu allemaal aan de andere kant werd gespeeld, want daar was het doel van Hearts. Helemaal goed heb ik het dus niet gezien, maar ineens zag ik Jarosik wegrennen en het stadion exploderen. Zelf explodeerde ik ook en van vreugde sloeg ik op de betonnen vloer van onze tribune. Na het feest werd het tijd om de Heartsfans uit te dagen. Hun provocerende vlaggetjes waren ook weer snel verdwenen na de 1-1. Enkele foute figuren uit het uitvak werden verwijderd en de 1-1 werd gevierd als een overwinning. De "kick & rush"-tactiek van Strachan had gewerkt en door dit resultaat zou Hearts niet dichterbij komen in de stand. Al met al toch een goed resultaat.
Er stonden nog wat minuten op de klok, dus helemaal zeker was die 1-1 nog niet. Bij de spelers van Hearts zag je zelfs vanuit onze positie de teleurstelling van de gezichten afdruipen, dus dat moeten de Celticspelers ook hebben gezien. Vandaar dat ze nogmaals aan gingen zetten, maar nu om de winnende treffer te forceren. De eerste poging werd echter goed geneutraliseerd door Craig Gordon, maar diep in de blessuretijd kwam er ineens een scrimmage voor zijn neus in het strafschopgebied. De bal ketste alle kanten op en Gordon wist het ook niet meer en sloeg de bal in eigen doel. 2-1! Gekkenhuis! Op dat moment raakte ik tijdelijk mijn stem kwijt, want dit was echt geweldig. Wat een ontknoping, dit was veel mooier dan een makkelijke 3-0.
Na het eindsignaal haalden de Heartsfans nogmaals hun loyale vlaggen tevoorschijn, maar dat kwam helemaal niet over nu ze verloren hadden. Na nog wat wankergebaren te hebben gemaakt gingen we terug naar de binnenstad. De bussen zaten stampensvol, dus de benenwagen leek een betere oplossing. Op de heenweg zag de Gallowgate er al erg gezellig uit en op de terugweg was dat niet anders. Het was al november en doordat Schotland erg noordelijk ligt was het om half zes al erg donker. Het werd daarom een erg sfeervolle wandeling, met overal mensen in het groen en wit zingend over de weg. De pubs die we tegenkwamen puilden dan ook helemaal uit en we hoorden zelfs het "Jan Vennegoor of Hesselink-lied" gezongen worden.
Omdat we toch wel benieuwd waren naar die winkeltjes met Ierse spullen besloten we er bij eentje naar binnen te stappen. De klanken van Ierse rebelsongs kwamen ons al tegemoet. Er lagen mooie spullen, zoals de echte kaart van Ierland en merchandise van de "Easter Rising". We waren nu echt in het hart van het Iers/katholieke gedeelte van Schotland. Aangekomen in de binnenstad gingen we maar eens een pub opzoeken. Het werd een geweldig avond, mede doordat we werden "lastiggevallen" door twee lokale sletjes. Er trad ook nog een erg goed bandje. Al met al een geweldige avond en lallend zochten we onze hotelkamers op. Het was een supertrip geweest, die zeker in mijn top drie komt.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
