Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Brighton

Het verslag

       

 

Does your Boyfriend know you’re here?

 

Norwich v Ipswich stond al sinds vorig jaar op het programma en het was erg mooi dat het was gelukt om daarvoor kaartjes te krijgen. We wilden echter een weekend gaan, dus moest er nog worden gezocht naar een wedstrijd op zaterdag die niet te ver van Londen was. Het bleek een hels karwei, want het programma viel erg tegen. Eerst waren we nog van plan om er een dubbel van te maken met Millwall v Hartlepool om 13:00 en Colchester v Leicester om 17:20. Maar omdat die wedstrijden nu ook niet echt heel erg leuk zijn, besloten we voor Brighton v Luton te gaan. Met een beetje (heel veel) fantasie kun je het als een Groot-Londense derby zien. Ook het feit dat Withdean het lelijkste stadion van de 92 is, maakte het een speciaal. Nog even werd er gewacht om te kijken of er stiekem toch nog een leuke wedstrijd ergens gespeeld zou worden, maar dat was niet het geval. Brighton & Hove Albion v Luton Town zou dus het voorgerecht zijn van de East Anglia derby.

We vertrokken vroeg van huis en waren daarom al vroeg in Engeland. Mijn voorstel om naar Lewes te gaan kreeg bijval en via het bestand van de Vla(ai) gingen we op zoek naar The Dripping Pan, het stadion van Lewes. Het bestand van de Vla(ai) bleek weer eens waardeloos. We werden door de drukste straat van Lewes (een heel leuk stadje trouwens) gestuurd en leken de hele tijd rondjes te rijden. Uiteindelijk kwamen we bij iets uit wat in de verste verte niet op een stadion leek; een woonkazerne. Enigszins teleurgesteld verlieten we Lewes weer en gingen we op weg naar Brighton, Stad de Homo’s. “YMCA”, “In The Navy” en “I Will Survive” draaiend, kwamen we aan in de roze stad. Stewards in leren pakjes en politiepakken wezen ons de weg naar een parkeerplaats op een snelweg. De stad Brighton had namelijk bij de club afgedwongen dat ze Withdean mochten gebruiken in afwachting van een nieuw stadion, maar dat ze niet voor parkeeroverlast mochten zorgen. Brighton & Hove Albion heeft daarom een Park&Ride systeem in elkaar gezet, dat ervoor zorgt dat er inderdaad amper iemand bij het stadion parkeert.

Eenmaal bij het stadion aangekomen was het even zoeken naar de ingang. Als ware provincialen liepen we daar rond, maar het lukte maar niet om de ingang te vinden. Een steward wees ons toen de weg, maar toen we eenmaal voor de Blue Oyster stonden hadden een naar voorgevoel en besloten we om er toch maar niet naar binnen te gaan. Gelukkig bracht de zoektocht ons uiteindelijk toch bij de ingang. Paniek maakte zich meester van ons, toen er een bord hing met “all-ticket”. Ik bedacht al een scenario om toch naar Lewes v Sutton United te gaan, maar SJ kon toch kaartjes krijgen. Voor maar liefst 24,50 pond (een van mijn duurste kaartjes tot nu toe) mochten we op een vieze, onoverdekte tribune tribune gaan zitten, ver van het veld af en met een sintelbaan ertussen. Klantvriendelijk zijn ze niet echt in Brighton, maar wel erg geldbelust. Het programmaboekje kostte ook 3 pond en alleen SJ en ik waren zo dom om er eentje aan te schaffen. Maus schaft naar zijn mini-bucket avontuur niets meer aan in Engeland en de Nederlander is gewoon gierig van nature.

 

We waren vrij vroeg en ik probeerde nog op een andere tribune te komen, om de onze te fotograferen. Dat lukte, want er stond een erg sympathieke steward. Die had mooie, sterke verhalen en vertelde dat er over 5 jaar minstens 24.000 mensen naar Brighton zouden komen in het nieuwe stadion. Dat stadion zou ook een van de mooiste van het land worden. Van wat ik op foto’s zag vond ik het maar een standaardding, maar ik liet de steward maar in de waan. Via hem kwam ik er ook achter dat er nog steeds atletiekwedstrijden worden gehouden in het stadion. Erg vreemd, want sommige tribunes staan letterlijk op de sintelbaan. Die buitenste banen worden blijkbaar niet meer gebruikt. Toen ik zo op de tribune stond en het stadion eens rondkeek viel het me pas op hoe lelijk het wel niet was. Een sintelbaan is vreselijk, maar dat kan nog gecompenseerd worden door leuke tribunes. Daar was hier geen sprake van, want het leek wel een tennispark met al die lelijke tennistribunes. Alleen de hoofdtribune stond er al langer, maar dat was ook helemaal niets. Wat een horror moet het zijn om hier om de twee weken naartoe te moeten. Vooral in de winter of wanneer het regent, zonder enige overkapping (op de hoofdtribune na).

 

Ondertussen was ik terug naar mijn plek gegaan en daar wachtte me mooi nieuws. Het programmaboekje van SJ was door de stoel gelanceerd en lag nu onder in de tribune en was met geen mogelijkheid te pakken te krijgen. Dat waren waarschijnlijk de best bestede drie ponden van SJ ooit. Het was nu wachten tot de wedstrijd begon en we waren ons aan het verwonderen over de mensen op de tribune. Wij hadden eerder de Village People verwacht, dan de mensen die we nu zagen. Er zaten wel een aantal mensen bij die , voor mannenbegrippen, erg verwijfd waren aangekleed, maar het merendeel had dat niet. Wat ze wel aanhadden tartte iedere beschrijven. De ene was nog vreemder aangekleed dan de andere. Onze eerste verbazing was onver “Het Vlees”. Het was best wel koud in Brighton, maar “Het Vlees” had daar geen last van. Ze had zich in een veel te krap hemdje gepropt en een massa van vet, pukkels en moedervlekken puilde overal tussenuit. Ze had haar vriend bij en dat was, uiteraard, een heel schriel mannetje. Het was wel duidelijk dat “Het Vlees” de broek aanhad. Voor de rest zat er vlak naast ons iemand met een vissershoedje en kaplaarzen die de hele wedstrijd “gwahwega” riep. Ten slotte was er nog een Italiaan (scout?) die zijn hele bloes open had gedaan en op zijn borsthaar hing een grote hanger. Deze Italiaan zou de hele wedstrijd de steward met zwarte nagels en make-up lastig vallen met sterke verhalen. Qua rariteitenkabinet zit je bij Brighton & Hove Albion dus erg goed.

 

De wedstrijd stond op het punt om te beginnen en een naam viel ons meteen op; die van Michel Kuipers, de Nederlandse doelman van Brighton. Kuipers speelt onderhand zo’n 9 jaar in Engeland en dat zonder verleden bij een Nederlandse profclub. Buiten Brighton speelde hij ook wedstrijden voor Bristol Rovers (zijn eerste club in Engeland), Chester City, Hull en Boston United. Hij mag zich dus met recht een ware Engelandvaarder noemen. Het is alleen vervelend voor hem dat hij tweewekelijks in dit horrorstadion moet spelen. Dat het stadion weinig inspiratie bood was ook aan de wedstrijd te zien. Er gebeurde vrij weinig in de eerste helft, buiten het feit dat iemand achter het uitvak lijken aan het verbranden was en daarmee de hele omgeving blauw zette van de rook. Luton probeerde nog een beetje te voetballen, maar kreeg, buiten een bal op de lat, weinig echte kansen. Brighton speelde een beetje toevalvoetbal door de lange bal op de gigantische neger Bas Savage te trappen. Het leek een beetje naar een 0-0 te gaan tot de rust, totdat diezelfde Savage ineens een doelpunt maakte. Brighton stond, niet geheel verdiend, met 1-0 voor. Buiten de kopbal was dit ook het enige spectaculaire geweest, want de wedstrijd was een drama tot dan toe. Mopperend over de 24,50 en de slechte wedstrijd gingen we rusten en hopen dat het in de tweede helft er wat beter aan toe zou gaan. Hoogtepunt in de eerste helft was, het niet echt originele, maar wel erg leuke “does your boyfriend know you’re here” van de Lutonfans. Altijd leuk om zo’n klassieker in het echt te horen en het was weer eens was anders dan de hele wedstrijd de kreet “gwahwega” te moeten horen.

 

Helaas was het in de tweede helft niet meteen beter, maar dat veranderde toen Nicky Foster erin kwam. Ik was al meteen enthousiast, want het was de speler van Brighton met de meeste schoten op doel. Hij was licht geblesseerd en kon daarom niet de hele wedstrijd spelen. De Nederlander was sceptisch en zei “dat een speler het verschil niet kon maken”. Toen Foster twee minuten later de 2-0 maakte, disste ik hem dan ook met zijn uitspraak. Foster zorgde er ook voor dat Luton Town wakker werd en die gingen ineens meevoetballen. Het resulteerde zelfs in de 2-1. Luton bleef aandringen en kreeg zelfs een kans op de 2-2, maar die bleef uit. Na een steenharde overtreding van een Luton-speler werden de mannen van Kevin Blackwell gereduceerd tot 10 en was de wedstrijd eigenlijk over. Nadat Foster daarna ook nog eens de 3-1 maakte was het duidelijk dat Brighton de drie punten zou pakken. Tevreden over de tweede helft verlieten wij en het publiek het stadion. Buiten het stadion zagen we nog hoe een man van in de 80 een shortcut wilde nemen en over een glibberige heuvel naar boven probeerde te komen. Hij viel continue om, maar het bleek een harde te zijn, want hij bleef het maar proberen. Toen hij eenmaal boven was schudde hij even het vuil van zijn jasje af en liep verder of er niets was gebeurd. Respect voor deze bikkel. Via de pendelbussen werden we weer naar de afgesloten snelweg gebracht waar de auto nog stond. Withdean is een ware horror voor de stadionliefhebber, maar het is toch leuk om het eens gezien te hebben. De wedstrijd was er een met twee gezichten; een dramatische eerste helft en een leuke tweede helft.

 

De tocht naar Ipswich, waar ons hotel was, was er een met veel vuurwerk en bonfires. Het was namelijk Guy Fawkes Night. We kwamen twee jaar geleden voor het eerst in aanraking met dit verschijnsel, toen we na een FA Cup wedstrijd tussen Peterborough en Burton Albion weer terug naar de tunnel reden en overal vuur zagen. Het leek eerst of er iets in de fik stond, maar het waren er zoveel dat er een verklaring voor moest zijn en uiteraard was die er. Guy Fawkes was namelijk een katholieke Engelse soldaat die op 5 november 1605 probeerde de protestantse koning en de protestantse adel in een klap wilde opblazen, door de Houses of Parliament op te blazen. Helaas voor hem werd hij verraden en werd hij betrapt met lucifers, lonten en buskruit in zijn handen. Het lukte hem niet om zich daar onderuit te lullen en Guy Fawkes (en zijn medesamenzweerders) werden opgehangen en gevierendeeld. Sindsdien wordt dit feit ieder jaar gevierd door poppen in de fik te steken die Guy Fawkes moeten voorstellen. Ook wordt er veel vuurwerk afgestoken en worden de kelders van de Houses of Parliament doorzocht of er geen mensen zijn die de boel willen opblazen. De Guy Fawkes Night blijkt vooral erg populair in de wat meer landelijke gebieden. Vooral in de buurt van Ipswich zagen we overal wel vuurwerk en bonfires.

 

Ons hotel zoeken was nog best een klus, want we waren vergeten het adres op te schrijven. Gelukkig zitten al die Travelodges naast de snelweg, dus uiteindelijk kwam het nog goed. Na even de spullen te hebben gedropt mocht de Little Chef zich verheugen op ons bezoek. De medewerkers baalden flink, want het restaurant was helemaal leeg en ze mochten vijf minuten later dicht. Helaas voor ze kwamen wij binnen en de keuken moest weer open. Ze hadden geen zin om voor Maus een biefstuk klaar te maken en verzonnen een smoes dat die nog te diep gevroren was om te bakken. Hij koos daarom een zalm, die in de magnetron werd gegooid. Terwijl we aan het wachten waren gebeurden er in de keuken dingen die het daglicht niet konden verdragen. Over ons eten werd gespuugd, het werd over de grond gegooid, lichaamsappen werden aan de saus toegevoegd en met de broodjes werd de wc-bril afgedaan. Dit was een terechte straf voor ons, omdat we zo laat binnenkwamen. Gelukkig smaakte het geheel, dankzij enorme hoeveelheden saus, nog best redelijk. Enige dubieuze waren de felgroene erwten van Maus, maar die hoort altijd vreemd eten te hebben in Engeland. Redelijk tevreden gingen we naar de hotelkamers, waar bleek dat Ceefax werkte. Erg positief. Daarna was het tijd om te gaan slapen en te gaan dromen over de wedstrijd van de volgende dag.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

Het stadion

 

Afschuwelijk. Een van de lelijkste stadion in Engeland. De sintelbaan was een gruwel en ook de tijdelijke tribunes waren geen feest voor het oog. Gelukkig zaten we niet in het uitvak, want die hadden behalve een sintelbaan ook nog een verspringzandbak voor zich. Echt schandalig om in dat vak mensen te stoppen. Voor de club is het erg noodzakelijk dat ze gaan vertrekken naar een nieuw stadion, want dit kan (vooral voor die toegangsprijs) echt niet. Omgerekend naar prijs/kwaliteitsverhouding is dit veruit de duurste club in Engeland ne misschien wel van de hele wereld.

 

De sfeer

 

Matig, hoewel de man die regelmatig “gwahwega” zei wel vermakelijk was. Luton was in het begin het luidrichtigst en de klassieker "Does your boyfriend know you're here" was natuurlijk weer mooi om te horen.

 

De wedstrijd

 

De eerste helft was erg matig en het bekijken niet waard, maar de tweede helft was erg aardig. Foster maakte duidelijk het verschil en de combinatie van hem met de lange Savage kan best veel potten gaan breken dit jaar in League One. Luton vond ik erg tegenvallen. Voetbalend ging het allemaal nog wel in de eerste helft, maar ze kregen amper kansen en in de tweede helft zakten ze weg naar een bedenkelijk niveau.

 

De omgeving

 

Brighton is een erg sjiek stadje en dat was de omgeving van het stadion ook. We begrepen meteen waarom de stad geen parkerende en urinerende voetbalfans bij het stadion wil hebben. Het mooiste was  de heuvel met pittoreske huisjes achter de uittribune. Dubieus was wel de figuur die daar flink aan het stoken was.

 

Overall

 

Het lelijkste stadion van Engeland is gevinkt en dat is toch een apart moment. Het stadion bleek nog lelijker te zijn dan ik had verwacht, maar het rariteitenkabinet en de aardige tweede helft zorgden er toch voor dat het best leuk was. Grootste minpunt was eigenlijk de belachelijke toegangsprijs. Bizar dat een club zoveel durft te vragen en er dan zo weinig voor teruggeeft. Ik denk dat dit in diverse andere landen had geleid tot een boycot van de wedstrijden, maar hier kwamen zelfs de uitfans opdagen. Iets wat ik als uitfan absoluut niet zou doen, want zelfs vee wordt nog beter behandeld.



De foto's

Altijd gezellig in een busje naar het stadion

Een lelijk bord op een lelijk stadion. Waarom ik deze foto heb gemaakt weet ik ook niet

Enige positieve aan het stadion is deze pub die er tegenaan gebouwd is

Hoewel meer sympatjhie voor Luton, gingen we door deze gang

Deze ingang was nog het leukste aan het hele stadion. Erg Eftelingachtig deze ingang

Hier kon je zelfs leren broeken kopen met het Brightonlogo. Erg dubieus

De achterkant van een van de tijdelijke tribune. Afschuwelijk lelijk

De weg naar het onze tribune

Blokkie C, de gekste!!!!

Altijd gezellig om een sintelbaan voor je bek te hebben

Onze tribune waar we zouden zitten deze dag

De hoofdtribune, de enige die er niet tijdelijk stond. Ook weinig bijzonders

Het uitvak, die een paar kilometer van het veld af zitten

De drie tijdelijke tribunes achter de andere goal. Hier zat ondermeer de "harde kern" van Brighton

Zelfs de dugouts waren van een matig kaliber

Zijn dit nu floodlights?

Het dure programmaboekje van SJ, wat nu nog steeds in Brighton op hem ligt te wachten

Cheerleaders die weinig aandacht kregen van het mannelijke deel op de tribunes

De Lutonfans. Op de achtergrond de rokende schoorsteen, die steeds meer zou rook ging uitspugen

De harde kern *ril, ril*

Een actiemoment waarbij de bal uiteindelijk op de lat zou eindigen

Withdean by Night


 

 

© 2005 All Rights Reserved.