Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Beveren

Het verslag

   

Voetbal in het Waasland: veel verleden, weinig toekomst

 

Na de mislukte poging van het jaar ervoor, toen we werden weggestuurd bij de Wase derby omdat men dacht dat we amokmakende hooligans waren, was het tijd om het opnieuw te proberen. De rit naar Beveren toe verliep vlotjes. Beveren ligt dan ook in de buurt van Antwerpen en dat is een klein stukje rijden vanuit Zuid-Nederland. Het mooie was dat er weer diverse herkenningspunten waren, zoals de pauperig ogende kermis waar kansloze jongeren aan het rondhangen waren. We wisten op de moment dat we op de goede weg waren. Het Freethiel was snel gevonden en we besloten om de auto op dezelfde plek te zetten als het jaar ervoor. Dit keer zag het er minder uit als een oorlogsgebied, maar toch waren er weer volop nors ogende agenten aanwezig. Hopelijk zou het nu wel lukken om binnen te komen. Het eerste cordon agenten werd moeiteloos gepasseerd, bij de tweede groep stonden ook diverse stewards die ons met argusogen aankeken. Toch lukte het opnieuw om ze te passeren, waardoor we al verder waren dan het jaar ervoor. Via een zijstraatje kwamen we bij de kassa’s aan en een kaartje kopen lukte dit keer probleemloos. Er was nog maar een hindernis en dat was het pak stewards bij de ingang. Ik zag er erg verdacht uit met mijn pet en sportschoenen, dus was het logisch dat ze mij moesten hebben met het fouilleren. Aangezien ik heel veel troep in mijn zakken heb moest dat er allemaal uit. De digitale camera werd met wantrouwen bekeken en ik moest het tasje openen waar hij inzat. De steward zag ineens dat er ook batterijen inzaten. Hij vroeg met boze stem aan mij waarom ik batterijen had meegenomen. De steward naast hem begon ineens keihard te lachen en ik besloot maar serieus op de vraag in te gaan en uit te leggen dat die in de camera moesten. De boze steward kreeg ineens een rood hoofd en ik mocht doorlopen. Het was dus eindelijk gelukt om Freethiel te betreden voor de derby van het Waasland. Vroeger waren er meerdere clubs die om die titel streden, maar op het moment waren er maar 2 Wase clubs in eerste klasse. Tussen die twee ging dus dit prestigegevecht om dé club te zijn van het Waasland, maar wat is het Waasland nu precies?

Het Waasland is een streek in het noordoosten van Oost-Vlaanderen en een deel van de westrand van de provincie Antwerpen. De streek is ook erg op de stad Antwerpen gericht. Het Waasland wordt in het noorden begrensd door de staatsgrens met Nederland, in het oosten door de Schelde, in het zuiden door Schelde en Durme en in het westen door de Durme. Hoofdstad van het Waasland is de stad Sint-Niklaas. Andere grote plaatsen in de streek zijn Beveren, Lokeren, Waasmunster en Sint-Gilles Waas. De naam is afgeleid van woeste grond. Het gebied is nooit erg vruchtbaar geweest (met uitzondering van het zuiden) daardoor en relatief arm. Waasmunster is altijd de geestelijke hoofdstad geweest van het gebied, terwijl Beveren (waar veel kastelen stonden) het politieke centrum is geweest in de Middeleeuwen. Pas later verschoof de macht naar Sint-Niklaas, een stad die groot is geworden door de textiel (ik zie een vergelijking met Tilburg opdoemen), Sint-Niklaas heeft overigens veel te maken met de Goedheiligman die op 5 december pakjes komt brengen, want de stad is naar deze aartsbisschop uit Myra vernoemd. Waar Sint-Niklaas tegenwoordig de grootste stad is en de politieke macht heeft, is Beveren de rijkste stad. De gemeente heeft namelijk een deel van de linkeroever van de haven van Antwerpen onder zich vallen en dat levert flink wat inkomsten op. Tel daarbij op dat er ook nog een kerncentrale in de gemeente staat die ook veel geld oplevert en het is duidelijk waarom Beveren een relatief rijke stad is. De derde stad die er toe doet in het Waasland is Lokeren. Lokeren is de kleinste van de drie, maar wel de bekendste. Er is in Lokeren namelijk redelijk veel te doen. De Lokerse feesten zijn zelf tot in Nederland bekend en er is veel kunst en cultuur. Een echte Lokernaar schept hier graag over op en dat verklaard meteen waarom ze in de rest van het Waasland weinig ophebben met deze stad.

Buiten textiel, kerncentrales en grote feesten is het Waasland om nog iets heel beroemd en dat is voetbal. Vooral in de jaren-80 was het Waasland een van dé voetbalstreken van België. Deze dagen zullen niet snel terugkomen gezien de status van de huidige Wase clubs, maar men mijmert er nog graag over. Tegenwoordig wordt er vooral gepraat over fusies om toch tot een acceptabele club te komen in het Waasland, maar ik denk dat de emoties van (met name) de Beveren- en Lokeren-supporters dit niet snel zullen toelaten. Sowieso zijn er al flinke praktische bezwaren, zoals waar je het stadion neerzet. Daarnaast is het nog maar de vraag of iedere supporter van de 5 clubs die nu bij de fusieplannen worden betrokken ook echt komt kijken. Meestal zijn er flink wat afhakers en wordt er een alternatieve club opgericht door deze fans. Ik moet het dus nog maar allemaal zien of het gebeurt, maar gezien de fusielust in België zou ik er ook niet helemaal van staan te kijken als het gebeurt.

Maar om nog even terug te komen op de succesjaren-80. Destijds was er een seizoen waarin maar liefst 3 Wase clubs uitkwamen in 1e klasse, te weten SK Beveren, Sporting Lokeren en Sint-Niklaas SK. Als eerste een  beschrijving van de kleinste club van de 3: Sint-Niklaas SK. Opgericht in 1920 onder de naam Football Club Beerschot (een naam die snel verdween nadat het Antwerpse Beerschot een proces had aangespannen) en in 1922 veranderd in Sint-Niklaassche Sportkring ging de club van start. De club klom snel omhoog wat in de jaren-40 resulteerde in enkele jaartjes voetbal in de hoogste liga. De club kon dat echter niet volhouden en werd een vaste tweedeklasser, die soms voor een jaartje afzakte naar de 3e klasse, maar altijd weer snel terugkwam. Zo kabbelde de club wat voort en er gebeurde zelden iets geks in Sint-Niklaas: geen schulden, geen rare fratsen van spelers en zo nu en dan een bekerstuntje. Daarmee was men tevreden in Sint-Niklaas. Dat ging echter veranderen toen de andere Wase clubs, zoals Beveren en Lokeren, ineens enorme successen begonnen te halen. Europees voetbal, landstitels, international; het kwam allemaal naar het Waasland. Echter niet in de hoofdstad Sint-Niklaas. In 1981 werd zelfs het dieptepunt bereikt. Terwijl Lokeren 2e en Beveren 4e werden in 2e Klasse, eindigde Sint-Niklaas als 18e… in 2e Klasse. Dat frustreerde heel erg bij de toenmalige bestuursleden en er werd flink geïnvesteerd. De club promoveerde meteen weer terug en werd in de 2e Klasse ook meteen tweede. De eindronde was enorm spannend en Sint-Niklaas leek zich op te kunnen voor een back-to-back promotie. Helaas voor de club liep het net iets anders en werden ze tweede achter Beringen. Het was extra zuur omdat Sint-Niklaas evenveel punten had gehaald als Beringen (nummer 3 Harelbeke had er overigens ook 7 behaald).

Het jaar erop werd er opnieuw flink geïnvesteerd in de ploeg. Die investeringen legden geen windeieren en Sint-Niklaas werd kampioen in 1984. Het was misschien wel het mooiste voetbaljaar in de geschiedenis van het Waasland, want SK Beveren pakte de titel in 1e Klasse. Het jaar erop zouden er dus maar liefst 3 Wase clubs in 1e uitkomen en het Waasland werd uitgeroepen tot hét voetbalbolwerk van België. Echter, wat omhoog komt ook weer omlaag en Sint-Niklaas degradeerde meteen weer terug. Zeer tot ongenoegen van de bestuurders en opnieuw werd er extra geïnvesteerd in de ploeg, terwijl achteraf bleek dat er al flink wat schulden waren. Het plan was echter om meteen weer terug te promoveren en dan de schulden weg te werken. Dat lukte niet, want Berchem Sport pakte de titel. Een eindronde met schitterende namen als Racing Jet, Eendracht Aalst en Winterslag moest dan voor de promotie zorgen. De druk op de spelersgroep was enorm en uiteindelijk lukte het niet om dat 1e Klasse-ticket te bemachtigen. Daarmee was het ook meteen over wat voetbal betreft in Sint-Niklaas. Het jaar erop degradeerde de club en moest voor straf zelfs in de 4e Klasse uitkomen. Uiteindelijk fuseerde de club (met een andere club uit Sint-Niklaas; Sint-Niklaas Excelsior) en haalden enkele kampioenschappen en zelfs de eindronde in 2e Klasse. Het was echter Boom wat won en Sint-Niklaas zakte uiteindelijk weer weg. Uiteindelijk werd de club opgeslorpt door Sporting Lokeren, waardoor de naam van die club veranderde in het prachtige Koninklijke Sporting Lokeren Sint-Niklaas Waasland. Tsja, je moet er maar van houden. Uiteindelijk heeft Sint-Niklaas SK dus 80 jaar bestaan, maar is tegenwoordig niet meer dan een herinnering in de gedachten van de fans.

Er is momenteel echter nog wel voetbal in Sint-Niklaas, want nadat het Sint-Niklaas SK werd opgeheven zat de stad Sint-Niklaas met een probleem. Het leuke stadionnetje Puyenbeke was namelijk leeg komen te staan in 2000. Dit werd opgelost door in 2002 een ploeg uit te nodigen om het stadion te komen bespelen. Deze ploeg had namelijk het probleem dat ze zelf een stadion hadden wat te slecht was voor de 3e Klasse waar ze op dat moment in uitkwamen. Beide partijen vonden elkaar snel en de overeenkomsten werden ondertekend. Deze club was Red Star Haasdonk die, nadat ze in Sint-Niklaas gingen spelen, hun naam veranderen in Red Star Waasland. Haasdonk is namelijk een deelgemeente van Beveren en het zou raar zijn om die naam dan te houden (net zoals de MK Dons ook hun naam Wimbledon veranderden toen ze in Milton Keynes gingen spelen). Red Star klinkt als iets moderns en commercieels, maar het heeft daadwerkelijk geschiedenis. Red Star is namelijk in 1936 opgericht in de wijk ’t Ster in Haasdonk. Ziehier de verklaring van de naam Red Star. De club is altijd heel klein gebleven en verbleef in de provinciale klassen van het Belgische voetbal. Soms was dat 1e Provinciale en een paar jaar later 4e Provinciale. Het was dan ook een grote schok dat de club in het jaar 2000 promoveerde naar de 4e Klasse. Zo hoog hadden ze nog nooit gespeeld. Het jaar erop werd het nog gekker toen de club kampioen werd en in de 3e Klasse mocht uitkomen. Dat was ook het moment dat de club moest verhuizen, omdat het stadion totaal niet aan de normen voldeed. De jeugd en de reserves bleven nog wel op de terreinen van het Robert Waterschootstadion spelen, maar de eerste ploeg vertrok naar Sint-Niklaas. Een goede beslissing, want het bleef maar doorgaan met de verrassingen en in 2004 werd de club opnieuw kampioen. Red Star Waasland in 2e Klasse, dat had niemand in de jaren-90 durven dromen. Opnieuw ging de ploeg stunten en kwam het in de Eindronde terecht. Een nieuw sprookje, met Red Star in 1e Klasse, zat er niet in, maar de club was ook afgelopen jaar dicht bij de Eindronde. Dit jaar gaat het wat minder en heeft de club een tijdje tegen degradatie moeten vechten, maar heeft zich uiteindelijk toch veilig gespeeld. Wat volgend jaar brengt durf ik niet te zeggen, want dit is een stuntploeg pur sang.

Een echte Sint-Niklase club is er ook nog in het Waasland. FCN Sint-Niklaas, een 3e Klasser. Het is een piepjonge club die pas in 1993 werd opgericht en vandaar ook het hoge stamnummer 9264 heeft. De club werd niet opgericht in Sint-Niklaas, maar in het dorpje Nieuwkerken-Waas. De club kreeg dan ook de naam FC Nieuwkerken en onder die naam maakte de club veel furore in de lagere afdelingen van België. In het eerste jaar van haar bestaan promoveerde de club meteen. Het jaar erop gebeurde hetzelfde en een jaar later bleek de koek nog niet op, want opnieuw volgde er een promotie. De club was dus in 3 jaar tijd van 4e Provinciale opgeklommen naar 1e Provinciale en bonkte op de deur van de 4e Klasse. Het knappe was dat alle promoties werden behaald door een titel, dus niet zomaar via de eindronde. Eindrondes lagen de club sowieso niet, want diverse malen werd deze gehaald in 1e Provinciale, maar promoveren lukte maar niet. Omdat het via de eindronde niet lukte besloten de club maar om kampioen te worden en dat lukte in 2001. Binnen 8 jaar was de club dus in Nationale terecht gekomen. Ik denk niet dat er veel clubs zijn die dat kunstje ooit hebben nagedaan. Vol spanning werd er uitgekeken naar de 4e Klasse, maar dat bleek toch een ander kaliber te zijn. FC Nieuwkerken bungelde de hele eerste seizoenshelft rond de degradatiestreep en daarop besloot de club wat spelers aan te trekken in de winterstop. Dat sorteerde meteen effect. Niet alleen werd de degradatiestreep vaarwel gezegd, maar het ging zelfs zo fantastisch dat de 3e periode werd binnengehaald en de club mocht deelnemen aan de eindronde. Normaal werd de eindronde vervloekt omdat de club op meer had gehoopt, maar nu werd het als lekker toetje gezien voor de ploeg in vorm. Het lekkere toetje werd zelfs heel smakelijk toen de club de eindronde ook nog eens won. FC Nieuwkerken in 3e, dat had niemand bij de oprichting 9 jaar eerder kunnen dromen.

Het eerste jaar in 3e was het nog aftasten voor de club die uiteindelijk 11e werd en zich dus knap handhaafde. Het seizoen erop leek het sprookje nog mooier te worden toen de club zich plaatste voor de eindronde. Dit keer geen happy end, want KV Kortrijk bleek te sterk. Toch heeft de club zich in de seizoenen erop iedere keer makkelijk gehandhaafd met een 5e en twee 6e plaatsen en zelfs zo nu en dan zicht gehad op een nieuwe deelname aan de eindronde. De club is kerngezond en  heeft een aardig complex staan. Doordat de stad Sint-Niklaas, waarvan Nieuwkerken een deelgemeente is, flink heeft meegeholpen aan het complex besloot de club de naam Sint-Niklaas in zijn clubnaam op te nemen. Vandaar dat het nu FC Nieuwkerken Sint-Niklaas is officieel, afgekort tot FCN Sint-Niklaas. Bij de club voetbalt ook een oude bekende van de volgers van het Nederlandse voetbal, namelijk Chris de Witte, de technisch begaafde ex-speler van Anderlecht, FC Twente en FC Groningen. De club is al regelmatig gevraagd om mee te doen aan de fusieplannen van de diverse Wase clubs, maar omdat het nog steeds erg goed gaat houden ze de boot steeds af.

Het is allemaal heel knap wat deze kleinere clubs hebben gepresteerd, maar het blijft toch allemaal wat in de marge. Er zijn namelijk twee Wase clubs die wel ooit meestreden tussen de elite om de hoogste plaatsen, namelijk Beveren en Lokeren. Als eerste gaan we even kijken naar Lokeren momenteel, en eigen de laatste jaren al, de grootste club van de twee. Lokeren is een club die nogal graag van naam veranderd. Officieel zijn ze opgericht in 1923, maar eigenlijk was er in 1915 al een voorloper van deze club. Die had de naam FC Racing Club Lokeren. De nieuwe club nam de naam Racing Lokeren aan, maar om die te mogen gebruiken moest men eerst de opstaande schulden van de oude club betalen die failliet was gegaan (financiële problemen waren ook destijds aan de orde van de dag in het Wase voetbal). Deze schulden bedroegen maar liefst 61 Belgische Franken, zo'n anderhalve euro. Na deze zware aderlating kon de club van start gaan. De club was meteen vrij succesvol en kwam al binnen een aantal jaar terecht in de 3e Klasse. In 1945 was het in heel Europa feest omdat Racing Lokeren voor het eerst in zijn bestaan promoveerde naar 2e Klasse (of het kon ook komen door het feit dat WO II was afgelopen). De bestuurders besloten meteen, en dat zou een traditie worden, om de clubnaam te wijzigen. Racing Lokeren werd Racing Athletiek en Football Club Lokeren. Als straf voor deze lelijke naamswijziging degradeerde de club binnen een aantal jaren terug naar Provinciale. Daar werd de naam maar weer eens veranderd. Ditmaal in het best aardige Koninklijke Racing Club Lokeren. 

De club kabbelde wat voort tussen 3e Klasse, 4e Klasse en 1e Provinciale. Totdat men besloot om een beetje te gaan foefelen en Deinze om te kopen. Als straf werd de club teruggezet naar 2e Provinciale en het zag er somber uit voor de Waaslanders. Toch krabbelde de club weer wat terug naar 4e Klasse, maar dat stagneerde de opmars. In 1970 werd dan ook besloten tot een fusie (nog een passie van Lokeren) met plaatsgenoot Standaard Lokeren. Er werd besloten om, voor de verandering, een nieuwe naam aan te nemen en de clubkleuren te mengen. De nieuwe club kreeg de naam Koninklijke Sporting Club Lokeren en ging spelen in het wit-geel-zwart (de kleuren ook van Nac, de matenclub van Lokeren). De fusie was een groot succes, want meteen werd de titel gehaald in 4e. Het jaar erop was het weer feest en werd de titel behaald in 3e. Voor het eerst sinds 1947 speelde er weer een Lokerse club in 2e Klasse. Het bleef echter feest in Lokeren, want na 2 seizoenen promoveerde (dankzij de uitbreiding van de 1e Klasse) naar het hoogste niveau. Trainer in die jaren was de legendarische ex-voetballer Jef Jurion. Na de promotie nam hij echter afscheid en mocht Ladislav Novak het doen. Onder hem groeide Lokeren uit tot een echt goede subtopper in de 1e Klasse. Met hem haalde Lokeren 3x op rij de 4e plaats en mocht de club regelmatig aantreden in Europa.

Daknam was een lastig te nemen horde voor veel club en onder andere Barcelona verloor er. Doordat Lokeren in uitwedstrijd veel te blasé speelde, kwamen ze nooit echt heel ver in Europa. Uitzondering is de kwartfinale van de UEFA Cup in 1981. Dat was sowieso een topjaar, want Lokeren werd tweede in de competitie en haalde de bekerfinale. De grote vedette van de ploeg in die tijd was de legendarische Preben Elkjær Larsen, de Deen die in 1985 Hellas Verona zowat eigenhandig kampioen maakte en lid was van het Danish Dynamite die Europa veroverden met grandioos voetbal. Het jaar erop wilde Lokeren een serieuze gooi doen naar de prijzen. Ze behielden alle toppers, hoewel er veel club Larsen graag wilden inlijven, en trokken Robert Waseige aan als trainer. In Europa moesten Aris Saloniki en Nantes eraan geloven, maar Kaiserslautern was uiteindelijk te sterk. De tweede troef, de beker, ging ook aan de Lokerse neuzen voorbij. Extra pijnlijk was dat ze in de halve finale werden uitgeschakeld door rivaal Beveren, die ook nog eens de beker gingen winnen dat seizoen. In de competitie bleef de ploeg lang aanhaken, maar uiteindelijk werd Standard kampioen, met 4 punten voorsprong op Lokeren wat uiteindelijk 4e werd (een zeer spannende competitie dat jaar). Daarna ging het Lokerse kaarsje langzaam uit. Larsen en een hele rits andere spelers vertrokken. Er kwamen matige spelers voor in de plaats.

De club zakte af naar de middenmoot en werd in begin jaren-90 zelfs een degradatiekandidaat. In 1993 gebeurde dan wat er al een tijdje zat aan te komen; Lokeren zakte uit de 1e Klasse. Financieel ging het ook allemaal niet zo goed en het duurde 3 jaar voordat de club weer terugkwam in 1e. Langzaam werd de club weer een middenmotor en men besloot dat het weer tijd was voor een fusie en een naamsverandering. In 2000 werd Sint-Niklaas opgeslorpt en de club nam de naam Koninklijke Sporting Lokeren Sint-Niklaas Waasland aan, omdat het zo lekker bekte. Onder de nieuwe naam haalde de club nog een groot succes en dat was de 3e plek in 2003 met Paul Put (de spil in de gokaffaire) als trainer. Dit feit werd gevierd met een nieuwe naamsverandering. De club ging onder de naam Sporting Lokeren Oost-Vlaanderen Europa in. Het was echter niet meer de topclub van weleer en in de 1e ronde was Manchester City te sterk. Nadien is het steeds meer bergafwaarts gegaan met de club en ze hebben dit seizoen vooral tegen degradatie gevochten, ondanks de aanwezigheid van Slavoljub Muslin als trainer. De huidige voorzitter Roger Lambrecht is een groot voorstander van een fusie met de andere Wase club, om weer topvoetbal naar het Waasland te halen. Het is al vaak weggehoond, maar dit seizoen kan het er wel eens van gaan komen aangezien zowel Beveren als Lokeren het erg slecht doen in de competitie.

Wat Lokeren allemaal heeft gepresteerd is natuurlijk geweldig voor een club uit zo'n klein stadje. Dé club van het Waasland is het echter niet, die speelt namelijk wat noordelijker: KSK Beveren. Waar Lokeren in zijn beste jaren een subtopper genoemd mag worden is Beveren in zijn topjaren echt een topclub geweest, met veel titels en internationals in de gelederen. Erg knap als je bedenkt dat de hele gemeente Beveren slechts 45.000 inwoners heeft. Het is dan ook niet verwonderlijk dat de club vanaf zijn oprichting in 1926 tot aan midden jaren-60 een marginaal bestaan leidde. De club speelde met name in Provinciale, met zo nu en dan een uitstapje naar 4e en in het meest extreme geval zelfs naar 3e. In die jaren heette de club Sportkring Beveren-Waes. Onder trainer Guy Thijs, die later furore zou maken met FC Antwerp en de Rode Duivels, klom de club op tot 1e Klasse.  In de 1e Klasse werd ook Europees voetbal gehaald in 1970. Nadat in de eerste ronde First Vienna uit de koker kwam gerold was er weinig hoop op een vervolg, maar Beveren slaagde erin om de Oostenrijkers uit te schakelen. De volgende tegenstander was Valencia, eigenlijk ook een onmogelijke opgave, maar opnieuw lukte het Beveren om te stunten. Op het Freethiel werd het 1-0 en na een 1-1 in Mestalla wachtte Arsenal in de volgende ronde. Die club was ook het Waterloo van Beveren, hoewel het in Beveren nog knap 0-0 bleef. Daarna zakte de club wat weg in de anonimiteit en er volgde zelfs een jaartje 2e Klasse.

Daarna deed de club een gouden greep om Urbain Braems aan te trekken. Hij zou in totaal 6 jaar trainers zijn in twee periodes (van 1975-1978 en 1981-1984). Hij professionaliseerde de club en bracht lokale jongens in de ploeg. Onder Braems pakte de club zijn eerste prijs ooit; in 1978 werd de Beker van België gewonnen door in de finale Sporting Charleroi met 2-0 te verslaan. Braems stapte daarna vreemd genoeg op, terwijl er nog voldoende te oogsten viel met deze ploeg. Het jaar erop bewees de nieuwe trainer Robert Goethals, nee niet Raymond, dat. Waar Braems de club tot de 5e plek had geleid in 1978, slaagde Goethals erin om SK Beveren kampioen te maken. Het kleine Beveren eindigde voor grootmachten als Anderlecht (2e), Standard (3e) en, wat helemaal zoet smaakte, Lokeren wat 4e werd. Het geheim lag in de defensie, want waar Anderlecht 12 doelpunten meer scoorde dan Beveren, kregen de Waaslanders er amper eentje tegen met Jean-Marie Pfaff op doel (die het jaar ervoor nog de Gouden Schoen had gewonnen). De club had verder het geluk dat het kon beschikken over Jean Janssens (die dat jaar de Gouden Schoen zou winnen) en Erwin Albert (die topscoorder van de 1e Klasse zou worden). Een ploeg vol karakterjongens uit een klein provinciestadje had het grote Anderlecht achter zich gelaten. Anderlecht, wat al drie jaar op rij een Europacup finale had gespeeld (waarvan er twee gewonnen waren). Een geweldige prestatie. Het was sowieso een geweldig jaar voor Beveren, want de Belgische Supercup was ook al gewonnen en Europees gezien hadden ze stunt naar stunt uitgehaald. In de kwartfinale van de Europa Cup II hadden ze Internazionale uitgeschakeld door in Milaan met 1-0 te winnen en ze thuis netjes op 0-0 te houden. In de halve finale was Barcelona net iets te sterk, maar Beveren had zijn naam gevestigd in Europa.

Het jaar erop ging het eventjes een stuk minder met een 11e plaats in de competitie en een uitschakeling in de 1e ronde van de Europa Cup 1. Beveren werd gezien als een eendagsvlieg, maar ze bewezen het tegendeel, want de bekerfinale werd nog gehaald. De seizoenen erop werd Beveren een echte subtopper, ondanks het verlies van grote man Pfaff die naar Bayern München trok en daar een legendarisch interview gaf in het Duits. In 1983 pakte de club zijn vierde prijs door in de bekerfinale Club Brugge met 3-1 te verslaan. Nog mooier, voor de supporters, was dat Lokeren in de halve finale was uitgeschakeld en dat zij dus nog steeds zonder prijs zaten. De Belgische Supercup werd opnieuw gepakt en in 1984 werd Beveren, heel onverwachts, weer landskampioen. Opnieuw had de traditionele top-3 het nakijken en opnieuw bleek een waterdichte defensie de sleutel tot het succes, want Anderlecht maakte 21 doelpunten meer.

Het was wel de laatste prijs die Beveren zou pakken, hoewel ze een jaar erop er nog erg dicht bij waren in de bekerfinale. Cercle Brugge was na strafschoppen echter te sterk. Extra zuur voor Beveren was dat de 1-1 van Cercle pas in blessuretijd viel en tot stand kwam door een penalty. De mooiste wedstrijden in de beker  voor Beveren waren de krakers tegen Sint-Niklaas. Sint-Niklaas speelde dat jaar voor het eerst in 1e Klasse en had een uitstekende uitgangspositie na een 2-0 thuisoverwinning. Op het Freethiel spookte het enorm, zo eind februari en Sint-Niklaas werd met 5-1 teruggestuurd naar de hoofdstad van het Waasland. In de competitie gebeurde er niet veel bijzonders meer, want na de landstitel werd de club 3x 5e. De geldkraan ging ook steeds meer dicht en de publieke belangstelling nam af. 

De club zakte zelfs af naar 2e en was in de jaren-90 niet meer dan een schim van de club die zo succesvol was een tiental jaar geleden. Allerlei dubieuze figuren kwamen binnen en hadden nog dubieuzere plannen met de club. Uiteindelijk leek het er zelfs op dat de stekker uit de club getrokken moest worden, totdat de gladde Fransman Jean-Marc Guillou in 2002 langskwam. Hij had volop wilde plannen met de club en een samenwerkingsverband met Arsenal zou zorgen voor voldoende goede spelers.  Achteraf bleek Giullou gewoon een veredelde mensenhandelaar te zijn die zijn Ivorianen via Beveren wilde verkopen aan andere clubs en daar is hij nog redelijk in geslaagd ook. Het voordeel van de Ivorianen voor Beveren was dat er, vooral in het begin, erg goede spelers tussen zaten. Als ze hun dag hadden konden ze het zelfs de topclubs moeilijk maken. Nadeel was dat er ook van iedereen kon worden verloren, als die dag er niet was. Dankzij de Ivorianen behaalde Beveren in 2004 zelfs nog de bekerfinale, waarin Club Brugge met 4-2 te sterk was. De club mocht, doordat Brugge in de CL zou uitkomen, wel Europa in. De voorronde tegen Vaduz werd daarin overleefd en verrassend genoeg vloog Levski Sofia er ook uit. daarna was het over met de Ivorianen en inde groepsfase, met o.a. Heerenveen, werden dikke nederlagen geleden. Uiteindelijk was het resultaat 0 punten uit 4 wedstrijden en 2-15 als doelsaldo. Dit is misschien wel het laatste Europese avontuur geweest van de Beverse voetballers. Guillou werd begin 2006 aan de kant gezet en met hem vertrokken er ook een aantal Ivorianen. Vorig seizoen bleef de club er nog in, maar of ze dit seizoen in 1e blijven is sterk de vraag. De topclub van weleer is het in ieder geval allang niet meer.

De twee grote Wase clubs zijn dus een beetje op hun retour wat voor, vooral Lokeren, aanleiding is om te gaan spreken over een fusie. Het laatste plan was om de vier grootste Wase clubs + Hamme te laten fuseren in een grote Wase club. Hamme was de eerste die afzegde en ook de andere twee kleintjes hebben er weinig behoefte aan. Het heeft voor hen ook geen enkele meerwaarde. Ze doen het nu al jaren goed, zijn gezond en de fusieclub zou dan om en om in Beveren en Lokeren gaan spelen. Het nut voor Red Stad Waasland en FCN Sint-Niklaas ontgaat me dan ook volkomen. Beveren en Lokeren lijken er echter wel oren na te hebben. Beide clubs draaien onderin mee en financieel is vooral Beveren erg zwak. Lambrecht lijkt me de voorzittershamer van die nieuwe fusieclub te ambiëren, dus die heeft er helemaal oren naar. Waarschijnlijk weten we voor het eind van het seizoen meer. Het kan dus goed zijn dat SJ en ik de laatste Wase derby ooit hebben gezien. Dat maakt het toch wel bijzonder.   

Terugkomend op die Wase derby zelf, waar het uiteindelijk allemaal om te doen was. Zowel Beveren als Lokeren stonden er in de competitie dramatisch voor. Lierse leek op dat moment al lang en breed gedegradeerd, terwijl Beveren en Lokeren samen om de 16e plaats aan het strijden waren. Lokeren had al afscheid genomen van zijn trainer Ariël Jacobs, terwijl Walter Meeuws niet veel later zou volgen. Voetballend hadden we dus weinig verwachtingen van deze wedstrijd, sfeertechnisch konden we echter wel wat verwachten. Overal stonden al zakken klaar met onbekende inhoud en er zou Bengaals vuur worden afgestoken. Een tegenvaller was dat Lokeren weinig mensen had meegenomen, want ze waren de combi aan het boycotten. Onze tribune stroomde ondertussen wel flink vol en een volksmenner op het veld was de boel al flink aan het opwarmen. Vlak voordat de spelers opkwamen werd “A Land of Hope and Glory” gedraaid, waarop de Beveren-fans een eigen tekst hadden gemaakt met als begin “Wij zijn de ploeg van het Waasland”. Daarna gebeurde er van alles; Bengaals vuur werd afgestoken, snippers in de lucht gegooid en blauw-gele rookbommen zorgden ervoor dat er geen zicht meer was. De sfeer zat er meteen in en de Spionkop liet zich goed horen, met vooral anti-Lokeren en anti-fusie liederen. Een gezellige meezinger was “En op Daknam, daar is een brand, er is een boeing op geland”. Het “Iedereen fuseert, behalve wij” klonk toen nog aannemelijk, maar is nu vrij pijnlijk.

 

Op het veld gebeurde ook van alles. Al in de 5e minuut kreeg Lokeren een enorme kans en trok Lardenoit aan de noodrem. Rood en een penalty waren het gevolg. De oude IJslander Runar Kristinsson zette hem uitstekend om in een doelpunt en de wedstrijd leek eigenlijk al gespeeld. Het Ivoriaanse gezelschap van Beveren staat namelijk niet echt bekend om zijn geweldige veerkracht. Op de tribunes gelooft men er nog in en de ploeg wordt vurig aangemoedigd. Voor ons staat een man die denkt dat de scheidsrechter een uitfluiter is of is omgekocht door Roger Lambrecht (en dat terwijl de penalty en rode kaart zeer terecht zijn). SuperJohn geeft de man gelijk en die kijkt raar op als hij hoort dat wij geen Waaslanders zijn. Pas na lang observeren is hij erachter waar wij vandaan kwamen en vraagt aan mij hoe het FC Twente is. Door SJ word ik meteen omgedoopt in Theo Tukker. Op het veld is de wedstrijd steeds spannender aan het worden en Beveren komt zeer terecht op 1-1. Uiteraard is het doelpunt van Ivoriaanse makelij. Met deze stand gaan beide ploegen ook rusten.

Na de rust blijft Beveren (met 10 man!) de sterkste en het is dan ook niet meer dan terecht dat ze in de 52e minuut op 2-1 komen. Het stadion ontploft en de Lokerse-fans worden flink belachelijk gemaakt. Ondanks de voorsprong en het feit dat ze een man minder hebben, blijft Beveren aanvallen. Vooral de Ivoriaan Gervinho valt ons in positieve zin op met leuke acties en het stichten van veel gevaar. Hij zou dan wel geen doelpunt maken vandaag, maar is voor ons de man van de wedstrijd. Pas diep in de 2e helft besluit Lokeren om maar eens aan te vallen en het heeft nog effect ook. Joao Carlos, de centrale verdediger die al jaren in de belangstelling staat van Belgische topclubs, legt de 2-2 erin en Beveren lijkt geknakt. Voor het eerst horen we de Lokeren-fans vandaag, terwijl om ons heen het geloof weg is. De ploeg geeft het echter niet op en zet nog aan voor een slotoffensief. Dat slaat meteen over op het publiek en het lijkt wel een Argentijse hel waar wij tussen staan. Lokeren staat met een man meer met de rug tegen de muur. Via een schitterende combinatie komt Dissa ineens in scoringspositie. Droog haalt hij uit en het is 3-2 voor Beveren. Het stadion ontploft en verschillende Lokeren-fans verlaten het stadion. Hartstochtelijker dan ooit worden de Beverse helden aangemoedigd. En na het laatste fluitsignaal is het een groot feest. Veel mensen blijven hangen en na een paar minuten komt keeper Copa de fans bedanken. Publiek en ploeg zijn één, iets wat lang niet meer is geweest en wat de rest van het seizoen niet meer zal gebeuren, maar deze avond houden beide weer even van elkaar. Met een fijn gevoel verlaten we het stadion. Dit was de wedstrijd met de beste sfeer die we tot nu toe hadden meegemaakt in België. De derby van het Waasland is een aanrader, maar misschien was dit wel de laatste ooit…

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



De foto's

KSK Beveren in de Jupiler Luga, voor hoe lang nog?

Buiten slechte spellers zijn de Beveren-fans niet echt fan van Lokeren, de beoogde fusiepartner.

Hét kroonjuweel van Freethiel, de oude hoofdtribune. Hij doet erg Brits aan.

Ook het uitvak aan de overkant ademde nostalgie uit. Ooit was dit een indrukwekkende terrace.

Persoonlijk vond ik deze tribune helemaal niet met die lelijke skyboxen.

Onze tribune, de Spionkop, was ook erg leuk.

Helaas was een deel nu ook zittribune geworden, waardoor het indrukwekkende wat minder werd.

De floodlights zagen er nogal gaar uit.

Langzaamaan bouwde de spanning zich op tijdens de warming-up van de spelers.

Op de banderies stond dat Beveren de "Ploeg van het Waasland" was.

Volop vuurwerk en andere tifo-acties waren er te zien voorafgaand aan de wedstrijd.

Deze mascotte was helemaal geschokkeerd door het vuurwerk.

We werden in de rust ook nog eens getrakteerd op een optreden van cheerleaders.

De hoofdtribune in het donker. Helaas niet helemaal uitverkocht. Dat is wel eens anders geweest.

De skyboxentribune in het donker met daarnaast, in de truck, de meest luxe skybox.

Lokeren krijgt een penalty die voor de 0-1 zou zorgen tegen 10 man. Echter wie het laatst lacht...


 

 

© 2005 All Rights Reserved.