Een matig voorgerecht in Birmingham; Birmingham City v Wolves

Na ’s morgens voor een van de eerste keren goed te hebben ontbeten gingen we richting Birmingham om St. Andrews te bezoeken. De wedstrijd die daar op het programma stond was Birmingham City v Wolverhampton Wanderers; een echte Midlands kraker. Het was een wedstrijd waar ik ontzettend veel van verwachte, meer dan van de East Anglia-derby de volgende dag. Dat leek me een wat liefelijke derby, terwijl Brum v Wolves erg ruig klonk. Ik had dan ook kaartjes geregeld zo dicht mogelijk bij het uitvak om de verbale strijd tussen de Brummies en de Wolfjes goed te kunnen volgen. Of we de kaartjes zouden krijgen was nog even spannend, want ze zouden worden opgestuurd maar ik had niets ontvangen. Een ander vervelend punt was dat ik mijn creditcard was vergeten en het misschien lastig zou kunnen worden om de kaartjes mee te krijgen. Veel spanning dus voor de wedstrijd.

In de auto kreeg ik ondertussen een sms’je van SJ dat hij en Erkaa al bij St. Andrews waren aangekomen. Wij stonden ondertussen vrij vast op zo’n kilometer van het stadion verwijderd. Maus en ik besloten daarom om de auto uit te gaan en alvast naar het stadion te lopen om daar de kaartjes te gaan ophalen. Onderweg kwamen we een wegwijsbord tegen met daarop “Small Heath 3 mile”’. Mooi om de oude naam van de club te zien zo dicht bij St. Andrews. Na een paar minuten waren we bij het stadion. Van buiten was het niet echt mooi; veel reclame en het zag er allemaal erg klinisch uit. Het spannendste moment van dag brak nu aan; zou het lukken met de kaartjes zonder creditcard? Ik zei mijn naam en het mannetje achter de kassa ging zoeken. Het duurde even, maar het mannetje had uiteindelijk de kaartjes gevonden. Daarna kreeg ik ze zo mee, zonder iets te vragen. Hadden we ons hier nu zo druk over gemaakt? Daarna was het zoeken naar de rest en even langs de clubshop gaan. Ook deze Midlands-club bleek, net zoals Aston Villa en W.B.A., erg onsympathiek. Ik werd door een mannetje van de clubshop uit de rij gehaald en in een andere rij gezet. Deze bleek echter verkeerd te zijn, toen ik eindelijk aan de beurt was. Ik flikkerde daarna mij sjaal en programmaboekje op de balie en ging er vandoor. Ze konden stikken in hun merchandise. Dan maar het stadion in.

Binnengekomen viel het me op dat het stadion erg klein oogde. In mijn ogen was het maar iets groter dan het Willem II stadion (capaciteit 14.700), maar hier zouden er 30.000 in moeten kunnen. Dat leek helemaal niet zo. Mooi was dat we uitzicht hadden op pauperwijken aan de ene kant en een moskee aan de andere kant. St. Andrews ligt in een buurt met enorm veel moslims, want op sommige muren stonden teksten uit de koran geschreven. Het opvallende is dat er in het stadion zelf amper een moslim zit. Het was tijd voor vermaak en Maus wilde dat graag verzorgen. Hij besloot om over de bovenste rij met stoeltjes te stappen en flikkerde 3 rijen naar beneden. Hilariteit alom was het gevolg :-)

Ondertussen stond de wedstrijd op het punt om te beginnen. Het opkomstmuziekje was in ieder geval erg goed. De wedstrijd was niet volledig uitverkocht; zowel in de Birmingham-vakken als het uitvak waren nog volop plaatsen te krijgen. Opvallend voor een derby, maar misschien minder opvallend als je ziet hoeveel Midlands-derbies er dit jaar zijn en de hoge toegangsprijs in ogenschouw genomen. Het begin van de wedstrijd was, voetballend gezien, voor Birmingham City. Op de tribune waren de Wolves de baas. Opnieuw stelde de Partisan Crowd van Birmingham erg teleur. Op het veld zag je duidelijk dat Birmingham City makkelijk in de Premier League zou kunnen meedraaien met deze selectie. Vooral Gary McSheffrey, die ik nog ooit zag scoren tijdens de laatste wedstrijd op Higfield Road, was continue een dreiging. Het was dan ook niet verrassend dat Birmingham City op 1-0 kwam. Daarna kregen ze kansen op meer, maar ze leken het wel te geloven op een gegeven moment. Dit gaf de Wolves, die voetbaltechnisch veel tekort kwamen maar voorop gingen in de strijd, weer hoop. Stiekem was ik erg voor de Wolves (vooraf eigenlijk ook al) en ik moest me inhouden om niet te juichen toen de Wolves op 1-1 kwamen. Terwijl de Birmingham-fans belachelijk werden gemaakt gebeurde er op het veld van alles. Birmingham trapte af en de bal vloog erin. Hierop werden de Wolves-fans ineens gedist door de gloryhuntende Brummies. Terwijl de Blues aan het juichen waren besliste de scheidsrechter dat het een ongeldig doelpunt was. Hierop barste er weer een orkaan van geluid uit, maar nu vanuit het Wolves-vak. De laatste minuten waren best vermakelijk, in tegenstelling tot de rest van de wedstrijd, maar gescoord werd er niet meer. 1-1, een uitslag waar beide clubs niet veel mee opschoten.

Na de wedstrijd gingen we snel richting de auto’s om naar Worchester te rijden voor Worchester City. Op de weg naar de auto’s zagen we eindelijk een onderdeel van het Engelse voetbal waar ze berucht om zijn, maar wat we nog nooit hadden gezien. Supporters van beide clubs gingen met elkaar op de vuist, doordat de politie een heel raar cordon had opgesteld. Even was er geschreeuw en wat vuistslagen over en weer, maar al snel was het weer onder controle. Onze sensatielust werd er niet helemaal door bevredigd en we konden onze route vervolgen. Beide auto’s bleken er nog te staan en de weg naar het mooie Worchester kon beginnen. Birmingham v Wolves was me toch een beetje tegengevallen. Ik had op veel meer sfeer en onderlinge haat gerekend, vooral omdat beide clubs bekend staan om hun hooligans. Ook de wedstrijd was erg vlakjes, op de laatste fase na. Birmingham was duidelijk beter, maar had er weinig zin in. Aan de andere kant zag je dat de Wolves tekort kwamen om het Birmingham lastig te maken. Een kleine tegenvaller dus, maar dat zou die middag helemaal goed worden gemaakt door Worchester City.

Geschreven door: Sir Stanley Matthews