De Brum-derby op de vroege morgen

Na een veel te korte nachte met veel drank, vrouwen en coke was het al weer vroeg tijd om van bed af te gaan. Om 8 uur lokale tijd zaten we dan ook achter de Full English. Opnieuw achter dezelfde wankele tafel met ditto stoelen en nu tussen de fossielenbrigade. De gemiddelde leeftijd was, met ons meegeteld, waarschijnlijk niet lager als 65. Dokkie en SuperJohn gingen heel stoer voor de bacon, eggs en beans on toast. SSM durfde geen chocopops te nemen omdat hij bang was voor mietje te worden uitgemaakt. De borden werden flink volgeladen en zeer voldaan kon de trip worden ingezet naar Birmingham voor de Brum derby. De reis zelf was een korte. Wel kon er nog een stadion worden ontwaard met rode tribunes en de letters WFC. Ook stond er aan de andere kant van de weg dat dat de Bescott area was. Natuurlijk was de conclusie snel getrokken dat dit een rugby stadion was en dat dit niet het Walsall stadion kon zijn. Al vlot kwam Birmingham in zicht en het Villa stadion was al vanaf de snelweg te zien. Nou nog een leuk parkeerplaatsje zoeken voor de auto. Dit is één van de betere buurten van Birmingham dus dat moet geen probleem zijn. Hup even parkeren in deze straat. Uitstappen en dan rondkijken. Links van de weg was een autosloperij te zien met er voor geparkeerd twee gure heren die ons met open mond aan zaten te staren. Rechts stond een huizenblok waar de ramen van waren ingegooid. Een fijne plek om te parkeren dus. Dan toch maar de juffershondje methode gehanteerd, opnieuw instappen en dan in een betaalde car park. Ook niet 100% veilig maar je kunt niet alles hebben. De walk naar Villa Park is een mooie moet ik zeggen. Eerst kom je langs een mooi kerkje met mooi kerkhof (waar na afloop van de  wedstrijd vrolijk over de graven werd gelopen) en daarnaast een mooi parkje.De lokale kerk was net bezig met een inzameling en had in samenwerking met de dominee een grote fuik opgezet. Eerst moest de nietsvermoedende supporter langs een dame in rolstoel (erg goed bedacht vooral SSM was hier gevoelig voor) en dan langs de dominee en een zwarte vrouw (ook nog multiculti zeer goed bedacht) voor een gratis chocolade ei. Ook was er een cameraploeg aangerukt om dit tafereel vast te leggen. Helaas besloten ze dan ook net te gaan filmen op het moment dat wij langs kwamen. Mediageil als hij is nam SuperJohn dan ook een paasei aan recht voor de camera. De lokale tv heeft dus schitterende beelden van Phoenix92 on the road mogen uitzenden. Nu was het weer tijd voor het bekende rondje om het stadion. De megabytes werden weer flink gevuld en SSM was zeer onopvallend bij zijn actie om een leeuw vast te leggen. Er stonden dan ook geen 20 man hem aan te gapen. Vervolgens was het weer eens tijd voor de clubshop. Helaas was dit een duidelijke clubshop van een Premiership ploeg. Karakterloos en zakelijk zijn de woorden die ik hierbij wil gebruiken. Alles was zo ingericht dat de supporter zo snel mogelijk weer buiten staat met zo weinig mogelijk geld. Natuurlijk moesten alle gekochte kostbaarheden (het uitshirt was helaas nog steeds 20 pond dus deze is niet gekocht) in de auto worden gelegd en dus weer een stevige draf langs de kerk om een hernieuwd tv optreden te voorkomen. Hierna konden de tribunes van de Doug Ellis stand worden beklommen. Met nadruk dan ook op het woord beklommen. We waren gezeten in de Doug Ellis upper wat dan ook betekende dat er een flinke lading aan trappen moesten worden beklommen. Na deze onslaught volgde nog een lading kleine trappen naar onze plek zodat we het stadion in ons op konden nemen. Over Villa Park kun je zeggen dat het 1 schitterende stand heeft 2 redelijke en één ongelooflijk lelijke North End. De schitterende Holte End moet een genot voor het oog zijn geweest ten tijde van de terracing hoewel het ook nu nog steeds een adembenemende view is. De Trinity Road stand was zeker de moeite waard voor een grote tribune. De North End is aan de buitenkant een betonnen gedrocht waar een gemiddeld oostblok architect zijn vingers bij zou aflikken. Als je het niet beter zou weten zou je zweren dat het gewoon een 13 in het dozijn kantoorpand uit 1971 is. Ook aan de binnen kant zie je deze grijze accenten terugkomen. De onder en bovenkant er om heen doen ook weinig om de stand nog wat cachet te geven.

Ondertussen begon het stadion redelijk vol te lopen. SSM werd tot zijn grote verdriet tussen Dokkie en mij ingeklemd en door de drukte was ook zijn beenruimte vlot weg. De man van de ruimte,SuperJohn, had alweer het geluk aan zijn zijde aangezien de stoel naast hem uiteindelijk leeg zou blijven. Ondertussen werd er op de Holte End tevergeefs gezocht naar een mannetje met een gele wielrenneroutfit en een fietshelm op zijn hood. Uiteindelijk was het moment aangebroken dat de 22 matadoren het veld op zouden komen. Niet nadat eerst Upson en Jarosik tijdens de warm-up geblesseerd waren afgehaakt. Onder het gezang van Hi-ho silver lining kwamen de spelers het veld op. Na de aftrap ontspon zich een typisch Premiership duel. Veel geschuif en vooral Birmingham met veel balbezit. Villa kwam amper van zijn eigen helft.  Toch was het Villa wat al na 10 minuten de leiding nam nadat het via een snelle counter via Baros wist te scoren. Het stadion ontplofte en op de gezichten van de toeschouwers was af te lezen dat we het hier over een derby hadden. Birmingham antwoordde door gewoon door te gaan zoals ze al deden en werd dan ook beloond met een goal van Sutton. Zoals zo vaak bij uit goals duurde het een fractie van een seconde voordat de away end van zich liet horen. Het was een schitterend gezicht om te zien hoe zo'n kleine sectie uit zijn dak kan gaan terwijl 36000 anderen kwaad toekijken. Helaas was wat de eerste helft betreft de pijp hiermee leeg. Beide ploegen grossierden hierna in slecht voetbal. In de rust konden we dan wel weer genieten van een Birmingham promo filmpje. Het was zelfs aan dit filmpje te zien dat de reclamemaker wanhopig had geprobeert iets positiefs over de stad Birmingham te laten zien. Uit pure nood volgde bijvoorbeeld een shot van bijna 20 seconden van een bord dampende groenten die het schitterende uitgaansleven van Birmingham moesten weergeven. Verder nam Aston Villa alvast arrogant een voorschot door reclame te maken voor hun King of the Midlands dvd. Het verdere entertainment bestond uit te dames in bikini met 2 plastic palmbomen. Helaas voor ons stonden ze aan de overkant dus hebben we geen close-up foto's van de palmbomen kunnen maken. De tweede helft ging verder waar de eerste was gebleven met veel fouten en traag voetbal. Wel wist Villa Birmingham's grip op het middenveld iets te verminderen en meer druk te zetten op de zwakke defensie. Dit leidde dan ook na 10 minuten tot de 2-1 van Cahill nadat deze in een scrimmage met een mooie volley wist te scoren. Opnieuw was het een schitterend gezicht om de Holte End een derby goal te zien vieren. Birmingham was hierna de kluts volledig kwijt en maakte dan ook niet meer klaar dan wat gebrei waarbij ze probeerden de bal naar de doellijn toe te combineren. Het was dan ook geen verrassing dat divemaster Baros 12 minuten voor tijd de 3-1 liet aantekenen. Dat deze egoist eerste klas nog op het veld stond mocht een wonder heten. De man had de hele wedstrijd al uitgeblonken met het niet willen afgeven van de bal, diverse schwalbes en maakte op 1 moment zo'n opzichtige dive, onderwijl in het bezit van een gele kaart, dat hij zijn handjes mocht dichtknijpen dat hij nog op het veld stond. Terwijl de Villa aanhang los ging met Shit on the City (walgelijk nummer) ging Birmingham door het lint. Baros werd recht tegen zijn bakkes aangeschopt (schitterende actie) en de rechtsback van City kon amper zijn woede beheersen en mocht na wat flinke hak en zaagacties ook blij zijn dat het slechts bij geel bleef. Ondertussen werd voor de Holte End nog iemand door de paramedics op een brancard afgevoerd. Gelukkig bleek dit persoon nog in staat een deken over zichzelf heen te trekken. Wie dit was is mij een raadsel hoewel de wielrennersoutfit en de fluitketel op het hoofd erg bekend voorkwamen. Na het laatste fluitsignaal brak opnieuw de hel los. Zingen, springen en zelfs de stewards deden mee door met toeschouwers te high fiven en de handen te schudden. Ook buiten het stadion werd vrolijk gezongen en een verdwaalde in het blauwwit gestoken City supporter van het type teletoeter zong nog moedig we're shit and we know we are. Het was duidelijk te merken dat Villa sinds 1983 niet meer had gewonnen van City. Het getoeter en gezang bleef maar doorgaan, en ik begon toch wat medelijden en zelfs sympathie te krijgen voor de City supporters. Op één of andere manier kwamen de Villains niet echt sympathiek over. Het was uiteindelijk relatief simpel om van het parkeerterrein af te reiden en de reis richting Folkestone kon weer worden aanvaard. Deze reis was anders dan anders aangezien het eens een keer volledig in het daglicht was. Ook waren alle deelnemers goed uitgeslapen wat de converstaties weer ten goede kwam. Folkestone werd zonder al te veel problemen bereikt waarna het stukje Calais- Breda volgde. In de auto werd er nog druk gefantaseerd over wat nou een ideale trip zou zijn. Het ideaal zou natuurlijk een trip zijn met Clown Bassie die mopperend en scheldend over die rotacrobaat mee zou gaan. Ik stel voor dat we hem zsm gaan benaderen voor een Phoenix lidmaatschap. Door het vroege tijdstip was het amper donker toen we weer in Nederland aankwamen en was ik zelfs voor half 1 al weer in het hoge noorden. Samengevat al weer een schitterende trip met 2 leuke stadions. Oh ja als iemand nog een blonde vrouw ziet rondrijden in een zwaargedeukte LandRover de kans is vrij groot dat zijn NIET heeft betaald voor haar benzine. Het is maar dat je het weet.

Geschreven door: Chocovla

Schitterende ground. Voor de buitenkant van de Holte End is een juweeltje; een van de mooiste die ik ooit heb gezien. Het is erg jammer dat de nog mooiere Trinity Road façade platgegooid is, maar nog steeds straalt dit stadion een en al historie uit. Oude hekken in de clubkleuren, oude leeuwen op muurtjes en zelfs de clubshop heeft een historisch gezicht gekregen. Minder is de buitenkant van de North Stand; dat is net een Oostblokflat. Van binnen is het ook allemaal erg indrukwekkend, met opnieuw de North Stand als uitzondering. De Holte End is prachtig (hoewel ik het nog mooier had gevonden als het een doorlopende tribune was geweest i.p.v. de twee lagen) en ook de Trinity Stand aan de overzijde was mooi om te zien. Terecht dat dit stadion vaak venue is geweest van de halve finales van de F.A. Cup. 

De sfeer

Aston Villa schijnt een van de stilste aanhangen van Engeland te hebben, terwijl van Birmingham City wordt gezegd dat ze een zogenaamde "partisan crowd" hebben. Tijdens deze wedstrijd was het omgekeerd; vooral de Villans waren te horen, terwijl je de blauwe Brummies alleen hoorde toen ze de 1-1 hadden gemaakt. Een goede sfeer heerste er dus, hoewel ik de sfeer tijdens de Sheffield-derby indrukwekkender vond.

De wedstrijd

Aston Villa speelde waardeloos in weken voorafgaand aan deze wedstrijd en stevende af op de degradatieplaatsen, terwijl Birmingham City daar op dat moment stond. Het was dus op papier een echt degradatieduel. In de wedstrijd was dat ook terug te zien, want er waren er weinig die hun been terugtrokken in het duel. Hoogtepunten van de wedstrijd waren de wereldgoal van Gary Cahill en een over zijn eigen benen struikelende Emile Heskey. Ook Mario Melchiot liet zien waarom hij in Nederland niet echt als topverdediger wordt gezien. Door de overwinning van Aston Villa was het na de wedstrijd bijna al zeker dat Birmingham City zou degraderen (wat uiteindelijk ook zou gebeuren) en dat Aston Villa erin zou blijven als er geen rare dingen zouden gebeuren. Er werd dus volop gezongen op weg naar de auto's door de Villans.

De omgeving

Omdat Aston Villa een vrij sjieke club is, had ik verwacht dat de buurt ook wat upper-class zou zijn. Dat bleek niet het geval; er was veel industrie en de plek waar we eerst de auto wilden neerzetten zag er zeer onguur uit. Ook was er in de buurt van het stadion een kerk waar ze de hele tijd aan het collecteren waren.

Overall

Ook deel 2 van dit Paasweekend was geslaagd. Villa Park is prachtig, de sfeer was goed en de wedstrijd was typisch Engels. Wat dat betreft hebben we geluk gehad een van de meest spectaculaire wedstrijden op Villa Park in de laatste jaren gezien te hebben. Een wedstrijd tegen Bolton voor de helft van dit aantal toeschouwers zonder enige sfeer had waarschijnlijk voor een negatiever oordeel over Aston Villa gezorgd.

De imponerende façade van Holte End.

Het hek om naar Holte End te gaan met de twee leeuwen.

Vanaf de straat een mooie uitkijk op de Trinity Road Stand en de Holte End.

De buitenkant van de Trinity Road Stand. Toch minder dan vroeger.

Vanaf buiten kon ik alvast binnen gluren bij de Holte End.

De Oostblokachtige buitenkant van de North Stand.

De buitenkant van de Doug Ellis Stand.

De clubshop van Villa, die er erg leuk uitziet.

De imponerende Holte End. Een van de mooiste tribunes die ik heb gezien in Engeland.

De Trinity Road Stand. Ondanks zijn modernheid erg aardig.

De North Stand; de minste tribune van de vier.

De Doug Ellis Upper Stand. Daar zaten wij.

De Doug Ellis Lower.

Een volle Holte End. Het lijkt me fantastisch om hier als speler tegenaan te kijken.

Ook de Trinity Road Stand zat aardig vol.

De North Stand, met onderin de Birmingham-supporters.

De spelers van beide Birminghamse ploegen hebben nog nooit van breedhouden gehoord.

Zingend verlieten de Villans het stadion na de overwinning in de derby.