Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

Zondag, 30 oktober

Gelukkig, BettyLoes zijn weer bij elkaar. Vandaag wagen we de grote stap en zetten de huiskamerdeur op een kier. Eerst nog even de kat uit de boom (pardon, gang) kijken. Dan dekking zoeken, heel voorzichtig aan elkaar snuffelen. Na een paar uur zijn de dames erg vermoeid en moeten een dutje doen. Apart, dat wel, maar het toont toch wel aan dat ze niet al te bang zijn. Nu staat de tuindeur open en is er het eerste, aarzelend contact. Het lijkt te bevallen, dus een gezamenlijke wasbeurt kan er wel vanaf.  

En zo komt er, tegelijk met het tuinseizoen, een einde aan deze soap. Maar we blijven nog wel op ons hoede......

Donderdag, 27 oktober

 

En nog een stapje verder. Dit is nog een beetje eng. Betty snapt er helemaal niets van en probeert een doorbraak te forceren door haar hele (niet onaanzienlijke) gewicht tegen de plaat te gooien. Met succes. De klap die er het gevolg van is jaagt Loes de zoldertrap op terwijl wij de boosdoener met vereende krachten weer de huiskamer inschuiven. Het gaat nog wel een dag of wat duren voor ze weer gekalmeerd is en we het experiment kunnen voortzetten.......

Dinsdag, 23 oktober

 

 

 

Betty en Loes zijn erg nieuwsgierig naar elkaar, dus we wagen de gok en verruimen hun blik........

Zondag, 21 oktober

Nu de rust in Huize Tuinkabouter weer een beetje is teruggekeerd, is het de hoogste tijd om te beginnen aan de hernieuwde samenvoeging van BettyLoes. Voor ons vertrek waren we al begonnen met een ondoorzichtige perspex plaat waardoor de dames slechts een schaduw van elkaar konden zien tijdens het eten. Dat blijk ook na onze vakantie (waarin de deur helemaal dicht is gebleven) prima te werken, dus we wagen een volgende stap: door de uitgesneden driehoekjes kunnen de dames elkaar iets meer zien, maar nog niet het totaalplaatje.

Zaterdag, 20 oktober


De passievruchten, die lange reis naar huis prima hebben overleefd (ondanks het luchtje), moeten nu alsnog onder het mes. Ze zijn superrijp maar het valt niet mee om de zaden eruit te krijgen. Net als tomaten en komkommers zit er een hardnekkig vliesje omheen. Nog moeilijker is om te achterhalen wat de Latijnse naam is. Op Madeira worden ze sinaasappel-, citroen-, banaan- en ananas-passievrucht genoemd. Dat levert nog een fikse zoektocht op!

Donderdag, 18 oktober

Een oud Chinees gezegde: wees voorzichtig met wat je wenst, je zou het wel eens kunnen krijgen. 

En inderdaad, onze wens om nog wat langer te blijven wordt gehonoreerd. Onze terugvlucht wordt gecancelled en we verblijven daadwerkelijk een dag langer. Op Madeira International Airport. Ik hoef niet bang te zijn mijn liefste kwijt te raken. Hij hoeft alleen zijn neus te volgen: ik word achtervolgd door de wilde geur van gekneusde passievruchten......

Woensdag, 17 oktober

Onze laatste dag op Madeira. Voorlopig, tenminste. Nog eenmaal is de opkomende zon boven het dal het eerste wat ik zie als ik wakker word. Nog eenmaal mijn haren borstelen met uitzicht op zee. Het laatste verhaaltje schrijf ik op ons balkonnetje, in de zon. Onze voorlopig laatste middag in Funchal, waar ik de markt plunder voor tropische vruchten. De zaden gaan in de winkel, de rest in de jam. Thuis regent het, dus er is genoeg gelegenheid om dat te doen.

Tijdens onze laatste terras-sessie maken we plannen voor ons volgende bezoek: voorjaar 2014, tijdens het bloemenfestival. Een paar dagen in Santa Cruz, en daarna terug naar kamer nummer 1 in onze eigen Quinta. En we kijken verder in de toekomst, niet de heel nabije maar de middellange termijn. Zou het niet geweldig zijn om hier een klein huisje te kunnen kopen en te kunnen komen en gaan wanneer we maar willen? Later als we groot zijn?

Até à vista, Madeira! Ik mis je nu al…..

Dinsdag, 16 oktober

Eén van de meest favoriete boeken uit mijn jeugd speelt zich af rond een zevensprong. De hoofdpersoon moet alle zeven wegen gaan om zijn doel te bereiken. Bij Poiso, op een bergpas, ligt een viersprong. Uit alle windrichtingen komen hier, op anderhalve kilometer hoogte, vier wegen samen.

De eerste weg voert naar Funchal, of andersom natuurlijk want daar komen we net vandaan.

De tweede weg brengt ons bij de Pico de Areiro en (in de verte) de Pico Ruivo. Dit zijn de hoogste toppen van het eiland: geel, dor en soms totaal onzichtbaar door de vele wolkenflarden die in het dal eronder ontstaan, als ware het een grote kookketel. Je kunt van de ene Pico naar de andere lopen, maar waarom zouden we? Vanaf ons stenen bankje hebben we het mooiste uitzicht dat je maar kunt wensen, dus kijken we naar de vele avonturiers die ons passeren en even later als mieren tegen de berg op lijken te kruipen. We hoeven ons niet meer te bewijzen…..

Eenmaal terug op de viersprong “doen we een bakkie” met overheerlijke sinaasappelcake in een tot restaurant omgetoverd herdersverblijf met uitzicht op: een parkeerplaats. Hoe krijgen ze het voor elkaar, terwijl er zoveel mooi landschap is om een terras op aan te leggen?

De derde weg voert naar Faial, maar zover gaan we niet. We stoppen bij Ribeiro Frio (Koude Beek), met een forellen-kwekerij en tevens startpunt van een aantal wandelingen langs de Levada do Furado. Wij kiezen voor een korte wandeling die ons naar de Balcões voert, een uitzichtpunt op de pieken en dalen van centraal Madeira en in de verte -als altijd- de zee. Tussen de wolken door. Voor de lokale vinkjes is dit het paradijs: wandelaars die moeten wachten op uitzicht grijpen al snel naar koek en chips. Hun van vermoeidheid en zuurstofgebrek trillende vingers laten genoeg kruimels vallen om een hele vogelpopulatie in stand te houden. In hun brutale, zwarte kraaloogjes kan de mens geen kwaad meer doen.

Via de vierde weg komen we, via Santo da Serra, uiteindelijk uit in Santa Cruz. Dit is één van de oudste nederzettingen op het eiland en wordt weinig door toeristen bezocht. En dat is jammer, want dit is de enige plaats die we hier gezien hebben met een echte badplaats-uitstraling en een echt Zuideuropese sfeer. Het heeft alles wat wij leuk vinden: bootjes, vliegtuigjes, een prachtig oud kerkje met daarvoor een plantsoen vol oude mannetjes die domino spelen, restaurantjes, witte huisjes met rode dakpannen. De dikke wolkendeken die al de hele middag over het eiland hangt, kan ons hier niet bereiken. Wat wil een mens nog meer?

Vandaag zijn we alle wegen van de viersprong gegaan, en wat een prachtige dag is het geworden!

Maandag, 15 oktober

De eerste dag van een nieuwe week heet hier segunda feira, tweede dag. Er kleven fijne dauwdruppels aan de peertjes van de feestverlichting. Uit verschillende windstreken galmt een bronzen tijdsein door de vallei. De dageraad brengt nog meer geluiden voort: alle hanen en honden in de omgeving nemen wraak op de deelnemers aan de karaokewedstrijd.
De zon verdrijft de wolkenslierten rond de Lomo de São João. Met de sikkel nonchalant over hun schouder drinken de mannen hun bica koffie aan de bar naast onze Quinta. Zij zien hoofdschuddend hoe de stoet zilveren huurauto’s zich door de poort van het hotel wurmt en al gauw uit het zicht verdwijnt. “Hoezo samen een duurzame samenleving vormen ?” Sinds de tijdelijke afschaffing van de rest van de wereld hebben de ”vreemdelingen” zich niet veel anders gedragen dan toeristen. Dagelijks trekken ze naar de hoofdstad of wandelen zomaar langs de levadas, zonder zich af te vragen hoe hard er eigenlijk gewerkt moet worden voor de kost.


Toegegeven, We zijn deze week voor de zoveelste keer naar de Palheiro-tuinen geweest. Zaadjes oogsten voor ons eigen stukje bloemeneiland, straks, later. We hebben de weinige vissersboten zien uitvaren in Paúl do Mar en hebben in het natuurbad van Porto Moniz de oceaangolven over ons heen laten spoelen. De kloof van Ribeira de Janela vinden we de mooiste plek op Madeira. En toch komt het er maar niet van. Inburgeren bedoel ik.

Er wor
den hier en daar nog steeds de oude tarieven en entreegelden gevraagd. Niet uit gewoonte, maar omdat de bevolking het niet langer pikt dat de ”vreemdelingen” op hun spaarcenten blijven zitten en niets uitvreten. Het besluit van de Eilandraad valt niet bij iedereen in goede aarde. Veel van hun belastinggeld is uitgegeven om juist de rest van de wereld naar Madeira te lokken. De nieuwe landingsbaan bij Santa Cruz is een attractie op zich geworden.
In het zuiden is een dure snelweg aangelegd die als een Chinese Muur door het landschap slingert. Geen tijdrovende b
ergpassen en kronkelige kustweggetjes meer. Wanneer de aanleg van kilometers lange tunnels is voltooid, kun je het eiland rondrijden zonder er iets van te hoeven zien. De gloednieuwe jachthaven bij Ribeira Brava zal waarschijnlijk leeg blijven.

Zo blijkt niet alleen de rest van de wereld maar tevens hun oude wereld te zijn afgeschaft. Het laatste zal zelfs niet voor onbepaalde tijd zijn, vrezen we. En toch moeten we het voortaan samen zien te redden. We proberen ons verblijf in het hotel nog zo aangenaam mogelijk te maken. De internetverbinding heeft nooit gewerkt dus die missen we al niet meer. De televisie geeft 16 zenders ruis en sneeuw maar het uitzicht blijft boeien. Drie keer per week zwaardvis begint mij wel een beetje de keel uit te hangen. Espada of espetada? We hebben ons trouwens vaker afgevraagd waar de Madeirezen van leven, en nu moeten wij ons zelf deze vraag stellen.

Met de sikkel nonchalant over hun schouder drinken de mannen hun cerveja Coral aan de bar naast onze Quinta. Zij zien hoofdschuddend hoe de stoet zilveren huurauto’s zich weer door de poort van het hotel naar binnen wurmt.
Zo gaat het morgen, terςa feira. Zo gaat het woensdag, quarta feira. Altijd met die sikkel. Het is wachten op de man met de hamer. Ze snappen het grapje niet.

Vanuit het dal komt een vreemd geloei aangewaaid, een synthetisch geluid. Pas als het vlakbij is, herken ik het schallen uit de ouderwetse omroepwagen. Een nieuw decreet van de Eilandraad ? ang voor de confrontatie tussen droom en werkelijkheid zoek ik naar de receptioniste. Als U eens de moeite neemt onze taal te leren, dan had U kunnen horen dat het de visboer was die hier al jaren langs de huizen komt en ons op luidruchtige wijze blijft voorliegen dat zijn vis altijd fresco is”.

Zondag, 14 oktober

De verlichting rond het kerkje is nu aan. De dorpelingen schuifelen naar binnen voor de mis. Het lijkt drukker dan voorheen en sommigen blijven in de buurt van de muziektent. De geluidsinstallatie staat al op scherp, waardoor de preek wordt opgevangen en versterkt alle uithoeken van de vallei bereikt. Handenwrijvend kijkt de churras-verkoper om zich heen. De vele glazen appelcider voelen als harde knallen het volgende feest inluiden. Vuurpijlen spatten uiteen boven de daken van Ponta do Sol. Stukken vlees worden aan een houten spies geregen en naar de braadplaats gebracht. Leden van de harmonie frummelen nog wat aan hun versleten kostuum, ze komen ná het meisjeskoor en vóór de karaoke.
De avond is heerlijk zwoel voor midden-oktober en er wordt nog lang gelachen, gezongen en gedronken. De laatste espetada’s worden van het vuur gehaald, rook kringelt omhoog. Daar is de sterrenhemel.

Zaterdag, 13 oktober

Toen we hier in 2008 waren, had mijn liefste een vreemde droom:

Vanuit het dal komt vreemd geloei aangewaaid, een synthetisch geluid. Pas als het vlakbij is, blijkt het uit zo'n ouderwetse omroepwagen te schallen. Nieuwsgierig doe ik navraag bij de receptioniste. "U heeft geluk", zegt ze, "alle mensen die nu op Madeira vertoeven moeten hier blijven en een duurzame samenleving vormen".
"Maar waarom is dat ?", stamel ik verbouwereerd. "De Eilandraad heeft voor onbepaalde tijd de rest van de wereld afgeschaft". Ze verstrekt de mededeling alsof ze er haar hele leven al rekening mee gehouden heeft, alsof de rest van de wereld eigenlijk nooit bestond.

Het nieuws dringt nog niet goed tot ons door. Gek genoeg hebben we de afgelopen dagen gefantaseerd over het niet meer teruggaan. Er is nog 48 uur gelegenheid om van de rest van de wereld afscheid te nemen en geld van je rekeningen te halen. Voorlopig mogen "vreemdelingen" tegen gereduceerd tarief in hun hotel verblijven tot ze een eigen stukje Madeira hebben uitgezocht om te wonen en te leven. Uitgerekend vandaag zijn we op dit prachtige landgoed bij Jardim da Serra "gestrand". We hebben vandaag sowieso veel moois gezien en hardop gedroomd van een huis in Arco da Calheta, aan de zuidwestkust. Bloemen waar je kijkt, watervalletjes, geblaf en een haan met het laatste woord. Daarboven ligt de hoogvlakte van Paúl da Serra, met alleen het geluid van vlinders. Wolkensluiers zweven over een tapijt van brem. De kleur van de oceaan wordt stiekem de kleur van de lucht. "Heeft het zin om een boot te hebben, als de rest van de wereld straks is afgeschaft ?", vraag ik aan niemand in het bijzonder.
Om te vissen, natuurlijk, maar mag je verder dan het oog reikt of val je er dan af ?

Met de weelderige tuinen rond Funchal ligt de keuze van Tuinkabouter voor de hand. Maar waarom de drukte opzoeken terwijl er hier tijd en ruimte genoeg is om zelf iets moois te scheppen. Ik zou in de bossen kunnen gaan werken of wat dan ook, iedereen op heel Madeira is vanaf vandaag immers op elkaar aangewezen. Hoe lang het duurt voor de brandstof opraakt, en of we later zonder auto kunnen als we ons stekkie gevonden hebben. Vele vragen doemen op.

Gelukkig bieden de mensen uit het naburige Estreito de Camara de Lobos alle steun. Ook voor hen leek de maatregel van de Eilandraad niet onverwachts te zijn afgekondigd. Er zullen duidelijke instrukties en een duwtje in de goede richting gegeven worden om voortaan zelf voedsel te verbouwen. Over de verre toekomst van de bevolking lijkt niemand zich druk te maken, hetgeen ons blijft verbazen. Mischien weten ze wel ergens diep van binnen hoe lang de tijd onbepaald blijft. Tuinkaouter heeft me vaak laten zien dat hier veel meer verschillende planten tegelijk opgroeien en in bloei zijn, dan "thuis". Als we aan het eind van deze ingrijpende dag, hand in hand met de in klederdracht gestoken dorpelingen, een volksdansje maken en in een grote kring naar de ondergaande zon draaien, voel ik me één van hen.

Dit bloemeneiland is een wereld op zich ...

Donderdag, 11 oktober


Vandaag hernieuwen we onze kennismaking met de hoofdstad Funchal. Alsof hij er gisteren nog was, vindt Harry zijn weg: eerst naar de botanische tuin, later door de smalle straten van de stad. De boulevard, de overdekte markt, het plein bij het stadhuis, de kathedraal. Ze zijn niet veranderd maar voelen nog een beetje onwerkelijk. Alsof we net terug zijn van vakantie……


Woensdag, 10 oktober

 

Er is licht aan het eind van de tunnel, zeggen ze. Vooralsnog komt het enige lichtpuntje dat ik kan waarnemen van de mobiele telefoon die Harry draagt. Mijn enige leidraad de enorme, stalen buis die overtollig water de berg afvoert. Mijn grootste angst om op de glibberige keitjes onderuit te gaan. Het gaat goed, en dat mag gerust een wonder genoemd worden.

Het bos waarin we ons vandaag bevinden is, naar het schijnt, heel bijzonder. Zo bijzonder zelfs, dat het op de erfgoedlijst van de UNESCO staat. Ik zie het er eerlijk gezegd niet aan af, maar dat wil niet zeggen dat het hier niet aangenaam wandelen is. Dat wil zeggen tussen de fikse klimpartijen en glibberige afdalingen door. Mijn meest favoriete tijdbestedingen……

 


Er zijn ons vandaag twee hoogtepunten beloofd: een waterval, door de boekjes wordt beschreven als “bulderend” en een dal met wel 25 bronnen, dat het paradijs qua lieflijkheid naar de kroon zou steken. Tussen deze attracties in lopen twee zogenaamde “levada’s”, met de hand uitgehakte kanaaltjes die het vele water op dit eiland gecontroleerd de berg afhelpen.

Dat dit één van de meest populaire wandelingen is, is duidelijk te merken. Soms is de weg zo nauw dat Harry er met zijn brede schouders en ik met mijn brede k…. (pardon, derrière) bijna blijf steken. Tegenliggers kom je, vanzelfsprekend, met name op de smalste stukjes tegen. Buik in, dus, vooral geen adem halen en voorzichtig langs elkaar heen schuiven. En in geen geval naar beneden kijken. Thank you you’re welcome!

De bulderende waterval blijkt een sijpelend stroompje. Je kunt het nog geen klateren noemen. In feite maakt de waterval van gras, die we een uur later tegenkomen, nog meer geluid. Het dal met de 25 bronnen had best heel paradijselijk kunnen zijn, als we het voor onszelf hadden gehad. Maar we moeten het delen met vele (luidruchtige) anderen en een kille tocht maakt dat onze nat geworden ruggen in rap tempo verstijven.

Op de automatische piloot lopen we weer terug. Na in totaal bijna twaalf kilometer zien we licht aan het eind van de tunnel, en dan zijn we er bijna!

Dinsdag, 9 oktober

Wat doet de gemiddelde Machicaan (nee, geen Mexicaan maar iemand die in Machico woont!) als hij/ zij door onheil getroffen wordt? Bidden om een wonder, natuurlijk. Je bent tenslotte Rooms of je bent het niet. En lukt het niet in je eentje? Dan bidt je gezellig met z’n allen! Vandaag schijnt er de perfecte dag voor te zijn en, wonder boven wonder, mogen wij er getuige van zijn.

We hadden wel vaag begrepen dat er rond deze tijd in Machico iets te doen zou zijn, maar niemand kan er iets over vertellen. Niet in onze quinta (maar daar is dan ook weer eens niemand te vinden) en ook niet bij de plaatselijke VVV. Dus gaan we op de bonnefooi en hopen er maar het beste van. We parkeren in de buurt van een kleine kerk en gaan op onderzoek uit. We komen al snel terecht op een soort kermisterrein, maar daar is het nog uitgestorven. Hier is het in ieder geval (nog) niet te doen.

Op naar de kerk dan maar. Die ziet er verlaten uit, maar dat is schijn. Alle banken zijn bezet en er blijven mensen binnenkomen. De temperatuur, die toch al veel hoger ligt dan hier gebruikelijk is, stijgt razendsnel. De enorme, bijna manshoge kaarsen die door velen worden meegedragen trekken langzaam krom. Net als wij, wanneer de bisschop aan de preek begint. Schoorvoetend en verontschuldigend knikkend naar degenen wiens tenen we niet kunnen ontwijken, proberen we zo onopvallend mogelijk buiten te komen.

Buiten blijkt ook nog een flinke menigte te staan. Degenen die niet meer in de kerk passen, kunnen via microfoons het gebeuren prima volgen. Eigenlijk is het hier veel gezelliger, want je kunt gewoon praten en commentaar leveren op hetgeen je ziet. Niemand verstaat je, hier wordt alleen Portugees gesproken. In geen velden of wegen is een toerist te bespeuren. Het feit dat de hostie aan je neus voorbij gaat wordt ruimschoots gecompenseerd door het eveneens wegblijven van de collecteschaal.

Hoe langer we op de stoeprand zitten, hoe meer vreemde dingen we waarnemen. Daar loopt iemand met een linkerbeen onder de arm, daar iemand anders met twee armen (ook onder de arm). En die mevrouw in het zwart die daar met een groepje vriendinnen staat, het kan toch niet zo zijn dat ze een hoofd in haar mandje heeft liggen? Eh, wel dus!
Gelukkig is het van was, en het zweet dan ook een beetje. Net als alle andere onderdelen van het menselijk lichaam die her en der worden meegesjouwd. En zien we daar geen baby?

Intussen is de mis bijna afgelopen en wordt rond de kerk een cordon van taxi’s gevormd. Gelovigen, bombeiro’s, notabelen en fanfare stellen zich keurig in een rij op, gesorteerd op volgorde van belangrijkheid. De spanning stijgt, het orgel barst uit in een triomfantelijk “U zij de glorie” en trommels beginnen te roffelen. Uit de kerk komt een scheepje gevaren, dat het kruisbeeld draagt dat alle mirakelen waar zal moeten gaan maken. De stoet zet zich in beweging.

Zij die niet deelnemen aan de processie spoeden zich naar de andere kant van het kerkplein. Na een minuut of wat komt de stoet nogmaals voorbij. In doodse stilte. Wat zo uitbundig begon, is een ingetogen smeekbede geworden. Wat verwachten deze mensen? Welk leed lijden zij? We weten het niet, maar hopen een wonder voor iedereen die het maar nodig heeft!
Maandag, 8 oktober
Zondag, 7 oktober

Het is alweer heel lang geleden dat we naar Frankrijk zijn geweest. Althans, zo voelt het in ieder geval! We vonden het dus een maand of wat geleden weer hoog tijd om een nieuwe reis te boeken. Dat we geconfronteerd zouden worden met een kat-situatie konden we toen nog niet overzien. Dus loop ik nu rond met een gevoel dat helemaal nieuw voor me is: ik zou eigenlijk liever thuis blijven tot alles weer 'normaal' is in plaats van morgen in het vliegtuig te stappen. Annuleren kan echter niet, dus gaan we toch maar. Als we eenmaal op Madeira zijn, midden in het oogstseizoen,  heb ik vast genoeg afleiding!

Gelukkig vind ik troost in mijn andere hobby: het maken van gepersonaliseerde nep-nagels om de rouwranden onder mijn  nagels te verbergen (het is zoveel gemakkelijker om nagels te lakken die niet op je vingers zitten!). Ik vind deze in ieder geval erg toepasselijk:

Donderdag, 4 oktober

Trek de bubbels maar open, want er is een klein wonder geschied: vandaag, op dierendag nota bene, hebben niet één, niet twee  maar drie vlinders zich verwaardigd een bezoek aan de Hof te brengen!
 

Maandag, 1 oktober

 

Waar het deze zomer vooral mis ging met de oogst, als gevolg van slakken, vogels en schimmel, is die van het najaar meer dan overvloedig. Dit hebben we gisteren uit de Hof der Zoetheid en de Keukenhof gehaald. Zo komen we de winter wel door!

 

 

Welcome

Newest Members