Laatkomers in Cambridge
Sinds de trip naar Barnet in oktober 2004 was dit al de zesde maand op rij dat ik een dagtripje naar Engeland ging maken. Doel was ditmaal Cambridge United, maar het ware doel was Gus Uhlenbeek. Nadat we hem met Wycombe uit tegen Shrewsbury en thuis tegen Darlington hadden zien spelen, zouden we hem nu voor de derde maal op rij in actie zien. Cambridge was het makkelijkste te bereiken van de wedstrijden die hij nog zou spelen dit seizoen, dus deze wedstrijd werd met rood omcirkeld. Sowieso leek The Abbey Stadium ons wel aardig om te bezoeken. Er was een Fan’s Day die dag, waardoor er allerlei fans van verschillende clubs naar Cambridge kwamen om de club te steunen in de strijd tegen de financiële problemen. Voor ons ook leuk, want daardoor zou het een stuk drukker worden dan normaal.
Op de heenreis ging er van alles mis. Dokkie koos een verkeerde afslag en ineens stonden we op een verlate industrieterrein in Duinkerken. Ook waren er veel wegwerkzaamheden. Het gevolg was dat we de boot misten en we hadden eigenlijk al een veel te strak schema gemaakt. Snel bekeken we of er een alternatief was. Gravesend & Northfleet (het huidige Ebbsfleet United) speelde tegen Canvey Island. Dat leek ons ook nog wel een leuke. Voetballend brachten we de tijd door tot we eindelijk de boot op konden. Het leek er nog op dat we Cambridge nog zouden kunnen halen, alleen nu was het hopen dat de boot er niet te lang over zou doen. Eigenlijk bizar dat we voor een dagtripje de boot namen ipv de tunnel, maar ja pas later krijg je die ervaring.
Op de boot hadden we volop entertainment. We zaten gezellig in een kringetje bij het raam, te genieten van het uitzicht op de krijtrotsen van Dover. Ineens kwam er een Aziatisch ogende vrouw voor het raam staan. Ze stond voorover gebukt, dus de seksistische Dokkie maakte er een foto van. Het toeval wilde dat TeeZee net zijn hand op dat moment omhoog deed, waardoor het leek dat hij aan haar kont zat. Hilariteit alom natuurlijk, want ook al waren we twintigers je blijft toch altijd een groot kind diep van binnen. De foto ging rond, totdat de vrouw ineens in het Nederlands vroeg of zei de foto ook mocht zien. Het lachen was ons ineens vergaan en we werden in een klap onzekere provincialen. Dokkie liet de foto toch maar zien aan de vrouw. Ze bleek niet op haar mondje gevallen en richtte zich tot TeeZee en zei dat hij best had mogen voelen als hij het had gevraagd. De rest piste bijna inde broek van het lachen.
Het lachen verging ons wel in Dover, waar de auto van Dokkie eruit werd gepikt. We moesten uitleggen waarom we naar Engeland kwamen en de wedstrijd Cambridge United v Wycombe Wanderers werd niet echt geloofd als reden. Uiteindelijk konden we toch weggaan, maar het had weer flink wat oponthoud opgeleverd. De kick-off begon te naderen en tijdens het pinnen in Thurrock kwamen we er achter dat niemand van ons het boekje van Duncan Adams bij zich had of iets anders waar de route op stond. Het was duidelijk dat SJ er dit keer niet bij was, want die nam dat altijd mee. Ten tijde van deze wedstrijd was een TomTom nog niet echt gemeengoed, dus was het maar hopen dat er in Cambridge borden stonden die ons de richting van het stadion konden aangeven. Slechte voorbereiding van ons en we waren al zo laat.
TeeZee belde een vriend van hem die in Cambridge woonde en die wist het wel een beetje uit te leggen, maar nog vonden we het niet. Dan maar hulplijn nummer twee: Erkaa, die al eerder in Cambridge was geweest. Maar ook zijn onduidelijke routebeschrijving leverde geen stadion op. De locals wisten het ook niet en de stad bleek niet echt blij te zijn met de club, want nergens stonden bordjes die ons naar het stadion wezen. Cambridge United leek een no-go te worden, want beide ploegen stonden zowat op het punt om af te trappen, terwijl wij nog als een stel provincialen rondreden in het stadje. Gelukkig bleek er nog één iemand in Cambridge te zijn die het wel wist en het ook goed kon uitleggen. Om klokslag drie uur werd de auto geparkeerd en hoorden we in de verte gejuich, omdat de wedstrijd van start ging. Het was dus toch nog gelukt.
Als echte Gus-fans gingen we natuurlijk in het Wycombevak zitten, dat vol zat met fans van allerlei andere clubs. Met name Norwich City was met een grote delegatie gekomen. Voordat we goed en wel zaten werden we al getrakteerd op een schitterend doelpunt. Bramble peerde de bal er vanaf zowat dertig meter in. Een paar minuten later was het alweer gelijk en alsof het zo had moeten zijn was het Gus die de goal maakte. Onze Gus is als rechtsback niet echt een goalmachine, maar hij voelde dat wij speciaal voor hem waren gekomen en legde de bal in het netje. Heel raar, maar het voelde bij ons ook of ons doel bereikt was. Na deze wedstrijd zag ik Gus nooit meer spelen, maar dat was ook niet nodig. We hadden hem zien scoren en buiten dat een wedstrijd zien winnen, gelijkspelen en verliezen. Het verliezen zou vandaag gebeuren, want Norwich-legende Iwan Roberts (meteen was ons duidelijk waarom er zoveel kanariepietjes waren) maakte de 2-1 voor vlak voor rust en gaf daarmee Cambridge weer enige hoop om erin te blijven.
In de rust mochten alle fans van alle clubs, behalve Cambridge en Wycombe, het veld op om een rondje te lopen en applaus te krijgen van de andere fans. Een beetje ijdelpijperij, maar ja. ArmandV en ik waren ondertussen naar de catering gegaan. We hadden ergens gelezen dat Cambridge United de beste catering had van de 92 clubs en dat moest worden getest. Er bleek geen woord van gelogen te zijn, het broodje bacon dat ik daar op heb is een van de lekkerste dingen die ik in Engeland gegeten heb. Sowieso was het broodje het beste dat ik ooit in een Engels stadion op heb, maar dat is dan weer niet zo prestatie gezien de beroerde keuken in die grounds daar.
De tweede helft zagen we allebei nog de bal op de lat mikken, maar daar bleef het dan ook bij. Gus werd gewisseld tot ons verdriet en het niveau zakte ook meteen een heel stuk. Bleef over Tom Newey, een vreselijk irritant linksback van Cambridge. Die gingen we dan maar uitschelden als entertainment. Ook leuk. Het bleef uiteindelijk 2-1 voor Cambridge, maar het zou uiteindelijk niet genoeg zijn om degradatie te ontlopen. Cambridge was me niet tegengevallen, hoewel het niet mijn favoriete club zal worden. Gus zien scoren was geweldig en de catering krijgt van mij een dikke tien. Tegenwoordig ga ik meestal weekendjes weg, maar toch waren deze dagtrips ook wel erg leuk om te doen. Alleen dan niet zo strak gepland als deze, zodat je nergens wat vertraging kunt oplopen. Dat was een foutje, maar daar hebben we later nog wel van geleerd door alles ruim in te plannen.
Site Navigation 
