Planes rising and falling
Crashing without wounding
And still hitting
The heights again
A girl with a heart
Black, as the blackbox
Of a plane
Many a secret inside
Flying high on
Wings of glass
Which shatter if she goes
Too fast
Every rise and fall
Recorded in her heart
And every little damage too
But there is no way
Anyone’ll ever know the truth
Black box containing
All the facts
But it’s Pandora’s box
Never to be
Opened again
Øøø
June 3rd 2008
This lady
Lady with a heart
Blue and bruised
With the rests of love
Inked upon
A shipwreck
This heart of hers
Which sank too deep
To recover more
than little pieces
of little worth
Expecting nothing,
Giving nothing ,
Feeling nothing for an
Action to save what’s lost
For long
Memories burried in
The ocean’s sand
They are best left
Alone...
Øøø
June 3rd 2008
Little red shoes
Repressenting something
So full of lust*
A dce as old as Cain
Going back to the days
Of Eve, eventful eve
Little red shoes
Proporty of the eternal
“Vierge folle”
Whom danced with you
Where she shouldn’t
Have gone
A dance of lust,
Pas-de-deux
Between the sheets
Between safe bedroom walls
She danced on
All through the night
An dance as old as time
On little red-coloured shoes
øøø
First of July 2008
*symbol dates back to the original story by Hans Christian Anderson, and referes to his sister.
A fine moment
As a line between
Sad and grave
Halfway between up and down
An insane moment
Erasing a face so simular for mine
A coyness, so subtle
Making all rivality disappear
Into nothingness
Into despair,
As bright as the sun’s ray
Shining down on one
Whom slowly approaches the edge
Despair’s ray or...
How insanity increases
øøø
The first of July, 2008
Never giving birth
To an ideal
This daughter of the sea
Living of the shells
Found in the sand
Crowned with pearls
Which were cast upon
The land
Verity
øøø
The first of July, 2008
This poem got it's name from a character in a book from the serie of Deltora, of which both my brothers are particularily fond.
Rearanging
The notes of your song
To write myself a theme
The composition of a life
Digging out all thoughts
From the mess inside my head
Which must look
Like a messy attic
Turning everything
Into a song
Writing a song to a life
Which has just begun
But is almost over too
Trying to tell a story
Which is to last
Rearanging the notes...
Cathedral by the sea
In honour of the virgin
Santa Maria del Mar
Cathedral by the sea
Build on the sand of
Human hopes
And the quicksand
Of human’s dreams
Cathedral by the sea
Each stained glass window
Tells a aphcryptical tale
Cathedral by the sea,
Work is done by thousand hands
Working hard
To create some beauty
Because, if men don’t notice
They know that God will see
Cathedral by the Sea
Cathedral of the Sea...
The Truman show
Prime time storybook telling
Of what happened to people's
Lives in real time
No longer only
Big Brother watching
But the entire world
Watching people self-
Destruct while
The camera watches
And mercilessly records
From birth to operation
And almost to death,
Not only Big Brother watches
Any person a part
Of anyone else's world
Voyeurism to it's core
When we are all around
x
2nd of August, 2008
x
I wrote this to the book title 'Prime time' as a comment on reality TV shows, but then I discovered that it fits the film 'The Truman show' perfectly and decided to use that as the title.
Reflection of the self
A play of imitation
By the mind
A personality without
Any, or a body with
Only flaws
Much like the person
Inside the mirror
Image in the mirror
Product of imagination
A doppelganger
But not you
It’s just a play
Of imitation
With a pretty
But distorted sight
Øøø
2nd of August, 2008
Aledis’ song
If only you could see me now
With shoulders bare*
In the brightest colours*
A dress,
A noblewoman alike
For the love of youth
Which was neer mine
As I am never theirs
Though they buy me for a single night
Now with money
But still the shoulders
Uncovered
As a sign of shame
Which isn’t even there
Rules to never be disguised
‘Dishonour’, always in the open
But always invisable
Still unrecognizable
To you...
Øøø
Written to the story of Aledis, a character in the book “Cathedral of the Sea”
The stars (*) indicate things which – according to the book – were a sign of a ‘girl of pleasure’.
Øøø
2nd of August, 2008
Last day of summer
Spent with lazy nothingness
At the King’s lake
Last day of peace and warmth
Before fall begins
With only seriousness
On it’s side
Softly touching the water
With the top of a fingr
While leaning back
On a blanket
Of summer warmth
Kisses cool as water
While both miles away
From the Konigssee
End of a summer dream
Lazy day together
While the water
In the lake streams
Øøø
2nd of August, 2008
A little saint
Spends her moments alone
I the masses
But inside her heart
Inside a cell
Built in honour of God
Where only He can enter
Whom orders her
Not to eat
A little saint
With holy visions of hunger
Holy ana
Oh blessed sancta
Anorexia
A little saint
She knows there is
A situation without an end
As she is a soul
Which was saved
From the need for nourishment
Carrying herself
With the grace of a saint
Of hunger and pain
A little saint
With holy visions of hunger
Holy ana
Oh blessed sancta
Anorexia
A little saint
Being without physically being
As a spirit only
Thriving towards an
Untimely death
In the form of starvation
In what she believes
To be a message of God
In name of this
Saint inside her head
A little saint
With holy visions of hunger
Holy ana
Oh blessed sancta
Anorexia
In the name of this
Saint inside her head
Sancta Anorexia
x
21st of August, 2008
x
Written during a discussion when we'd go and eat pancakes, during some sort of talk about a subject which I can't remember at all. The poem is based on what I read in a book named 'Sancta Anorexia - a study of female Italian Saints'. It is very interesting, and quite worth a read. I might mention in some blog post later on.
Er is geen reden mij
Te willen leren kennen
Want ik ben geen partij
Voor jou
En al zou je me kennen
Dan 'wou' je weer van me af
In zoveel gedaanten
Wil je vergeten dat ik jou ken
En eigenlijk wil je
Vergeten wie ik ben
In jouw ogen kan ik beter
Een mysterie blijven
Zonder aankondiging en zonder
Naam komen en gaan
En spreken in een taal
Die jij niet zult verstaan
In een bestaan vol simpele zielen
Is leegte het enige
Dat je kunt begrijpen
En daarom ken je iedereen
Behalve mij
Alles dat je weet is de kleur
Van mijn ogen en de lengte van mijn haar
Verder blijf ik een droombeeld
Slechts aanwezig in jouw hoofd
En of ik echt best dat weet je niet
Maar als het zo is,
Vertel me dan maar waar...
x
22-10-2008
Zonder veel verwachting
Speelde ik mijn rol
In het stuk dat ik zelf creëerde
Schreef en regiseerde
Terwijl ik speelde, oscarwaardig
Zocht ik stiekem naar de achterdeur
Om aan de ogen van mijn publiek
Te ontsnappen en te verdwijnen
In vergetelheid
Terwijl mijn toneel in elkaar stortte
Stond de wereld in brand
Terwijl ik staarde
Naar de resten van mijn kaartenhuis
Waar niets van over was van
Dan stenen, as en gruis
Sprak ik zacht een woord van dank
x
21-10-2008
Herhaling
Herhalingen van herhalingen
Steeds opnieuw
Van gebaren, en gedragingen
Steeds dezelfde busrit
En dan stap ik in weer dezelfde trein
Zolang ik acties blijf herhalen
Weet ik dat alles gaat zoals het moet
Omdat het al eerder zo ging
Weinig initiatief, uit onwennigheid
Uit angst voor het nieuwe
Omdat ik de gevolgen niet ken
Nee, ik blijf herhalen,
Want dat gaat tenminste goed
x
23-10-2008
Glas
Volgens jou zijn het dus
Glazen muren waar ik me
Achter verschuil
Als jij er recht doorheen kan zien
Maar des te dikker het glas,
Des te minder jij erdoor kunt zien
Dus zo goed kun je mij er
Waarschijnlijk niet door zien
Maar misschien vind ik dat
Niet eens zo erg
x
23-10-2008
Haast
Er zijn van die mensen, met altijd haast
Die te hard rijden om maar tijd te winnen
Alsof ze die vooruit willen spoelen
Tot het moment dat deze niet meer verder gaat
En dan gaan ze klagen over de snelheid
Van het leven dat ze nu voorbij zien flitsen
Zoals het al hun hele leven gaat
Maar 's nachts, wanneer ze
Hun laatste adem uitblazen
Gaat het heel rustig en gelijkmatig
Alsof ze het al hun hele leven zo hebben gedaan
x
23-10-2008
Storm van binnenin
Donkere wolken boven open zee
Een schip in nood
En waar ben jij,
Niets merkend van de storm buiten?
Wie ben jij om je eigen tragedie te creëeren
Zonder rekening te houden met een ander mens,
Zonder te weten wie je met je daden kwelt?
En al zijn alle risico's voor eigen rekening
Die je heus wel zonder gepresenteerd zult krijgen
Ook zonder mijn hulp
Ik zal niet wachten tot jij in je eigen ogen
Voor niet-bestaande fouten hebt geboet
Want dan kleeft er aan mijn handen
Net zo goed als aan die van jou, jouw bloed
Geen noodzaak om de martelaar te spelen
Voor iets dat niet echt is
Geef je boetvaardigheid op en lach eens
zoals je vroeger deed
Zonder te denken aan wat is geweest
x
23-10-2008
Calypso
Wat eens een zon was aan de hemel
Heeft nu meer weg van een donderbui
Die in de verte tiert
Maar het zels hier nog hevig waaien laat
Het weer kan hier betrekkelijk zijn
Vooral nu zij weer heerst
Net zo onberekenbaar als dat wat ze regeert
En net zo wispelturig
In een ogenblik trekken wolken voor de zon
En wordt de hemel duister
Wanneer iets haar niet zint
En wat dat is... dat kan vanalles zijn
Calypso...
... of ik?
x
23-10-2008
De woorden die ik schrijf
Het maakt niet uit waar ik ben
Of welke taal ik spreek
Want elke brief die ik schrijf
Toont dezelfde boodschap
En meer is onzinnig, onnodig
Om te vermelden
Dus meer dan zeven woorden
Hoor je niet van mij
En daar moet je het mee doen
Verleiden zal ik niet met een brief
Alleen de belangrijkste dingen
Schrijf ik op en stuur ik jou
Het maakt geen verschil waar ik ben
Of welke taal ze daar spreken
Mijn woorden spreken voor zichzelf
x
23-10-2008
Gedichten
Zonder al teveel moeite waande ik
De wereld tot een paradijs
En met nog minder moeite
Werd hij weer normaal
Terwijl voor mijn ogen beelden speelden
Staarde ik uit het autoraam
Zonder iets te zien
Met een teveel aan woorden in mijn hoofd
Die vorm aannemen zonder dat ik dat wil
En ergens over gaan waarvan
Ik helemaal niets weet maar dat toch
Betrekking schijnt te hebben op mij
Zonder al teveel moeite rijg ik woorden aan elkaar
Tot ze een eigen wereld vormen
Die wellicht een zeepbel is
Maar in ieder geval bestaat
x
23-10-2008
Pandora
Wat jij van me wil,
Is me allang duidelijk
Al weet jij het dan nog niet
Maar om er aan toe te geven
Daarin schuilt een groter probleem
Want ook jij weet dat ik het niet wil
Uit angst om Pandora te ontketenen
Wijs ik eenieder af
En zo doende blijf ik haar de baas
Ik houd Pandora's doos gesloten.
x
23-10-2008
En weer opnieuw ben ik de zwarte piet
In het verhaal dat jij zo kunstig spon
In de vorm van een web, gemaakt van woorden
Maar terwijl jij je spel speelde
In de gedaante van een spin
Zocht ik mijn heil heel ergens anders
Zodat jij niet meer bij me kwam
x
23-10-2008
Smiling to those whom arrive
She seems an example of innocence
But rotten claws reach deep
And corrupt her being
Oh, and she laughs and talks
She does not seem to know
What destroys beauty from inside
But she doesn't know what she cannot see
A darkness deep inside...
x
23-10-2008
Vroeger zong ik dat de sleutel was gebroken
Maar toen was het de toegang tot Engeland
En niet die tot mijn dromen
Want dat is een sleutel die ik zelf heb gebroken
Omdat ik de toegang tot mijn gedachten wilde beperken
En niet meer als een boek gelezen worden
Voordat ik de sleutel brak, liet ik de sloten versterken
Zodat het toeval - of jij - mij niet meer bereiken kon.
x
23-10-2008
Wanneer minuten uren worden
Wanneer de tijd lijkt stil testaan
Blijkt dat je me niet meer kunt verstaan
Vervreemd van elkaar, gegaan waarvan we zeker waren
Dat de ander niet volgen zou
Ieder apart de toren van Babel beklommen
Waardoor jij mij niet meer kunt verstaan
Apart van jou op zoek gegaan
Naar een verborgen schat die ik nooit vinden zou
Omdat ik niet eens meer wist wat ik al had
x
23-10-2008
Geen wil om er voor te sterven
Maar ik zou het misschien wel doen
Omdat ik niet zonder kan,
Stiekem toch een beetje Julia
De wereld steeds een beetje mooier
Al lijk ik niet op Helena
Die alles kon betoveren
Met een lach
Maar jij wel in de rol van Paris
Die ik overal volgen zou
Al verwoeste ik daarmee een rijk
Fatale liefde, gejaagd door de wind,
Ik ben wispelturig genoeg
Zou bang moeten zijn jou kwijt te raken
Maar zoals Scarlet ben ik niet
11-02-2009
Ik zag de wereld ouder worden
Maar zelf bleef ik nog altijd jong
Ik keek vanuit de verte
Naar een wereld die steeds vreemder werd
En die vervaagde tot een flits
11-02-2009
Het meisje uit de verhalenbundel
Keek met open mond
Naar de werkelijke wereld,
Een afspiegeling van de wereld
In haar boek
Ze deelt met ons
Sofia’s wijsheid
Zoals ze door het boek heen
Heeft geleerd
Met heldere ogen
Keek zij de wereld rond
Verbaasd over alles dat ze niet kende
En dat dus vervreemdend was
Play the violin, play the devil’s thrill
Won’t you show your respect
To the emperor; to Rome
Before the city will burn
City of the gods, forsaken
When Nero got his first Violin
Little boy, manipulated
By a mother’s lust for power
Famous for it still
6-02-2009
Maar toch, een schip met zwarte zeilen
Brengt haar slecht nieuws
Onheilsbode van de liefde;
Een duistere donderbui
Onweer dat de lucht niet klaart
Een zondvloed van tranen
Waar zijn de dagen van geluk
En dagen van schepen met witte zeilen
Weg! Om nooit meer terug te keren
Het is alsof de zon niet echt meer schijnt
Vals licht, dat schijnt zonder hoop
In de opvolgende dagen;
Wanneer zij niet meer verschijnt
De meeuwen weten dat het haar hart is
Dat schrijnt
Met holle ogen ziet ze de toekomst aan
En zucht met een stem, zacht als de wind
Een laatste wens
‘Kom terug naar mij’.
6-02-2009
Ramses
When the water parted, and closed again
Pharaoh, surviving exodus?
Seven plagues, seven sins
Punishment for defying the Gods
He whom is a God himself
Golden Horus, surrounded with such glory
Now for display, somewhere surrounded
By his ancesters and his heirs
But not a place fit
For such a great king!