Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Arsenal verslag

Het verslag

    

 

Met Dokkie naar de bibliotheek

 

Op een zeer onchristelijke tijdstip ging de wekker. Vandaag stond mijn eerste dubbel op het programma.Zoals wijlen Pim Fortuyn zou zeggen: “Ik heb er zin an”. Dokkie haalde mij als een echte taxichauffeur op voor mijn huis. Snoeiharde hardcore schalde door zijn boxen. Niet zo snel als SuperJohn, maar sneller dan BlauwVinger reed Dokkie richting Calais. Dit keer koos hij niet de afslag Dunkerque, maar reed hij direct richting de tunnel. We kwamen de tijd goed door met kwaadsprekerij over TeeZee. Helaas konden we net niet meer mee met de vroegere tunnel en moesten we wachten achter een auto gevuld met Gooise ballen. Een Engelsman kwam op ons af om te vragen welke trein we nu moesten hebben. Daarna ging Dokkie Engels praten op zijn Elly’s. Hij had het over “fijf auto’s in frunt of us”. De Engelsman keek verward en vertrok weer richting zijn auto, zonder een idee te hebben waar Dokkie het over had. Over Dokkie nog het volgende nieuws: Dokkie is na zijn pettransplantatie voortaan gezegend met een mooie FCDB-muts. Vreemd genoeg lukte het wel om hiermee langs de douane te komen.

 

Na een korte tunnelrit kwamen we aan in winters Ingerlund. Het deed een beetje denken aan de Wycombe-trip, hoewel het toen veel meer sneeuwde. Met gevaar voor eigen leven schuurden we over de snelwegen van Engeland. Omdat het nog zo vroeg was besloten we om even langs te gaan bij Stonebrigde Road van Gravesend & Northfleet. Afgelopen maandag wilde ik daar ook al langs gaan, maar toen misten we de afslag. Nu lukte het wel. Het stadion stond ook erg goed aangegeven. Stonebridge Road bleek een nog gaarder stadion te zijn dan verwacht. Oude, houten, verrotte tribune’s. Rottend beton. Prikkeldraad en onsympathiek hekwerk zorgden ervoor dat ik een erectie in mijn broek kreeg. Nadat ik als een Japannetje wat plaatjes had geschoten, proberen we binnenin te komen. Dat bleek een hels karwei te zijn, want er was nergens een ingang die open stond. Mijn geluk had ik wat dat betreft al vorige week opgemaakt.

 

Nadat we weggingen besloten we om toch nog een stadion te gaan bezoeken, namelijk het stadion van Tilbury FC. Helaas bedacht Dokkie zich ineens, want “we zouden dan weleens heel krap in de tijd gaan zitten”. Net alsof iemand nog aan Highbury denkt als hij de mogelijkheid heeft om Tilbury FC te bezoeken. Daarna gaf ik Dokkie een gouden tip, waar ik nu nog spijt van heb. Omdat het toch sneller ging dan verwacht (die nare Dokkie had gelogen) besloten we om nog even langs Enfield FC (5000 kotssmileys) te gaan. Deze aartsvijand van Barnet heeft echter een onvindbaar stadion (later bekeek ik mijn groundsguide en bleek dat Enfield groundshared met een andere club, dus misschien is er nog steeds geen stadion daar). Na even de stad te hebben volgepist vertrokken we richting Cockfosters. Daar gingen we met de metro richting Highbury. Er zat een Dokkie-achtig kind in de metro met een rare neus. Dokkie droomde hardop dat hij wel zo’n kind zou willen hebben, inclusief Arsenalmuts.

 

We kwamen aan bij het metrostation “Arsenal”. De gang was helemaal versierd met tekeningen over Arsenal en Highbury. Dokkie was er zo enthousiast over dat hij voor het eerst in zijn leven een zin maakte zonder het woord “kut”. We liepen eerst even richting het nieuwe Emirates Stadium (waag het niet om dit stadion Ashburton Grove te noemen, want dan gaat Dokkie flippen) en het zag er best indrukwekkend uit. Mooi is ook dat het in de wijk blijft liggen. Vanuit Highbury kun je het nieuwe stadion ook zien liggen. Dit is dus een beter oplossing dan die bakken op industrieterreinen. Zelfs de naam is mooi. Emirates Stadium doet me denken aan warme landen en mooie stranden en vrouwen uit de 1000 en 1 nacht sprookjes.

 

We vertrokken richting Library, sorry Highbury. Er waren inderdaad veel merchandisingkraampjes te vinden. In eentje kon je zelfs een ManUre sjaal kopen. Vreemd genoeg schold Dokkie alleen over die kraam en ondernam hij geen actie. Een tegenvaller. Ondertussen gingen we op zoek naar een wc, want ik moest weer eens een keer pissen. Helaas versperden een hele groep stewards de weg naar de wc’s. Dit waren wat minpunten voor Highbury. Dokkie werd ondertussen erg ongerust, want hij had met enkele Bossche hooligans afgesproken om kaartjes te gaan kopen op de zwarte markt. Deze waren er nog steeds niet, waren ze misschien opgepakt? Op de wc maakte ik iets heel onaangenaams mee, wat ik hier maar niet zal vermelden. Enigszins ontdaan kwam ik er weer uit en ging ik met Dokkie een rondje Highbury doen. Cardiff bleek veel man te hebben meegenomen naar deze wedstrijd, want er was veel blauw op straat.

 

Na flink wat foto’s te hebben geschoten en wat sjaaltjes te hebben gekocht ging ik naar binnen en vertrok Dokkie richting een pub waar hij de Bossche hooligans zou treffen. Ik ging eerder naar binnen om nog wat foto’s te hebben van een leeg Highbury. Gelukkig was ik op tijd, want echt druk was het nog niet te noemen. Ik schoot mijn kaartje vol. Highbury was van binnen erg mooi. Ik had het geluk om op de lelijkste tribune (North Bank) te zitten. De Clock End heeft toch wel iets, ondanks dat het ook modern is. De stoeltjes in mijn vak waren wel voor mietjes, want in plaats van hard plastic zaten er op deze kussentjes. Het nare was dat mijn stoeltjes erg aan de zijkant zat en het al nat was geregend. Met een gezicht als een oorwurm besloot ik om een befaamde rollover-worst te gaan halen die Dokkie me had geadviseerd (en natuurlijk extra servetjes om mijn stoeltje af te drogen). Deze bleek inderdaad best goed te smaken. Mijn humeur werd nog beter toen ik Gunnersaurus Rex tegenkwam in de gang. Ik zette hem op de foto en hij legde zelfs nog een hand op mijn schouder. Eat that Armand met je mietige Beanie Bear en SuperJohn met je Bodger.

 

Ik ging weer naar boven en het was wachten geblazen op de wedstrijd. Mijn programmaboekje had ik aan Dokkie gegeven om na de wedstrijd op te halen. Nu had ik daar wel spijt van, want echt veel had ik niet te doen. Gelukkig kwamen er twee lekkere wijven naast me zitten, zodat ik toch nog enigszins entertainment had. Het begon aardig vol te lopen, maar uitverkocht was het niet. Voor me zat een groep blowende negers die de hele wedstrijd niet echt aan het opletten waren en meer met hun omgeving bezig waren. Het uitvak zat wel helemaal vol met Cardiffsupporters. Deze lieten zich meer horen dan toen wij daar waren. Ook achter mij zaten een aantal supporters die luidruchtig waren. De Library ging voor mijn vak dan ook niet op vandaag. Vooral het “Sheepshaggers” deed het erg goed. Tot mijn RTL 5-vreugde zag ik dat er vandaag drie Nederlanders meededen; namelijk Bergkamp en Van Persie bij Arsenal en Loovens bij Cardiff City. Op de bank zat dan ook nog de man met de meest Nederlandse naam van allemaal Owusu-Abieye.

 

Cardiff deed wat ik van ze verwacht had; matig spelen. Tegen Derby County was het ook al vrij zwak en nu was het opnieuw niet echt indrukwekkend te noemen wat de Bluebirds lieten zien. Het was dat Arsenal het allemaal vrij lichtzinnig oppakte, anders had het al 4-0 kunnen zijn in de rust. Via Pires kwam Arsenal al na 18 minuten op 2-0 en daarna geloofden ze het wel. Cardiff was ook niet bij machte om iets terug te doen. De enige Cardiffianen die het wel naar hun zin hadden waren de supporters die bleven zingen. Dit werd regelmatig beantwoord met “You’re only sing when you’re losing” van de Dokkies op de tribunes. Na even lekker te hebben gepist in de rust kon de tweede helft aanvangen. Doordat Reyes eruit ging en Owusu Abieye erin kwam maakte ik voor het eerst in mijn leven mee dat er tijdens een buitenlandse wedstrijd 4 Nederlanders op het veld stonden. Ik zag de buspassagiers van RTL-voetbalreizen al enthousiast opspringen. De buspassagiers werden weer wat rustiger toen Glenn Loovens in de 64e minuut werd gewisseld. De stadionspeaker riep de naam van Loovens om en het publiek van Arsenal gereageerde door “Who?” te roepen. Ik zag duidelijk wat donkere gezichten bij de aanwezige Nederlanders op de tribune.

Nadat in de 77e minuut ook nog eens Van Persie werd gewisseld gingen er zelfs een aantal weg. Stom, want een paar minuten voor tijd scoorde Cardiff de aansluitingstreffer.  Ondertussen liet ook de Soul Crew van zich horen. Eerst ging er een piraat, die op de Arsenaltribune zat, amok maken. Het was een heel gevaarlijke piraat (misschien wel Roodbaard?), want er waren 6 agenten en 4 stewards nodig om hem af te voeren. Gelukkig zat ik aan de zijkant en kon ik het allemaal goed volgen. De negertjes die voor mij zaten bejegenden hem onheus door ”sheepshagger, sheepshagger, sheepshagger” tegen hem te schreeuwen. De piraat vond het alleen maar leuk. Ik vermoed dat hij al enige “bottles of rum” ophad. Een andere onverlaat betrad het veld en probeerde Almunia bang te maken. Of dat gelukt is weet ik niet, want het gebeurde bij de Clock End. Ook dit boefje werd afgevoerd. Cardiff kreeg niet echt een kans meer na de 2-1 en Arsenal ging relatief makkelijk door. Na de wedstrijd was het een kwestie van Dokkie opzoeken en richting de metro gaan. We gingen niet met metrostation Arsenal, want daar stond een enorm lange rij. We liepen daarom naar een volgend metrostation. Dat was een goede keuze, want we konden zelfs meteen instappen en het was niet eens druk in de metro. Als er niets geks meer zou gebeuren, zou Luton v Liverpool makkelijk gehaald moeten worden.



Het rapport

1. Een krakkemikkig stadion (liefst met 4 verschillende tribunes)

Schitterend stadion. Het heeft natuurlijk al de naam en maakt dit volledig waar. Jammer dat het plat gaat. Een 9.

 

2. Mensen met kinkhoest:

Mijn buurman hoeste de longen uit zijn lijf. Eindelijk een keer iemand met de kinkhoest. Een 9.


3. Mensen die eruit zien alsof ze 3x per dag bloed geven:
Viel tegen. Veel Aziaten daar en die waren geel. Een 4 dus.


4. Een doelpunt in de 5e minuut van blessuretijd door een waardeloze gehuurde keeper. Dit doelpunt moet ervoor zorgen dat het team van deze keeper behouden blijft voor de league:
De wedstrijd was niet zo veel. Een regelmatige overwinning van Arsenal. Wel 3 doelpunten. Een 5 dus.

5. Een scheldende oude vrouw, liefst met ratel:
Niet gezien. Wel twee jonge deernes naast me. Een 4.

6. Miezerig weer/Mist:
Leuke sneeuw van tevoren, een natte stoel en daarna wat miezer. Uitstekend dus. Een 8.

7. Smerig stadionvoedsel:
De roll-over was vrij aardig. Een 4 dus.

8. Technisch waardeloos voetbal:
Arsenal was veel sterker en speelde best technisch. Jammer, maar gelukkig speelde Cardiff wel technisch zwak. Een 5 dus.



De statistieken

Arsenal v Fulham 2-1 (07/01/2006)

6. Robert Pires 1-0

18. Robert Pires 2-0

87. Cameron Jerome 2-1

Ground: Highbury, Londen

Visits: 1

Season: 2005-2006

Competition: FA Cup (Third Round)

Position Arsenal: 5 (Premier League)

Position Cardiff City: 10 (Championship)

Gate: 36552

Match Number in England: 20

Goals: 56

Line up Arsenal:

Almunia, Lauren, Senderos, Djourou, Gilbert, Pires, Silva, Flamini, Reyes (45. Owusu-Abeyie), Bergkamp, Van Persie (77. Larsson)

Line up Cardiff City:

Alexander, Weston, Loovens (64. Koskela 64), Purse, Cox, Barker, Ardley, Cooper (89. Lee), Whitley, Ledley, Jerome

Yellow Cards:

Senderos (Arsenal), Miller, Whitley, Loovens (Cardiff City)



De foto's

We kwamen middenin een vreselijke sneeuwstorm terecht. Zelfs ijsberen werden waargenomen.

Het metrostation, vernoemd naar de voetbalclub.

Het Emirates Stadium is al ver klaar.

Drukte rondom Highbury met kraampjes, mensen, merchandise en Dokkie.

De beroemde East Stand Facade; een monument. Dit mag niet gesloopt worden van de overheid.

Hier de facade in volle glorie.

De Clock End van opzij. Op de voorgrond de turnstiles.

De poort met een speciaal logo voor het laatste jaar.

De ingang voor de West Stand. Ziet er heel aardig uit, zo tussen de huizen in.

De East Stand.

De Clock End. Hier zaten de Cardiff supporters.

De West Stand, met daarop Dokkie.

De North Bank waar ik zat.

De East Stand van dichtbij.

Al deze stewards waren niet genoeg om een Cardiffhooligan tegen te houden.

De volle West Stand.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.