مکان : یک اتاق بزرگ. یک میز بزرگ.

افراد دور میز: دو جوان 23-24 ساله . بیگانه خانوم . آقای رئیس . آقای اشتاین هورنباخ (سیبل تاب دار و مثل آقای رئیس کراواتی و عصا قورت داده) .

موقعیت : رسمی/اداری

حرفهای رسمیمان تمام شده بود و من خدا خدا میکردم، دیگر تشریف ببریم و تا در اتاقم به کارهای اصلی و فرعی دیگر برسم. حالا حرف هی حرف می آورد و من هم به دلم صابون میزدم، که این دیگه آخریش بود و الان دیگر آقای رئیس بلند میشود و من هم جلدی میرم توی اتاقم. صحبت اما هی ادامه پیدا کرد، منهم که حوصله ام دیگر سر رفته بود، حواسم پرت شد. وقتی به خودم آمدم، دیدم که یکی از دو جوانک (به هر حال از پنج سال اختلاف سن به بالا استفاده از کاف تصغیر مجازمیباشد، حالا مهم هم نیست، شما چند سالتونه! مهم فقط اینه که شما بزرگتره باشین!) بعلله شروع کرده یک جوک بامزه تعریف کنه: " خب یک ژاپنی یه چینی و یه یهودی ..." اولش بد نبود، اما بعدش ... بگذریم، جوکه از آن با تربیتی های مردونه بالای 18 سال شد. بعدشهم که دید همه جو گیر شدند و هیچکس نخندید (منکه فکر کنم، یک کم رنگ و رویم رفته بود یا چه میدونم قرمز شده بودم) ، 2 زاریش افتاد که:" اووووووووپس! فکر کنم تعریفش جلوی یک خانم درست نبود!" بازهم هیچکس هیچ چیزی نگفت. یکهو آقای رئیس یادش افتاد که یک تلفن خیلی فوری دارد و آقای اشتاین هم باید تا قبل از بسته شدن پستخانه حتما یک بسته را شخصا تحویل میگرفت. نمیدونید چی کشیدم، تا اینکه به اتاقم رسیدم. در اتاقم را محکم بستم، پشت میزم نشسته ننشسته، از خنده منفجر شدم. عجب جوک باحالی بود! یادم باشه، این جوانک را دوباره گیر بیاورم، با تهدید هم که شده، مجبورش کنم چند از این جوک ها برایم تعریف کنه، دفعه بعد جلسه مان طول کشید، خودم تعریف کنم!!!

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها  ارسال در تاريخ 5 شنبه 29 مهر

چند روزی بود که آقای رئیس با اون هیبت، کت شلوار تیره رنگ، کراوات و ظاهر موقرش، با دستهایی ترک خورده و سیاه سرکار می آمد . دستهایی قاچ خورده و قهوه ایی حکایت از کار سخت و یدی داشتند. اما یه جورایی هم فکر میکردی، انگار روزی 20 کیلو بادمجون پوست کنده است. یک کمی کنجکاو شده بودم و بخصوص صبح زود، وقتی دوباره با دستهای زمختش ظاهر میشد، مجبور بودم، لبخندی را که هی بیهوا روی لبم ظاهر میشد، یه جورایی رفع و رجوع کنم. بعدا فهمیدم که این قضیه نه فقط برای من، بلکه برای بقیه هم سووال شده بود. البته ما هیچکدام راجع به آن حرفی نمی زدیم. 3-4 روز پیش، آقای رئیس با لبخند و یک کیسه وارد اتاق شد و بعد از سلام علیک همیشگی کیسه را روی میز وسط اتاق من و آلکس گذاشت و با لبخند گفت: "این گردوها را از حیاط خانه آورده ام، اگر دوست داشته باشید میتوانید از خودتان پذیرایی کنید." من یک کمی جاخورده ام: "ااا ... ، خیلی ممنون اما لزومی نداشت که ..." پرید وسط حرفم : " باید به هر حال گردوها را میکندیم ، مجبور بودیم..." . یهو دو زاری ام افتاد، که بععععله این ایام آقای رئیس مشغول چه کاری بوده اند. البته بعدا متوجه شدم، آلکس خان فضول، یک کاره از آقای رئیس پرسیده بود که شما چی کار میکنید، دستهایتان اینجوری شده است. ایشان هم ماجرای درخت گردو را تعریف کرده بود، به هر حال این سووال باعث شد، که ما در حال حاضر دو تا سینی گنده گردو داشته باشیم. غروب ها که همه میروند و من در دفترم تنها هستم و گشنگی مانع کار کردن درست و حسابی میشود، گردو ها را برمی دارم و سعی میکنم با پاشنه کفشم بشکنمشان و قار و قور شکم بی صاحاب را یک کمی بخوابانم. از همه با نمک تر دویدن من توی دفتر دنبال گردوهایی است، که از زیر پایم در می روند و زیر گنجه ها و قفسه پرونده ها پنهان میشوند . شب هم قبل از رفتن، آثار و بقایای پوست گردوها را با جارو دستی - که اخیرا در اتاق توماس کشف کرد ه ام - رفت و روب میکنم .. بگذریم ورزش خوبی است، اگر شما هم مثل من در اتاق کارتان تنها بودید و گشنه تان بود وووو ... حتما این کار را بکنید. اگر بدانید چه حالی میدهد، تشخص مشخص را کنار بگذارید، اگر کت شلوار یا کت دامن برتن دارید، ترجیحا کتتان را روی پشتی صندلیتان آویزان کنید و بی محابا، مثل مثلا یک موش دنبال گردوها بدوید. فقط یادتان باشد، اگر همکاران طبقه پایینیتان (بویژه زیر اتاقتان) هنوز نرفته بودند (از پشت پنجره ببینید، آیا اتومبیلشان در پارکینگ هست یا خیر) ، برای شکستن گردوها به اتاق منشی یا همکاران دیگر بروید، تاصدا های دویدن وگرومپ گرومپ کوبیدن پاشنه یک کفش روی زمین، برای همکاران طبقه پایینی تولید سووال نکند. آخر ممکن است، یهو بالا بیایند که ببینند، چه اتفاق عجیب غریبی در ساختمان خاموش و نیمه تاریک در حال رخ دادن است ... و اونوقت... بگذریم، بقیه اش را تعریف نکنم، بهتر است!!!

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها  ارسال در تاريخ 1 شنبه 25 مهر

بعضی وقتها آرزو میکنم بنا بودم. چرا بنا؟ برای اینکه وقتی خونه میایی به خودت میگی بببببببه امروز 7 تا دیوار چیندم (چیدم) بالا! 2 تا اطاق تمام کردم! یک وانت آجر را خودم یک تنه چیندم (چیدم) با 5 تا پاکت سیمان. بعد پاهاتو دراز میکنی، خودتو برای عیالت لوس می کنی، استکان چای را روی زمین میگذاری ، ابروهاتو بالا می دی که: زن، یکی دیگه بریز! نمی بینی، امروز چقده کار کردم. عیال گرامی هم به یک وانت آجر فکر میکنه و بدو برات چایی دوم و سوم را بعد از شام چرب و چیلی که برات آماده کرد بود و استکان چای اولیه میاره. حالا بماند که این فکر و خیالات یک کمی تناقضات داره (مثلا من اگر بنا میشدم، لابد هنوز همون بیگانه خانومی که هستم میموندم و لابد عیال هم نداشتم، که برام چایی بریزه). الغرض منظور این بود که اگه بنا بودم، میتونستم حجم یک عالمه کاری که امروز مثلا کردم، خیلی ساده با یک وانت آجر و 5 تا کیسه سیمان اندازه بزنم و کلی هم پز بدهم. اما حالا که از زور خستگی 18 ساعت کار نمی تونم حتی دو کلمه حرف حسابی بنویسم، چی میتونم بگم؟ پز بدهم، بگم یک وجب کار کردم؟ یا بگم 334 کیلو بایت؟ مسخره نیست؟

*****

الان خوابم گرفته و باید در اصل برم پی کارم! ببینم اگر ناگهان متوجه بشوید که با رایانه محل کارتان به زبان آلمانی و با رایانه خانه تان به زبان مادری حرف می زنید نشانه چیه؟ چی شما با رایانه تان حرف نمی زنید؟ عجب!

*****
پیوست: خب به وظیفه انتقال خبر بد عمل شد، ولی عجب کار سختی بود.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها  ارسال در تاريخ 5 شنبه 23 مهر

راستش را بخواهید الان تنها کاری ام که نمی آید وبلاگ نوشتنه ولی چون فکر و خیالم یک کم پریشان است گفتم یک بنویسم شاید یک کمی خلقم سر جایش آمد.

از کنسرت براتون بگم، که عالی وجای همگی تان خیلی خالی بود. دیدن اون همه ایرونی چیز دیگری بود. حس قشنگی بود، که قابل وصف نیست. دیدن خواننده هایی که با ترانه هاشون بزرگ شدی، خندیدی، اشک ریختی، عاشق شدی، گریه کردی ... شازده خانوم (ستار)، گل سنگم (ستار)، دیوونه (منصور) ، میترسم (مهستی) و دهها ترانه دیگه ... امیدوارم که شما هم اگر تا حالا از نزدیک تجربه اش نکردید، به زودی امکانش براتون پیش بیاد و اگر هم که کردید دوباره تجربه اش کنید و همان لذتی را ببرید که من بردم. از همه با نمک تر چند تا آلمانی ای بود که با نهایت جدیت و شدت و حدت سعی میکردند قر بدهند (البته سعی میکردند). هیچ کسی هم به دعوت من جواب نداد خلاصه دیدار وبلاگی هم هیچی شد. به هر حال در مجموع حس خیلی خوبی بود هر چندخیلی دلتنگ شدم خیلی ... شاید همین حس بود که این دو روزه خدمتتون عرض کنم چپ کردم و امروز هم حالم بد بود طوریکه مجبور شدم سرظهر علیرغم یک عالم کار جورواجور فلنگ را ببندم و جای شما خالی نباشد در خانه ولو شوم. الان کمی بهبودی حاصل شده است. اما کماکان ای ی ی، ریپ میزنم. از آن بدتر این است، که باید تا نیم ساعت دیگر به یک عزیزی خبر بدی بدهم، که بیشتر پریشانم کرده است، البته خبر مثلا دور از جون شما درد و بلایی نیست یا بدتر از آن... اما در هر حال خبری است، که یکی دو سال برنامه ریزی را برباد میدهد. نمی دانم، چه طور این خبر را بدهم که از یک طرف نازنین دوستم خیلی ناامید نشود و از طرف دیگر واقعیت را درک کند. حالا من شده ام قاصدیک خبر بد، از صبح که با آن خانم مسوول آلمانی پای تلفن کل کل کردم و پاسخ منفی قطعی را دریافت کردم، حسابی دستپاچه و ناراحتم. توماس همکارم که ناراحتی و پریشانی من را میدید، مرا دلداری میداد و میگفت، ناراحت نباش تقصیر تو که نیست. البته دست آخر هم نیشخندی تحویلم داد و گفت:"البته در زمان های قدیم، آورنده اخبار بد را گردن میزدند!" ناگفته نماند، که من فقط یک قاصدم وصرفا چون یک کمی بهتر میتوانستم قضیه را تشریح کنم، به جریانات وصل شدم. از طرفی متاسفم، چون میدانم که این ماجرا چقدر تکان دهنده و مایوس کننده خواهد بود. از ناراحتی معد ه ام درد گرفته است و آرزو میکردم، میتوانستم اصلا هیچ نگویم. ولی نمیشود... باید بروم خبر بدهم . میروم تلفن بزنم برایم دعا کنید، نه برای دوستم دعا کنید.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها  ارسال در تاريخ 2 شنبه 20 مهر

خب این هم از رایانه بنده ... همه اطلاعات دود شد و رفت . فقط خوبی اش این بود که هارد نسوخته بود. با این وضع که همه چیز کمکی در رایانه بنده شیر توشیر است، نوشتن وبلاگ فارسی، بفهمی نفهمی دردسرهایی دارد، که نگو و نپرس. بگذریم ...
ببینم هیچ کدام از شما پارسی گویان ژرمنی نشین وبلاگ خوان وبلاگ نویس، امروزتصادفا به کنسرتی که در فرانکفورت برگزار میشود، نمیروید؟ شاید من هم به سرم زد و در آنجا حضور بهم رساندم. ببینم میشود خلاصه از توی کنسرت، یک قرار وبلاگی در بیاوریم؟ شاید بدین ترتیب توفیق نصیب من یا شما بشود (البته بستگی به شخصش دارد!)، هم را ببینیم. خلاصه، شاید وسوسه شدیم و از بیگانگی در اومدیم!

آها کدوم کنسرت ؟ همون که قرار است ستار مهستی و منصور و ... هم در آن حضور بهم برسانند.

بیگانه اي در سرزمين ژرمنها  ارسال در تاريخ شنبه 18 مهر

Part 2:
در اثر خاموش شدن ناگهانی سیستم (shotdown بد) حالا دیگه بعد از بالا آمدن سيستم هنوز به تصوير ويندوز نرسيده اين پيام ميآيد : error loading operating system عرض کنم که f8, f12 هم هيچ کمکی نکردند. در setup هارد شناخته میشود ولی بعد که با CD Boot بالا می آید و - با تنظیم حالت شناخته شدن CD - درایوهای مجازی میسازد خود هارد را نمیشناسد و حتی وقتی با دل خونین و پرحسرت تصمیم به فرمت و fdisk هم گرفتم باز هارد را نشناخت. استفاده از CD XP و فرمان R جهت recovery هم هيچ هم کمکی نکرد. اگه کسی پيشنهادی داره ممنون ميشوم بدونم. اين ها رو هم مخصوص مملی خان نوشتم شايد ایشان و یا یک‌دوست دیگر بتونند از راه دور این کامپیوتر چموش را بر سر عقل بیارن . اگّه ‌ اطلاعاتم زنده بشه . قول میدهم دو هفته هر روز یک‌ پست بنوسیم! خوبه؟
===========
Part 1:
متاسفانه کامپيوترم پريده ‌:( تا چند روزی که اوضاع درست بشه و يا يک هارد جديد بخرم و ردیفش کنم (ميترسم سوخته باشه... ) از نوشتن معذروم . فقط بگم خدا لعنت کنه اين XP را که هيچيش مثل آدم نيست.

لینک دائم

لینک دائم

لینک دائم