ประวัติส่วนบุคคล
อาชีพ : เภสัชกร + ขายติ่มซ่ำ ซาลาเปา
ครอบครัว :
เป็นพี่ชายคนโตของตระกูลเจ้าของภัตรคารอาหารจีนใหญ่ ซึ่งหลังจากเตี่ยตายไป ก็มีการแบ่งมรดกกันในตระกูลซึ่งสุเทพก็ได้กลายเป็นเจ้าของภัตรคารต่อไป
แต่เนื่องจากมันจบเภสัชกรมาประกอบกับสถานการณ์ภาวะบ้านเมืองและเศรษฐกิจโลกไม่ดีอยู่แล้ว แถมมันไม่มีเงินพอจะจ้างคนงานในร้านอีก
ภัตรคารที่เปิดมากว่า30ปีก็เหลือแค่แผงขายซาลาเปากับติ่มซ่ำเท่านั้น ส่วนมันก็ไปเปิดร้านขายยาอยู่ห้องแถวข้างๆนั้นแหละ
ทุกวันนี้น้องชายตัวแสบมันจะมาหามันทุกเดือนเพื่อซื้อภัตรคารเอาไปเปลี่ยนเป็น GameCenter แน่นอนมันไม่ยอมขาย
คติประจำใจ : "คนเราต้องยึดมั่นในคุณธรรม มีมโนธรรม ตั้งมั่นอยู่ในจริยธรรม เมื่อทำสิ่งใดแล้วจึงไม่ผิดต่อตนเองผู้อื่นและฟ้าดิน"
สิ่งที่ชอบเป็นพิเศษ : ทำอาหาร ความเป็นสุภาพบุรุษ ชื่นชมเสียงเพลงและความงามของดรุณีแรกรุ่น แต่เพียงแค่ชมเท่านนั้นมิได้ลวงเกินใดๆเลย
สิ่งที่เกลียด : สงคราม ความอยุติธรรม พวกที่รังแกคนที่ไม่มีทางสู้(โดยเฉพาะเด็กสาว) คนรักชาติบ๋อแบ๋(รักแต่ปาก!)
คำพูดติดปาก : "เรามาแก้ปัญหากันด้วยสันติวิธีเถิดครับ"
คำพูดไม่ค่อยติดปาก : "ลื้อ ตายยยยยย!!!!!!!!!"
ความสามารถ : ทำอาหารเก่ง แต่ก็ไม่เก่งเท่าอดีตหัวหน้าหมู่ ที่สำคัญสามารถทำการปฐมพยาบาลเบื้องต้นได้(เคยเป็นแพทย์สนามมาก่อน)
อาวุธที่ใช้ : กั้นหยั่น อื่นๆตามภารกิจ

ประวัติ :
ระหว่างเรียนอยู่ที่โรงเรียนมัธยมพื้นที่A-71นั้นทำหน้าที่เป็นหัวหน้าห้อง /๑๓ ตั้งแต่ ม.๑-ม.๖ ช่วงปี พ.ศ.๒๕๓๕-๒๕๔๑
และทำหน้าที่เป็นพลเสนารักษ์ประจำหมู่ตอบโต้ฉุกเฉิน(ปฏิบัติการพิเศษ) หมวดสารวัตรนักเรียน กองร้อยที่๗ กองพันยุวชนทหารที่๑ (จริงๆมันก็คือหน่วยรบพิเศษดีๆนี้ละ!)
วีรกรรม: ได้รับเหรียญกล้าหาญหลังจากเหตุการประทะผู้ก่อความไม่สงบที่เข้าโจมตีและปิดล้อมโรงเรียนเป็นเวลา 7วันในปี ๒๕๓๘ พร้อมกับกำลังพลในหมู่ตอบโต้ฉุกเฉินทุกนาย(เป็นหน่วยเดียวที่ไม่มีการสูญเสียกำลังพล)
ทั้งๆที่ตลอดเวลาที่ประจำการนั้นไม่เคยฆ่าใครตายเลยสักคน!
ปลดประจำการด้วยยศ จ่าสิบตรี ในปี ๒๕๔๐ หลังจากการยุบหน่วยยุวชนทหาร
จุดอ่อน :
เป็นคนธรรมดาๆที่ดีเกินไปซึ่งนั้นเป็นเหตุผลที่จะพาตัวเองไปตายหลายทีแล้ว