Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

26 september

Ter gelegenheid van hun vijftigjarig huwelijk gaven we mijn ouders een dagje Dordrecht met de hele familie cadeau. Onderdeel van het programma was een workshop bonbons en eetbare decoraties maken. En zie: hoewel mijn liefste en ik compleet hopeloos zijn als het gaat om échte rozen, kunnen we er prima mee overweg wanneer ze van marsepein zijn!

 photo Dordrecht 4_zpscqbm8z9m.jpg

24 september

Nog nooit bracht de Hof der Zoetheid zoveel druiven voort! Doordat ze bungelen, kunnen de duiven er niet bij en blijft er ook voor ons nog wat over.

Enige tijd geleden stortte de rozenboog c.q. toegangspoort in. In plaats daarvan plantte ik twee stekken van de druivenranken van mijn vader. Ze zijn nu eindelijk zo groot dat het poortje "klaar" is. Om het te vieren zaten er dit jaar zowaar ook nog een paar druiventrosjes aan.......

 photo P1120710_zpsiqabjgfv.jpg  photo P1120709_zpsvicwnjtd.jpg

22 september

Gelukkig! De Hof heeft niet geleden onder onze afwezigheid en ligt er, gezien de tijd van het jaar, nog lekker fleurig bij.

 photo 15 september 1_zpsmcraiaam.jpg

 photo 15 september 3_zpsvl4sytdo.jpg

 photo 15 september 2_zpsx4gcfrlg.jpg

19 september

Wie zegt dat je naar buiten moet om in de natuur te zien? Op deze regenachtige middag komen we haar volop tegen, in het Haags Gemeentemuseum.......

 photo Museum13_zpshpg9yxps.jpg
 photo Museum12_zpsirzgoevs.jpg
 photo Museum11_zpshstljejp.jpg
 photo Museum10_zpsgnbr3kts.jpg
 photo Museum9_zpso79fmzjn.jpg
 photo Museum7_zpshuvewvof.jpg
 photo Museum5_zpsykxerlyx.jpg
 photo Museum4_zpsxfq6mkhm.jpg
 photo Museum3_zpslhl94hm0.jpg
 photo Museum2_zpskr2bn8tj.jpg
 photo Museum1_zpsapfgokbc.jpg

16 september

Op de laatste dag van mijn vakantie haal ik de (aard)appel- en perenoogst binnen. Ieder jaar is het weer een verrassing wat de opbrengst zal zijn. 2015 blijkt een middenmoter.......

 photo P1120713_zpsjp0ikuwt.jpg  photo P1120714_zpsg8uhhhmn.jpg
 photo P1120719_zpsgicca4rh.jpg  photo P1120716_zpsrqhcfz7y.jpg

14 september

Zie hier de "opbrengst" van twee weken Madeira.......

 photo IMAG0238-1_zpsdqymz343.jpg

13 september
Laatste vakantiedag van Madeira versie 2015.

Versgebakken brood met dik beleg, de boel moet immers worden opgemaakt en met lijnen beginnen we volgende week wel weer. Roderick en Jeroen delen mee in deze overdaad.

 photo P1120655_zpswhwwzsbh.jpg

Zwijgend gaan we vast de meeste spullen pakken. Maar we gaan nog niet bij de pakken neerzitten!

Terwijl rond Casa do Campo de appels van de bomen worden geplukt (op zondag?) zoeken wij nog even lekker het zonnetje op in Ponta do Sol.

Er staat een agent midden op de rijbaan. Er is iets gaande …
Achter de agent ligt een mozaïek van bloemetjes op straat, een hele lange loper van bloemen.
Er wordt nog aan gewerkt. Aan het eind van de promenade zien we hoe mannen en vrouwen een houten mal op de weg leggen waarin stukjes groen, roosjes en andere bloemknoppen worden geschikt. Dan tilt men voorzichtig het raamwerk op en begint aan een volgend stuk vloerbedekking.
Een elegant geklede dame, die zichtbaar de regie heeft, legt ons uit wat hiervan de bedoeling is.
Uit haar betoog filteren we de woorden: kerk, sacramenten en optocht.
Naburige dorpen of parochies dragen hun bloemetjes bij en zo ontstaat een fleurig lint dat helemaal door de straten rond de kerk loopt.

 photo 13 september 1_zpsj6t1dqna.jpg

In de muziektent voor de Nossa Senhora da Luz verschaft de plaatselijke fanfare ons een nieuwe kijk op het werk van de Beatles. Er zijn nog maar weinig mensen op de been in Ponta do Sol, de kerk hebben we nog even voor ons alleen. Op de stoep ligt trouwens ook nog een mooie versiering, gemaakt van bloemen en kleurig badzout, twee handen die een hosti dragen.
We lopen een eind langs het bloemtapijt dat angtvallig wordt geconserveerd met gieters water uit de dorpspomp. De mis begint om vier uur, we eten nog wat op een geïmproviseerd terras van ”de oude apotheek”, en niets wijst op een aanstaand evenement. Behalve de versieringen.

Pas als we op een bankje op het kerkplein gaan wachten herken ik de traditie.
Een paar meisjes in hagelwitte jurk betreden de inmiddels volgestroomde kerk. Zij en een enkele jongen zullen weldra een gelofte afleggen waardoor zij voor de kerk als volwassen worden beschouwd. Heilig Vormsel.
Ik glijd in gedachten even terug naar mijn jeugd, mijn vormsel, tot een loeiharde knal (en nog een paar), door het dal bulderen. Menig heilig hart verzakt ervan.

We nemen iets verder in de straat alvast een strategische positie in en wachten op de processie.
Op onze laatse vakantiedag neemt de zon ons flink te grazen, de anti-zonnebrand hadden we al (ongebruik) ingepakt.
En dan komen ze naar buiten. De ”gevormden” dragen een spandoek, mannen in rode jassen escorteren mijnheer pastoor. Hij wordt beschermd door een fraai borduurde baldakijn. Dan volgen de muzikanten die een soort treurmars hebben ingezet en daarachter komt de stoet parochianen in gang plus eenieder die de behoefte voelt mee te lopen. Die behoefte voelen wij niet.
Het bloemenlint wordt niet betreden, het gezelschap schrijdt met eerbied aan weerszijden van het kunstwerk voorbij. Geen spektakel maar pure, waardige traditie.

 photo 13 september 2_zpsrdsce48o.jpg

Op het kiezelstrand draait men zich nog eens om of neemt een voorzichtige duik.
Het is tijd voor een laatste etentje in vakantiestijl.
Wanneer we in de avondschemering het dorp uitrijden is het bloemtapijt al gedeeltelijk uitgewist.
Deze laatste dag heeft echter bij ons een onverwachte en vooral onuitwisbare indruk gemaakt.

Bedankt Madeira, bloemeneiland. Adeus, até breve!

12 september

De zon laat even op zich wachten maar dan is het ook meteen heerlijk genieten op het landgoed Vale Paraíso. Roderick is hem direct na het ontbijt al gesmeerd. Ergens hebben we het gevoel dat het beestje ons in de maling neemt.
Jeroen blijft wat langer plakken en is geruisloos ons huisje binnengeschreden. DE ZAADJES!

 photo 12 september 2_zpskxgphmst.jpg

Uit alle macht probeert mijn liefste de door mij verzamelde oogst te redden en lokt Jeroen met broodkruimels naar buiten. Hij is dan wel z’n veren verloren, zijn streken zeker niet.

 photo 12 september 1_zpsh2pahgih.jpg

BOINK, er valt weer een appel op de auto. Er kraait een haan naar.
Verder is er alleen een zacht ruisen van de wind door de bomen te horen. Doodgewoon gelukkig op een doodgewone zaterdag.

Casa do Campo heeft, zo stellen we later op de middag vast, geen dakgoot.
Kopje thee achter een kamerbrede waterval.
Vraag mij niet waarom, maar vandaag kon al niet meer stuk.

Ik brouw een stevige Sopa de Casa en zet muziek op. Dulce Pontes.
Er ligt nog voldoende brandhout in de mand. “Glaasje Madeira, my dear”?

11 september

De geur van gemberlelies. Speelgoeddorpjes in het groen. Het is een stralende dag.

 photo 11 September 1_zpsnqadpees.jpg

Een ingehouden JOEPIE !!! echoot van de Penha de Águia.
De Portela-pas verschaft het mooiste panorama op de noordkust. Madeira ten voeten uit.
Onze voeten glibberen over bemoste paadjes. Hoog boven Santana koestert men de bomen die nevels vangen, er druppels van bouwen, en dan weer vrijgeven om minder bedeelde akkers mee te kunnen bevloeien. Ruim een derde van dit eiland is beschermd natuurgebied. Dat vergeet je wel eens.

 photo 11 September 2_zps2ww8sy3v.jpg

Mochten we later wat beter ter been zijn dan liggen hier in de omgeving van Quemadas nog voldoende wandelroutes. Maar vandaag gaan we niet verder dan de Miradouro en zien beneden onze volgende bestemming. (ik wilde eerst beproeving schrijven.....).

Je kunt de Efteling wel uit het meisje krijgen, maar de Efteling nooit uit het meisje.
Santana biedt een redelijk alternatief: Parque Temático da Madeira.
Treintje, roeibootjes, miniatuur huisjes. Er zijn maar weinig bezoekers, twee van de drie restaurants zijn dicht, waardoor we niet in de rij hoeven staan om in diverse paviljoens het ontstaan en de ontdekking van Madeira op kunstige wijze geprojecteerd te krijgen.

 photo 11 September 4_zpsbxzxswo6.jpg

“Heeft u last van zwangerschap of rugklachten”? Topattractie is de film die ons, klemvast op een bewegende tribune, in allerlei transportmiddelen over het eiland sleept.
In mandslede en aan deltavliegers worden we door elkaar geschud. Vet gaaf.
We komen weer op adem door hand in hand langs gemanicuurde plantsoenen, waar Portugese Eftelingmuziek uit plastic rotsen weerklinkt, naar de volgende act te wandelen.
Begin ik toevallig een beetje te huppelen?

 photo 11 September 3_zpsi43tat7t.jpg

Een meisje met lichtblauwe ogen voegt routineus een geheim teken toe op onze entreekaartjes.
Onverwacht, maar ook weer niet, belanden we samen in een wagentje.
Over het spoor rijden we door de wereld van ontdekkingsreizigers, of iets dergelijks.
Omdat het geluid niet synchroon loopt met de diarama’s waaraan we voorbij schieten is het een wonderlijke ervaring. De laatste doet het licht uit.

 photo 11 September 5_zpsr55oqdso.jpg

Een heerlijke dag sluiten we op gepaste wijze af met een etentje aan de baai van Porto da Cruz. De adelaarsrots werpt een schaduw over het lavastrandje. Wie niet zwart wil worden maar wél nat kan nog even terecht in het lido aan de andere kant van de landtong.
Eenmaal thuis genieten we, onder de sterrenhemel en onder het gesmak van zwart gat Roderick, nog wat na op onze patio. Mijn beruchte ”donderwolkje”, dat afscheid nemen betekent, steekt de kop op.

 photo 11 September 6_zpsycny92w1.jpg

Kop op! Over 20 maanden zitten we hier weer.......

10 september
Rustdag. Mutsen in de mist. Wat aan kleur ontbreekt wordt door mij aangevuld.

Creatief met stift en kleurpotlood. Je hoeft je gelukkig niet dood te vervelen om terug te keren naar je jeugd.
Vanmorgen hebben we nog in de warme zon afscheid genomen van Sofia en alvast laten doorschemeren dat ze voor het voorjaar van 2017 een reservering van ons kan verwachten.
Want het is en blijft een lekker plekkie!

 photo 10 september 1_zpsjzpeifb4.jpg

P.S.
Roderick blijkt de poes van de broer van Sofia te zijn en Maria Dolores geeft haar ook al eten.

9 september

De straatjes van Boa Nova zijn smal en stijl. Elegante villa’s, paleizen haast, men woont hier in stijl.

 photo 09 september 3_zps19agg69r.jpg

 photo 09 september 4_zpsqjqa7ukm.jpg

Zo ook Betty Garton. Sinds de jaren zestig heeft ze haar stempel gedrukt op de familietuin van hun Quinta da Boa Vista. Een erehaag van bougainvillea leidt ons naar de schatkamer.
Als dochter van een beroemde Engelse orchideeënteler wist ze op Madeira ook een geweldige verzameling te vormen.
In de hoger gelegen kassen ruikt het naar vanille en toiletverfrisser, en al die kleurtjes!
Cymbidium, Paphiopedilium, Zygopetalum, allemaal even verleidelijk.
De weduwe Garton is nu ver in de tachtig en laat zich, als gevolg van een nare val, wat minder vaak in de tuinen zien. Maar ze heeft een paradisum geschapen.

 photo 09 september 2_zpsovfad6w3.jpg

In dezelfde schouwburg, Funchal genaamd, vinden we enkele rangen hoger de Quinta do Bom Sucesso. Ik blijf het een geweldig huis vinden. Het werd gebouwd door de familie Reid, en als die even de benen wilden strekken kon dat in hun eigen privé park. De Reidjes wonen er niet meer en iedereen die Funchal aandoet kent het nu als Jardim Botânico.

 photo 09 september 1_zpscwyiw1uz.jpg

 photo 08 september 8_zps014ushqz.jpgMaar het lijkt de botanische tuin niet die ik zo vaak met mijn liefste bezocht.
Het zal het contrast met de orchideeën zijn, versterkt door al het grauw dat boven
stad en tuin samenschoolt.

Noem het melancholie, verlangen, of liever Soudade.

Elke blik is door gedachten troebel geworden. De voorste ansichtkaarten in een roestend rek waaraan iedereen voorbij loopt …

Het is maar goed dat de houtkachel ons, dankzij een nieuwe strategie, een knus en behaaglijk gevoel terugbezorgt. “We zullen het niet meer doen”, beloof ik.

8 september

Rekening houdend met onze huidige fysieke beperkingen kiezen we voor een bescheiden wandeling die langs een van die beroemde Levada’s voert. Met de zon in de rug lopen we naast de met mos gestoffeerde irrigatiewerken en begroeten collega’s uit alle delen van Europa.

 photo 08 september 1_zpshbwkux8l.jpg

Halverwege staat een berghutje waar een oude vrouw van die typische wollen mutsen aan een spijker heeft opgehangen. Ze zwijgt en knikt naar haar gelooide handen die vlijtig verder breien. De boodschap is duidelijk.

 photo 08 september 2_zpsqhztayro.jpg

 photo 08 september 3_zpsj0l6uxez.jpgWe treffen het. Op de Balcões zijn de gordijnen naar één kant opengeschoven. De toppers van Centraal Madeira liggen bloot. Op een heldere dag kun je óók nog tot Faial en de oceaan kijken!
Er zijn van die plaatsen op dit eiland die we elke keer weer bezoeken en er telkens niets van zien.
Met een groep toeristen uit Israël, die qua kabaal niet voor Italianen onderdoen, wordt het ons te vol op het balkon.

Hoe d
ichter we Ribeiro Frio naderen hoe dichter de nevels worden die met de ”koude beek” van de Poiso-pas vloeien. Staatsbosbeheer heeft hier al jaren geleden een viskwekerij aangelegd. FORELLEN IN DE MIST …

Rond Casa do Campo is het zicht al niet veel beter. Er wordt beneden ook nog eens fikkie gestookt en het gejammer van kettingzagen is nooit ver weg. Zucht.

 photo 08 september 4_zpsksbcbnzy.jpg

De Pauwtjes klagen steen en teen in het voorbijgaan. Roderick heeft geen mening, wel honger.

Als we naar binnen verhuizen voelt alles zó kil dat mijn liefste de houtkachel ontsteekt. Na vier pogingen geeft hij het op. Zelfs de lucifers doven vrijwel meteen uit. Zucht.

Gelukkig hebben we nog een paar stukjes van de pizza bewaard die we gisteravond op de veerboot niet meer op kregen en brengen daarna het scrabble-spel in stelling. Na één winstpartij verliest hij drie keer op rij. Zucht (van genoegen!).

7 september
We hebben elk een smoes bedacht om ongestraft voor één dag Madeira te verruilen voor een ander eiland. Mijn liefste: “we willen even van horizon veranderen”. Ik: “we willen even een horizon, voor de verandering". Wat Madeira ons niet helemaal kan bieden belooft de folder van de Porto Santo Line wel: zonovergoten zandstrand!

Het is nog donker als we de valreep van de Lombo Marinho bestijgen. Ruim op tijd zien we de hemel boven Funchal verschieten. Dan komt het schip tot leven, er wordt gezwaaid naar achterblijvers op de kade. Het décor van de Venkelbaai wordt verwisseld voor een panorama op de westkust.
Volle kracht vooruit, waar dikke wolken zich samenpakken. De kaap van Ponta de São Lorenϛo verschuilt zich. Gelukkig varen we naar het buureiland waar het zelden regent en als woestijnachtig te boek staat. De overtocht duurt tweeëneenhalf uur, veel passagiers hangen of liggen verkreukeld in de kuipstoelen van de lounge. Met elke golf die tegen de boeg uiteen spat wordt een nieuw laagje zout op de ramen afgezet.

 photo 07 september 1_zpsa9vjjohu.jpg

Madeira is tachtig kilometer geleden als grillige rotsklippen in zicht komen. Het Ilhéu da Cal lijkt te zijn losgelaten van de rest, een nauwe doorgang, en Pico das Flores, in donkerbruin, schuift voorbij.
Honderd procent vulkanisch.
De lucht is weer hemels, de oceaan licht op van azuur naar turquoise, en tussen het blauwe een dun laagje caramel. Aan stuurboord, voor de kijkers rechts, rijst de aarde weer omhoog: Pico do Facho, Pico do Concelho. Hun toppen reiken tot vijfhonderd meter hoogte maar ze zijn goed verpakt in grauwe watten. De veilige nieuwe haven is bereikt, een aankomst per schip is toch het mooist.

Een volgepropt afdankertje van het busbedrijf levert ons af in de ”hoofdstad” Vila Baleira.
De eerste aanblik is niet aantrekkelijk, tot we op het centrale plein Largo do Pelourinho terecht komen. Ik knijp m’n ogen dicht. De gebouwen lijken gisteren nog van een nieuwe stralendwitte pleisterlaag te zijn voorzien. De Igreja Nossa Senhora de Piedade vormt het middelpunt en binnen treffen we de twaalf apostelen aan. “Bom apetite”. Nooit eerder zagen we het laatste avondmaal zo in beeld gebracht.

 photo 07 september 2_zpsstofcs2y.jpg

Aan weerszijden van de trappen van het raadhuis zijn Drakenbloedbomen geplant. Heel Porto Santo stond er vol mee. Tot de hars een gewild ingrediënt bleek voor kleurstoffen en lak.
De boom is slechts het symbool van het eiland geworden. Koloniale stijl uit de zestiende eeuw met  palmen rond de plek waar ooit de schandpaal stond en onderling verbonden door bonte slingers, herinnering aan een heilig feest.
Elke gids rept over Christoffel Columbus. We bezoeken het huis waar hij zou hebben gewoond toen hij nog gewoon handelaar in suiker was. Maar dit is niet het moment voor musea of geschiedenisles.

 photo 07 september 4_zpscl89nrmf.jpg

We lopen een eindje de betonnen pier op om een overzicht te krijgen van de negen kilometer lange hoofdattractie: het goudgele strand van Campo de Baixo. Het is precies conform de folder. Er valt alleen geen stranttent te bekennen waar we met zeezicht kunnen lunchen. Maar we hebben straks nog een zee van tijd om ons op het heilzame zand neer te vlijen.

 photo 07 september 3_zpsrpydhmm6.jpg

Dus draaien we ons om en zien dan tot ons afgrijzen hoe, aan de andere kant van Ponte Cais,  wind en regen de badgasten geselt. Kinderen worden in badlakens gewikkeld, parasols in veiligheid gebracht. Ach, het waait wel over.

Op het pleintje voor de kerk is nog niets aan de hand. Terrasjes voor het uitzoeken. Inclusief een Sopa da Casa smaakt de lunch ons voortreffelijk.

 photo 07 september 5_zpsc2m0njet.jpg

Maar dan daalt de neerslag opeens wat nadrukkelijker rond ons tafeltje neer. Damp stijgt op van het plaveisel en onze borden zijn sneller leeg dan eerst nodig leek.
In de beschutting van het cafetaria op de hoek bestellen we het toetje en bedenken ons dat de geboekte eilandtour met een open bus wordt gereden. Slik.
De kerkklok slaat elk kwartier. Het brons klinkt echter als een ram op oma’s koektrommel.

De busmaatschappij heeft nóg een afdankertje gevonden, maar mét een dak erop.
“Deesj minoetoe”! We dartelen als kinderen op schoolreisje de bus uit en verspreiden ons over Ponta da Calheta. Hier houdt het strand op. De regen gelukkig ook.
Weg van de ”hoofdweg” zien we even later hoe schraal dit eiland is. De beste grond verdween onder het asfalt van het vliegveld dat de volle breedte van Porto Santo in beslag neemt. Hier en daar een vervallen huis aan een droogstaand riviertje. Een landschap waarin een kameel niet zou misstaan.
Projectontwikkelaars hebben hun best gedaan overal vakantiewoningen neer te planten, vooral bedoeld voor Madeirezen.

“Deesj minoetoe”! Op de Pico de Castelo staat een oud kanon gericht op onzichtbare piraten.
Op deze hoogte kunnen we vrijwel het hele eiland overzien. De gele zandsteenformaties van Fonte da Areira, de noordkust met wat wijnbouw, een kleine witte kapel door groen omgeven.
Twee herders waren getuige van Maria’s verschijning en men beweerd dat vlak bij de Capela da Graϛa de enige waterbron ligt die nog niet is opgedroogd.
De wind ruist door het weinige bos. De hellingen zijn begroeid met schijfvormige cactussen en ver beneden ligt het gouden lint er onovergoten bij.

 photo 07 september 6_zpsk9hf7a3b.jpg

“Deesj minoetoe”! Het is amper voor te stellen dat op dit dorre eiland volop graan werd verbouwd.
Omdat het hier vrijwel altijd waait bouwde men windmolens om het te malen. Op een soort hoogvlakte boven de haven staan er drie op een rij. De man van La Mancha dringt zich op aan mijn gedachten, die verder net zo leeg zijn als de basaltklippen op de achtergrond.
Tijd om af te zakken naar Vila Baleira waar we nog een afzakkertje nemen.

Een lange dag, die alleszins de moeite waard was, is omgevlogen.
Sterren stralen boven Funchal wanneer de Lobo Marinho wordt afgemeerd. We zijn weer thuis.

6 september

 photo 06 september 2_zpserkomggr.jpg

Rustdag, oogstdag, wasdag en, omdat we ditmaal geen weblog versturen, geeft mijn liefste toe aan de behoefte iets over de voorgaande dagen ”op papier” te zetten. Samen met Roderick.
Het is eindelijk helder weer rond onze Campo, de dag vliegt vredig voorbij.
Ik kook op de twee pitjes een geïmproviseerd gerecht en deze avond vraagt om een knapperend houtvuur. Die verleiding kunnen we echter weerstaan. “Welterusten Roderick”.

 photo 06 september 1_zpsm4pomhv0.jpg

5 september
De ruitenwissers kunnen pas uit bij de afslag naar Estreito de Câmara de Lobos. Net op tijd, we willen geen water bij de wijn. Er hangt een opgetogen sfeer in de straten. Uit alle hoeken van Madeira stromen de muzikanten, dansgroepen en andere paradepaardjes, door de groene zee van druivenranken het dorp binnen.

Ze sluiten zich aan bij de jaarlijkse optocht die het begin van de druivenoogst markeert.
Oeroude tradities. Van huis tot huis hangen kleurige slingers te drogen in de zon.
De stoepen langs het parcours lopen nu ook vol. Het lijkt wel of elke toeschouwer een bekende heeft die aan de processie deelneemt. Vele handen worden geschut, nieuwtjes uitgewisseld, en dan snel naar het beginpunt.
In een klein uur trekt de stoet door de straatjes rond de kerk. Dames in klederdracht delen trosjes zoete druiven uit aan het publiek. Jong en oud danst voorbij op het strakke ritme van hún volks-muziek. Een enkele praalwagen wordt door sterke boeren aan touwen omhoog getrokken.

 photo 05 september 3_zps6lwpqedv.jpg

Hun wollen mutsen gaan nimmer af. Vuurwerk knalt, de kerkklokken spelen hun rol mee.
Ik krijg een beker Madeirawijn in de hand gedrukt die ik pas mag teruggeven als ie helemaal is achterover geslagen. Festa do Vinho. Schitterende japonnen zwieren over de stenen, een groot vat rolt voorbij, de jongens proberen indruk te maken.

 photo 05 september 1_zpsaheqthgl.jpg

Borracheiros torsen wijn in grote zakken gemaakt van darmen over de schouder. Er wordt gezongen, de menigte klapt mee.
Prachtig versierde rieten manden des overvloeds worden op het hoofd richting de grote pers gedragen. Daar wordt meteen een hoop ”stampij” gemaakt.

 photo 05 september 2_zpsu7un5j27.jpg

En daar zijn inmiddels ook de vuren ontstoken waarop geurige vleesspiezen en kip ons doen watertanden. Een blauwe walm trekt over het podium waar de folklore vrolijk verder gaat.
We laten het ons allemaal smaken, een wijnfeest om mee te maken.

 photo 05 september 4_zps4qcm928y.jpg

4 september

Vandaag kan zomaar een dag van niks worden. Het is druk op de Mercado dos Lavradores waar ik zaden en vruchten koop. Twee cruiseschepen en somber weer doen de straten van Funchal vollopen met toeristen. Wij zijn de ”derden”, tussen vreemdeling en inboorling in.

 photo 04 september 1_zpszoxgetzy.jpg

 photo 04 september 2_zpslu4t0ycm.jpg

Hoewel we er goed over hebben nagedacht, voelt het als verraad wanneer we twee kaartjes voor de boot naar Porto Santo aanschaffen. We hebben nog tot maandag om een excuus te verzinnen.

 photo 04 september 3_zpsu0ec59iz.jpg

Het is erg klam in de tuinen van de Gouverneur maar daar kan Alberto João Jardim niks aan doen.
Terwijl ik mij tussen de bloemen begeeft tuurt mijn liefste over de baai en tracht vergeefs wat wind te
vangen.

 photo 04 september 5_zpsdmhwcxrk.jpg

 photo 04 september 6_zps8wb2mclo.jpg

 photo 04 september 4_zpswxrxzenb.jpg

En dan komt uit het niets een inferno van herrie op ons af. Vanaf het podium in het naastgelegen Santa Catarinapark wordt een dreungenerator getest die straks de concertbezoekers voor altijd een ongehoorde gehoorkwaal zal opleveren. We vluchten als nonnen voor piraten naar de binnenstad en plakken terras tot we een beetje zijn bijgekomen.

Het is altijd al levendig aan de Avenida Arriaga maar vandaag staan er ook nog overal stalletjes waar Madeira-wijn wordt geschonken. Het jaarlijkse Festa do Vinho is van start gegaan en daarop moet gedronken worden. Wordt het tóch nog gezellig.

 photo 04 september 7_zpsxkocuhx3.jpg

Een poosje later kopen we nog een setje kleurpotloden voor als de verveling in Casa do Campo mocht toeslaan. Wanneer we weer naar boven rijden bekijk ik tevreden mijn zojuist aangeschafte medaillon: Nossa Senhora do Monte.

 photo 04 september 8_zpsre93gdsc.jpgBovenaan ónze monte worden we opgewacht door een kater. Nee, het heeft niets met de wijnproeverij van doen, maar met een rossig schepsel dat ook vocaal nadrukkelijk aanwezig is. We noemen hem maar Roderick, al is het beslist geen aristocat. Z’n pootjes en staart zijn door een soort huidziekte aangevreten en wij voelen zijn jeuk met hem mee. Een schoteltje met rauwe ham is zo leeg. Dit ogenblik van erbarmen zal mogelijk ons verdere verblijf alhier gaan beïnvloeden. Het miaaaauwen verstomt pas als we binnen de onderste ramen van de deur blinderen en zo uit zicht verdwijnen.
Vandaag kon zomaar een dag van niks worden maar het werd er een van van alles.

3 september

Curral da Freira, stal van de nonnen. Ze moesten hun klooster in Funchal ontvluchten omdat piraten de boel onveilig maakten.

 photo 03 september 1_zps7oervzwi.jpg

Dit enorm diepe dal bood hen bescherming, er was veeteelt mogelijk, alles verstopt tussen de hoogste pieken van Madeira. Weelderig groen en weelderig stil. Daar ver beneden ligt het dorp waar tamme kastanjes de grootste brom van inkomsten zijn.
Tamme toeristen beklimmen de trappen naar Eiro do Serrado, achtervolgd door piratenwolken die hen straks, als ze boven zijn, het uitzicht zullen ontnemen. Maar wij waren ze voor, samen met de drie vriendinnen uit Spanje. Ze worden vanzelf zusters als mijn liefste hen in hun camera, die nog uit het rolletjes-tijdperk stamt, opbergt.

 photo 03 september 2_zpsgt6ogvmo.jpg

Een afgesloten bergpas dwingt ons langs de noordkust naar Porto Moniz te rijden. Dat is geen straf.
Vroeger wél, toen de kustweg niet veel meer dan een richel was en waar je watervallen moest trotseren. Er hangen nu uit voorzorg kettingen over het weggetje dat je soms nog ziet voordat een volgende tunnel je opslokt.
Schitterende golven spoelen over lavarotsen heen en vullen de natuurbaden waar Porto Moniz zo bekend om is. De schoolvakanties zijn nog niet helemaal voorbij op Madeira en het is hier heerlijk.

 photo 03 september 3_zpszjnjx8hj.jpg

Na een late lunch op een zonovergoten terras sturen we de Fiat door de haarspeldbochten weer omhoog. Het motortje protesteert luid maar sleept ons uiteindelijk voorbij kauwende koeien naar de Miradouro van Paúl da Serra. Slechts een enkele struik houdt nog wat van die gele bloemetjes vast die de hoogvlakte in het voorjaar nog mooier maakt. Mistflarden trekken over de heide en zwaluwen jagen door het luchtruim vol onzichtbaar lekkers.
Als de voorstelling is afgelopen valt het wolkendoek.

 photo 02 september 5_zpsrlmxyz0y.jpg

Jardim do Mar ligt wat te doezelen in de late middagzon. De deur van de Nossa Senhora de Rossario staat uitnodigend open, zoals het kerkdeuren betaamd. In een van de oudste dorpen aan de zuidkust wordt zij aanbeden. Sereen. De protserige boulevard past er niet bij, een verloren sjaal tussen de bananenplantages.

 photo 02 september 6_zpsphtylkfa.jpg

Kiezels op het strand van Ribeira Brava buitelen over elkaar, ze worden herschikt door de oceaan die er van boven nog als een verweerde spiegel uitzag.
Straatverlichting gaat aan, we genieten van het avondmaal. Wanneer gaat dit eiland ons vervelen?

 photo 02 september 7_zpstn2oyrua.jpg

2 september

 photo 02 septmber 1_zps744fyxpb.jpg

De zon brandt de nevels weg maar is overmoedig. Na het ontbijt komen ze terug en met versterking. Vale Paraíso wordt omsingeld en wij trekken ons plan.

 photo 02 septmber 2_zpskhe23wtp.jpg

“Nee, we hoeven geen plattegrond want we komen hier wel vaker”. Dicht bij huis bezoeken we de tuinen van Palheiro Ferreiro, Blandy’s gardens. De brandwonden langs de randen van de golfbaan zijn al aardig geheeld. Een enkele speler slaat af. Het ijzer zwaait tegen de bal en een fractie later wordt ik geraakt … door het geluid dat dat maakt.
De Jardim Principal en de Jardim da Senhora hebben altijd weer een verrassing in petto. Het is goed hier te zijn.

 photo 02 septmber 3_zpswpkrk3hf.jpg

1 september

Leonor heeft haar Engelse woordenschat flink uitgebreid, wij komen nog steeds niet veel verder dan Bom Dia! De begroeting is hartelijk. Jeroen de pauw is in de rui en heeft geen aandacht voor ons of onze auto. Het geeft niet, hij is pas weer vader geworden.
De golf van margrietjes is weggesnoeid! De bomen langs de oprit hangen vol appels. Nog even en Casa do Campo is weer van óns. Het zonnetje is op het vliegveld blijven hangen, het is een beetje kil en vochtig, en het geeft niet.
De vislucht wint nog altijd van die van het verse brood. Waarom hebben we nog geen klantenkaart van de Continente supermarkt? De vroege vlucht uit Nederland eist z’n tol en ’s nachts ligt er geen deken teveel op bed, maar het geeft niet.

 photo 01 september 1_zpspynxfm0y.jpg

Ontbijten in de zon op ”onze” patio, In de schommelstoel, helemaal geweldig.
Dit gevoel hebben we sinds mei 2014 gekoesterd, met het gevaar dat het weerzien zou tegenvallen.
Wat niet is zoals het was kan van grote invloed zijn. Is het de leeftijd? Een oude bekende houdt je een spiegel voor. Hoeveel ben je zelf veranderd, is dit weerzien voor die ander even belangrijk?

Vanaf de Jardim do Miradouro Vila Guida zien we haar in het spotlicht liggen. Funchal.
Het verband is er eindelijk af. De Avenida do Mar is een fraai stuk promenade rijker, de zwakke plek is nu een veilige ontmoetingsplaats waar zoet en zout elkaar omarmen. Zo is er ook een extra bedje  beschikbaar voor zo’n extravagant cruiseschip.

 photo 01 september 2_zpsihptfrm1.jpg

Kinderen springen van de rots in de golven die tegen het fort van São Tiago slaan en in de oude wijk Santa Maria kijken obers naar de lucht. De ”pannenkoek” die boven de Venkelbaai hangt is van onverteerbaar deeg gemaakt. De rest van Funchal voelt vertrouwd, alsof een geprek wordt voortgezet dat door iets onbenulligs werd onderbroken. Terrasmuggen herkennen mijn enkels.

 photo 01 september 3_zpsrhncbtna.jpg

Ik neemt wraak op de flora in het Santa Catarina park. Zo kennen wij elkaar, tóch?

 photo 01 september 4_zpsrbkavmuq.jpg

 photo 02 september 4_zpsxpo5qmw1.jpg

Welcome

Newest Members