Deze tocht was een fietsvakantie en dus geen sportwedstrijd om zo snel mogelijk de Noordkaap te bereiken. Bijna alle accomodaties waren op voorhand vastgelegd, zodanig dat de ganse tocht haalbaar was en er naast fietsen nog voldoende tijd was om van de omgeving ter plaatse te genieten. Dag 25, een geplande rustdag in de stad Östersund, een halte waar ik lang naar toegeleefd heb.

Vandaag weer een mooie dag en het was genietend fietsen naar Asarna, bekend vanwege een skicentrum. Helderblauwe meren, groene bossen, zuivere lucht, dit is Zweden!

En zo weer al fietsend door de bossen op de Inlandsvägen.

Vandaag dus naar Asarna en morgen naar Östersund. De stad waar ik zolang naartoe geleefd heb als fietsdoel komt alsmaar dichterbij.

Geregeld zie ik vrachtwagens voorbij rijden volgeladen met boomstammen ten voordele van de houtindustrie. Ik heb mij laten vertellen dat voor alle bomen die omgehakt worden er een nieuwe wordt gepland. In Zuid-Zweden duurt het tot 10 ā 15 jaar alvorens ze groot genoeg zijn om terug omgehakt te worden. In Lapland duurt dit tot 40 jaar, mits de winter daar veel langer duurt. Ondanks het feit dat er veel bomen omgehakt worden is dit over gans de Zweedse natuur gezien amper merkbaar. Zweden heeft miljoenen bomen.
.
En zo dan weer zalig fietsen door de bossen die echt oneindig zijn.

Zo kwam ik uit in het dorpje Rätan. Hier nam ik even een luchpauze.

Daarna weer vertrokken richting Asarna.

Op een brug had ik een mooi zicht over de spoorweg waar in de volle zomer een toeristentrein rijd, gekend als de Inlandsbanan.

En zo was ik bijna in Asarna. Links staat ook een wegwijzer naar Klövsjö volgens bepaalde toeristische boeken het mooiste dorp van Zweden, gelegen op een hoogte van goed 700 meter.

Vlak voor het skicentrum kwam ik nog voorbij een schitterend panoramisch uitzicht.

En dan aangekomen in Asarna, een dorpje dat bestaat uit een tankstation en een skicentrum dat ook kampeerhuisjes verhuurd, waarin ik bleef slapen.

De route vandaag ging vooreerst langs enkele bergketens op weg naar Svenstavik.

En dan even de spoorweg over, mits de Inlandsbanan alleen in de volle zomer rijd, was er geen trein te bespeuren.

Even later ging ik van baan 45 af en volgde een kleine weg om zeer rustig naar de stad Östersund te fietsen. Ik had uitzicht op een mooi en panoramisch landschap.

Ook op de bergketens in de verte had ik mooie uitzichten...

...op de toppen lag nog sneeuw.

Hierna ging de weg weer door de bossen. Langs de weg nam ik een lunchpauze. Voldoende eten en drinken meenemen is als fietser in gans Zweden een must en zeker als je zoals ik naar het zeer dun bevolkte noorden fietst.

De gemeente Östersund kondigde zich aan.

Om langs deze weg de stad Östersund te bereiken moest ik vooreerst de lange brug "Vallsundsbron" nemen om zo op het eiland Frösön aan te komen. Hier zag ik de brug al liggen over het meer.

Aan de start van de brug over het Storsjön meer, in de verte is het eiland Frösön te zien.

Een foto midden op de brug getrokken waar de stad Östersund aan de overkant te zien is. Zodra ik was aangekomen op het eiland Frösön fietste ik langs een andere brug dan Östersund binnen.

In Östersund bleef ik twee nachten slapen in de jeugdherberg.

Vandaag dus een rustdag in het stadje Östersund waar ik de hele dag wat vertoefd heb in het centrum.

Östersund was enerzijds een klein stadje en anderzijds was het mooi gelegen...

...aan het mooie en grote Storsjön meer...

...waar volgens de legende een monster leeft... hierbij één van de waanvoorstellingen van mensen die denken het monster gezien te hebben.

Ik ben het niet tegengekomen en het meer bleef rustig onder een bewolkte hemel.

Na de rustdag in Östersund begon het tweede deel van deze vakantie... op naar de Noordkaap. Nog een 1500 km te fietsen. Vandaag ging de route vooreerst naar Hammerdal, een heel klein dorp bestaande uit enkele huizen. Het feit dat dorpen als "Storuman" en "Arvidsjaur" bestaande uit enkel een hoofdweg hier al staan aangeduid zegt veel over de andere dorpen en over het gebied waar ik de komende week doorheen ga fietsen. Ik had er mij uiteraard op voorbereid en juist daarom was ik zo aangetrokken door dit stuk Zweden. Als je beschikt over een degelijke conditie en een goede fiets kun je hier al fietsend genieten van een prachtig landschap dat in bepaalde boeken gekend staat als de laatste wildernis van Europa.

Langzaam maar zeker op weg naar het uiterste noorden van Europa.

En zo verliet ik de gemeente Östersund en fietste verder door de bossen van de gemeente Strömsund.

En dan plots uit het niets een Eland op de weg.

Hier de foto nog wat ingezoomd. Het is de eerste en meteen ook de laatste Eland die ik ben tegengekomen. Maar toch mag ik mij gelukkig prijzen. Velen Zwedenliefhebbers gaan al jaren op zoek naar Elanden maar zijn er nooit één tegengekomen. Het zijn zeer schuwe beesten. Bij mijn eerste tocht door Zweden heb ik dus al prijs.

En zo dan weer verder langs de baan 45.

Af en toe was de weg paars gekleurd.

Hier nog een uitzicht van omgehakte bomen.

En dan was ik bijna in Stromsund, bestaande uit veel meren.

In Stromsund bleef ik slapen in een kampeerhuisje of "Stuga".

De camping lag rustig gelegen aan dit meer.

Langs de baan 45, de Inlandsvägen, vertrokken richting Dorotea. Vooreerst naar het dorpje Höting op 50 km van Stromsund.

De weg draaide langs een mooi gelegen meer.

Hier nog een foto van het meer vanuit een andere hoek getrokken.

En zo was ik al tot op 10 km van Höting.

Aangekomen in Höting kon ik in het restaurant van een hotel een "Dagens" eten.

Zodra de maaltijd was gezakt opnieuw vertrokken.

Even later ging de weg over een brug...

...en had ik een prachtig uitzicht.

Het dorpje Dorotea was nog 12 km af. Op de kaart kon ik zien dat ik bijna in Lapland was. Het was wachten op een wegaanduiding.

En ja hoor... vanaf nu zat ik in Lappland. Het land van de "Samen" en de rendieren.

Ik kon er niet naast kijken.

Even later aangekomen in Dorotea waar ik bleef slapen in een hotelletje.
