Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Belfast Celtic

Belfast Celtic

The Assassinated Club

 

"When we had nothing, we had Belfast Celtic, and then we had everything."

Bill McKavanagh

 

Belfast Celtic is misschien wel de meest illustere naam uit het Noord-Ierse voetbal. De club heeft vandaag de dag nog steeds veel supporters en dat vrij opmerkelijk, aangezien ze sinds 1949 niet meer bestaan als voetbalclub. Belfast Celtic werd opgericht in 1891 in Falls, Westen-Belfast; het katholieke en armste deel van Belfast. De initiatiefnemers hadden het Schotse Celtic als voorbeeld en de nieuwe club werd opgericht volgens dezelfde principes: geld inzamelen voor de arme mensen en de onderdrukte katholieken in Belfast zelfvertrouwen geven. Het was sowieso een goede tijd voor dit soort initiatieven, want de katholieke bevolking kreeg steeds meer het gevoel dat het genoeg was geweest met de onderdrukking door de Britten en verlangden naar een eigen staat (heel Ierland stond destijds nog onder Brits bestuur). De Keltische cultuur als geheel kreeg eind negentiende eeuw een grote opleving: er werden boeken geschreven in de oorspronkelijke Ierse taal, de Keltische kunst kwam opnieuw in de belangstelling te staan en de geschiedenis van voor de bezetting werd ook met steeds meer interesse bestudeerd. Allemaal zaken die lang verboden waren onder de Britten, maar ondergronds zeer actief werden beoefend, kwamen nu ineens in de openbaarheid.

 

Belfast Celtic paste uitstekend in dat plaatje van Keltische revival en werd dan ook meteen erg populair onder de bevolking, die eindelijk een eigen club hadden in Belfast. Een grote rivaal was er ook meteen in de vorm van het in de kleuren van het nabijgelegen Unionistische Linfield. Die club was een aantal jaren eerder opgericht en werd in 1891 de eerste Noord-Ierse kampioen in de pas opgerichte Ulster League. Linfield was de club van en voor protestanten die niets wilden weten van de katholieken. Het speelde in een wijk waar de Union Jacks fier aan de huizen hingen en het stadion (Windsor Park) en het logo (waar Windsor Castle op afgebeeld was) lieten niets aan de verbeelding over. Het oprichten van Belfast Celtic was ze dan ook een doorn in het oog en het doel van Linfield was om Belfast Celtic ten alle tijden achter zich te houden. Belfast Celtic speelde dan wel in het katholieke deel van Belfast, maar besloot om het voorbeeld van het Glasgowse Celtic over te nemen. In de statuten werd opgenomen dat iedereen, ongeacht geloof of ras, welkom was. Belfast Celtic had dan ook regelmatig protestantse spelers onder contract staan. Tijdens sommige wedstrijden waren er meer protestanten die de kleuren van de club verdedigden dan katholieken.

 

Belfast Celtic pakte in 1900 haar eerste titel en zorgde ervoor dat de bevolking van West-Belfast trots door de stad konden lopen. De titel was vrij onverwachts en zorgden dagenlang voor feest in dit arme gebied. De club was kampioen geworden, ondanks allerlei tegenslag. Corrupte scheidsrechters, veel problemen bij uitwedstrijden en een tegenwerkende bond. In 1912 was Belfast Celtic de eerste Ierse club die een tour door Europa hield - een rondreis door Tsjechoslowakije waarin zes wedstrijden werden gespeeld – waarmee ze zichzelf goed op de kaart hadden gezet. Het jaar erop wilden clubs uit Praag, Wenen en Boedapest graag de Ieren weer ontvangen, want Belfast Celtic had indruk gemaakt tijdens de tour bij zijn gastheren. Gehaat in de eigen competitie, maar populair daarbuiten, dat was het wrange lot van de club.

 

In 1915 pakte Belfast Celtic haar tweede titel. Het waren roerige tijden, want de Eerste Wereldoorlog was begonnen en in Ierland broeide er iets. Tijdens Pasen 1916 kwam het tot een uitbarsting en wilden de Ieren onafhankelijkheid. De Paasopstand in het zuidelijker gelegen Dublin had echter niet de massale steun van de gehele katholieke bevolking en de Ierse onafhankelijkheidstrijders werden na zes dagen verslagen. De meeste katholieken wilden namelijk op een diplomatieke manier onafhankelijk worden van Engeland en ze hadden weinig op met de opstand die dit in de war kon gooien. De Britten maakten toen echter een fout die ze ook tijdens “Bloody Sunday” zouden maken: ze maakten de katholieken erg kwaad door keihard op te treden. De leiders van opstandelingen werden geëxecuteerd en juist dat zorgde ervoor dat de houding bij de overige katholieken helemaal omsloeg. Velen sloten zich aan bij de IRA en men ging een guerrillaoorlog beginnen die uiteindelijk resulteerde in een opdeling van Ierland in 1921 in een zuidelijk deel - waar voornamelijk katholieken woonden - en een noordelijk deel, dat voor het grootste deel uit protestantse immigranten bestond.

 

De fanatieke protestanten/loyalisten konden de gebeurtenissen na de Paasopstand moeilijk verkroppen en vanaf toen kwam het regelmatig tot ongeregeldheden tussen fans van clubs als Linfield en Glentoran en Belfast Celtic. Het feit dat Belfast Celtic in die jaren op het veld de dienst uit maakte – de club werd kampioen in 1919 en 1920 -  zorgde er helemaal voor dat de rivaliteit ongezonde proporties aannam. Zo vielen er tijdens wedstrijden tussen Linfield en Belfast Celtic regelmatig gewonden en zo nu en dan werd er zelfs iemand vermoord rondom deze wedstrijden. Het bestuur van Belfast Celtic zag in dat het voor de fans en de spelers te gevaarlijk werd. Het probleem was namelijk dat de politie protestants/loyalistisch was en zelden optrad als er fans van Belfast Celtic werden aangevallen, terwijl ze omgekeerd er juist als de kippen bijwaren om supporters van Linfield te helpen als die in een penibele situatie kwamen. De club besloot zichzelf dan ook op te heffen in 1920, om de veiligheid voor de spelers en de fans te garanderen.

 

Pas in 1924 keert Belfast Celtic terug in de League, die vanaf toen alleen nog maar uit Noord-Ierse clubs bestond. Het eerste jaar wordt Belfast Celtic meteen derde in de competitie en lieten daarmee zien dat ze nog steeds serieus genomen moesten worden. Het jaar erop was Belfast Celtic helemaal terug van weggeweest en pakt de titel en de beker tot afgrijzen van loyalistisch Noord-Ierland. Het seizoen erop was Belfast Celtic sterker dan ooit en werd ongeslagen de titel gepakt. De onderdrukte katholieken, die na de scheiding een minderheid vormden, hadden eindelijk hun statussymbool weer terug. Belfast Celtic maakte ze trots en daarnaast zorgden ze ervoor dat een deel van hun inkomsten wordt besteed aan de arme mensen in Belfast. De twee jaar daarop is de club opnieuw ongenaakbaar en wordt wederom de titel gewonnen, waarvan het tweede jaar weer ongeslagen.

 

Daarna volgden er drie mindere jaren met een respectievelijk een 4de en tweemaal een 3de plek. In twee van die drie jaren won erfvijand Linfield de titel. Dat mocht niet meer gebeuren en dankzij enkele goede spelers was het Belfast Celtic wat de titel in 1933 weer heroverde op Linfield. Eindelijk weer een titel. De titel werd met een grote overmacht behaald dat men bij Belfast Celtic weer rekende op een reeks aaneengesloten titels. Dit viel wat tegen, want in 1934 werden ze tweede en het jaar erop zelfs derde. Linfield was weer de grootmacht in Noord-Ierland, wat de bond tot tevredenheid stemde. In 1936 lukte het Belfast Celtic weer om de titel te veroveren. Het was sowieso feest voor katholiek Noord-Ierland, want Derry City (ook katholiek) werd tweede. De twee jaren daarop gebeurde dit opnieuw tot frustratie van de loyalisten in Noord-Ierland. 

 

Even een zijsprongetje naar Derry City. Deze club was namelijk ondertussen de Joop Zoetemelk van de Noord-Ierse competitie met al die tweede plaatsen. Pas in 1965, toen Belfast Celtic allang niet meer bestond, slaagde de club erin om de Noord-Ierse titel te halen. Het zou de enige titel van Derry City in Noord-Ierland zijn. Vlak na deze titel zouden de pesterijen richting Derry City beginnen. Eerst werd het stadion zonder een geldige reden onveilig verklaard - officieel omdat de protestantse fans er niet veilig zouden zijn, omgekeerd gold dit blijkbaar niet - en daarna werd de club zo dwarsgezeten dat ze besloten in 1973 de sektarische Noord-Ierse competitie te verlaten en zich later aan te sluiten bij de Ierse competitie. In de Ierse competitie zou Derry City twee keer kampioen worden: in 1989 en 1997. Ook won Derry City in 1989, 1995 en 2002. Derry City is in Nederland ook bekend als tegenstander van Vitesse in de UEFA Cup. Wat mij toen heel erg opviel was het schuine veld van de club. Maar weer terug naar Belfast Celtic.

 

Nadat Belfast Celtic drie keer op rij kampioen was geworden leek het tijd voor verandering, maar die kwam er niet. Belfast Celtic bleef maar kampioenschappen aaneen rijgen en tijdens een tour door Engeland maakten ze korte metten met de tegenstanders. Politiek waren de Britten niet te verslaan, maar op het veld wel. Helaas bestond er destijds nog geen Europa Cup, want Belfast Celtic was een kandidaat geweest voor die beker. De teller van Belfast Celtic stopte pas na vijf landskampioenschappen op rij (van 1936 t/m 1940) door de oorlog en dat is tot de dag van vandaag een record in Noord-Ierland. Door de dominantie van Belfast Celtic werden de Linfieldsupporters steeds gefrustreerder. Wedstrijden tussen Linfield en Belfast Celtic liepen uit op ware veldslagen. Vooral op Windsor Park was het link, want er was weinig bescherming te verwachten van de protestantse politie.

 

Het begon in Noord-Ierland echt een kopie van The Old Firm te worden, want beide clubs begonnen echt de twee clubs van Noord-Ierland te worden met ieder hun eigen achterban. Er kwam ontzettend veel publiek op die wedstrijden af. Nu trekken de clubs in Noord-Ierland met een beetje geluk een paar duizend man voor topwedstrijden, maar in die jaren liep Celtic Park - waar destijds plaats was voor 50.000 man - helemaal vol. Bij Linfield in Windsor Park was het niet anders. Dit stadion was ook tot de nok toe gevuld met 60.000 man als Belfast Celtic langskwam. De Noord-Ierse competitie was in die jaren dan ook een van de topcompetities van Europa, iets dat nu niet meer voor te stellen is. In 1948 pakte Belfast Celtic de eerste officiële titel weer, na er ook een flink aantal tijdens de oorlogsjaren te hebben gewonnen. Ze hadden een extreem sterk team gekneed en leken weer onverslaanbaar te gaan worden. In het seizoen 1948/1949 was Belfast Celtic dan ook de titelfavoriet bij uitstek.

 

Het seizoen verliep dan ook erg goed voor Belfast Celtic en ze streden met Linfield om de eerste plaats, toen ze op Boxing Day 1948 naar Windsor Park moesten om tegen Linfield aan te treden. Windsor Park zat weer bomvol met 60.000 man. Er hing een enorme spanning in de lucht die dag. De spelers van Linfield waren extreem opgefokt om Belfast Celtic te verslaan, want het was al vanaf 1936 geleden dat The Blues een officiële titel hadden gewonnen (in de oorlog wonnen ze - net zoals Belfast Celtic - driemaal het kampioenschap). Een van de sterspelers van Belfast Celtic was Jimmy Jones, een protestantse speler die ooit was weggestuurd bij Linfield en nu als 20-jarige furore maakte bij Belfast Celtic. Hij stond bovenaan de topscoorderslijst en een transfer naar Engeland of Schotland leek een kwestie van tijd. Juist de Protestantse spelers (bij Belfast Celtic stonden er zes in het elftal) moesten ontgelden bij de Linfieldaanhang. Zij werden gezien als verraders door de extreme loyalisten op de tribune en werden continue verbaal aangevallen.

 

Het antwoord van Belfast Celtic was duidelijk; Linfield werd weggetikt en het was wachten op een goal.Toch lukte het Linfield met kunst en vliegwerk om de schade beperkt houden. Het publiek was hier echter niet tevreden mee en er heerste een hatelijke sfeer op Windsor Park. Die werd erger, toen in een hard, maar fair, duel tussen Jones en Bob Bryson (een verdediger van Linfield) die laatste geblesseerd raakte. In de rust hitste de secretaris van Linfield de boel nog eens op, door te zeggen dat deze Bryson zijn been had gebroken door de actie van Jones (klopte niet, want het was een ongelukkige botsing en Bryson had slechts zijn enkel gebroken). Jones steeg meteen op de lijst van onpopulairste persoon in Zuid-Belfast en werd bekogeld en kreeg veel verwensingen naar zijn hoofd. De woede werd alleen maar groter op het moment dat Belfast Celtic op 0-1 kwam. In de laatste minuut scoorde Linfield echter de 1-1 en het publiek werd helemaal uitzinnig. Even later werd er afgefloten en honderden woeste Tokkies van Linfield bestormden het veld. Verschillende spelers werden mishandeld. De hooligans hadden het echter vooral voorzien op Jones. Die werd gepakt, waarna hij in elkaar werd geslagen en op zijn been werd gesprongen. Dat brak hij op vijf plaatsen en even leek het erop dat het been zou moeten worden geamputeerd. Dat bleef hem bespaard en hij zou zelfs een paar jaar later weer gaan voetballen.


Buiten Jones werden er nog verschillende spelers van Belfast Celtic mishandeld, waaronder twee zo zwaar dat ze ook een tijdje niet konden spelen. Die avond besloot het bestuur dat Belfast Celtic nooit op een normale manier wedstrijden tegen Linfield zou kunnen spelen en dat ze er beter mee konden stoppen. De competitie zou nog worden uitgespeeld met de spelers die over waren en daarna zou het over zijn voor Belfast Celtic. Het tuig had zijn zin gekregen. Het seizoen werd uitgespeeld en Belfast Celtic, dat een aantal van zijn beste spelers moest missen, werd tweede achter Linfield. Linfield kon heel trots zijn op deze titel, die de hypocrieten dan ook nog eens gingen vieren. Belfast Celtic trok zich daarna terug en speelde aan het eind van het seizoen nog enkele vriendschappelijke wedstrijden. Belfast Celtic trok naar de V.S. en Canada om daar wedstrijden te spelen. In de V.S. speelden ze onder andere een wedstrijd tegen het Schotse wonderteam. Schotland had net de Home International Championship gewonnen - een competitie waarin de Britse landen tegen elkaar uitkwamen en Schotland had onder andere daarin de Auld Enemy Engeland verslagen - en werd gezien als een van de sterkste landenteams ter wereld.

 

De wedstrijd werd op 29 mei 1949 gespeeld. Twee dagen eerder was de verwijdering van Belfast Celtic uit de Noord-Ierse competitie officieel geworden en deze wedstrijd zorgde bij veel mensen voor een raar gevoel. Het was een vrij emotionele wedstrijd voor de Belfast Celtic spelers. Er kwam veel pers op de wedstrijd af, want iedereen wilde het Schotse wonderteam wel zien. Belfast Celtic werd in de V.S. dan ook gesteund door veel Ierse immigranten. Tijdens de wedstrijd bleek Belfast Celtic tot ieders verbazing goed weerstand te kunnen bieden aan de Schotten en ze slaagden er zelfs in om op voorsprong te komen. De verzamelde pers was verbaasd over het voetbal van Belfast Celtic, want de Schotten kwamen er niet aan te pas. In de tweede helft, dachten veel mensen dat Schotland de zaken recht zou zetten. Belfast Celtic bleef echter de sterkere van de twee en kwam zelfs op een 2-0 voorsprong. Schotland, met enkele topaanvallers, kwam er niet doorheen en de eindstand bleef 2-0. Het zou de enige van de negen wedstrijden zijn die Schotland zou verliezen tijdens deze tour. De andere acht werden in - vaak klinkende - overwinningen omgezet.


Een stukje uit de New York Times over deze wedstrijd:

 

The New York Times, covering the big game was impressed and surprised by Celtic's win. This is how they saw the Belfast defence: 'This trio (McAlinden, McMillan and Aherne) combined to turn in one of the most outstanding defensive performances here in years. Both full-backs gave the Irish tender plenty of support throughout, but it was McAlinden who captured the fancy of the crowd with his breathtaking saves.'

 

Katholiek Noord-Ierland werd euforisch toen het nieuws van de overwinning het thuisfront bereikte. De ploeg werd dan ook heel feestelijk ingehaald en werd gehuldigd met een rijtoer door het westen van de stad. Belfast Celtic zorgde er voor de laatste keer voor dat de mensen trots konden zijn op de voetbalclub. De club verdween en de katholieken keerden zich af van het voetbal. Tot op de dag van vandaag is voetbal niet echt populair bij de katholieken in Noord-Ierland. Die gaan meer naar de GAA sporten. Cliftonville werd door demografische verschuivingen ineens de enige katholieke club van de stad in de jaren zeventig en sinds 2003 doet ook Donegal Celtic mee in de Noord-Ierse competitie. Een echt grote fanbase hebben ze niet, hoewel er de potentie in principe wel is. Donegal Celtic speelt - evenals Belfast Celtic - in het westen van Belfast en juist daar woont het overgrote deel van de katholieken. Dat is ook het nadeel voor Cliftonville, die worden gezien als een Noord-Belfastse club.

 

Belfast Celtic zelf bestaat alleen nog in de gedachten van de mensen. Sinds 1985 is er ook niets meer van het stadion over. Het werd lange tijd gebruikt voor hondenraces, maar dat was niet meer rendabel, zodat het stadion werd verkocht aan een projectontwikkelaar die er een winkelcentrum liet neerzetten. Het enige wat er nog herinnert aan de glorietijden is een plakkaat op het winkelcentrum, waarop staat dat op die plek ooit Belfast Celtic speelde. In november 2003 besloot een groep mensen de stichting “The Belfast Celtic Society” op te richten om toch het historische en cultureel erfgoed van deze club levend te houden. Van een heroprichting zal geen sprake zijn. Het gaat puur om het informeren van de mensen over de historie van deze eens roemrijke club, die met negentien landstitels en acht bekers zestig jaar na zijn verdwijnen nog steeds hoog staat op de eeuwige ranglijst van Noord-Ierland qua prijzen. Het verdwijnen van Belfast Celtic is, achteraf gezien, de doodsteek voor het Noord-Ierse voetbal geweest. De grote rivaliteit was weg en de Noord-Ierse competitie is vandaag de dag een zeer kleine in Europa. Linfield mag dan wel de Europese recordhouder zijn in prijzen, maar op die prestatie zit een heel grote smet door het geval met Belfast Celtic.



Foto's

Celtic Park in zijn hoogtijdagen

Enkele mannen bij een Crash Barrier op Celtic Park

Celtic Park vanaf boven gezien

De laatste teamfoto van Belfast Celtic uit 1949 tijdens de tour door de U.S.A.

Alle foto's afkomstig van www.belfastceltic.net.

En dit is alles wat er over is van het stadion: een plakkaat bij een winkelcentrum


 

 

© 2005 All Rights Reserved.