Yorkshire Derby in de sneeuw
Barnsley. Alleen die naam al roept veel associaties op. Ruig, puur, arbeiders, zijn woorden die door mijn hoofd schieten. De club behoort bij de drie B's, die in mijn ogen het pure Engelse voetbal misschien wel het meest uitbeelden. De andere twee clubs die ik darbij reken zijn Burnley (die ik gelukkig al wel eens heb gezien) en Bradford (die ik hoop te bezoeken als het daar wat voller zit). Bij Barnsley wilde ik ook wachten op een derby tegen een van de Sheffield-clubs. Het liefst tegen Wednesday, aangezien die een erg fanatieke aanhang hebben, maar de Blades leken me ook geen bioscooppubliek. Wednesday bleek onmogelijk om te gaan, maar de wedstrijd tegen de Baldes was mogelijk doordat Willem II v Heracles op 1e Paasdag zou worden gespeeld. De toetjes vooraf bij Southend en Stevenage waren erg leuk geweest, maar dit was hetgeen waar het om ging. Een onvervalste Yorkshire Derby.
De nacht in de Travelodge van Barnsley verliep wat onrustig. Regelmatig ging het alarm af van een auto. Ik hield in gaten of het niet de wagen uit Westerlee was, maar dat was niet het geval. De volgende morgen bleek de auto nog intact en we konden richting downtown Barnsley gaan. Na de rotonde voor ons hotel zes keer rond te rijden vonden we eindelijk de goede afslag en kon de zoektocht beginnen. Barnsley bleek niet zo groot te zijn en we gingen eens naar binnen in het kitscherige winkelcentrum Alhambra. De treurigheid droop er vanaf. We zaten vijf uur voor de wedstrijd, dus we moesten ons nog wel even vermaken hier. Ook de binnenstad zelf bleek niets te zijn. Allemaal standaardwinkels. Enige opvallende was dat de BNP (een extreemrechtse partij) hier een kraampje had en folders aan het uitdelen was. Veel pro-Britse praat in die folders. Ik probeerde er nog een foto van te maken, maar met mijn Arabische uiterlijk was ik een potentiële vijand en ze hielden me continue in de gaten. Helaas lukte het dus niet om de nazi's vast te leggen. Wat opviel was dat ze redelijk wat aanloop hadden. Ik vermoed dat Barnsley, evenals de andere twee B's, een redelijk rechts georiënteerde bevolking heeft.
Na nog wat triestige winkels in te zijn gegaan besloten we wat te gaan eten bij de supermarkt "Morrisons". Dat was de vorige keer al helemaal niets en was nu nog slechter. Chocovla had iets redelijks (rijst met diarree), maar Fokkie en ik hadden een kipburger die zo taai was als bokkenleer en friet die slap en ongebakken was. Pas na een paar kilo zout erop te hebben gestrooid was het binnen te houden. Ik heb vaak slecht gegeten in Engeland, maar dit was echt een schande, zo slecht. Morrisons staat dus nu met stip op 1 op mijn zwarte lijst van No go area's, als het om eten gaat. Walgelijke tent. Ook de broodjes die we daar kochten bleken niet te pruimen. Extreem zoet en kleverig. De vuilniszak vulde zich dan ook rap.
Dom als we waren reden we met de auto richting Oakwell. We hadden, achteraf gezien, beter de auto in het Alhambra kunnen laten staan, want zo ver was het niet lopen naar het stadion. Voordeel was dat we nu op een heuvel stonden geparkeerd en een adembenemend hadden op Oakwell. Ook waren er oude mijnen te zien, een deel van de stad liggend op een heuvel en oude schoorstenen. Dit was geen verkeerd uitzicht. Het zonnetje scheen waterig. Dit was anders dan de weermannetjes hadden voorspeld, want het zou gaan sneeuwen, maar daar was in de verste verte geen spoor van te zien. Op 't gemakje daalden we de heuvel af, op weg naar het stadion. De kaartjes werden opgepikt en er werden wat souverniers ingeslagen. We konden geen rondje maken, omdat de politie grote stukken had afgesloten voor de Barnsley-fans. Er zat niets anders op dan richting ons vak te gaan.
Oakwell bleek ook van binnen leuk om te zien. De stoeltjes hebben een bepaald soort kleur rood, die depressie uitstraalt. In ieder geval heeft het weinig met een vrolijk kleurtje te maken. Het hoogtepunt van de ground is de West Stand. Een oude tribune die je terugvoert naar de tijd dat de mijnwerkersindustrie hier groot was. Jammer is dat een of andere idioot heeft bedacht om een platform voor de tv voor de oude gable te plaatsen. Ik ben anti-doodstraf, maar deze figuur mag van mij wel worden opgehangen, want dit is echt eeuwig zonde. Er zijn plannen om deze tribune te gaan vervangen door een nieuw exemplaar. Dat zou eeuwig zonde zijn, want deze oude tribune geeft het stadion een extra cachet. Ik blijf het ook jammer vinden dat de onoverdekte staantribune achter de goal weg is. Die vond ik altijd erg typerend voor de club, toen deze zijn tropenjaar in de Premier League had.
Deze wedstrijd was voor Barnsley best van groot belang. De club stond dan wel voor het eerst sinds decennia in de halve finale van de FA Cup, maar was in de competitie allesbehalve veilig. De overwinning tegen Liverpool en Chelsea hadden dat misschien wat ondergesneeuwd, maar voor de club was het van enorm belang om in de Championship te blijven. Het verschil tussen deze divisie en League One is namelijk vrij groot; zowel in aandacht als in financiële zin. Ook heeft Barnsley een mooi record in handen; het is de club die het meeste punten heeft behaald op het tweede niveau in Engeland. Mede doordat ze zo vaak op dit niveau hebben gespeeld, maar het is toch iets waar de fans trots op zijn. Buiten de degradatiestrijd is het natuurlijk altijd mooi om van een van de twee grote rivalen te winnen. Het kleine Barnsley voelt zich vaak een soort calimero t.o.v. de grote Sheffield clubs, dus winst kan weer voor een hoop zelfvertrouwen zorgen bij de Tykes en het is natuurlijk altijd leuk om je gloryhuntende collega's op het werk hun nederlaag in de neus te wrijven.
Voor Sheffield United stond er weinig anders op het spel als alleen de eer. De Blades hadden nog wel een waterkansje op de playoffs, maar dan moet er in de laatste wedstrijden van het seizoen alleen nog maar gewonnen worden. Toch hadden ze 6.000 man meegenomen en was het uitvak stijf uitverkocht. De "Greasy Chip Butty song" werd dan ook indrukwekkend gezongen en zorgde voor kippenvel op de armen (kon ook van de kou zijn natuurlijk). Ook de Tykes lieten horen dat ze er waren. Sfeertechnisch zou het wel goed zitten deze middag. Enige minpunt was dat de 20.000 barrière niet werd gebroken. Of het aan het weer lag of aan het feit dat Barnsley een veel belangrijkere wedstrijd in het vooruitzicht had weet ik niet, maar de opkomst viel wat tegen. Vooral aan de overkant, op het onoverdekte gedeelte van de West Stand, was het vrij leeg. Men vreesde de voorspelde sneeuwstorm.
Vermaak was er wel voor de wedstrijd. Toby Tyke, een van de meest provocerende mascottes in het Engelse voetbal, was lekker bezig de Blades uit te dagen. Altijd leuk, zulke figuren. Beter dan die nietszeggende of, nog erger, mascotts die de sponsor beschikbaar heeft gesteld. Zo liep er in Wigan een mannetje in een telefoonpak rond, uiteraard in opdracht van de sponsor. Nee, geef mij dan maar Cyril the Swan, Zampa the Lion en Toby Tyke. Lekker een beetje zuigen bij de uitfans en fanatiek het thuispubliek gek maken. Voor de wedstrijd ontstond er al een flink verhit sfeertje tussen beide supportersgroeperingen, wat alleen maar positief te noemen is. Voor de wedstrijd was er al een flinke verbale strijd aan de gang op de tribunes. Blades waren "cunts" en Tykes waren "wankers". We leerden dus volop nieuwe dingen op deze Stille Zaterdag (de meest onbekende Paasdag van alle).
De spelers kwamen op, terwijl het zonnetje nog scheen. Opvallend was dat het rauwe Barnsley een mooie jongen in zijn team had. Hij zag eruit als een vedette en had ook een echte vedettenaam: Diego Leon. Met zijn diadeempje in leek hij wat verdwaald hier op Oakwell. Opvallendste speler bij de Blades vond ik Gary Speed. Deze oude krijger was al sinds het begin van de Premier League aanwezig in die competitie , maar Bolton vond hem te oud worden en in de winter mocht hij vertrekken. Bij Sheffield United hadden ze de verwachting dat hij de ploeg zou leiden. Want voor de winterstop was het loshangend zand bij de Blades. Bryan Robson bewees opnieuw dat hij niet echt een topmanager is. Vervanger Kevin Blackwell deed het wel iets beter en heeft misschien wel kans om volgend seizoen nog aan te blijven bij de Blades. Dat zou alleen wel afhangen van de resultaten in het slot van de competitie. Om te beginnen vandaag, tegen de lokale rivaal.
De wedstrijd zelf was een echte derby, d.w.z. slecht voetbal en veel lompe acties. Niets wees erop bij de Blades dat die een jaar eerder nog in de Premier League hadden gespeeld. Ze deden gewoon mee in het voetbal wat Barnsley speelde. Diego Leon was de enige die nog speelde met een idee achter zijn spel, maar hij ging ten onder in het fysieke geweld van beide teams. Het spel resulteerde helaas niet in veel kansen, zodat we met 0-0 gingen rusten. Na de rust van hetzelfde laken een pak. Slecht voetbal, maar nu kwamen er meerdere kansen. Voor ons Nederlanders was het natuurlijk leuk dat er een landgenoot werd ingebracht: Marciano van Homoet (vroeger Marciano Bruma) was zijn naam. Niet echt de meest bekende Nederlandse speler, maar wel weer eentje in de lange rij spelers uit Nederland die voor de Tykes heeft gespeeld. Zo uit mijn hoofd kom ik op Arjan de Zeeuw, Robin van der Laan, Carel van der Velden, Laurens ten Heuvel, Dean Gorré en dan vergeet ik er misschien nog wel een of twee.
Van Homoet zal wel hebben gebaald, want de iwtte hel brak los boven Barnsley. Sneeuw, storm en vrieskou teisterden de spelers en ons, de fans. Het gaf wel een heel mooi plaatje. Op de achtergrond zag je de daken langzaam wit worden. Het leek wel een kersttafereel. Het veld was er alleen minder blij mee, want dat werd een enorme modderpoel. Voetballen over de grond werd onmogelijk, waardoor de bal alleen nog maar naar voren geramd werd. Hoofball optima forma. De Groningers genoten, want dit voetbal was de maatstaf in die provincie. De laffe Diego Leon veinsde een blessure en werd gewisseld. Hier was de creativiteit bij Barnsley ineens gedaald tot onder het nulpunt. De Blades kregen ondertussen een reuzekans en een kwartier voor tijd stond het 0-1 door Murray. Een kleine pitch invasion vond plaats, maar de gele nazi's a.k.a. de stewards traden agressief op, zodat dit ook snel in de kiem werd gesmoord. Het walgelijkste waren voor de verandering dit keer niet de stewards, maar de proleten in de skybox achter ons. Daar zaten namelijk Blades die het nodig vond om laf vanachter het glas de ruige man uit te hangen. Toen ze werden bedreigd vanuit ons vak waren ze ineens niet meer zo stoer en maakte ze een afkeurend gebaar met hun Christenunie vingertje. Walgelijk. Waarschijnlijk waren het tweedehands autohandelaren die dachten dat ze door die skybox ineens chique zijn.
De rest van de wedstrijd waren wij ineens fanatieke Tykes. Deze proleten moesten namelijk nog het deksel op de neus krijgen. Maar zoals vaak overwint het kwaad, zoi ook deze dag. De Blades wonnen en in het uitvak werd een feestje gebouwd. De laffe skyboxhonden daagden nog wat uit, maar zijn het noemen eigenlijk niet waard. De Barnsley-fans in ons vak hadden er een mooi antwoord op: "Tevez, Tevez". Ineens werd het een stuk rustiger bij dat gajes. Na de wedstrijd liepen we nog even richting de West stand. Ik hoopte er nog binnen te komen, zodat ik nog een foto van onze tribune kon maken en de West Stand van dichtbij te zien. We waren laat, maar het lukte. De West Stand was echt genieten: houten stoeltjes en een erg nostalgische uitstraling. Onze tribune bleek ook een stuk mooier dan ik had verwacht. Het was echt een gigantisch bouwwerk. Een steward had niet door dat wij nog in het stadion waren en sloot de poort alvast. Pas toen hij ons zag deed hij hem weer open. We hoefden dus niet twee weken lang in Oakwell te blijven.
Weer terug op de heuvel bleek onze auto flink ingesneeuwd. Er werd een laatste blik op Oakwell geworpen en toen konden we gaan aansluiten in de file. Door de sneeuw schoot het niet echt op en we besloten om nergens langs de weg te gaan eten. Dat is in Engeland sowieso geen aanrader, omdat je dan uitkomt bij ketens van de foute Clown of de racistische Kolonel. Nog beroerder zijn de Fish & Chips tenten, waar het personeel nog gedemotiveerder is dan in Nederlandse kledingzaken. De gore Morrison- broodjes waren ons diner, maar werden snel weggegooid. Alleen Fokkie genoot van zijn vier broodjes kattenvlees in bladerdeeg. Waarschijnlijk is Westerlee gastronomisch geen paradijs. Waar we in Engeland al veel sneeuw hadden, ging het in België helemaal los. Er werd niet gestrooid daar en de wegmarkering was niet zichtbaar meer. Het rijden was ook verworden tot glijden, maar gelukkig kwamen we heelhuids aan in Tilburg (de Gekste!). Na afscheid te hebben genomen vertrokken de stugge Groningers liep ik naar huis. Het was weer een heel geslaagd tripje geweest en Yorkshire blijft mijn favoriete gebied in Engeland.
Geschreven door: Sir Stanley Matthews
Site Navigation 
