Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Boston verslag

Het verslag

   

 

Waschwasser auffühlen!!!

 

Een verhaal uit de oude doos over Boston United. Tegenwoordig uitkomend in de Conference North, maar ten tijde van deze trip waren ze nog een Leagueclub. Tijdens ons bezoekje stonden ze nog ergens in de middenmoot en zouden ze op de 16e plek eindigen, terwijl ze het jaar ervoor 11e waren geworden. Boston was eigenlijk pas voor het derde jaar op rij een Leagueclub en zou het uiteindelijk vijf seizoenen blijven. Echt populair is de club nooit geworden, doordat het vrij geïsoleerd ligt, er weinig mensen of afkwamen en natuurlijk door “Bostongate”. De club promoveerde in 2002 door middel van financiële malversaties en had eigenlijk punten aftrek moeten krijgen. Dat gebeurde echter niet en daardoor werd de club, op doelsaldo, kampioen van de Conference. Nummer twee, Dagenham & Redbridge, diende terecht een klacht in, maar die werd ongegrond verklaard. Zodoende mocht Boston United voor het eerst in zijn geschiedenis uitkomen in de League door vals te spelen. Vorig jaar was het dan ook groot feest in Dagenham, toen de Daggers promoveerden naar League Two en Boston United degradeerde. De club werd nog eens extra gestraft doordat ze opnieuw de boel hadden getild. Ditmaal was de FA minder coulant en Boston United werd meteen teruggezet naar de Conference North. Daarbij hadden ze geluk dat hun straf, opgelegd door de Conference, was afgelopen. Deze hield in dat de club de eerste 5 jaar na de promotie niet meer in een competitie van de Conference mocht uitkomen. Met een beetje pech had Boston dus ook niet eens in de Conference North mogen uitkomen, maar nog een niveau’tje lager. Deze problemen waren echter nog ver weg voor Boston toen wij ze bezochten. Er werd eerder gekeken naar promotie naar League One dan naar degradatie. Iets wat niet eens zo gek was, want in 2006 eindigde de club op slechts 5 punten van een playoffplek.

 

Deze trip was de eerste waarbij we de pimpcar van SJ gingen gebruiken. Eigenlijk was Boston een rare keuze. Mijn eerste drie trips waren verklaarbaar; Portsmouth had een geweldig stadion en was dat seizoen vaak uitverkocht. Daarbij kwam ook nog eens dat het een wedstrijd in de FA Cup, een mythische beker en wat is mooier om daar ontgroend te worden. De volgende trip was ook logisch, omdat zowel TZ als ik die club waren blijven volgen nadat er een artikel in de VI had gestaan. Kwam ook nog eens bij dat het makkelijk bereiknaar was vanuit het vliegveld van Luton. De trip naar Swansea was nog logischer, doordat The Vetch zou verdwijnen na afloop van het seizoen. Boston daarentegen was niet echt een club die iemand tot zijn verbeelding sprak. De enige redenen waren een verhaal van BV over de club en het feit dat York Street op de nominatie stond om te verdwijnen. Vooraf waren de foto’s van York Street al veelbelovend. Aan drie kanten terracing en een vrij oude hoofdtribune maakten het geheel toch vrij authentiek. Een ander pluspunt was dat Boston tegen Darlington zou spelen. Op zich een vrij saaie club, maar held Clyde Wijnhard (die ons nog ooit naar de Uefa Cup schoot) stond daar onder contract. Ik was benieuwd hoe het met hem zou gaan in de kelder van het Engelse voetbal. Gek eigenlijk dat een club als Darlington, destijds bijna failliet, toch zo’n gevestigde speler kon aantrekken. Dat viel me trouwens sowieso wel op bij Darlington, want ze hadden nog twee andere ex-Premier League spelers onder contract staan: nl. Alun Armstrong en Craig Hignett. Toch ook niet de minste spelers. Toch zou dat voor Darlington niet genoeg zijn om de playoffs te halen. De Quakers zouden op plek acht eindigden dit jaar met hetzelfde aantal punten als nummer zes (Lincoln City) en zeven (Northampton Town). Het doelsaldo van de noordelingen was echter iets minder en dus mochten ze, in tegenstelling tot die twee clubs, niet deelnemen aan het smakelijke toetje.

 

De reis vanaf Nederland naar Boston was overigens loodzwaar. Destijds had ik altijd veel moeite om in slaap te komen voor een tripje naar Engeland en dat was dit keer niet anders. Ik was er niet in geslaagd om een oog dicht te doen en toen we eenmaal werden opgepikt op Hazeldonk bleek dat TZ er ook niet in geslaagd was. Het eerste stuk ging vrij soepel, maar ergens in de buurt van Peterborough gingen we de snelweg af en toen werd het afzien. Het gebied rondom waar we doorreden heette “New Holland” en het was even saai als de gemiddelde polder. Alleen maar weilanden en sloten, zo ver het oog reikte. Achterin de auto werd het heel erg rustig, terwijl SJ zich ergerde aan het feit dat er maar 80 km/ph mocht worden gereden. Het probleem was dat het ook erg lastig was om harder te rijden, doordat er veel wegwerkzaamheden waren en de wegen erg smal waren. Het was afzien met een hoofdletter A. als ik eraan terugdenk is dit toch wel de zwaarste trip geweest, ondanks dat we later nog wel verder moesten rijden. Het probleem was toch vooral het gebrek aan slaap en het feit dat het maar niet opschoot toen we de snelweg afwaren. Uiteindelijk kwamen we een paar uur later toch aan in Boston en was het zoeken naar een parkeerplaats. Een man rochelde iets onverstaanbaars, maar het was toch wel duidelijk dat we niet bij het stadion mochten parkeren. Gelukkig bracht de plaatselijke bibliotheek, met daarbij het bord “No Football Parking” uitkomst. We deden net of we buitenlanders waren die dat bord niet begrepen en de wagen werd daar neergezet. Nu was het tijd om even naar de stad te gaan, want blijkbaar zat daar ook de clubshop.

 

Boston zelf is niet zo’n enorm groot plaatsje, maar draagt wel een geschiedenis met zich mee. Sowieso is het grote Boston in de VS (mijn favoriete Amerikaanse stad) naar dit stadje vernoemd. Waar het Amerikaanse Boston miljoenen inwoners heeft, heeft het Engelse Boston er slechts 35.000. Het was dan ook ten tijde van ons bezoek de kleinste stad waar Leaguevoetbal werd gespeeld. Boston is vooral bekend door religieuze gebeurtenissen. Boston was namelijk de plaats waarvandaan veel Engelse Puriteinen naar Nederland vluchtten, omdat daar (volgens hen) het ware protestantse geloof werd beleden. Boston was ook een soort vrijplaats voor de strenggelovige Puriteinen, die in Boston relatief veilig waren. In die tijd kon je voor de rechtbank komen als je jezelf niet conformeerde aan de “Church of England”. Toen de “Mayflower” in 1620 vanuit Plymouth naar de VS vertrok waren er ook veel mensen uit Boston daarbij. Het is dan ook logisch dat de eerste steden in New England de namen Plymouth en Boston kregen. De Puriteinen waren dan wel blij dat ze uit Engeland waren vertrokken om helemaal vrij hun geloof te kunnen belijden, helemaal vergeten deden ze Engeland ook weer niet. Vandaag de dag is de “Mayflower” dan ook opgenomen in het logo van zowel Plymouth Argyle als Boston United. Men is toch wel trots dat bewoners van de beide steden deze historische trip hebben gemaakt. Buiten de geschiedenis met de Mayflower is er nog iets waar de Bostonians erg trots op zijn en dat is “St. Boldoph’s Church”. Deze kerk, met de bijnaam “The Stump”, is de grootste kerk van Engeland. Iets waar de bevolking erg trots op is. De lokale voetbalclub heeft daarom ook jaren de bijnaam “The Stumpites” gehad. Tegenwoordig wordt de naam “The Pilgrims” vaker gebruikt. Dit natuurlijk naar aanleiding van het grote aandeel Bostonians op de Mayflower. De Stump zelf was vrij indrukwekkend van dichtbij. Als ware Japanners schoten we dan ook ons rolletje vol, terwijl de lokale bevolking ons wat vreemd aankeek. Zo vaak kwamen er namelijk geen toeristen in Boston.

 

Boston bleek, ondanks zijn kleine oppervlakte, best aardig te zijn. Het marktplein voor The Stump was erg aardig en, doordat het bijna kerst was, stond het helemaal vol met kerstkraampjes. De clubshop bleek echter dicht te zijn en met stevig pas liepen we terug naar het stadion. Tijdens het rondje rondom het stadion viel ons op dat York Street van de buitenkant nogal lelijk was. Het leek wel een loods, met allemaal platen van asbest aan de zijkant. Een voordeel, het stadion zal niet snel afbranden, want er zat zoveel asbest tegen dat stadion aangeplakt dat vuur daar nooit doorheen kon komen. Het enige waar wat aandacht aan besteed was, was de hoofdingang. Het asbest was daar vervangen door golfplaten en die waren ook nog een in de clubkleuren geverfd. Voor de rest was het niet veel en toen het begon te regenen zochten we dan ook snel het clubhuis op, wat tegen het stadion aangebouwd was. Het was er erg gezellig en met de wedstrijd Reading v QPR op de achtergrond kwamen we de tijd goed door. Toen het was opgehouden met regenen besloten we eens kaartjes te gaan kopen en het stadion in te gaan. ArmandV besloot eenmaal binnen de catering te gaan overvallen en werkte een aantal pie’s en hamburgers naar binnen. TZ had geen geld bij en keek hem wat beteuterd aan, maar ArmandV had meer oog voor Pilgrim the Panther. Deze probeerde nog weg te komen, maar ArmandV had hem al te pakken. Samen gingen ze op de foto en de vriendschap tussen deze twee is tot op de dag van vandaag intact gebleven. Pilgrim the Panther was erg sympathiek, maar minder sympathiek waren drie als kerstman verklede chavs. Dat ze als kerstman naar een voetbalwedstrijd kwamen kijken is al een minpunt, maar dat ze alledrie een trommel bij hadden maakte ze meteen erg onsympathiek. Helaas besloten deze figuren de trommel ook nog eens te gaan gebruiken tijdens de wedstrijd. De domper van de dag.

 

Het leuke van de wedstrijd tussen deze twee clubs was dat ook Darlington een Christelijke bijnaam heeft. De club heeft namelijk de bijnaam “The Quakers”, ook een erg religieus groepje wat vandaag de dag vooral nog veel aanhangers heeft in de VS en Oost-Afrika. The Pilgrims v The Quakers, een strijd die het opperwezen graag in een gelijkspel zou zien eindigen. Mooi aan Darlington was dat ze hun mascotte ook hadden meegenomen. Mr. Quaker is een olijke mascotte die eruitziet zoals de Quakers zelf in de 17e eeuw. Het is ook een erg trouwe mascotte, want meestal neemt de uitclub niemand mee, maar Mr. Quaker stond erop om toch mee te gaan. Hij zou dit nog gaan berouwen, maar dat komt verderop ter sprake. Ik was namelijk aan het weg zwijmelen toen ik  Clyde the Glyde zag warmlopen. Deze man had ons zowat in z’n eentje naar de UEFA Cup geschoten in 1998 en was helaas daarna vertrokken naar Leeds United voor 6 miljoen gulden. Clyde heeft daarna nog volop clubs gehad in het Beloofde Land, waaronder Huddersfield, Preston North End en Oldham. Daarna besloot hij het avontuur te zoeken in Portugal. Dat werd niets en Darlington verloste hem uit dat Schwalbeland. Uiteindelijk zou Clyde 15 doelpunten in 39 wedstrijden maken voor Darlo en via Macclesfield en Brentford zijn carrière afsluiten. Deze dag zou Wijnhard echter nog gaan schitteren als vanouds. In de eerste helft was er namelijk maar een ploeg die voetbalde en dat waren Darlington. Vlotte combinaties en slimme passes zorgden ervoor dat Darlo volop kansen kreeg. De bal leek er maar niet in te kunnen, want keeper Abbey speelde de wedstrijd van zijn leven. Het cliché luidt niet voor niets dat als het balletje aan de ene kant er niet in wil, hij er aan de andere kant invalt. Zo ook deze dag. In de 20e minuut kwam Boston voor het eerst in kansrijke positie, maar de bal ging naast. De scheidsrechter had echter iets gezien in de scrimmage en de bal werd op de stip gelegd. Noord-Iers international Andy Kirk (die toen al in de belangstelling stond van diverse clubs) trapte de bal onberispelijk binnen. Daarna was het opnieuw Darlington wat bepaalde wat er op het veld gebeurde. Opnieuw was het Boston United wat scoorde uit een blinde trap naar voren. In de 41e minuut stond het ineens 2-0 en in de blessuretijd werd het zelfs nog 3-0. De kerstmannen achter ons geselde de trommelvellen zo hard dat mijn oren ervan tutterde. De Darlofans konden hun ogen niet geloven dat ze, ondanks een duidelijk overwicht, achterstonden. Mr. Quaker besloot daarop iets heel doms te doen. Hij liep vanuit het uitvak helemaal het veld over naar de catacomben. Zelden heb ik iemand zo vernederd horen worden. De sympathieke Mr. Quaker werd voor alles uitgemaakt wat lelijk is en ik zag een traantje over zijn wang bungelen. Dit verdiende deze mascotte niet.

 

Mr. Quaker bleef verschrikt achter in de catacomben en in de tweede helft liet de Pilgrims eindelijk zien dat ze wel konden voetballen. Bizar genoeg was het nu juist Darlington wat scoorde. Ouderdomsdeken Craig Hignett legde de bal vanuit de penaltystip in het netje. De wedstrijd kabbelde daarna rustig voort en de temperatuur begon flink te dalen. Vanuit het beton onder ons begon de kou omhoog te kruipen. Mijn tenen waren als eerste steenhard bevroren en langzaamaan kroop de vrieskou omhoog. Mijn knieën waren het volgende slachtoffer en uiteindelijk bleken ook mijn kroonjuwelen slachtoffer te worden van Koning Winter. Toen scheidsrechter Wright uiteindelijk voor het einde floot gingen we meteen op weg naar de auto. SJ zette de verwarming volle kracht open, maar het ontdooien lukte niet meer. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat we ledematen hadden moeten laten afzetten als de wedstrijd nog 10 minuten langer had geduurd. In de auto wachtte ons nog een onaangename verrassing. SJ was vergeten om zijn ruitensproeierwater bij te vullen en de Volkswagen maakte ons dat duidelijk. Er klonk ineens een piep die door merg en been ging en volgde de tekst “Waschwasser Auffüllen” op het dashboard van de wagen. Het ergste was dat de Teutoon niet van ophouden wist en dit om de drie minuten herhaalde. Het was destijds hemeltergend, maar tegenwoordig is het een mooie anekdote. Zodra ik aan Boston United denk, denk ik aan drie dingen: The Stump, de kou en de Duitse tekst op het dashboard. De club zelf is ver weggezakt en zal vermoedelijk nooit meer in de League gaan spelen, vandaar dat ik blij ben dat we destijds zijn gegaan, want ik denk niet dat er veel vrijwilligers te vinden zijn voor een tripje naar een afgelegen Conference North clubje. Boston staat momenteel slechts 11e in diezelfde Conference North en kan promotie vergeten. Er komen toch nog zo’n 1500 man naar iedere thuiswedstrijd en daarmee zijn ze na AFC Telford United de nummer twee qua toeschouwersaantallen. Wat dat aangaat zouden ze in de Conference zeker niet misstaan, maar de League is toch wat te hoog gegrepen voor deze club.



Het rapport

Het stadion

 

York Street is een typisch lower league stadion. Terracing aan drie kanten en aan de lange zijde een zittribune. De tribunes staan lekker dicht op het veld en ik kan me voorstellen dat het vrij intimiderend kan zijn als het stadion vol zit met bloeddorstige Boston-fans. De buitenkant van het stadion bestaat vooral uit golfplaten. Een erg mooi plaatje is dat niet, maar de oude turnstiles die her en der te zien zijn maken het toch nog een beetje leuk.

 

De sfeer

 

De sfeer was best aardig. Minpunt waren de drie kerstmannen die alledrie een trommel bij hadden. Trommels in een stadion moeten verboden worden. De Boston-fans waren op hun best toen de Quaker (de mascotte van Darlington) in de rust vanuit het uitvak het hele veld moest oversteken. Hij werd vernederd tot op het bot, doordat zijn club met 3-0 achterstond.

 

De wedstrijd

 

Heel vreemd, want in de 1e helft was Darlington eigenlijk de sterkste. Boston bleek echter een uitstekende counterploeg en stond zeer onterecht met 3-0 voor. In de 2e helft ging Boston een stuk beter spelen en was het juist Darlington wat scoorde. Al met al een vermakelijke wedstrijd, waarin Clyde Wijnhard liet zien dat hij toch een goede jeugdopleiding heeft genoten, want technisch was hij de beste van het veld.

 

De omgeving

 

York Street lag mooi in een woonwijk. Ook het stadscentrum was niet ver weg van het stadion. Extra leuk was dat je vanuit onze tribune "The Stump" zag liggen, de grootste kerk van Engeland. Qua omgeving haden we het dus slechter kunnen treffen.

 

Overall

 

Een aangenaam uitje naar een club die ik pas de laatste jaren he leren kennen. York Street is een aardig stadion en het heeft iets typisch "Engels". Het enige waarin we ons wat vergist hadden was de enorme afstand naar Boston. Op de kaart lijkt het niet zo enorm ver, maar het is nog een flink stuk rijden als je van de snelweg af bent. Daarna volgen nog kilometers maximaal 80 km/ph rijden door een gebied wat nog het meest weghad van Friesland. Al met al geen pretje. Zelden ben ik zo kapot geweest als na deze trip.



De statistieken

Boston United v Darlington 3-1 (18/12/2004)

20. Andy Kirk 1-0 (pen.)

41. Daryl Clare 2-0

45. Danny Thomas 3-0

57. Craig Hignett 3-1

Ground: York Street, Boston

Visits: 1

Season: 2004-2005

Competition: League Two

Position Boston United: 13

Position Darlington: 6

Gate: 2428

Match Number in England: 4

Goals: 13

Line up Boston United:

Abbey, West, Beevers, Ellender, McCann, Melton (85. Thompson), Greaves, Holland, Thomas (89. Pitt), Kirk, Clare (90. Rusk)

Line up Darlington:

Russell, Fleming, Close, Clarke, Valentine (59. Gregorio), Maddison (72. Keltie), Hignett, Webster, Clark (59. Kendrick), Wijnhard, Armstrong

Yellow Cards:

Greaves, Clare (Boston United), Clarke, Close (Darlington)



De foto's

In de verte zijn de twee trekpleisters van Boston al te zien; The Stump en York Street.

Altijd leuk, zo'n kerstmarkt.

The Stump, hét symbool van Boston.

Hier kon ik York Street al ruiken. Wat een typisch Engels stadion is het toch.

Dreigende wolken voor het stadion. Het weer zat deze dag niet mee. Vrieskou. 

De façade van York Street. Erg lelijk, maar tenminste nog in de clubkleuren.

Mooie turnstiles aan de rechterkant, de Main Entrance van York Street.

Deze omgebouwde kliko deed dienst als hokje voor de programmaboekjes.

Ik twijfel wat lelijker is; het blauwe busje of deze buitenkant van het stadion.

Nog meer golfplaten tegen de wanden van het stadion. Het geeft het stadion wat rauws.

Turnstiles aan de moderne kant van York Street.

Dit is al stukken beter; een oude muur met een onsympathieke, stalen poort.

Mooie floodlights daar in Boston. Er zit ook veel roest op, wat een pluspunt is.

Een kleine terrace achter de goal. Klein, maar sfeervol.

De nieuwe tribune van York Street.

Het uitvak waar de Darlo-fans een nederlaag van Clyde en zijn mannen zagen.

En wat zien we daar? Is dat The Stump niet?

Hier stonden de ruige mannen die Quetin the Quaker onheus bejegenden.

Het uitvak van York Street waar de Darlo-fans stonden.

Helaas, er waren kerstmannen aanwezig. Erger was dat deze kerstmannen ook nog trommels hadden.

ArmandV en Beanie Bear; vrienden voor het leven.

Spanning en sensatie voor het doel.

Een idyllisch plaatje van York Street. Bijna kerst en vrede op aarde.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.