Rocking Robins Roll Ruddy Railwaymen

Het weekend begon zoals gebruikelijk. Vroeg in de ochtend rijd Superjohn naar Woensel, vervolgens naar Tilburg en als laatste naar Teteringen. In dat laatste dorp is de doorgaande weg overigens afgesloten, voor het geval er nog iemand heen wilt de komende tijd.
Kortom; het was half 7 en de PimpCar 2 tm zat vol met Nederlanders hongerig naar een potje engels voetbal en een mooie ground.

Ook de heenreis verliep zonder veel bijzonderheden, de gebruikelijke thema’s werden besproken en terwijl de zon verder opkwam kwamen wij keurig op tijd aan in Calais alwaar de eerste plaspauze stond te wachten. Onze trein zou pas over drie kwartier vertrekken dus we hadden de tijd. In tegenstelling tot de NS vertrok de trein keurig op tijd maar er was toch een vergelijking te maken. Ook in de tunnel vallen bladeren want het leken wel vierkante wielen waarop dat ding reed. Je zou er spontaan zeeziek van kunnen worden.

Maargoed, we arriveerden uiteindelijk en werkelijk alles leek mee te zitten. Zelfs de nationalistische geldautomaat waar normaal alleen error op verschijnt spuwde Ponden uit. Goedgemutst werd Londen dus achter ons gelaten en vervolgden wij onze reis. Aangezien we tijd genoeg hadden, zelfs de talloze plasstops van de Tilburger hielden ons niet op, stelde ik voor om Twerton Park in Bath met een bezoek te vereren. Mijn boekje had een route erheen en in mijn gedachte lag het vlakbij de snelweg. Dat bleek niet helemaal waar te zijn en 9 mijl voor Bath besloot SuperJohn toch maar richting Bristol te rijden.

We waren inmiddels een stuk van de snelweg af en TomTom werd te hulp geroepen, Ashton Gate Road leek een prima keuze als bestemming en volgens TomTom waren we er in 20 minuten.  Helaas was er nu enige tegenslag, het stond behoorlijk vast op de weg. Wat hebben engelsen toch met al die Shopping Malls op zaterdag! Na het winkelcentrum reed het beter door. SSM deed ondertussen een open sollicitatie als TomTom stem. Op uiterst grappige wijze stuurde SuperJohn door Bristol. Als navigator zakte hij echter volledig door het ijs. Diverse afslagen werden gemist en TomTom draaide overuren. Gelukkig was er een oplettende Groninger die Ashton Gate Road zag staan en parkeerde SuperJohn de wagen bij de plaatselijke Aldi. Alle voorbijlopende City-supporters liepen de ‘verkeerde’ kant op en Ashton Gate Road was bleek niets meer dan een achterafsteegje. Gelukkig kon je wel het stadion zien liggen…. een kilometer verderop! Uitermate logisch lag Ashton Gate niet aan Ashton Gate Road maar aan Ashton Road!
Tijd hadden we genoeg en we waren dus nog ruim op tijd bij het stadion.

Terwijl Chocovla en SuperJohn stonden te wachten maakten SSM en ik een rondje rond het stadion. Kaartjes afhalen duurde even maar ook dit aankomende probleem loste op in rook.

Helaas konden we maar op 1 tribune  en geen rondje maken. De main stand heeft dus niemand mooi op de foto kunnen zetten. Ik probeerde het nog om de steward te vragen of ik eventjes een stukje het veld op mocht lopen maar volgens de steward zou ik dan gearresteerd worden en daar had ik al helemaal geen trek in. Dezelfde steward belette mij om een stuk trap af te lopen. In plaats van tussen twee vakken door moest ik nu helemaal omlopen omdat die trap exclusief voor premium card members was. Er zat verdorie nog geen hond in het stadion!

We hadden plaatsen op rij twee op ongeveer een kwart van het veld in de buurt van Dario Gradi en zijn dug-out. Prima plaatsen dus. Bristol City doet het erg goed (tweede) en het zat dus erg goed vol. Ook Crewe Alexandra doet het de laatste weken aardig en we kregen een fantastische pot voetbal te zien. Bristol City was een stuk sterker in de eerste helft en kwam 2-0 voor. Na Gradi’s donderspeech kwam Crewe sterk terug n scoorde de aansluitingstreffer. Zelfs een rode kaart kon de mannen uit Crewe niet stoppen in hun offensief. Het leverde wel meer ruimte op achterin en Bristol City was gevaarlijk in de counter. Het bleef wel 2-1 maar was zondermeer een van de leukste wedstrijden die ik in Engeland heb gezien.

Uiterst tevreden verlieten we dan ook het stadion en werd koers gezet richting ’s lands mooiste provincie: Devon. Dat bleek toch nog een stuk verder dan gedacht en halverwege de avond arriveerden we pas in Torquay. Het was de reis meer dan waard. Torquay is Lloret de Mar in Engeland maar dan wel een heel leuk dorp erbij. SuperJohn kende het op zijn duimpje en stuurde heuvel op, heuvel af naar onze bed&breakfast.
 
Een vriendelijke mevrouw wees ons onze kamers en direct werd de tv gechecked op Ceefax. Dat heeft toch iets magisch. Na het opfrissen werd koers gezet richting (letterlijk) downtown Torquay. Een van de eerste keuzes was een Oosters restaurant maar helaas voor de anderen komt er niets van die lekkernijen uit de Oost in dit Limburgse lichaam. De rest van de restaurants zat vol dus het werd de Pizzahut. De Brabanders kozen de beste plaatsen; die met uitzicht op het raam.. Tientallen, misschien wel honderden meisjes met weinig kleding trokken langs het raam voorbij. Vanuit de hele provincie kwamen ze naar Torquay om eens lekker de beest uit te hangen op zaterdagavond. Wat er hier hoerig uitziet was daar nog een van de fatsoenlijkste outfits.

Om op tijd te komen voor MotD rekenden we af en begaven ons temidden van de plaatselijke jeugd. SuperJohn had ons al linea recta naar de B&B geleid dus toen hij een afkorting zag stemde de rest in. Achteraf zal hij daar zelf het meeste spijt van hebben gehad. Er volgde namelijk een tochtje over wegen zo stijl als Alp d’Huez die wel een fantastisch panorama gaven over Torquay en de baai. Gelukkig kwamen we toch nog redelijk op tijd om MotD te kijken. Jammer dat we zo moe waren maar anders is het uitgaansleven van Torquay een absolute aanrader. Weten we dus eindelijk waarom Erkaa zo graag naar Torquay gaat.

Geschreven door: Joost

Viel me heel erg mee. Ik had er van tevoren weinig verwachtingen van, maar dat was niet terecht. Ashton Gate is een alleraardigst stadion. Van de buitenkant leek geen van de tribune op een andere en ook van binnen was het een erg leuke ground, met ondermeer houten stoeltjes die ik totaal niet had verwacht. Als je het stadion zo ziet is het onbegrijpelijk dat deze club in League One speelt. Er zijn plannen om de capaciteit op te trekken naar 30.000 man en dan kan het niet anders of deze club wordt een vaste bespeler van de Championship of zelfs de Premier League.

De sfeer

Die viel wat tegen. De Bristol City-fans zijn niet echt luidruchtig en de Crewe-fans al helemaal niet. Er was ook weinig rivaliteit tussen beide clubs. Alleen in een hoekje van de Britannia Ayteo Stand waren een aantal mensen continue aan het zingen en werden ondersteund door een trommel en een trompet. Niet echt mijn idee van sfeer. Het was dat de wedstrijd flink wat aanleiding bood om op te reageren, anders was het een doodse boel geweest, dnek ik. 

De wedstrijd

Heel erg goed. Van tevoren hadden we er al hoge verwachtingen van, aangezien beide clubs er redelijk voorstonden in de competitie en ze absoluut geen moeite hadden met doelpunten maken. De wedstrijd had eigenlijk alles; snel voetbal, veel aanvallen en veel kansen. De volgende dag zagen we ook in de krant dat de wedstrijd het maximaal aantal sterren had gekregen. Zeer terecht, want het was lang geleden dat een wedstrijd van het begin tot het eind boeide.

De omgeving

Ashton Gate ligt zo ingeklemd tussen de huizen dat we moeite hadden om het te vinden. De onbetrouwbare Tom-Tom kon het ook niet vinden en stuurde ons continue naar de lokale Aldi.De buurt zelf kwam over als een arbeidersbuurt met veel Tokkies. Toch vond ik de club zelf niet zo volks.

Overall

Deze wedstrijd is me erg goed bevallen. Alles zat er eigenlijk in, hoewel er nog wel wat meer doelpunten gemaakt hadden mogen worden. Ashton Gate viel me ook 100% mee en ik denk dat als alles verbouwd is er een stadion staat niet zou mistaan in de Premier League. Ik verwacht ook dat Bristol City dit seizoen alvast een eerste stap hogerop zal zetten met de promotie naar The Championship.

De straat genoemd naar het stadion of andersom.

De ingang om op het terrein rondom het stadion te komen.

Er was een hele lang muur met graffeti van voetballers, waaronder een met penis.

De turnstiles voor de Crewe supporters.

De buitenkant van de Williams Stand, waar wij deze middag op zouden zitten.

De ingang voor de bobo's van de Robins.

De Ayteo Britannia Stand van de buitenkant gezien.

De zijkant van de (Magreet) Dolman Stand, genoemd naar een oud-voorzitter.

De buitenkant van de Wedlock Stand. Geen een tribune lijkt hier op de andere aan de buitenkant.

Raar dat hier een scheiding wordt gemaakt als je na deze poort weer door elkaar loopt.

De clubshop van Bristol City. Het aanbod was er redelijk.

In dit gebouwtje lagen uiteindelijk onze tickets. Gelukkig maar.

De Britannia Ayteo Stand. Dit vond ik persoonlijk de minste stand.

De Dolman Stand. Een mooie combinatie van plastic en houten stoeltjes.

De Wedlock Stand. Deze stand staat op de nominatie om gesloopt te worden.

En onze tribune, de Williams Stand. Deze bestaat ook uit plastic en houten stoeltjes.

Hier de houten stoeltjes op het bovenste gedeelte. Erg leuk dat ze er nog zijn.

Voor de wedstrijd liep een van de grootste iconen uit het Engelse voetbal langs ons; Dario Gradi.

Veel was leuk bij Bristol City, maar deze mascotte was een uitzondering. Wat een aanfluiting.

De opkomst van de spelers, die er een erg leuke wedstrijd van zouden maken.

De Dolman Stand was redelijk goed gevuld.

Ook de Britannia Ayteo Stand zat redelijk vol, o.a. met teletoeters in de hoek.

Een actiemoment uit de zeer vermakelijk wedstrijd.