Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Berchem

Het verslag

 

Geen Papa = geen goals in Berchem

Een slome zondagmiddag in december met niets op de tv. Dan heb je twee keuze’s; of je gaat naar de meubelboulevard oftewel je gaat naar voetbal kijken in de Belgische 4e klasse. Na even te hebben nagedacht leek het tweede me de beste optie. Even rondbellen leverde twee andere enthousiastelingen op. De reis ging naar Berchem Sport, de voormalige grootheid die tegenwoordig in de spelonken van 4e klasse rondhangt.

 

Een bezoek aan het Ludo Coeckstadion stond al heel lang in de planning. Vooral de adelaars spraken erg aan en de terraces zijn er ook erg indrukwekkend. Het stadion ademt ook echt een vooroorlogse sfeer uit. Dat is het voordeel van België; doordat clubs ver wegzakken doen ze vaak weinig aan hun stadion. Vandaar dat er op diverse plekken in België nog juweeltjes staan, waarvan er in Nederland nog maar een paar over zijn. Een van deze juweeltjes is dus het Ludo Coeckstadion. Op papier hadden we ook een leuke wedstrijd gekozen met de streekderby tegen KFC Schoten. Deze club ken ik vooral wegens een omkoopschandaal van een paar jaar terug en het feit dat John de Bever er had gespeeld. Tegenwoordig hebben ze ook weer een dubieuze voetballer onder contract staan met Cliff Mardulier. Deze keeper was een van de hoofdrolspelers in de zaak Ye. Voorlopig is hij niet geschorst, dus kan iedere club hem vastleggen tot die tijd. Eerste en tweede klassers durfden dat niet, maar een club als Schoten heeft weinig te verliezen in zo’n geval. Zodoende hebben ze nu een goede keeper onder contract staan, die normaal gesproken nooit in 4e klasse zou gaan keepen.

 

Behalve het stadion was er nog een reden om Berchem Sport te bezoeken. In spits speelde namelijk een van de grootste culthelden die Willem II ooit heeft gehad: Ousmane “Papa” Sanou. Deze zwarte parel uit Burkino Faso speelde een aantal jaar voor Willem II en maakte zich in die periode onsterfelijk door de meeste rare goals en missers. Het was bekend dat Papa Sanou niet van de kou hield, maar wie scoorde in Moskou tijdens de CL? Inderdaad, dat was Papa Sanou. Maar hij kon ook de makkelijkste ballen missen. Toch is hij altijd heel populair geweest in Tilburg, mede door zijn stralende lach altijd. Helaas voor hem was Willem II geen springplank en is hij via Sparta, FC Eindhoven en Kozakken Boys en KV Turnhout uiteindelijk beland in het distributiecentrum van Albert Heijn. Papa had namelijk een beetje uit verboden potjes gesnoept. Gelukkig voor hem, en iedere liefhebber van Papa Sanou, pikte Berchem Sport hem op en gaf hem nog een kans. Bij Berchem doet hij het nu erg goed en we hoopten dat hij er tegen Schoten ook een paar zou gaan inleggen.

 

Zoals ik in de eerste alinea schreef is Berchem Sport een voormalige grootheid in België, die tegenwoordig ver is weggezakt. Met dank aan Pieros hier een kort verhaal over de historie van de mooie club uit het Antwerpse. Op 13 augustus 1906 vond in het café Limburgia de oprichting plaats van de sportclub Berchem Sport. Het was toen nog uitsluitend een worstel- en atletiekclub. Twee kleine jaren later werd de voetbaltak opgericht. Later kreeg de club stamnummer 28 toebedeeld. De eerste jaren speelde de club in de regionale competities, maar ongeveer 15 jaar na de oprichting, knalde de club na wat promoties door naar de Eerste klasse.

 

Een nieuwe subtopper was geboren met een achtervolgens 7de, 6de, 5de en 4de plaats in de eindrangschikking. Berchem had in die tijd ook drie internationals met de typisch Belgische namen, namelijk: Pol Dries, Staf van Goethem en Jef ´Tap` Taeymans. In het seizoen 1930/31 vierde de club hun 25-jarig bestaan met een bronzen plek in de stand en een naamsverandering. Nu heette de club Royal Berchem Sport. Er moet wel bijgezegd worden dat het royal op zijn Engels uitgesproken moet worden en niet op zijn Frans. In dit succesjaar had de club zelfs 5 internationals in dienst. Het seizoen erop werd nog een vijfde plek gehaald, maar daarna was het over. Twee jaar later degradeerde de club uit de Eerste klasse en kwamen er magere jaren aan.

Na de Tweede Wereldoorlog volgde de tweede glorieperiode. Zoals gezegd behaalde Berchem Sport drie keer achter elkaar de 2de plaats en werd in het laatste jaar hetzelfde aantal punten behaald als kampioen Anderlecht. Anderlecht werd als kampioen gekroond door het minste aantal verloren wedstrijden. Korte tijd later werd deze regel veranderd in het meeste aantal gewonnen wedstrijden. Dan zou Berchem Sport kampioen geworden zijn. Berchem Sport had wel de topschutter van Eerste klasse in dienst. Bert de Hert scoorde dat seizoen 27 keer. De club wist in de competitie deze prestaties niet meer te herhalen, maar behaalde in het seizoen 1953/54 wel de halve finale van de Beker van België.

De volgende vijfentwintig jaar was het regelmatig stuivertje wisselen voor de club uit Berchem. Dan werd er weer een aantal jaren Eerste klasse gevoetbald en dan weer Tweede Klasse. In 1970/71 wist Berchem Sport wel weer de halve finale van de beker te bereiken. Daring was te sterk, al was er wel een replay nodig om dat te bepalen. Een jaar later kwam Ludo Coeck (drager van de naam van het stadion, waar de club sinds eind jaren 20 voetbalt) bij de selectie van trainer Rik Coppens als 16-jarig broekie. Deze Ludo Coeck werd na een jaar alweer verkocht aan Anderlecht, wat tot logische onvrede leidde bij de supporters. Deze speler speelde de rest van zijn carrière speler van Anderlecht, totdat hij in 1985 overleed bij een auto-ongeval.

In het seizoen dat Ludo Coeck bij Berchem Sport speelde, werd de club kampioen in Tweede klasse. De club bleef de groot voor het servet, maar te klein voor het tafellaken. Dit bleef zo doorgaan tot halverwege de jaren 80. Grappig feitje is dat zowel Dick Advocaat als Dick Jol in het seizoen 1882/83 even voor Berchem Sport gevoetbald hebben. Na de promotie in 1985/86 met een debuut van Eric van Meir volgde het laatste jaar op het hoogste niveau. Dit seizoen werd troosteloos afgesloten op de laatste plaats.

In de jaren daarna is Berchem Sport een gemiddelde Derde klasse club. De boot is helaas gemist met de echte profclubs. De teloorgang kende geen grenzen, want eind jaren 90 degradeerde de club uit Derde klasse en drie jaar later zelfs uit Vierde klasse. Berchem Sport speelde in het seizoen 2000/01 voor het eerst in 1ste Provinciale Antwerpen, een dieptepunt in de geschiedenis. De Armeense juwelier Vasken Cavatti zou voor de omslag zorgen. Hij pompte in dat seizoen meteen veel geld in de club en liet een aantal Armeense internationals opdraven, maar het waren de jeugdspelers die ervoor zorgen dat het verblijf in de provinciale maar één jaar duurde. Een seizoen later werd de Vierde klasse met een kampioenschap verlaten. Het geld van Cavatti had zijn uitwerking. De ambitieuze trainer Marc Brys was aan de macht, veel spelers met Eerste- of Tweede klasse ervaring en een flinke opknapbeurt van het Ludo Coeck stadion. De club was in die tijd niet te stoppen, want het volgende seizoen werd het zelfs kampioen in Derde klasse, na een strijd met KV Oostende. Drie promoties in drie jaar!

Maar niks is minder waar. In maart volgde een grootscheepse politieactie. Carvatti werd verdacht van grootschalige fraude en hij nam de club mee in zijn val. Zwarte spelerscontracten en onbetaalde facturen. Het komt zeker vaker voor in België, maar Berchem Sport kwam er niet mee weg. De club kreeg geen licentie voor de Tweede klasse en bleef dus in Derde klasse. Sponsors en spelers verdwenen naar elders en de club bleef leeg en verlaten achter. Het was dus ook niet verrassend dat Berchem Sport laatste eindigde en degradeerde naar de Vierde klasse. Daar speelt het nu voor het derde jaar op rij. Dit seizoen zou de club klaar zijn voor Derde klasse en waren de verwachtingen hoog. Helaas valt het tot nu toe tegen en zal het erg moeilijk worden om een eindronde-ticket te bemachtigen.

 

Deze wedstrijd was dus erg belangrijk voor Berchem om toch nog aanslutiing te houden met de top en misschien nog een periodetitel te pakken. Vooraf had ik verwacht dat het best een beladen derby zou zijn, maar dat viel erg tegen. Weinig Schoten-fans namen de moeite om naar Berchem af te zakken. Wij waren er echter wel bij en met ons nog veel rare figuren. Het meest bizarre vond ik dat er van die oude mannetjes hun fietsen mee de tribune op namen. Zodoende stonden er redelijk wat fietsen op de terraces, wat een kneuterig gezicht gaf.

 

Het stadion zelf was echt geweldig. Het straalde van de buitenkant al volop nostalgie uit. Vooral de zwarte ingang zorgde daar voor. Het was een soort gladiatorenentree naar het speelveld. Heel mooi. Van binnen was het stadion ook prachtig, met die terracing achter de beide doelen en de overdekte terrace aan de lange zijde. Ook de hoofdtribune mocht er wezen en was, ondanks dat hij redelijk nieuw was, zeker geen storend element. De hoogtepunten blijven echter de adelaars. Die zaten daar lekker op hun gemakje rechts te wezen. De combinatie van die zwarte ingang, de adelaars en een advertentie van Filip Dewinter in het programmaboekje maakten de club wel een beetje dubieus, maar voor de nostalgisten was het genieten. Wat een stadion  was dit. Aan het Dudenpark kon het niet tippen, maar voor de rest zijn er weinig leukere stadions in de Lage Landen te vinden.

 

We besloten om op de overdekte terrace te gaan staan, omdat het nog wel eens zou kunnen gaan regenen. Daar stonden we, tegen de tijd dat de wedstrijd begon, tussen een soort rariteitenkabinet. Dat was wel genieten. Voorafgaand aan de wedstrijd had ik iets te hard geroepen dat ik nog nooit een 0-0 had gezien in België en dat dit nu ook niet zo gebeuren met Papa Sanou in de spits. Helaas bleek die niet mee te doen, dus was het logisch dat het een 0-0 zou worden. Dat tekende zich gaandeweg de wedstrijd ook wel af. Het spel was niet om aan te zien, maar er was volop entertainment door de mensen om ons heen. Regelmatig werd het "Baarechoem, Baarechoem" ingezet en keeper Cliff Mardulier (een van de hoofdrolspelers in de zaak Ye) werd gevraagd of hij zin had in een lekkere loempia. Berchem Sport was over de gehele wedstrijd genomen een stuk beter, maar doelpunten vielen er uiteindelijk niet. Ik kon mijn eerste 0-0 in België gaan bijschrijven, maar ook een heel leuk stadion. Gelukkig ligt het zowat naast de deur, dus ik verwacht wel dat ik nog wel eens in Berchem ga kijken.

 Geschreven door: Sir Stanley Matthews



De foto's

Op 17 december stond hij op het programma: de Antwerpse derby tussen Berchem en Schoten

De kassa's bij Berchem Sport, die bemand werden door oude mannetjes

In de betere tijden waren ook deze ingangen in gebruik. Nu zijn ze al jaren gesloten

Eenmaal binnen valt de prachtige, ietswat spookachtige, ingang meteen op

Als je er onderdoor loopt, kun je zo het veld op

Aan de achterzijde van de overdekte terrace zijn nog oude, vergane, reclameborden zichtbaar

Evenals een hok voor versnaperingen. Nu in ongebruik, doordat er te weinig mensen komen

Aan de overkant is de boel wat moderner, zoals deze achterkant van de hoofdtribune

Prachtige terracing in het Ludo Coeckstadion, met stevige crash barriers

Hét hoogtepunt van het stadion; de adelaars. Hier nog met vleugels

De ingang en de adelaars samen op de foto. Toch heeft het iets dubieus als je er langer naar kijkt

Achter het ander doel ook mooie terracing, maar tegenwoordig gesloten

En de laatste terrace is de overdekte, tegenover de hoofdtribune. Hier stonden wij deze dag

Hier van dichtbij gezien. Helaas hier niet zo'n mooie crash barriers

Sommige mensen gingen met fiets en al de tribune op

De tribunes werden met name bevolkt door oudere mannetjes

De leden van de harde kern behoorden ook niet meer bij de jongsten

Aan de overkant de hoofdtribune, die er nog best leuk uitzag na de opknapbeurt

Uit deze hoofdtribune kwamen ook de spelers. Helaas geen Papa Sanou deze dag

Een actiemoment uit de zeer slechte wedstrijd. Onderin de man met de klassieke vlag

Bij het wegrijden nog een laatste blik op de floodlight van Berchem


 

 

© 2005 All Rights Reserved.