別府の別報

VOORWOORD

Ik had deze blog al zo goed als af in een Word doc. staan, voor enkele weken, maar het was er nog niet van gekomen om 'm daadwerkelijk hier te plaatsen. Ik heb het recentelijk namelijk erg druk, en ben dientengevolge ook erg lui op momenten dat ik het niet druk heb. Sorry he. Verrekte Webs werkt me nog steeds tegen (het heeft schijnbaar ook een hekel aan ctrl-c ctrl-v vanuit Word), dus gebruik ik ook maar weer links voor de foto's, zoals de vorige keer.

===========

Woensdag 18 februari was de dag waarop ik oorspronkelijk vanplan was naar Nagasaki te gaan. Helaas waren er geen tickets beschikbaar voordie dag, dus werd het donderdag en had ik een extra dag rust, waarop ik besloot even naar Beppu te gaan voor o.a. een kapperbezoek. Bijna had ik me laten knippen bij zo’n opa-zaak (je weet wel; klein hokje, muffe lucht, ouwe poederkwasten op een wastafel enzo) maar gelukkig had ik na niet veel verder zoeken de kapper gevonden die Daichi  me had aangeraden. Ik moet zeggen, de service was geweldig. Mijn haar werd gewassen, geshampood, mijn hele hoofd gemasseerd door een Japanse dame, heel chill. Maar toen kwam de daadwerkelijke knipbeurt. Het eerste probleem: de kapper had schijnbaar nooiteerder westers haar aangeraakt, en ik heb geen Japans haar. Het tot zodanig proberen om te vormen werkt dan ook voor geen meter. Die gast dunde het uit tot ik enkel nog flosdraad over had. “Daar kan ik tenminste mee overweg” zal ie gedacht hebben. Maar… Japanners hebben flosdraad van flinke lengte. Mijn verzoek was “kort”. Daar komen we dan bij probleem twee: hij probeerde vervolgens wel gewoon van dat niet-Japanse doch verjapanste haar een Japans kapsel te maken. En dat werkt dus ook voor geen meter. Leuk geprobeerd, maar volgende keer toch maar niet. Zodra ik buiten was heb ik het geprobeerd in model te brengen, zodat ik over straat kon, wat min of meer gelukt was. Eerste reactie op m’n nieuwe hoofd was echter: “Why?” (maar dat kwam van Ann, dus ach…)

Na een haast slapeloze nacht was het dan zover: ik mocht op de bus naar de andere kant van Kyūshū. En wel om 07:40, want hoe eerder ik erzou zijn, hoe beter, naar mijn idee. Ik was er zelfs eerder dan ik gedacht had,en dus pakte ik bij aankomst een tram in de richting van Nagasaki University International House. Toen ik uitstapte liep ik ook alvast op goed geluk een kant op die inderdaad de goeie bleek te zijn, want wie kwam ik daar tegen? Niemand minder dan de heer Van Zon, in wiens "stralende" gezelschap ik maar liefst zes dagen mocht verblijven. 

Overdag eigenlijk niet zo veel gedaan. Gewoon gezellig gechilled en een filmpje gekeken. Die avond zijn de tutors van Pyke en Evelien– die ondertussen zelf ook een stelletje zijn geworden – langsgekomen voor het eten. Heel lekker eten, namelijk なべ　(鍋 , nabe wat eigenlijk gewoon “pan/pot” betekent). Het gaat als volgt: je neemt een pan, bereidt een pittig soepje, gooit er een heleboel groente in, tōfu en wat stukken vlees erbij en klaar! Vet lekker. En als alle groente en vlees eruit gegeten is, mixje de overgebleven soep met rijst, waar je ook nog kaas doorheen mixt en je hebt een tweede maaltijd. Rolf en Maaike aten ook mee, en we hebben daar dus een gezellige groepsfoto genomen. De rest van de avond/nacht hebben we toen volgensmij zitten gamen. Pyke had namelijk een tv gekregen een van de tutors en die moest natuurlijk wel getest worden. PS3 d’r aan, en niet stoppen voordat de oogjes vanzelf dichtvallen, hehe.

Vrijdaghebben ’t rustig aan gedaan. Waarschijnlijk tot ’n uur of 3 uitgeslapen ofzo, daarnazijn we naar ’n warenhuis geweest om wat “souvenirs” te halen, en eenmaal terugin het International House gegamed tot laat in de nacht.  Ja, goed chillen iseen kunst.

Zaterdag hadden Pyke en Evelien een afspraak met hun Yūki en Arisa, en was ik van plan om te gaan trainen buiten op ’t veldje. Geen van beiden is iets van gekomen. Ik ging een wandelingetje maken, even wat ontbijt halen bij de conbini, en toen liep ik wat verder, en nog wat verder etc. Tot ik plots bij het Nagasaki Peace Park aankwam; een park vol monumenten, ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de atoombom. Daar had ik toen (al foto's nemende :wink:, check de site) ongeveer een uur rondgewandeld, toen Pyke belde. Arisa had haar auto in de prak gereden: hun uitje naar een of andere onsen ging dus niet door. Gelukkig was er niemand gewond geraakt, en dus werd het in plaats daarvan lunch bij de Starbucks, en later nog wat eten met z’n allen. Arme Pyke en Eef zaten al de hele ochtend te wachten, en de middag duurde ook behoorlijk lang, maar eindelijk waren ze er dan, en gingen we na een drankje van Yūki in het warenhuis rondlopen... waar het goeie voorbeeld er al jong bij de kindjes wordt ingeprent. Nog purikura gemaakt (afk. van het verjapanste "print club", hokjes waar je foto's kan maken met allerlei gekke achtergronden en gekke dingen die je erop kunt schrijven), en daarna op pad naar een hele goeie sushi bar. Daar hoefden we nog maar eventjes te wachten voor we een tafeltje kregen, en nog eventjes langer wachten op de extra gasten Rolf & Sander, maar ondertussen was er al menig visrol verorberd. Er zaten soms ook hele “aparte” varianten bij, zoals bijv. de knakworst-sushi. Na een goeie eetpartij weer gezellig na-gegamed.

Zondag ook niet al te vroeg opgestaan natuurlijk, ’s middags… eeh kweenie. ‘s Avonds tijd voor een heus feestje: Martijn “De Hofnar” Heule was jarig! Begonnen met een goeie film (Survive Style 5+) bij de "501st" en geëindigd in de Mac. Daartussen, jaaa, dat was leuk.  Met (links) Evelien, mezelf, Lena, Sander, Rolf, (rechts) Pyke, Martijn, Maki en Jurre naar de Izakeiya, een locatie waar de Nederlanders al aardig bekend zijn. Tja, de taal spreken hè. De eigenaar daarkent de namen, ik weet niet of ie ze allemaal kent, maar in ieder geval van de gasten die dit keer mee waren, naar ik aanneem. Er werd de jarige zelfs een fles ‘mousserende wijn’ aangeboden! Tof. Check ook het filmpje, waarin we een leuk soort eetspel deden. Een bord vol aardappel-kaas balletjes, waarvan één gevuld is met een lepel sambal. Iedereen pakt één zo’n balletje en eet ‘m in één keer op. En daarna mag de rest hard lachen om de pech van degene die de speciale bal had.

Maandag ben ik samen met Pyke op de toeristentour geweest, langs al die mooie plekken van Nagasaki, die ik nog nooit gezien heb en hij al een tig keer. Allereerst gingen we – op mijn verzoek – naar de 諏訪神社 Suwa Jinja. (Shimo)Suwa was namelijk ook de plaats waar ik in de kerstvakantie was geweest, dus ik was erg benieuwd naar deze schrijn. Het bleek een stuk groter dan ik verwachtte, en vrij indrukwekkend. Op dat moment was er ook een bruiloft aan de gang (waarvan ik geen foto’s heb gemaakt, dat wordt niet zo op prijs gesteld) en een of andere school excursie. Die kids stonden keurig in rijtjes opgesteld te luisteren naar wat de priester aan het vertellen was. Discipline win!  Verder de berg op ook nog een Inari schrijn gevonden, waarer vossen beelden stonden in 4 verschillende stijlen - heel gaaf om te zien - en een soort  河童・獅子 kappa shishi. Ik heb helaas geen idee waarom ze zo’n kappa-hoofdhadden, ’t is iets wat ik nog niet eerder heb gezien of over heb gelezen. Daarna te voet door naar de plek waar ooit het huis van Siebold heeft gestaan. Daar is tegenwoordig echter helemaal niks meer van over, en het museum ernaast was dicht, dus haast gelijk weer terug gelopen, door naar de  眼鏡橋 megane bashi (bril brug). Een brug met een dubbele boog die gereflecteerd wordt in het water. Eigenlijk helemaal niet zo boeiend, maar vlakbij was een hele speciale steen te zien in de kanaal muur. Leuk hè? Een passerende vrouw wees ons er op dat er nog zo’n steen was, maar op een minder opvallende plek. Op deze foto staan ze allebei. Succes

Hierna wilden we nog een tempel gaan bekijken, maar die was helaas al gesloten, wat ons deed besluiten dan maar een manga winkel te bezoeken. Eentje waar ik overigens een fantastische muismat heb gezien (nee, niet gekocht :tongue:).

En voor je ’t weet is het al weer de laatste dag van je vakantie. Nou ja, van mijn bezoek aan Nagasaki. Op deze dinsdag  zijn we naar Dejima (ook wel bekend als Deshima) gegaan: het kunstmatige eiland waar lange tijd de enige Europese handelspost in Japan was gevestigd, namelijk die van de Nederlanders. Tegenwoordig ligt het echter niet meer aan de baai, maar is het omgeven door beton en asfalt. Bovendien is het niet het origineel, maar een nagebouwde versie, maar toch leuk hoor. Voor mij althans, Pyke was er ondertussen al een tig keer geweest. Nederlands vlaggetje hier en daar, leuke museumstukken en een winkel waar ik stroopwafels heb ingeslagen om uit te delen. Overigens waren er eeuwen geleden ook Portugezen, maar die waren niet zo belangrijk.  Portugal wilde echter wel erkent worden toen Dejima herbouwd werd, dus schonk een of andere kunstenaar een oerlijk beeldhouwwerk. De Japanners konden zo’n gift uiteraard niet weigeren, maar natuurlijk wel zelf bepalen waar ze het neerzetten… Dat werd de meest verre uithoek van het park! Haha!

Goed, na zo’n beetje alle gebouwen van binnen en buiten bewonderd te hebben werd het tijd om wat te eten, want de vertrektijd van de bus kwam steeds dichterbij. Enorme okonomiyaki besteld, dan hoefde ik me in ieder geval geen zorgen te maken over trek in de bus. Nog iets wat ik niet verteld had over Japanse foodcourts; als je een “gerecht” besteld hebt, en het is niet direct klaar, krijg je een zender mee die gaat piepen als je eten wel klaar is. Dan zet je dat ding uit, loop je terug en ruil je ‘m in voor je eten.Ik had het in Nagasaki voor ’t eerst gezien, maar in Beppu hebben ze die dingen natuurlijk ook, ben ik sinds kort achter. Anyways, na het eten nog een Huis ten Bosch winkel bekeken waar ik verder helemaal niks gekocht heb, en toen was het tijd om naar de bus te gaan. Back to Beppu. Daar laat ik het even bij voor deze Inhaalslag, ’t is immers de “Nagasaki Special”. De restjes van februari, daar horen jullie in een volgende aflevering over. Laters!