आबिष्कार  

                                        कुमार कार्की 
एउटा अबिराम यात्राका यात्रीहरु
मरुभूमीका कहालीलाग्दा फाँटहरुमा
बतासे बालुवाका थुप्राहरुमाँझ
पैताले डोबहरु बनाउँदै
असम्भव पाईला चालीरहेछन्
बतास बालुवाका ढिस्का बनाउँछ
क्षणभरमा नै समुद्रमा बिलिन गराउँछ
केवल ऊँटहरु मात्र जिजीबिषामा
मृगतृष्णित छैनन्
आबिष्कारीक तिर्खाले
मानब अझ मृग तृष्णित छ
केवल
ऊँटहरु डडाल्नुमा तिर्खा बोकेर हिँड्छन्
आविष्कारीक मानबहरु
मष्तिष्कमा प्यास जगाएर हिँड्छन्
महिनौं पछि प्यास मेटाएका ऊँटहरु
समुद्रले छोएको क्षितिज घिच्रो तन्काएर हेर्छन्
प्यास नमेटिँदै
यान्त्रिक मानबहरु
स्वस्फुर्त प्यास सिर्जना गर्छन्
प्यास मेटिनु भन्दा
तृष्णित हुनुमा चैन मान्ने मानबहरु
बेग्लै ब्रम्हाण्डको सृष्टि गर्न ब्यस्त छन्
पैतालाले खोपेका डोबहरु
बताशे हावाले समुद्रमा बिलिन गराउँछ
यात्राले पार गरे पिछ
आधार शिविर फर्कने पद चिन्हहरु
मरुभूमीको हावा सँगै बिलिन भएका छन्
कुनै दिन मानबरुपी दानबहरु
आबिष्कारीक यात्राको गन्तब्य चुम्न नपाउँदै
आफू फर्कने बाटोहरु
आफैंले मेटिसकेका हुनेछन्
ता कि हावा चल्नै छोड्नेछ
बालुवा चट्टान भएर जम्नेछ
न त पैतालाले त्यहाँ डोबहरु नै खोप्न सक्छन्
प्यासी ऊँटहरु आफ्नै डडाल्नुले थिचिनेछन्
मानब अस्तित्वलाई
ब्वाँसाहरुले चोक्टा चोक्टा लुछ्नेछन्
आविष्कारीक माबका मगजमा
बिकिरणहरु पैदा हुनेछन्
आबिष्कारीक यन्त्र झैं
कंकाल भई सुक्नेछन्
आबिष्कारका प्यासीहरु ॥
                                           दोहा कतार

kumar1985karki@yahoo.com