Doing the 116

Doing the 116

 

 

Een bedevaart langs 116 grounds in Engeland

Site Navigation    


 Home

 Premier League

 The Championship

 League One

 League Two

 The Conference

 Lower League

 SPL

 Scotland

 Eire & Cymru

 Special Matches

 Other Grounds

 Groundlist

 Links

 
 
 

Albans verslag

Het verslag

   

De eik is dood

 

St. Albans City is een club die heel hoog op mijn verlanglijstje stond om te

gaan bezoeken. Toen de club afgelopen zomer promoveerde naar de Conference was

het ook een van de clubs die ik dit seizoen wilde bezoeken. Clarence Park

spreekt al jaren tot mijn verbeelding. De eerste keer dat ik het stadion zag was

in 1996, toen het Nederlands Elftal zijn tenten er opsloeg. Het was een prachtig

stadion in een leuk stadje. Ik kan me nog het verhaal herinneren van de eik.

Door deze eik kon St. Albans City niet promoveren naar de Conference, want

daardoor was de veiligheid in gevaar. De eik was door de tribune heen gegroeid

in het uitvak. De eik was echt cult in St. Albans en onder de tegenstanders van

St. Albans, maar toen de club door de eik promotie misliep waren ze ineens

minder blij met deze boom. Het vervelende voor de club was dat de boom niet

gekapt mocht worden, want hij was beschermd. Heel erg toevallig werd de boom

ineens "ziek" en toen mocht hij wel tegen de vlakte. De club kwam echter niet

meer in de buurt van de promotie en de eik leek voor niets te zijn gestorven.

 

Tot afgeslopen seizoen. De Saints haalden de playoffs in de Conference South en

in de finale werd afgerekend met Histon. Voor het eerst in de historie van de

club mochten ze uitkomen op het 5 niveau in Engeland. Het wat ingedutte

slaapstadje werd hierdoor wakker geschud en het was groot feest in St. Albans.

Na een hoopvolle start werd het gaandeweg het seizoen duidelijk dat de

Conference slechts een jaar zou kunnen genieten van St. Albans City. De club met

part-timers (een van de weinige nog in de Conference, waar de meeste clubs

full-timers zijn) was te zwak en degradatie was nog maar een kwestie van tijd.

Jammer, maar de club is in principe (gezien de toeschouwersaantallen en de

financiën) ook iets te klein voor de Conference.

 

Omdat het seizoen zijn einde naderde en het toch wel leuk was om St. Albans City

in de Conference te zien zocht ik contact met de andere Clarence Park-liefhebber

ArmandV. Die was meteen enthousiast en we wilde eigenlijk er een weekendtripje

van maken. De FA ging echter zoveel verschuiven dat potentiële andere

wedstrijden zoals Brighton, Lewes en Woking aan onze neus voorbij gingen. Het

werd dus een dagtripje naar St. Albans, wat goed te doen is aangezien het bij

Londen ligt. Het gezelschap werd aangevuld met de Vlecht en Eefje, zodat we met

z'n vieren naar Engeland konden trekken.

 

Na gesprekken over het frikadellenkopje, oude grounds en de hobby van de Vlecht

(wasknijpers vouwen) kwamen we aan in St. Albans. ArmandV was er al eerder

geweest en reed de auto soepel naar het stadion. Het lag echt geweldig in een

park. De hele omgeving straalde een en al sjiekheid uit, dus ik besloot om maar

eens te gaan wildplassen. Enkele Tories die voorbij wandelden spraken hun

afschuw erover uit, maar mijn mini blaas was tenminste weer eens leeg. De

buitenkant van Clarence Park (het stadion) stelde niet veel voor, vooral veel

ijzer was er te zien. Interessanter was het cricketpaviljoen wat ook in Clarence

Park lag. Een enorm gebouw met een koloniale uitstraling uit de tijd dat

Brittania nog heerste over de golven. Aan de achterkant was een mooi plakkaat

bevestigd over de persoon die dit park mogelijk had gemaakt. Na wat foto's te

hebben geschoten besloten we richting het stadion te gaan. Voor een afzetterige

prijs mochten we naar binnen om slecht voetbal te zien. De turnstile was het

echter meer dan waard. Dit was namelijk een van de mooiste die ik ooit gezien

had. Het had een Anton Pieck-achtige uitstraling en gaf het stadion een bepaalde

grandeur.

 

Binnenin viel het zeker niet tegen. We keken meteen op het uitvak, daar waar de

overleden eik had gestaan, maar er was geen herdenkingsbordje of wat dan ook

geplaatst. Wij mochten er echter niet in en liepen op een redelijke grote

overdekte terrace. Hier kon de club toch wel meer dan 1000 mensen kwijt. Het zag

er wat rommelig uit met een tv-plateau, enkele reclameborden en de crash

barriers. We liepen richting de Main Stand en kwamen zodoende op de terrace

achter de goal uit. Dit zou in de eerste helft de plek zijn waar de "harde kern"

van St. Albans zich zou gaan nestelen. Onoverdekt en wat klein was dit de minste

van de 4 stand. Daarnaast lag de prachtige, oude Main Stand. Misschien wel de

mooiste in de Non League. Een tribune met enorm veel uitstraling en klasse. Om

hierop te komen moesten we echter 2 pond extra betalen. Als ware Nederlanders

weigerden we dat te doen en we hoopten maar dat in de rust het makkelijker was

om erop te komen.

 

Omdat het nog even duurde voordat de wedstrijd begon besloten we naar de pub

achter de Main Stand te gaan. Hier was het goed toeven met veel historische

dingen aan de muur. Ierland v Wales was bezig op de tv en het was leuk om Croke

Park weer eens te zien. Voetbaltechnisch was het erg matig en we hoopten dat de

wedstrijd van St. Albans beter zou zijn. Na wat te hebben gedronken was het tijd

voor de inwendige mens. Buiten hadden we al een kraam gezien die allerlei

heerlijke lekkernijen verkocht. Eefje en ik namen een vieze worst met spons en

ArmandV verkoos een verbrande schoenzool. Na deze smullerij, die een beetje werd

verziekt door een figuur die continue aan het kwijlen was, was het tijd om

opnieuw afgezet te worden. Wat is een betere plek daarvoor dan de clubshop. Ik

kocht er een sjaaltje voor maar liefst 8 pond! Zelfs Premier League clubs vragen

niet van dat soort afzetterige bedragen. Het nare was dat de kwaliteit ook van

het niveau Koop Utrechtse Turf was. Het logo was er enorm lelijk ingeweven en

het zag er totaal niet uit. Ontevreden deed ik de sjaal maar om en ging op de

terrace achter het doel staan.

 

De wedstrijd was niet best en het leukste was nog het kijken naar de Main Stand,

want dat was echt een juweeltje. Wat geen juweeltje was, was de achterkant van

onze tribune. Dat was een witte muur van golfplaten. Omdat het fijn was om daar

tegenaan te leunen deden we dat ook. Achteraf gezien was dat niet zo slim, want

de verf gaf af. Alle vier hadden we dus een mooie geverfde jas. Op het veld

gebeurde zo nu en dan wel wat. Een rode kaart hier, een doelpunt daar en een

blunder van de keeper cq. kippenvanger van de Harriers zorgde ervoor dat er toch

nog wat te zien was. Het niveau van de wedstrijd was echter dramatisch. Passes

kwamen niet aan, kansen werden op dramatische manieren verprutst en van

samenspelen hadden de meeste nog nooit gehoord. Na ons in de rust weer even te

hebben verwarmd in het clubhuis en foto’s van de Main Stand te hebben gemaakt

(waar je erg makkelijk opkwam) ging de wedstrijd verder. Het niveau bleef erg

slecht (ik denk dat dit voetballend gezien de slechtste wedstrijd in Engeland is

geweest die ik heb gezien), maar opnieuw een rode kaart voor Kidderminster

zorgde tenminste weer voor wat entertainment. Wie dat ook deed was de 60-jarige

keeper van St. Albans. Terwijl het niemand in het veld wat leek te schelen dat

St. Albans weer niet ging winnen en eruit zou vliegen, stond deze Babcock te

schreeuwen en te tieren alsof het om een WK-Finale ging. Ik vond het ook zeker

geen slechte keeper, want hij hield de bal er een paar keer goed uit. Ik zou hem

alleen wel aanraden om een andere club te zoeken, want het fanatisme bij zijn

medespelers was ver te zoeken.

 

De wedstrijd naderde ondertussen zijn einde en we besloten onze plekken te

verlaten en de wedstrijd verder af te kijken bij de uitgang. De uitgang is

dezelfde plek als de ingang. We stonden dus tussen de "harde kern", die zich

hadden verplaatst naar het andere doel, en het vak met de uitfans in. Er was

weinig rivaliteit tussen beide clubs, maar twee mensen beseften dat niet

helemaal. Het waren een vader en een zoon en ze zagen er vrij asociaal uit, een

uitzondering op de terraces van Clarence Park. Ze bleven maar schelden op de

Harriers-supporters (die er wijselijk niet op reageerden) en daarna wezen ze

naar hun reet. Wat de bedoeling precies was van deze actie is me tot de dag van

vandaag onduidelijk, maar vreemd was het wel om zo ineens te gaan provoceren.

Het provoceren had geen enkel effect op de spelers, hoewel St. Albans nog een

grote kans kreeg, en het bleef 1-1. Snel liepen we naar de auto en we waren weer

snel op weg naar de tunnel. Relatief vroeg waren we weer thuis, met deze

wedstrijd zo dicht bij Londen. Het was een leuk dagje weg geweest, ondanks het

dramatische voetbal. Clarence Park blijft echter een van de allermooiste

stadions in de Non League en hopelijk blijft het nog een tijdje staan.

 

Geschreven door: Sir Stanley Matthews

 



Het rapport

Het stadion

Op dit stadion ben ik eigenlijk als sinds 1996 verliefd. Het stond ook heel hoog op mijn wish-list en toen ik zag dat St. Albans City vorig jaar promoveerde kreeg St. Albans City meteen een kruisje achter de naam. Door verschillende redenen kwam het eerder in het seizoen er niet van om de club te bezoeken, maar gelukkig lukte het nog. Misschien zal dit wel het enige jaar zijn dat de club ooit in de Conference uitkomt, dus deze kans kon ik niet laten schieten. Het stadion zelf was erg leuk. Het Clarence Park zelf is heel leuk en de aparte ingangen en turnstiles geven je het gevoel dat je in de Efteling bent. Van binnen valt met name de Main Stand op. Dit is echt een geweldig artefact, wat een en al nostalgie uitademt. Hij is grotendeels van hout en door allerlei tierlantijntjes heeft de Main Stand iets heel unieks. De overige 3 tribunes zijn gewone terraces, die niet opvallend zijn. Wat dat betreft is het jammer dat de legendarische eik, die uit de Clarence Road End groeide, gekapt is. Dat had de gehele setting nog iets unieker gemaakt.

De sfeer

Het was even wennen na dat geweldige sfeerweekend bij Huddersfield, Leeds en Wolves 2 weken ervoor. In de eerste helft waren er zo nu en dan wat kreten te horen, maar voor de rest was het erg stil. In de tweede helft verzamelde zich een hele groep fanatieke supporters zich bij de East Terrace. Toen werd er wel gezongen, maar om te zeggen dat het indrukwekkend was...

De wedstrijd

Een van de medereizigers typeerde het uitstekend: "Soms heb je het gevoel dat je betere wedstrijden gezien hebt, maar vandaag heb ik het gevoel dat ik betere wedstrijden gespeeld heb". Dit zegt eigenlijk alles over het dramatische niveau wat werd gehaald tijdens deze wedstrijd. Opvallend, want bij Kidderminster stonden spelers onder contract die Premier League ervaring hadden. Toch zag je wel dat er bij Kiddy meer voetbal in de ploeg zat. Zelfs met 10, en later 9 man, bleven ze makkelijk overeind. Als er een ploeg was geweest die de 3 punten had verdiend was het ook Kidderminster. Voor St. Albans City lijkt me dit voorlopig einde oefening in de Conference, want het was echt zwak wat die mannen lieten zien.

De omgeving

Geweldig. Het is dan wel geen mooie arbeidersomgeving, maar zo'n stadje is St. Albans ook helemaal niet. Het stadje komt over als erg sjiek, vandaar dat de omgeving van het stadion er ook zo goed past. Het Clarence Park is erg mooi en het cricketpavilion geeft het een sjiek gezicht. Het stadion zelf heeft ook een bepaalde grandeur door typische dingen als de mooie turnstiles en de mooie hoofdtribune. Wat dat betreft past het stadion perfect in de omgeving. Buiten het cricketveld, zit er ook nog een bowlsclub en hockeyvelden. Clarence Park is dus een mooie omnisportlokatie.

Overall

Voor het eerst dit jaar weer een dagtrip en dat was goed te doen. St. Albans ligt relatief dichtbij en het was daarom geen zware rit. Het stadion was erg goed bevallen en ik ben erg blij dat ik er nu uiteindelijk ben geweest. Alleen de Main Stand al was de hele trip waard. De wedstrijd zelf was waardeloos en ook voor de sfeer hoef je niet naar St. Albans. Toch vind ik dit wel een ground die je gezien moet hebben, als je een stadionliefhebber bent. Ik denk niet dat er veel stadions in Engeland zijn die op zo'n unieke locatie liggen en die zo'n uitstraling hebben. Enige minpuntje blijft de verdwenen eik.



De foto's

Het welkomsbord. Een tegenvaller voor vieze mannetjes, want het is verboden 's nachts te komen.

De Anton Pieckachtige ingang van het Clarence Park.

En hier de naam van de man aan wie St. Albans het Clarence Park te danken heeft.

In het park niet alleen een voetbalstadion, maar ook dit mooie cricketpavilion.

De buitenkant van Clarence Park is vrij lelijk, met veel golfplaten muren.

Ook het turnstilehokje zag er erg liefelijk uit. Dit is duidelijk geen ruige club voor Tokkies.

De gietijzeren poortjes. Misschien wel de mooiste van Engeland.

En gezien vanaf de binnenkant. De mannetjes zijn duidelijk geen fotograven gewend.

Dit bord zal veel Conference-spelers trillende benen bezorgen.

Hier het uitvak. Ooit groeide hier de legendarische eik die St. Albans promotie belette.

De East Terrace. In de tweede helft kwamen hier spreekkoren vandaan.

De York Road End. Hier stonden wij de eerste helft en kregen we verfjassen van de achterwand.

De prachtige Main Stand. Alleen dit was al de hele reis waard. Oud, nostalgisch en veel karakter.

Veel floodlights op Clarence Park, maar echt bijzonder waren ze niet.

De kantine waar veel historische elementen aan de muur hingen.

Zoals een fotocollage van de promotiewedstrijd tegen Lewes. Het werd 1-7 op de Dripping Pan.

En een verzameling caps, bekers en vaantjes.

Het voetballogo boekje wat ik kocht van de plaatselijke dorpsgek.

De zijkant van de Main Stand. Heel optimistisch met dat "The Football League" opschrift.

Er was veel hout verwerkt in de Main Stand. De tribune zelf bestond uit een houten vloer en trappen.

Net zoals een deel van de stoeltjes. Echt comfortabel lijken me die niet zitten trouwens.

En ook de blauwe sierbogen waren van hout.

De spelerstunnel was daarentegen een stalen kooi.

Dit is wat de spelers zien als ze het veld opkomen.

De dugout van de Saints.

De York Road End, waar de plaatselijke tifosi een lelijke vlag hadden opgehangen.

De Clarence Park End, waar de Kiddy-aanhang zich had verschanst.

En nogmaals de East Terrace, waar een paar duizend man opkunnen tijdens topwedstrijden.

Tot slot nog een keer de Main Stand; het kroonjuweel van deze ground.

Een van de spaarzame hoogtepunten tijdens deze wedstrijd; St Albans wat op 1-0 komt.


 

 

© 2005 All Rights Reserved.