VFL Bochum v VFB Stuttgart: de beslissing voor de Duitse titel
Na het avontuur in Dortmund was het wel gaan kriebelen bij mij, qua Duits voetbal. Na een kort telefoontje naar de Nederland was het zover, de tweede Duitsland-trip van dit seizoen kon beginnen. De wedstrijd zou VFL Bochum v VFB Stuttgart worden, op papier een van de leukste deze speelronde (alleen Dortmund v Schalke sprak nog meer aan) aangezien Bochum nog Europees kon halen en Stuttgart met Werder Bremen en Schalke ’04 om de titel aan het strijden was. Ik bestelde twee tickets voor de staantribune achter de goal voor de prijs van 11,05 per stuk. Wat een verschil is het toch met Engeland, waarvoor je naar het 7e niveau moet om dit soort prijzen tegen te komen.
Bij zowel Bochum als Stuttgart denk ik meteen aan de shirts. VFB Stuttgart speelt al jaren met die rode, horizontale baan in het midden. Een heel typisch shirt, wat ook echt bij Stuttgart hoort. Ook bij Bochum denk ik aan een shirt, maar dat is niet typisch voor de club. Dat is namelijk een shirt wat ze maar een seizoen hebben gehad, het befaamde (en verguisde) regenboogshirt. Met dit shirt speelden ze onder andere nog in de UEFA Cup tegen Ajax. Ik weet nog dat de oerconservatieve commentatoren van de NOS flink wat kritiek hadden op dat shirt. Zelf heb ik het nog proberen te kopen, maar dat is me helaas nooit gelukt. Een ander ding waar ik aan moet denken bij Bochum en Stuttgart is de beide spelmakers. Helaas zouden ze allebei niet spelen vandaag. Krassimir Balakov, omdat die gestopt is en nu trainer is van de Grasshoppers en Dariusz Wosz omdat die al tegen de 40 loopt. Hij zat echter wel op de bank en zou een spetterend afscheid krijgen. Buiten dat krijgt hij ook nog een ere-wedstrijd aangeboden (zeldzaam in Duitsland) in september volgend jaar met zijn favoriete Bochum-team tegen een Europese selectie. Helaas zou ik dus van geen van beide deze dag kunnen genieten.
Omdat we vrij vroeg op pad waren gegaan konden we nog twee oude stadions bezoeken. Zowel Glückauf Kampfbahn (oude stadion van Schalke ’04) als het Westfalia Stadion (van Westfalia Herne, vroeger een grote club) waren erg leuk om te zien. Ondanks deze bezoekjes waren we nog ruim op tijd. De auto konden we in een parkeergarage vlakbij het stadion zetten (erg goed gebouwd van die Duitsers) en na een korte wandeling waren we bij het stadion aangekomen. Daar was het al erg druk en er werd volop feest gevierd met foute Duitse muziek en bier. Na de kaartjes te hebben opgehaald besloten we maar om naar binnen te gaan. Van buiten was het Ruhrstadion (tegenwoordig getooid met de hypercommerciële naam Rewirpower Stadion) niet veel bijzonders. Er stond een blauw geschilderde flat tegenaan, wat waarschijnlijk het kantoorpand van de club was. Voor de rest was het vrij grauw en grijs van buiten. Wel waren er ontzettend veel eet- en drinkgelegenheden aan de buitenkant. We besloten dan ook om wat te drinken en een broodje bratwürst te gaan eten.
Na dat te hebben opgegeten was het tijd om naar binnen te gaan. Het stadion zag er erg aardig uit en ik had het gevoel dat ik bij Willem II zat. Vooral ook omdat we op de staantribune stonden. De hoeken met staanplaatsen waren dan wel wat anders, maar qua hoogte had het er wel wat van weg. Alleen is ons dak mooier en hier is het ontbreken van een gracht wel aardig. Het zou vandaag uitverkocht zijn, dus we gingen ons strategisch opstellen bij een crash barrier. Al een uur voor de wedstrijd begon het gezang al uit ons vak. Twee volksmenners gingen op het hek zitten en zweepten de boel op. De rest luisterde gezagstrouw naar ze. Een beetje dubieus was dat wel. Het zorgde er wel voor dat de wachttijd omvloog.
De wedstrijd zelf was een van de beste wedstrijden van het seizoen. Waar Dortmund v Frankfurt nogal matig was, was dit een geweldige pot voetbal. Beide teams speelden blind op de aanval en het leverde kans na kans op. Na 4 minuten stond Bochum al voor en er waren kansen om die voorsprong uit te breiden. Zoals vaak als dat niet lukt, valt de goal aan de andere kant. Ex-Villa speler Hitzlspreger legde de 1-1 erin en Stuttgart deed weer mee om de titel. Vlak voor rust maakte Bochum echter de 2-1, waardoor in de rust alledrie de titelkandidaten op achterstand stonden. Erg bizar. Voor de Bochumers was het een beetje een dubbel gevoel, ze wilden vandaag winnen om een waterkansje te houden op Europees voetbal, maar Schalke ’04 werd de titel enorm misgund. Een overwinning van Stuttgart kon ervoor zorgen dat zij die titel wel eens konden gaan halen. Een lastige keuze dus voor de Bochumers. Op het veld was ondertussen ook iets lastigs bezig, twee teams van 3 mensen werden in een groot, plastic colaflesje gestopt en moesten een grote Coca Cola-bal in het doel duwen. Vrij matig vermaak, maar de Duitsers op de tribune vonden het geweldig. Zal wel een cultuurverschil zijn.
Gelukkig kwamen beide teams weer snel het veld op en kon de 2e helft beginnen. De wedstrijd bleef van een hoog niveau en aan beide kanten kon een doelpunt vallen. Het was uiteindelijk Stuttgart wat als eerste scoorde via seizoensrevelatie Gomez; 2-2. Stuttgart bleef daarna drukken om de overwinning te forceren. Dat zorgde wel voor enkele hachelijke momenten aan de andere kant, maar Hildebrand liet zien waarom hij een van de beste Duitse keepers is. Aan de andere kant bezweek Bochum dan uiteindelijk onder het Swabische geweld en legde Cacau de 2-3 erin. Beide supportersgroeperingen gingen nu anti-Schalke liedjes zingen, waardoor de stemming opperbest bleef. Toen na het laatste fluitsignaal bekend werd dat zowel Schalke als Werder hadden verloren barste het feest los. Stuttgart kon het nu thuis afmaken (wat ze ook zouden doen) en de eerste landstitel sinds 1992 opeisen. Na afloop van de wedstrijd werd Dariusz Wosz nog gehuldigd voor zijn dienstjaren in Bochum en daarna kon het drankgelag beginnen. Wij besloten echter naar huis te gaan en daar een kebab te gaan eten. Al met al was het weer een heel geslaagde dag. Duits voetbal begint me steeds meer te boeien.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
