Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Barnet verslag

Het verslag

             

 

De Gloryhuntende Kat op Underhill

Deel 1: Het smakelijk voorgerecht

 

Een van de naarste dingen in het leven is een wekker en dan met name als die extreem vroeg afgaat. Dat was op 9 oktober ook het geval, maar dit keer vond ik het niet zo erg. Ik wist namelijk dat ik 7 uur later op Underhill zou zitten en dan is het best lekker opstaan. Na wat broodjes te hebben klaargemaakt en het vrouwtje gedag te hebben gezegd (die blij was dat ik eindelijk weg ging en zodoende verder kon slapen) ging ik op weg na het mooiste stadion van Nederland, waar ik met DutchGooner had afgesproken. We zouden elkaar daar om kwart over 6 ontmoeten, maar we hadden beiden gerekend op een vertraging, aangezien we beiden uit Brabant komen en men daar structureel een kwartier te laat komt. Dat kwartiertje bleek echt een groot voordeel te zijn van die nare Westerlingen, want we waren respectievelijk 1 en 2 minuten te vroeg. DG had pompende house op staan, zodoende was ik meteen helemaal wakker. We zouden eerst naar Hoofddorp gaan, waar we de auto zouden achterlaten. Een maat van DG zou ons dan naar Schiphol brengen, zodoende hoefden we geen dure parkeerplaats te betalen. Pratend over enkele onderwerpen als Arsenal, Willem II, Den Bosch en ManUre waren we zo in de buurt van Hoofddorp. Ook het feit dat DG goed doorreed was hier debet aan. DG had een route uit geprint die ons zo bij het adres zou brengen. Op die routeplanner stond duidelijk “Haarlem-Zuid”. Als volleerd navigator gaf ik dat aan. DG besloot echter op zijn intuïtie af te gaan. We kwamen in Hoofddorp aan, maar het huis van die man was onvindbaar. DG ging daarop de wet overtreden en besloot te gaan bellen en rijden tegelijk. Schande!!! Voordeel van dit criminele feit was dat we zo bij die man aankwamen. Hij reed ons naar Schiphol en zou ons ’s avonds oppikken op station Hoofddorp. Terwijl ik uitstapte kreeg ik een SMS’je van TeeZee met de tekst “Balie 19”. Dat was handig, want nu hoefden we niet op die nare borden te gaan kijken.

 

Bij Balie 19 troffen we TeeZee. Het inchecken verliep vlotjes en nu was het zoeken naar SuperJohn. We waren aan het filosoferen hoe SJ eruit zou zien. SJ is namelijk de enige die we niet kenden. Ik dacht dat hij zwart haar en een snor had (type wijkagent). TeeZee dacht (totaal onrealistisch natuurlijk), dat hij een trui aanhad met een grote J. Bij de wachtruimte zagen we niemand die aan die kenmerken voldeed. Dat was een tegenvaller. We zagen wel iemand die eruit zag als een Engelsman. Dat bleek uiteindelijk SJ te zijn. We stelden ons voor onder onze eigen namen (en dus niet onder onze nicks, zoals bij een bepaalde meet is gebeurd). Daarna konden we het vliegtuig ingaan. Het had verrassend genoeg geen vertraging (wat weleens wil voorkomen bij EasyJet). TeeZee ging heel erg dringen bij het ingaan van het vliegtuig. Dat leek heel raar, maar hij wilde per se bij het raam zitten. TZ had allemaal spannende verhalen verteld voordat we opstegen. Hij had al een keer met EasyJet gevlogen en dat vliegtuig was verticaal opgestegen, net als dat Russische legervliegtuig, en dacht toen dat zijn laatste uur geslagen had. Dit keer was dit niet het geval. Het vliegtuig steeg normaal op. Er was zelfs entertainment in het vliegtuig, want de altijd leuke veiligheidsinstructies werden voorgedaan. Binnen 40 minuten waren we op Luton Airport. Nadat we uit het vliegtuig waren gestapt sloeg TeeZee Nakamata voor het eerst toe. Hij maakte een foto van het vliegtuig waarin we hadden gevlogen. Vanuit het vliegveld reed er een gratis bus naar het station van Luton. Van deze bus maakte TeeZee ook een foto en maar Japannertjes belachelijk maken. Het station van Luton is trouwens een schitterend station. Overal hebben ze plastic bloemen neergezet om het geheel op te vrolijken. Dat soort kitsch maakt me gelukkig. Op het station van Luton maakte SJ het eerste deel van zijn naam waar. SJ is een man die overal voordeeltjes uithaalt, vooral als er vrouwelijke verkopers bij betrokken zijn. In dit geval deed hij het weer, hij slaagde erin om een kaartje gratis te krijgen. 

 

We gingen met de trein naar het station van Borehamwood. Het klinkt heel erg saai, maar het is dé partyplace van de UK. TeeZee is ook van plan om hier zijn huwelijksreis naar toe te laten gaan, mocht hij ooit aan de vrouw raken. Vanuit Borehamwood namen we de bus naar Barnet. In de bus zaten vrienden van DG. Deze dag zouden we nog veel vrienden tegenkomen van DG. Arsenal is daar toch wel een populaire club. Provincialen als we waren wisten we niet precies waar we uit moesten stappen. Gelukkig zag iemand een bordje met daarop Barnet FC en een auto staan. Daar moest het wel in de buurt zijn. Barnet is een heel nette plaats. We zagen dus helaas geen verpaupering, op een opengebroken garage na. Ook het gebied is heel mooi. Mooi heuvellandschap en heel groen. Mensen met kinkhoest, schijndode fossielen en in-en-in witte lijven zouden we waarschijnlijk niet tegenkomen deze dag. In de verte zagen we wel iets liggen wat op een stadion leek. Daar gingen we op af. DG haalde enkele levensgevaarlijke capriolen uit door over te steken terwijl er veel auto’s reden. Wij deden het op ’t gemakje. We kwamen dichter en dichter. Zouden we Underhill bereiken of zouden we falen in deze missie...

 

 

Deel 2: Het sublieme hoofdgerecht

 

Nadat we een klein straatje uitkwamen zagen we het liggen; het stadion wat voor mij speciaal is sinds ik een verhaal in de VI las over Barnet, het stadion dat op de nominatie staat om gesloopt te worden, het stadion wat waar de nostalgist een stijve piemel van krijgt, het stadion met 4 verschillende tribunes: UNDERHILL. Voor het stadion stonden allemaal vrachtwagens van Sky, want de wedstrijd zou live uitgezonden worden. Het nadeel was dat de voorkant van Underhill niet van een afstandje gefotografeerd kon worden door die vrachtwagens. We gingen dus wat dichterbij om foto’s te maken. Het was nog niet echt druk. Een schijndood fossiel stond het verkeer te regelen, een ander schijndood fossiel was een of andere enquête aan het houden en wat Sky medewerkers waren koffie aan het drinken. Als echte Japanners stonden TeeZee, SJ en ik op een rijtje om een foto te maken van de façade van Underhill. Helaas had ik van tevoren niet gekeken of mijn digitale camera werkte, het was dus logisch dat hij nu niet werkte. Een oude programmaverkoper, met bandana op zijn hoofd, sprak ons aan. Deze man heette John Adkins en vroeg waar we vandaan kwamen. Toen hij hoorde dat we uit Nederland kwamen begon hij een lang relaas te vertellen.

 

Het eerste deel ging over de Noorse vlag die voor het stadion hing. Die was van de Noorse fanclub van Barnet. Deze club bestaat uit maar liefst 60 leden. Het is eigenlijk een groep kennissen met een passie voor Engels voetbal. Het probleem was echter dat ze voor verschillende clubs waren. De ene was voor Liverpool, de andere voor Man Utd en de derde weer voor Chelsea. Dat schoot dus niet op. Daarom besloten ze een gezamenlijke club te adopteren. Dat werd Barnet. Waarom Barnet, denkt de leek nu? Eigenlijk is het vrij logisch. In de naam “Barnet” zitten twee Noorse woorden, nl. “barn” en “et”. Barn betekent kind en et betekent een. Dat vonden die Noren zo leuk, dat ze Barnet uitkozen als gezamenlijke club. Deze dag waren er echter geen mensen van die fanclub aanwezig, maar hij had toch de vlag opgehangen. Adkins ging daarna verder met zijn tweede verhaal. Dat ging over een Japanner. Die Japanner (niet TeeZee), was een aantal jaren geleden met zijn vader en moeder naar Londen verhuist. Zijn vader was een zakenman en die moest voor zijn werk naar Londen toe. Ze gingen in het mooie Barnet wonen. De zoon, toen 13, ging regelmatig kijken bij Barnet en begon een liefde te ontwikkelen voor de club. Helaas voor hem vertrok de familie na een jaar weer. De liefde voor de club kreeg hij echter niet onderdrukt. Daarom besloot hij, als 14-jarige, een week naar Barnet te gaan. Hij kiende het zo uit, dat hij drie wedstrijden kon bijwonen. Twee op Underhill en een uitwedstrijd. Dit deed hij tot zijn 18e. Iedere keer kwam hij een weekje over vanuit Japan, om drie wedstrijden van Barnet bij te wonen. Na zijn 18e ging hij studeren en hij besloot dat in Londen te gaan doen. Zodoende kon hij veel wedstrijden van Barnet meepikken. Zo heeft hij een aantal jaar kunnen genieten op Underhill. Tegenwoordig woont hij weer in Japan en heeft een vrouw en kind, maar om de paar jaar komt hij nog weleens langs om een wedstrijdje mee te pikken.

 

John Adkins van een soort manusje-van-alles bij die club. Hij verkocht programmaboekjes, deed de PR en was clubhistoricus. Hij schreef artikels over de clubgeschiedenis in het programmaboekje. Hij had echter een probleem. Niemand wist waar het clubteken vandaan kwam. Hij, en met hem verschillende anderen, hadden het geprobeerd uit te zoeken, maar het was een hopeloze missie geweest. Wij kenden echter de schrijver van het boek “The Beautiful History” en vertelden tegen John Adkins dat we misschien wel iemand kenden die het wist. We kregen het adres van hem, want internet is te modern voor Adkins, en misschien wordt het mysterie eindelijk opgelost door BlauwVinger. Daarna wilden we een rondje rond het stadion gaan doen, maar DG bedacht dat het misschien wel handig was om aan Adkins kaartjes te vragen. De kans was namelijk groot dat wij die niet zouden krijgen, omdat we op de arme sloebers tribune gingen staan. Adkins zou deze voor ons regelen en vroeg ook of we misschien na de wedstrijd in het clubhuis de wedstrijd Engeland-Wales wilden gaan kijken. We spraken af om elkaar daar weer te treffen.

 

Daarna gingen we een rondje Underhill doen. Japanner TeeZee kon zijn plezier niet op en begon als een gek foto’s te schieten. Omdat Underhill net zo’n gluurgat heeft als Belle Vue (voor de meer commerciëlere mensen onder ons; Het Earth Stadium) maakten hij en SJ de foto van Stuart Clarke na. Het is jammer dat Underhill niet in een verpauperde omgeving ligt, daarom zijn er weinig foto’s gemaakt van de buurt. Na het rondje Underhill besloten we om naar binnen te gaan. Een kaartje kostte 9 pond, dat zijn dus schappelijke prijzen. Zoals verwacht kregen we geen kaartje. Dan maar wachten op John Adkins, die zou wel kaartjes voor ons regelen. Wat schetste echter onze verbazing, een andere John (SuperJohn in dit geval) had wel weer een kaartje kunnen regelen. Als enige heeft hij nu dus het originele kaartje van onze tribune. Hij liet zich er niet meer over uit, maar de kans is groot dat er een vrouwelijke kaartjesverkoper zat. Onze tribune was een mooie staantribune met uitzicht op het strafschopgebied, de harde kern aan de overkant (die nog in negatieve zin van zich zou laten horen), de mayopubers achter de goal en de vreetschuur. SJ zag diverse mensen daar een broodje leer kopen en dacht “Hmmm, dat ziet er wel lekker uit!”. Hij ging dus ook een broodje leer kopen. Voordat hij het op ging eten wilde TeeZee er natuurlijk een foto van maken. Een lang en zwaar gevecht volgde, maar SJ slaagde erin het broodje te verslaan en op te eten (wat de super in zijn naam verklaard).

 

Ondertussen waren de spelers zich aan het warmlopen. Eindelijk konden we de beste voetballer allertijden zien GIULIANO GRAZIOLI. Volgens het programmaboekje droeg hij nummer 9 (logisch, een superspits hoort nummer 9 te dragen), maar hij was niet te vinden op het veld. De enige logische verklaring was dat hij nog in het champagnebubbelbad lag met enkele lekkere sletjes. Een voetballer als Grazioli heeft namelijk geen warming-up nodig. Dat is meer iets voor het gewone voetvolk. De spelers verdwenen daarna weer in de catacomben. We hadden Grazioli dus nog niet gezien. Er was wel wat entertainment, want er liep een kat (een oranje-witte, waarschijnlijk de ex-mascotte van Blackpool) over de tribune heen. Hij ging zich lekker nestelen naast de tent waar de broodjes leer werden verkocht en genoot van het zonnetje. Officiële mascottes waren er jammer genoeg niet, dus geen corpulente, geestelijk mindervalide man in een pak van Buzzy the Bee of Diggy the Dagger. Ondertussen zagen we John Adkins weer met zijn boodschappenwagentje. Hij kwam op ons af en vroeg wat we er tot nu toe van vonden. Het gesprek ging op een gegeven moment over Grazioli. We vonden het raar dat we hem niet hadden gezien bij de warming-up. Toen kwam de mededeling die ervoor zorgde dat de wereld even stil stond. Grazioli was geblesseerd en zou deze dag niet meespelen. We konden eigenlijk net zo goed gaan. De wedstrijd, eigenlijk het leven, had geen zin meer. Hij die de mooiste goals maakt, Hij die het woord entertainment heeft uitgevonden, Hij die mensen gelukkig maakt, Hij was geblesseerd. Ik kreeg er natte ogen van, alles was tot nu toe goed gegaan, maar nu viel alles in duigen. Adkins zag de teleurstelling en had een hele grote verrassing in petto. Hij zou ervoor zorgen dat we Grazioli, The Graz, de topscoorder van de Conference, zouden ontmoeten. Natuurlijk moest Grazioli er wel zin in hebben, hij wilde namelijk ook nog lekker rondscheuren in zijn rode Ferrari die dag, maar er was dus 0,0000000000000001 % kans dat we Grazioli zouden ontmoeten. De dag kon al niet meer stuk.

 

De mannen kwamen op het veld. Hoe zou Barnet zich staande houden zonder de Grote Roerganger? De Daggers roken bloed. De afgelopen drie wedstrijden tegen Barnet waren in klinkende overwinningen geëindigd. In januari 2003 werd het 5-1 voor de Daggers op eigen terrein. In Augustus 2003 hadden de Daggers Barnet met 5-2 weggespeeld en de laatste ontmoeting tussen de twee clubs was op Underhill, januari 2004, toen versloegen de Daggers Barnet met 4-2. Het beloofde dus een doelpuntrijke wedstrijd te worden. Hoewel, wie zou ze kunnen maken voor Barnet? Het probleem was niet alleen dat Barnet zijn superspits moest missen, maar in de goal van Dagenham stond tweevoudig Wales-international, Tony Roberts. Een soort menselijke muur. Barnet leek eigenlijk al verslagen.

 

TeeZee miste zoals gebruikelijk de kick-off. Gelukkig lette hij daarna wel op, want die menselijke muur bleek toch niet zo goed te zijn. Na iets meer dan 1 minuut legde Ian Hendon de 1-0 erin. The Daggers waren verbijsterd dat Barnet zo agressief van start ging. In de eerste 5 minuten was er sprake van een bombardement van Barnet zijde. Het had uiteindelijk ook effect, want in de 6e minuut was het al 2-0 voor Barnet. De kat liep prominent op de tribune. Eigenlijk raar, want hij was eerst voor Blackpool en nu gedroeg hij zich als de grootste fan van Barnet. Na 10 minuten zakte de wedstrijd wat in. Barnet had zijn Blitzkrieg uitgevoerd en deed het wat rustiger aan. Het enige wat bleef was het harde voetbal. Hendon deelde bijvoorbeeld een elleboog uit die in Nederland als crimineel gedrag zou worden omschreven. Hij kreeg er slechts geel voor. Ook waren er verschillende tackles te zien op kniehoogte en soms gleden mannen door tot op het grind, wat naast het veld lag. Dat was geen pretje. Het voetbal werd steeds minder om aan te gluren. De kat liet zich steeds minder zien, als een ware gloryhunter trok hij zich terug toen het niet meer zo goed ging. De mensen die Barnet-Dagenham aan het kijken waren op Sky werden ook niet echt verwend. De Barnet-fans hieven TeeZee’s favoriete spreekkoor aan “Who are they?” en dan een tijdje achter elkaar. Voor we het door hadden was het rust.

 

We hoopten dat Barnet niet op zijn lauweren bleef rusten, maar nog even flink zou aanzetten, want in de tweede helft zouden ze onze kant op spelen. DG ging in de rust ook even naar de broodje leer kraam, maar kocht er (de lafaard) geen broodje leer. Hij kocht een lekkere hotdog (tenminste dat zei hij, ik heb er zo mijn twijfels bij). Er was geen staart in de hotdog te zien, dus de mannen die de broodje leer tent runden hadden de gloryhunter niet in hun vlees verwerkt. TeeZee was heel erg opdringerig en probeerde mij een pie aan te smeren. Ze zagen er niet echt aantrekkelijk uit, dus ik bedankte daarvoor. Vreemd genoeg kocht hij er zelf ook geen. Net zoals op het forum is het een praatjesmaker, maar als puntje bij paaltje komt geeft hij niet thuis. Helaas was er geen halftime entertainment. Ik had nog stille hoop om te worden uitgekozen voor een wedstrijdje latje-trap, maar kon deze hoop laten varen. De kat liet zich niet zien in de rust, want die was waarschijnlijk een Arsenal-shirtje aan het kopen. In rust werden de toeschouwersaantallen omgeroepen. In de bus hadden we gegokt hoeveel het er zouden zijn. Ik hoef denk niet te vertellen dat de man die alle toto’s wint ook dit won. Dat is logisch.

 

Na de rust kwamen de mannen weer het veld op. Alleen het supertalent van Barnet, Yakubu, was gewisseld. Waarschijnlijk werd hij gespaard voor de volgende wedstrijd, uit tegen Carlisle. De tweede helft begon wat slap. Dagenham probeerde wel, maar Barnet hield het allemaal goed gesloten. In de 69e minuut vond Barnet het wel weer tijd voor een doelpunt. Het werd 3-0 en de wedstrijd was definitief over en raad eens wie ineens weer tevoorschijn kwam: de gloryhuntende kat. Dagenham liet vanaf toen dan ook het hoofd zakken. Barnet wilde de supporters uit Nederland nog wel wat waar geven voor hun geld en maakte een schitterende 4-0. Voor mooie goals kun je eigenlijk op ieder niveau terecht, want dit was echt een juweeltje. De kat genoot er ook volop van, want na de 3-0 was hij niet meer van de tribune af te slaan. Barnet kreeg er weer zin in en ze probeerden de 5-0 nog te maken. Dagenham wist niet waar ze het zoeken moesten en er werd een domme overtreding gemaakt in het strafschopgebied. De man in het zwart was onverbiddelijk en wees naar de stip. De kat ging heel prominent zitten zodat hij er niets van zou missen. TeeZee bedacht zich geen moment en stelde zijn camera in op filmen en legde zo de penalty vast. Het was een klassieke penalty die snoeihard werd ingeschoten. Ex-international Roberts had geen kans en mocht voor de 5de keer vissen. Vanaf dat moment werd manager Still van Dagenham (ex-Barnet) onheus bejegend. Later zou de voorzitter er zijn excuus voor aanbieden. Degene die het hardst meedeed was natuurlijk die kat. Vroeger, toen Still successen behaalde voor Barnet deed die gloryhunter net of hij zijn beste vriend was en nu proviceerde hij lekker mee. Bah, ik kreeg er een vieze smaak van in mijn mond. Daarna was het gewoon uitspelen voor beide ploegen. Er gebeurde nog een leuk feit. In Portsmouth zagen TeeZee en ik de vrouw met ratel. Die ontbrak helaas in Barnet, maar een vervanger wierp zich op. Er werd een overtreding gemaakt door een speler van Barnet. Uiteraard was het een gemene, carrièrebedreigende overtreding. Een man vond echter dat de speler van The Daggers zich aanstelde en begon vreselijk te schelden. Toen we goed keken zagen we pas hoe de man eruit zag. Hij had een schitterende haakneus en een priemende kin die iemand kan doorklieven, zo scherp was hij. Natuurlijk stelde hij niets voor in vergelijking met de vrouw met de ratel, maar het was toch een opvallend type. Barnet geloofde het voor de rest wel en het bleef 5-0. We waren voldaan en na het maken van wat foto’s vertrokken we naar het supporterslokaal. Zou het dan misschien toch gaan gebeuren dat we Grazioli zouden ontmoeten? Of zou het bij dromen blijven?

 

 

Deel 3: Het zeer lekkere toetje

 

De wedstrijd was voorbij. Het was lang geleden dat ik een 5-0 live had mogen aanschouwen. De supporters van Dagenham hadden geluk dat ze niet zo lang moesten reizen om naar huis te gaan, want anders zou het een lange reis zijn. SJ en TeeZee maakten nog enkele foto’s van de verschillende tribunes en daarna vertrokken we richting clubhuis. Onderweg kwamen we John Adkins weer tegen die met ons meeliep. In het clubhuis zelf stond op het grote scherm al Engeland-Wales op. Eigenlijk zaten we in vijandelijk gebied, want op DG na waren we allemaal voor Wales. Aan de muur hing een ingelijst shirt van Grazioli, wat zou ik dat graag willen hebben. Ik kon echter met geen mogelijkheid bedenken hoe ik dat ongemerkt kon jatten, dus ik heb het maar laten hangen. In het zaaltje stond ook een vrouw met het nieuwste Engeland shirt. Uiteraard stond er Grazioli achterop. Jammer genoeg is lafbek Eriksson de  bondscoach en stelt hij de niet presterende Owen en de pafferige Rooney op, in plaats van Grazioli. Ik denk erover om de naam Grazioli ook op mijn Engeland shirt te laten zetten, helaas kan ik het dan niet meer binnenste buiten dragen. Dus ik twijfel nog. John Adkins was nog een keer naar Grazioli gegaan, die op dat moment in de bestuurskamer was, en vertelde dat Grazioli nu wist dat er enkele Nederlanders voor hem waren. Nu was het maar hopen dat Grazioli zin had om te komen.

 

SJ ging ondertussen drinken halen en regelde weer iets. We kregen drinken in enorme kelken. Met moeite was het weg te krijgen, zoveel was het. Engeland was ondertussen op 1-0 gekomen, maar nog geen Grazioli te zien. John Adkins vertelde ondertussen weer een anekdote. Hij had namelijk een Nederlands voetbaltijdschrift met daarin een stuk over Barnet. Dat vond hij raar. Wij wisten natuurlijk dat hij de VI bedoelde. Dat artikel zorgde er namelijk voor dat ik een soft spot kreeg voor Barnet en Underhill. Wel mooi dat Adkins dit ook in bezit had. Adkins zag dat we heel de tijd naar de deur aan het kijken waren als er iemand binnenkwam en voelde zich bezwaard dat Grazioli niet kwam. Hij ging nog maar eens naar boven. Ondertussen hadden we zelfs de voorzitter al gezien, maar nog geen Grazioli. We keken verder naar de wedstrijd en ineens hoorden we geroezemoes in de zaal. Iedereen keek naar de ingang, daar stond Hij dan; de grote Grazioli was vanuit de hemel afgedaald om gewone stervelingen te zien. Ik voelde me heel erg klein worden. John Adkins riep me om me aan Grazioli voor te stellen. Ik gaf hem een hand en vertelde in steenkolen Engels dat ik zijn doelpunt tegen Halifax prachtig vond en dat ik vandaag had genoten van de wedstrijd. SJ kwam er ook bij en gaf hem ook een hand en praatte wat met Hem. Hij vroeg of we een foto van hem konden nemen. Wat me opviel was dat Grazioli helemaal niet zo groot was. Hij was ongeveer even groot als mij (zo’n 1.74) en dat terwijl ik bij Conferencespitsen denk aan bonken van mannen (type John Hartson). Grazioli was heel vriendelijk en ging mee naar buiten voor een foto. Hij zal ook wel gedacht hebben; hoe kennen vier van die mafkezen uit Nederland me? DG is niet zo camerageil en ging niet mee op de foto, TeeZee maakte de foto en dus gingen SJ en ik ieder aan een kant van Grazioli staan. Deze foto wordt, zodra TeeZee hem heeft doorgestuurd, enorm uitvergroot en boven mijn bed gehangen. Ik ben nooit echt fan geweest van een voetballer (op Kevin Maddock na), maar Grazioli is nu mijn idool. Daarna vertrok Grazioli met zijn aanhang (foute vrienden) naar zijn snelle auto en wij gingen met John Adkins naar de clubshop van Barnet die in Barnet lag, want TeeZee wilde een vaantje hebben.

 

Het was ontzettend druk op de weg, dat was eigenlijk heel raar, want Engeland-Wales was nog steeds bezig. De clubshop was wel dicht, maar die man had even pauze. DG was aan het genieten van die winkel, want er waren buiten de Barnet spullen, ook volop Arsenal attributen te koop. TeeZee vond zijn vaantje en DG en ik kochten een Barnet sjaal. SJ had al snel gezien dat hij bij deze mannelijk verkoper toch niets kon afdingen en kocht niets. Na afscheid te hebben genomen van John Adkins vertrokken we weer met de bus naar het station van Borehamwood. Ik moest daar enorm pissen, helaas was er geen wc. Wildplassen was lastig, want er was geen plekje waar je het goed kon doen. Mijn blaas stond op knappen en dus ging ik het uiteindelijk toch maar bij een muurtje doen. Het was te hopen dat er geen trein aankwam, want dan zou ik vol zitten met de pis. De treinen in Engeland rijden daar namelijk met 300 km/ph langs Borehamwood. De drie nare mannetjes deden net of er een trein aankwam, maar ik had geluk en was mijn liter urine kwijt. SJ zag dat het wel heel erg aangenaam was en ging daarna op dezelfde plek wildplassen. DG kon natuurlijk niet achterblijven en ging op dezelfde plek ook wildplassen. TeeZee was bang dat het gefilmd werd en durfde dus niet. Op vliegveld Luton aangekomen gingen we genieten van de Engelse keuken die niet tegenviel. DG en ik hadden een lekkere croissant en SJ en TeeZee een broodje wat ermee doorkon. Alleen de chips van TeeZee (Sea Salt en Malt Vinegar) waren niet te pruimen. Zo wrang in je mond.

 

Na deze eenvoudige doch voedzame maaltijd gingen we richting de gate. Ook dat verliep zonder vertraging. De enige tegenslag die we hebben gehad was in het vliegtuig. Het aantal passagiers klopte niet met het aantal wat ingecheckt was. We werden dan ook 8 keer geteld, maar uiteindelijk konden we dan toch vertrekken. Na wat te hebben nagepraat over de wedstrijd waren we binnen 40 minuten weer boven Amsterdam. Het was al met al een mooie dag geworden en zeker voor herhaling vatbaar. Barnet is een club waar ik nog meer sympathie voor heb dan van tevoren. Ik hoop dat ze promoveren en nog veel jaren op Underhill blijven spelen. Ik heb nu alweer zin in de volgende trip naar het Beloofde Land (wat waarschijnlijk Swansea wordt). 

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews



Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes)

Jaja, Underhill is een echte aanrader. Wat een prachtig stadion. Jammer dat de voorzitter het wil verkopen en 7 kilometer verderop een nieuw stadion wil bouwen. Underhill hoort op de monumentenlijst te staan. Wat een bak. 4 verschillende tribunes, waaronder een aan de overkant die schuin afliep. Volop staanplaatsen. Een 9


2. Mensen met kinkhoest

Niet gezien of gehoord. Het was er ook de tijd nog niet voor. Een 2.


3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven

Helaas niet. De mensen zagen er normaal uit. Als je ze in Nederland zou plaatsen zouden ze niet opvallen, helaas. Ook geen witte pukkelarmen gezien. Een 3.


4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league.

Wel een mooie 4-0 gezien en een smerige elleboogstoot, maar voor de rest was het geen spannende wedstrijd. Een 4.


5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel

De man met de haakneus en priemende, puntige kin deed zijn best. Hij mag echter de vrouw met de ratel nog niet eens aanspreken. Een 6


6. Miezerig weer of mist

Helaas, zonneliefhebber TeeZee was erbij, dus het was stralend weer. Alleen DG had het koud, omdat hij geen jas bij zich had. Een 3.


7. Een ontmoeting met een clubman

John Adkins was al genoeg geweest voor de 10, maar dat we Grazioli nog ontmoet hebben maakte de dag helemaal compleet. Dit kan denk niet meer overtroffen worden. Een 11


8. Technisch waardeloos voetbal

Dat was mooi om te zien. Het voetbal was matig tot slecht. Ik heb ervan genoten. Een 9 dus.

 

Opnieuw een mooi rapport dus. Alleen dat weer. In Swansea moet het echt regenen, maar buiten dat was het weer een heel geslaagde dagtrip. Underhill is zeker een aanrader.

 

 



De statistieken

Barnet v Dagenham & Redbridge 5-0 (09/10/2004)

2. Ian Hendon 1-0

6. Ben Strevens 2-0

69. Lee Roache 3-0

73. Nicky Bailey 4-0

76. Ian Hendon 5-0 (pen.)

Ground: Underhill, Londen

Visits: 1

Season: 2004-2005

Competition: Conference

Position Barnet: 1

Position Dagenham & Redbridge: 11

Gate: 1894

Match Number in England: 2

Goals: 8

Line up Barnet:

Tynan, Hendon, Yakubu (45. Batt), King, Clist, Bailey, Sinclair, Lee, Graham, Hatch (14. Roache), Strevens

Line up Dagenham & Redbridge:

Roberts, Foster , Cole, Vickers, Flynn, Janney, Southam, Uddin, Bruce, Moore, Mackail-Smith

Yellow Cards:

Hendon, Lee, Batt (Barnet), Cole, Foster, Flynn, Janney, Vickers (Dagenham & Redbridge)



De foto's

Altijd mooi als EasyJet stuntprijzen heeft.

Hier in Elstree & Borehamwood wil je nog niet dood gevonden worden.

Daar in de verte zie je Underhill al liggen, mooi gesitueerd tussen de heuvels.

Underhill gezien vanaf de trainingsvelden. Eeuwig zonde als het plat zou moeten worden gegooid.

John Adkins; een clubman in hart en nieren, met een vreemde voorkeur voor Noord-Duitse clubs.

Barnet heeft een fanclub in Noorwegen met zo'n 60 leden. Barn is dan ook een Noors woord.

Een oude verrotte ingang met turnstiles.

Achter ons keken we zo in de tuintjes van de mensen. Helaas niet helemaal vol met wasgoed.

De hoofdtribune. Waarom zijn die stoeltjes blauw en niet oranje?

Linke mannen, die harde kern van Barnet.

De niet geheel recht lopende tribune aan de overzijde.

SuperJohn smulde van de culinaire hoogstandjes bij Barnet. Het water loopt me in de mond.

Where were you when your team was shit?

Barnet gaat maar weer eens scoren. Gelukkig voor Dag & Red deed Grazioli niet mee.

De hoofdtribune en het clubhuis waar we Da Graz hebben ontmoet.

Op de foto met Grazioli. Je ziet dat hij op zijn beurt weer trots is, dat hij met SJ op de foto mag.

De uitgang van Underhill.

Hé Dokkie, wat doe je daar?


 

 

© 2005 All Rights Reserved.