Belevenissen van een Tuinkabouter

Click here to edit subtitle

30 en 31 mei

Van Goethe tot meute.
Tussen de Porta Catania en de Porta Messina ligt tweehonderd jaar evolutie in toerisme.
Eén hoofdstraat vol boetieks, restaurants en kerkjes.
Op het Piazza IX Aprile, dat halverwege ligt, is het een heerlijke drukte. Er klinkt muziek en iedereen maakt foto’s van elkaar, de golven van azzurro en de kerk van San Giuseppe. Met al die bloemen op het bordes zal er straks wel getrouwd gaan worden.
“Uno Latte mandorle en una Granita al Limone per favore”. Caffé Wunderbar.

 photo Mei 29 4_zpsz99t7lwc.jpg

Taormina is niet voor niets een populaire stad. Ook in de winter, en dan skieën op de vulkaan.
In de jaren vijftig wemelde het van de filmsterren en beroemde schrijvers. Alles werd chiquer.

We wandelen de Corso Umberto I verder af tot het Palazzo Corvaje met de Moorse toren.
In nauwe, stijle zijstraatje hangen de muren vol keramiek en schilderijtjes met van diezelfde leuke doorkijkjes. Maar het is wel een beetje teveel van hetzelfde.
Goethe zou het nu zeker niet meer zo paradijselijk hebben gevonden.
Hij zou, net als wij, het liefst naar het Theatro Greco geklommen zijn om in alle rust te genieten van het panorama.
Links de vage contouren van het Italiaanse vasteland, de Ionische zee ertussen. En achter het toneel de stad, de groene vlakten en de Etna.

 photo Mei 29 1_zpsh0vw5x1f.jpg

De Romeinen hebben het theater omwille van het houden van gladiatorengevechten aangepast.
Vandaag worden de tribunes aangepast om comfortabel naar een operavoorstelling te kijken.
Timmerlieden verstoren de rust. De akoustiek is immers al die eeuwen onveranderd gebleven.

 photo Mei 29 2_zps9otavjws.jpg

Na een lichte lunch, die de knip een heel stuk lichter maakt, monster ik de Giardini Publici van Taormina: botanisch niet geweldig maar wel lekker koel en stil.

 photo Mei 29 3_zps1ymepblg.jpg

Inmiddels is ook bij de Duomo een bruiloft aanstaande. Hier pakken we nog een terrasje en kijken terug op een fijne dag. Wat een heerlijk oord!

Winston Churchill kwam graag naar Castelmola om te schilderen. Het gehucht op de rots boven ons hotel voegt weinig toe qua uitzicht.
De hangende tuinen van Madonna della Rocca worden door een vastgeroest hek beschermd tegen nieuwsgierige tuinkabouters.
Met hangende pootjes dalen we af naar de badplaats Giardini Naxos.
Bootjes kijken in het haventje en dan al die rijen lege strandstoelen tellen.

 photo Mei 29 5_zpspzpsch1f.jpg

De zon is weg, de sfeer ontbreekt, dus gaan we lekker vanaf ”onze rots” naar de Etna staren en van de wijn genieten die op zijn hellingen tot wasdom is gekomen.

We heffen het glas op Umberto, de zwarte kater van Val di Noto, op het orakel van Syracuse en de receptioniste in Modica waarvan we de naam hadden moeten onthouden.
We heffen het glas op de boeren van Sicilië en Hera, godin van het huwelijk.
Op Giovanna en Roberto die ons verblijf in Palermo onvergetelijk maakten en op de kleine Julia in Cefalú die bijna haar eerste verjaardag viert.
We proosten op Monte Etna die ik niet alleen als vulkaan maar nu ook om de wijn kan waarderen.

29 mei

We hebben vooraf bewust het hoogtepunt van Sicilië bewaard voor het slot van de vakantie.
Met al zoveel fijne herinneringen aan deze reis hebben we nu meer het gevoel de hoogste punt van het eiland te naderen. Toevallig passeren we het plaatsje Finale op de weg naar de Monte Nebrodi.
Zo laten we de Tirreense zee achter ons en hopelijk ook de wolken. Hoezo verwend!
De bergpas over de Soro is opengesteld. Borden die het gebruik van sneeuwkettingen gebieden hangen potsierlijk naast de slagboom.
Dan volgen er bomen en bossen, met een enkel doorkijkje naar een koe in de mist.

 photo 27 mei 3_zpsadbbr8nf.jpg

Het is zondag. Ook in Cesarò. De dorpsjeugd klit wat bij elkaar en ziet hoe we niets lekkers bij de thee nemen. Keuze in zoetigheid is ook in de kleinste cafeetjes enorm maar ons glazuur moet eerst weer een beetje aangroeien.

 photo 27 mei 2_zpszoexkazl.jpg
 photo 27 mei 4_zpswxlktxw3.jpg
De temperat
uur stijgt met iedere kilometer zie we Monte Etna naderen. O sole mio is terug maar de vulkaan zelf zien we in heel dunne waterverf. Onschuldig.
Het landschap verandert langzaam.
In Randazzo ziet de dorpsjeugd hoe de resten van het feest van gisteren over het plein dwarrelen.
Amper zestien kilometer van de top en als door een wonder nooit getroffen.
Dat ze de meeste monumenten weer opnieuw uit lavazwarte stenen heeft moeten optrekken dankt men aan een bombardement in 1943!
De grauwe straten zijn lee … kijk, daar heb je Robin Hood en z’n mannen. Ze lessen hun dorst bij het fonteintje. We blijken het kampioenschap boogschieten op z’n middeleeuws te hebben gemist.

 photo 27 mei 1_zpsoqfmswwa.jpg

De weg maakt een hele ruime bocht naar het oosten, om de vruchtbare hellingen van de hoogste vulkaan van Europa. Geen perfecte kegel, de uitbarstingen kwamen ook uit diverse breuken waardoor meerdere kraters ontstonden.
Voordat we naar onze slaapplaats afbuigen maak ik nog een foto van de Etna, bloemen groeien tussen grote brokken gestolde lava die in 1981 werden uitgebraakt.
En dan is daar de zee weer, het rondje Sicilië is bijna voltooid. Oké, we hebben hier en daar een stukje afgestoken.

Taormina ligt op zo’n tweehonderd meter hoogte tegen een berg gekleefd. Hotel Villa Greta vinden we zes haarspeldbochten daarboven. Een akelige bakstenen trap leidt naar het bordje Reception.
De pijl wijst verder omhoog, nog zo’n k#$@#@!! trap maar dan smaller. Beneden ons scheuren de Vespa’s langs en we vragen ons af hoe we de bagage hier ooit naar boven krijgen.
Wanneer we eindelijk de kamersleutel overhandigd krijgen blijkt dat we de auto nog een paar extra haarspelden hoger hadden moeten parkeren om vervolgens vier stijle trappen naar omlaag te nemen. Kent U die tekening van Esscher met dat onmogelijke trappenhuis?

 photo 27 mei 5_zpsqbir73x7.jpg

Voor onze kamer is een zitje met ansichtkaart-waardig uitzicht. Monte Etna is nog in nevelen gehuld maar als het donker word zien we de lichtjes rond de baai van Naxos fonkelen.
Die bouwkraan valt dan niet meer op en BOEM BOEM … het zal toch niet!
Ergens daarboven wordt vuurwerk afgestoken.
Onschuldig, mensenwerk.

26, 27 en 28 mei

Helemaal overweldigd is ze. Zodanig dat ze nauwelijks nog adem kan halen, laat staan een woord kan uitbrengen. Een Italiaan die stilvalt, die moet wel bijna dood zijn!
En dat allemaal omdat wij op bezoek komen, stel je voor. Veel bezoekers komen er blijkbaar niet naar de Villa “Palagonia” in Bagheri. Laat staan een paar verfomfaaide Nederlanders. De (maar liefst) acht piepjonge gidsen buitelen over elkaar heen om ons alles te vertellen over de verweerde schilderingen, die soms onverwacht aan Pompei doen denken, de vele portretten en de tot spiegels gepolijste platen marmer op het plafond en de muren van de balzaal. Hoewel het allemaal studenten Engels zijn, kunnen we hen door de galm in de hoge vertrekken en hun zware accent nauwelijks verstaan maar we knikken en glimlachen instemmend. Engels lezen is tenslotte heel wat anders dan Engels spreken.
Wanneer we alle vertrekken hebben bekeken, worden we losgelaten in de tuin. Deze staat vol met beelden van monsters. Kwade tongen beweren dat één van de eigenaren deze heeft laten modelleren naar alle minnaars van zijn vrouw, die het met de huwelijkse beloften blijkbaar niet zo nauw nam. Er zijn er nu nog zestig over. Er schijnen er drie keer zoveel geweest te zijn. ……

 photo 26 mei 1_zpspnwdjwpa.jpg

Nog onder de indruk van de energie van één vrouw verlaten we de villa, uitgezwaaid door acht (erg opgeluchte) jonge puppies, en zetten koers naar het dorpje Caccamo. Het is vooral bekend door zijn Normandische burcht. Hij is inderdaad dusdanig overweldigend, dat wij er genoeg aan hebben om hem vanonderen te bezien. Bovendien is het veel te heet om al die trappen op te klimmen. We roepen de lunchtijd uit en nestelen ons op het enige terras dat het dorp rijk is. Tot onze grote verbazing blijkt het restaurant niet te beschikken over tomaten. Een Italiaans restaurant zonder tomaten? Dat moet welhaast bijna dood zijn! Ze hebben wel een heleboel sla…….

 photo Mei 29 6_zpssazygbfe.jpg
 photo 26 mei 2_zpszmax71zz.jpg

Allore, op naar Cefalu’, alwaar wij twee dagen vakantie gaan houden. Dat wil zeggen: twee dagen lekker helemaal niets gaan doen, behalve op een strandbedje liggen. Natuurlijk houden we dat niet vol, dus in de avond trekken we de gezellige, middeleeuws aandoende stad in en dineren aan zee of op het plein voor de kathedraal waar, ter onzer ere, een fanfare is aangerukt om ons diner luister bij te zetten. Daar zijn de schutters, met hun helmen koket schuin op het hoofd. Fraai versierde helmen, waar menig haan een veer (of tien) voor heeft moeten laten. Omdat ook trompetters op tijd naar bed moeten, spelen ze de marsen op dubbele snelheid.

 photo IMAG0456_zpsfv7x87qn.jpg

Eenmaal weer aangekomen in onze slaapkamer, leggen we onze na-toeterende oren op de zachte kussens (waar menig gans een veer voor heeft moeten laten).

25 mei

Villa Ciandra ontluikt, de zon is al langer op.
Giovanna en Roberto doen niet aan toast met jam maar verwennen ons vandaag met een Siciliaans ontbijt. Met uitzicht op Monte Pellegrino smullen we van broodjes met ragôut en allerlei zoetigheden. We geven onszelf weinig tijd om uit te buiken want de schatten van de stad blijven niet de hele dag open.

 photo 25 mei 1_zps41lllige.jpg

De Capella Palatina van het Palazzo dei Normanni is de privékapel geweest van Rogier de Tweede. Een cosmopoliet waarvan men vermoedde dat ie stiekem moslim was. Marmeren inlegwerk siert de muren, een houten plafond in honingraat motief. Arabisch-islamitische stijl.

En dan nog overal Byzantijnse mozaïeken die het verhaal van de schepping verbeelden. Oostorthodoxe stijl. We worden er een beetje langsheen gestuwd want de volgende groep staat al klaar. Geen stijl.

Omdat de rest van het paleis nog onderdak biedt aan het parlement van Sicilië blijven de overige vertrekken van Rogier voor het publiek gesloten. Ik krijgt mijn schaar weer terug van de bewakers en zo dalen we af naar de kern van Palermo.

Aan weerszijden van de Via Vittorio Emanuele (daar is ie weer) liggen tal van historische bouwsels die zo’n beetje alle mogelijke smaken vertegenwoordigen. Soms is het niet onze smaak, en lopen we door. Zo is de Cattedrale boeiend van buiten maar verziekt van binnen.
Sporen zoeken uit de oudheid, sporen volgen die Arabische, Normandische en Spaanse bewoners achterlieten. En dat in een stad die vooral door recente heersers is toegetakeld.

 photo 25 mei 2_zpsc9cjotgu.jpg

Het is niet eens zo héél warm in de straten en we hebben de terrasjes op de Piazza Vittoria, Piazza Pretoria, Piazza Bellini en Piazza Bologni goed kunnen vergelijken.
Toch zijn we na een bezoek aan de markt van Ballarò en wat slenteren door de nauwe steegjes van de arme wijk Albergheria een beetje klaar met Palermo.

Dan is het heerlijk thuiskomen in Altofonte. “Dit is nu jullie huis”, zeiden Roberto en Giovanna.
Gastvrijheid in optima forma!
Morgen geven we Villa Ciandra maar weer terug …

24 mei

Heb jij dat ook weleens? Dat je ‘s morgens in de spiegel kijkt en denkt “Ieuw, is die ouwe kop echt van mij?”. Mocht je, net als ik, af en toe zo’n dag hebben, dan kan ik je aanraden om eens op bezoek te gaan bij het capucijner-klooster in Palermo. Meer specifiek, in de catacomben ervan. Wat je daar ziet, laat zich het best beschrijven als een kruising tussen Jeroen Bosch en The Chainsaw Massacre. Honderden mummies hangen (min of meer) netjes op een rij aan de muur, keurig geordend op geslacht, beroep en leeftijd. Nimmer zagen wij in Italië zoiets efficiënts en systematisch. Overigens hangen de maagden apart in hun eigen hokje, achter tralies. Zelfs als ze dood zijn, zijn ze blijkbaar niet te vertrouwen…….

 photo catacombe-cappuccini-palermo_zpswedjvb5e.jpg  photo meisje_zpsmrn9477h.jpg

De kathedraal van Monreale dateert uit de twaalfde eeuw. Destijds een politiek statement, nu alleen maar uitzonderlijk prachtig. De buitenkant is zeer eenvoudig en verraadt het overweldigend interieur niet. Vanbinnen is hij bedekt met mozaïeken en is alles goud dat er blinkt (2.200 kilo ervan!). Ministeck voor Middeleeuwers, en gebouwd in slechts tien jaar. Vergelijk dat maar eens met de drie eeuwen die een gemiddelde andere kathedraal nodig heeft om totstand te komen.
Ter plekke besluit ik dat, wanneer we ooit een nieuwe badkamer gaan aanleggen, deze er ongeveer zo uit gaat zien. Minus Jezus en alle heiligen, want er zijn grenzen…..

 photo 24 mei 1_zpsn7zipys7.jpg
 photo 24 mei 2_zps5p29qj2u.jpg

Tenslotte bezoeken we de Hortus Botanicus van Palermo, die meer botanicus is dan hortus (= tuin) en daarom alleen interessant voor tuinkabouters.

 photo 24 mei 3_zpszcxawldr.jpg
 photo 24 mei 4_zpsxpmwa2t6.jpg

Daarmee is het programma voor vandaag afgewerkt. We zoeven terug naar onze B&B, worden door onze gastvrouw getrakteerd op een ijsje en crashen daarna in de loungebanken op ons balkon.

23 mei

Al kilometerslang is mijn blik met de berm van de weg verkleefd: kardoen, klaproos, korenbloem, knoopkruid, kaasjeskruid….. kedéng! Drempels kennen ze hier niet, maar kuilen des te meer. Niet dat we dat nodig hebben om onze snelheid te verlagen, daar is het landschap veel te mooi voor. Vandaag steken we het eiland in z’n geheel over, van zuid naar noord, van Agrigento tot bijna in Palermo. Bijna, want in zo’n grote (en niet geheel veilige) stad willen we niet blijven.

 photo 23 mei 2_zps6lmye5uv.jpg

Naarmate de reis vordert, verandert het landschap. Van groen naar geel naar bruin en vice versa. Niet alleen langs de kant van de weg is het een bloemenweide. Daar waar het gras is verdord, nemen andere planten het over, resulterend in een patchworkdeken van geel, groen, blauw en rood. Hoe lang de reis ook duurt (bijna een hele dag), het gaat nooit vervelen.
Het is ons inmiddels al duidelijk geworden dat op dit eiland het noodlot regelmatig toeslaat: een aardbeving hier en daar, vuilcontainers die de lak van ons toch al getergde autootje afschrapen, of een magmabubbel die zomaar ineens het leven van twee jonge kinderen opeist. Het eerste gebeurt zo iedere dertig jaar (in 1996 voor het laatst, dus dat maken we hopelijk niet mee) en het tweede overkwam ons al tijdens de eerste dag van de reis (dus dat hebben we maar gehad).

 photo 27 mei 3_zpsadbbr8nf.jpg

Het laatste, zo leren we vandaag, gebeurde twee jaar geleden in nationaal park Vulcanelli di Macalube. Hier bevinden zich kleine kraters die zijn ontstaan door een bijzonder fenomeen waarbij natuurijke gassen zich onder hoge druk een weg naar de oppervlakte banen. Daarbij doen zich kleine moddererupties voor die opdrogen tot aardhopen. Het resultaat zou een bijzonder en fascinerend maanlandschap zijn. Zeggen ze, want na die megabubbel is het park gesloten. Helaas is dit nog niet doorgedrongen tot de uitgevers van de diverse reisgidsen, dus komen er met enige regelmaat onwetende zielen zoals wij langs aan wie de boswachter “nee” moet verkopen. Hij heeft er een dagtaak aan.

 photo 23 mei 1_zpsj4uvfsx6.jpg

 photo Corleone_zpstwvd30oo.jpgVerder verloopt de reis zonder noemenswaardige gebeurtenissen, behalve dat we twee schaapskuddes hebben doorkliefd en verdwaald zijn geraakt in het dorp Corleone, waar de inheemse bevolking eruit ziet alsof ze zo tot de maffia zou kunnen behoren, dus we maken ons zo snel als de smalle straatjes het toestaan weer uit de voeten.

Aan het eind van de middag arriveren we bij ons nieuwste onderkomen. Letterlijk, want deze villa is pas dertig jaar oud. Nagelnieuw, dus eigenlijk. Dat maakt de ontvangst door onze gastheren niet minder hartelijk: we krijgen thee en zelfgebakken koekjes. De vrouw des huizes herkent in ons een paar willige slachtoffers en gaat morgen een cake voor ons bakken. Maar voor het zover is, gaan we lekker loungen op het balkon van deze designvilla, waar we ‘s avonds kunnen genieten van de zee van lichtjes die Palermo heet.

Kedéng! Design betekent hier een hoop volkomen zinloze op- en afstapjes…….

21 en 22 mei

Akragas, Agrigentum, Kerkent, Ankemetvent. Grieks, Romeins, Arabisch, Nederlands.

Wijzelf zullen wel geen stempel op het huidige Agrigento kunnen drukken, laat staan een tempel. Ze steken af tegen de horizon, vooral gezien vanaf zee. Dat was ook de bedoeling.
Griekse kolonisten van Rhodos en Kreta bouwden rond 600 voor Christus op deze heuvelrug de monumenten die vanuit de auto al een WOW-faktor hebben.

Er is een stevige wind opgestoken die warme lucht uit Afrika over de Valle dei Templi dumpt.
Stortplaats. Dat is wat er als eerste in mij opkomt als we de tempel van Castor en Pollux zien.
Overal liggen antieke bouwmaterialen en wat er van de tempel overeind staat lijkt een haastklus van aannemer B. de Haas.
De omgeving is prachtig en de nieuwe stad ligt gelukkig ver genoeg weg. Over de Via Sacra, een oude weg die veel tempels met elkaar verbindt, lopen we langs de tempel van Heracles en tellen maarliefst negen zuilen. Er is hoop.

 photo 22 mei 1_zpsolbrx6ak.jpg

Verderop is het raak, de tempel van Concordia. Eén van de best bewaarde Griekse tempels van Europa. Dat is Grieks in het kwadraat.
Stylobaat, capiteel, triglief, tympaan, stukjes zelfstudie kunstgeschiedenis komen weer bij mijn liefste bovendrijven. De harmonie van het menselijk lichaam. Verhoudingen. Lengte is zes maal de voet, of zoiets. In ieder geval WOW! De tempel van Concordia heeft veel steun gehad van de christelijke kerk die er vanbinnen werd gebouwd. Eendracht maakt macht. De kerk verdween weer maar die machtige uitstraling bleef, tot op de dag van vandaag. Ook het landschap wordt steeds mooier. Beneden glanst de zee en knalgele bremstruiken wiegen in de wind.

In de verte torent de tempel van Hera boven alles uit. Hera, godin van het huwelijk, zegt ons dat het beter voor ons huwelijk is als we wat eten en rusten.
Zo kunnen we samen ook nog de tuin van Kolymbetra bezoeken. Met zicht op de heiligdommen struinen we wat rond tussen citrus- en olijfbomen die net als destijds door een kunstmatig meer worden gevoed.
De klim terug naar boven, in de brandende zon, nekt ons. Bij de parkeerplaats eten we een verkoelend ijsje maar de vermoeidheid blijft.

 photo 22 mei 2_zpszceps5rk.jpg

Gelukkig is de B&B niet ver van Agrigento. Behalve als je de TomTom volgt. Enigszins prikkelbaar stuurt mijn liefste het Fiatje langs vuilnishopen, slapende honden en door onmogelijke bochten van een door Esscher getekend stratenplan. Wat een gribus.

 photo 22 mei 3_zpsiklco3u4.jpg

Toch weten we een paradijsje te vinden: verscholen achter 10.000 cactussen (da’s pas prikkelbaar) ligt een zalig zwembad en onze ”junior suite”. De inrichting en meubilair zijn vast door een erkende stylist bedacht. Erg onpraktisch dus.
De natuurstenen buitenkant versmelt met de velden rondom het cactuspark. Harmonie in landschap.

 photo 22 mei 4_zpsjwytnhq6.jpg

Vazen, vaasjes, beelden, kopjes en schotels. Vitrines puilen uit van hetgeen in en om Valle dei Templi is opgegraven.
Rond het Museo Archeologico Regionale ligt nog een zee van ruïnes in de zon te verkruimelen. In de kerk van San Nicola is de mis in volle gang. Op deze zinderende zondag houden we, op advies van Hera, heerlijk siësta bij de piscina van onze stekelige oase.

Mijn liefste wil dineren aan zee. Na wat omzwervingen bereiken we de Scala dei Turque. Een mix van de white cliffs of Dover en de baden van Pamukkale. Een prachtig stukje kustlijn met fijne stranden. Ideaal voor horeca, denk ik dan. Toch duurt het enkele teleurstellingen voor we een geschikt en geopend restaurantje aan zee hebben gevonden. Maar dan is het ook perfect.

 photo 22 mei 5_zpsltp6be8b.jpg

De maan is groot en vol. De tempel van de godin van het huwelijk staat in de schijnwerpers als we in het donker naar huis hobbelen. Welterusten, Hera.

19 en 20 mei

Vandaag staat er een hoogtepunt op het programma. Het is de Villa Imperiale del Casale, vooral bekend om zijn mozaïeken.

Helaas laat de zon het vandaag afweten. Erger nog, nog voor we bij de voormalig keizerlijke villa arriveren begint het te regenen en daar houdt het voorlopig niet mee op. Het is krap veertien graden, daar kan mijn vakantiegarderobe niet tegenop. Dat krijg je ervan als je je zorgen maakt over rozen die verwelken in de hitte en stroompjes gesmolten chocola die langzaam over de achterbank druipen. De Chinezen hebben het altijd al gezegd: kijk uit met wat je wenst, want je zou het wel eens kunnen krijgen……. Slimme jongens, die Chinezen.

De mozaïeken blijken inderdaad briljant, in uitmuntende staat en gelukkig grotendeels overdekt. En ongekend populair bij schoolklassen vol tieners en een hun overspannen juffen die hen schreeuwend een lesje proberen te leren. Het lukt ons aardig om ons ertussendoor de wringen en een blik te werpen op jacht- en vistaferelen, afbeeldingen van meisjes in bikini en heel veel decoratieve motieven die in een kleurboek voor volwassenen niet zouden misstaan. En dat allemaal in ieniemini steentjes van hooguit een vierkante halve centimeter. Knappe jongens, die Romeinen…..

 photo 19 mei 1_zpsmqnpwozn.jpg

Vanaf de villa is het niet ver meer naar waar we de komende twee nachten gaan verblijven. Geen villa of paleis ditmaal, maar een heuse Azienda. Een oude herenboerderij die vroeger ook dienst deed als klooster en kazerne. Nu worden er vooral graan en olijven verbouwd en huwelijken ingezegend.

Net als wij aankomen, breekt de zon door. Umberto II heet ons welkom, op keizerlijke wijze. Zijn buikje is vol, dus hij hoeft ons niet het hof te maken. Hond Julia is toeschietelijker, en trakteert ons op een zangsolo. Alle honden van de buurt fungeren als achtergrondkoor. Het geeft niet, dit is een heerlijk plekje. We blijven lekker een dag “thuis” om vakantie te houden. Knappe jongen die ons hier nog wegkrijgt!

 photo 19 mei 2_zpskdufyiyh.jpg

18 mei

Alsof God een handvol goudgele klei tegen een berg aan smeet, en daarna in barokstijl aan het boetseren sloeg: dat is Modica. Het ligt in wat vroegr een rivierdal was. De rivieren droogden op, maar het dal bleef en werd langzaamaan opgevuld met huizen, palazzo’s en minstens dertig kerken. Er is een boven- en een onderstad welke zijn verbonden door steile trappen, heel veel, heel steile trappen!

Nog altijd houdt de hemel hier een oogje in het zeil. Toen één van de oudste kerkjes werd omgebouwd tot kart-baan, werd er ingegrepen. Een deel van het stucco kwam naar beneden: het was het oog van god…….

Kijk, in dat soort plaatsen verblijven wij graag. En als je dan toch de halve eeuw moet aantikken, dan is dit nog niet zo’n slechte plek. We verblijven in een paleis vlak onder de duomo, in de meest romantische kamer, uitgevoerd in dieprood pluche. Op het bed een boeket wijnrode, fluwelige rozen. Een cadeautje van mijn liefste (met behulp van de vriendelijke receptioniste) om de mijlpaal toch een feestelijk tintje te geven.

Modica is in Italië wereldberoemd om zijn chocolade, die nog op de meest oorspronkelijke manier wordt bereid. We slaan groot in, want het valt tenslotte niet mee om vijftig te worden…..

 photo 18 mei_zpsfpzgwxt6.jpg

17 mei

Grieks-Romeins worstelen we met ons Fiatje door de drukke straten van Syracuse.

Het mooiste gedeelte van deze legendarische stad ligt op een soort eiland. Niet ver van de haven vinden we de Tempio de Apollo, of wat er nog van over is. De eerste grote tempel die de Grieken op Sicilië hebben opgericht.
In de straten eromheen maken marktkooplieden elkaar uit voor rotte vis, zo klinkt (en ruikt) het in ieder geval. Uiteindelijk leiden alle wegen weer naar de Duomo.
Grieken, Romeinen en Normandiërs hebben er iets aan opgeleukt tot de grote aardbeving van 1693, waarna vrijwel alles op Sicilië in barokstijl werd omgekleed. Ook van binnen is het een rare mengelmoes. Het plein voor de kathedraal is bijna wit en omgeven door monumenten.
Als onze ogen aan het licht gewend zijn, ontwaren we horden kinderen die op schoolreisje zijn. Ze dragen ter identificatie verschillend gekleurde petjes op het hoofd.

Ook bij de bron van Aretusa is een samenscholing. De leerlingen hebben zichtbaar geen oren naar de juf die hen verteld over het orakel van Delphi en hoe het de Korinthische kolonisten ertoe bracht Syracuse te stichten. Zodra het orakel is uitgesproken zien we hoe ze souvenirwinkeltjes bestormen en dan op zoek gaan naar hun favoriete gelato.
Wij flaneren nog een stukje over de boulevard, zien hoe helder de zee is, eten een panini op het Piazza del Duomo, en om te voorkomen dat we daar indommelen rijden we naar die andere attractie van de stad: Parco Archeologico.

 photo 17 mei 1_zpsrmozzmen.jpg

Grieks-Romeins worstelen we over paden en ruïnes een eind omhoog naar het Teatro Greco.
15.000 mensen konden hier naar de Toppers van toen kijken en ook nu worden er nog tal van voorstellingen gegeven. Beneden ligt een Romeins amfitheater. Net zo vervallen of liever gesloopt door de Spanjaarden die van de hapklare stenen de haven en vestingen van Syracuse bouwden.

 photo 17 mei 2_zpsbiujjezz.jpg

De zon is fel vandaag en we houden het voor gezien. We improviseren ons avondmaal bij het huisje want de kok van de agriturismo heeft geen zin.

De citroenen glimmen in de avondzon en wachten om geplukt te worden. Straks komt Umberto wat salami ”lenen” en de honden zullen weer vertellen over hun hondenleven.

Dan vertellen wij over hoe fijn de eerste dagen op Sicilië waren, tot we alle luiken sluiten en dromen van orakels en mirakels …

16 mei

Ontbijt aan de rand van het zwembad. Kinderstemmetjes weerklinken uit de huisjes beneden.
De agriturismo is net een dorpje. Op de buffettafel staan hemelse lekkernijen en de hemel zelf is strakblauw. Net als de zee, daar aan de einder.

Maar wij toeren een eindje de andere kant op en komen dan al gauw in Noto terecht. Eén brok Siciliaanse barok, uit hetzelfde geelbruine zandsteen opgetrokken. Meesterwerken van Sinatra. Nee niet die! Vincenzo........

Zoals het hoort, wandelen we triomfantelijk onder de boog door van de Porta Reale. De corso Vittorio Emanuele voert ons en vele bezoekers langs mooie Piazza’s, Chiesa’s en de onvermijdelijke Duomo. Het ziet er allemaal nogal theatraal uit, misschien ook omdat een groot gedeelte onlangs volledig is gerestaureerd.

In de Via Corrado Nicolaci zijn schilderingen van bloemetjes en veelkleurig zand neergelegd. Vanaf het balkon van Palazzo Nicolaci kun je ze beter zien, en de ijssalon op de hoek ook.

 photo 16 mei 1_zpsqjun4ybm.jpg

Als Noto siësta gaat houden rijden we verder de heuvels in.

Wilde bloemen groeien tussen de restanten van overblijfselen van ruïnes van verlaten dorpen. Rotsen van kalksteen, dan weer akkers vol graan. Het plaatsje Palazzolo Acreide verbergt voor even het uitzicht op de Monti Iblei. Op een terras voor het stadhuis testen twee oude mannetjes onze talenknobbel met hun verhalen over zonen die elders in Europa de kost verdienen, net als zij vroeger deden. We hebben geen repliek dus zakken we voor de test.

Dan zakken we meteen maar af, terug naar ons dorpje, waar we dineren in de buitenlucht. De maaltijd is eenvoudig doch voedzaam, en vooral (h)eerlijk.

 photo 16 mei 2_zpspsxffn6p.jpg

15 mei

We hebben hem Umberto genoemd. De zwarte kater vlijt zich neer op de vensterbank van ons huisje. Zijn baasje heeft op de Vespa een lekkere pizza voor ons gehaald.

Nog eventjes en dan trekt de zon zich terug achter de heuvels van Val di Noto.

De wind schudt aan de moerbeiboom, zwaluwen cirkelen rond en de Fikkies uit de buurt maken elkaar uit voor vuile hond.

Niets wijst erop dat we dat hele eind door de lucht zijn getransporteerd en kilometers rafelige autostrada hebben afgelegd om hier te geraken. Een lange schaduw valt over de boomgaard waar sinaasappels als rijpe peren van de boom vallen. Lust je nog een stukje ham Umberto?

Sicilië, op een mooie Pinksterdag.

 photo 15 mei 1_zpstzklgdnj.jpg

15 mei

 photo transavia_zpsni4a3tnc.jpg

Vandaag vertrekken we naar Sicilië.
Lekker genieten van het "Dolce Far Niente", het zoete nietsdoen.

Helemaal zorgeloos ben ik niet: BettyLoes en hun "fase", de zaailingen en de droogte. Ik krijg er buikpijn van!

Gelukkig is het allemaal snel verdwenen als we eenmaal geland zijn. En anders wel als ik de eerste oogstbare zaden bespeur.......

Als je niet kunt wachten tot het verslag in het logboek staat, kijk dan hier.

14 mei

 

 

Inmiddels zijn de aardbeien-"neusjes" flink aan het groeien geslagen.

 photo Aardbeienbed_zpsmhblatqu.jpg
13 mei

 photo binnestebuiten_zpsgt2cfvkl.jpg

BettyLoes heb photo Samen op de plank_zpsloy6ww3i.jpgben weer zo'n fase.....

Het ene moment (en in een dag passen véél van dat soort momenten) vliegen ze elkaar in de haren, en niet zachtzinnig. Ongelofelijk hoeveel geluid die kleine stembandjes kunnen voortbrengen.

Het andere moment liggen ze weer gezusterlijk op een stoel of op de krabpaal.

Hopelijk is de "fase" snel voorbij!

 

12 mei

 photo Vergeet-mij-nietjes_zpspfrqbdpe.jpg

 

Welke is de Brunnera, en welke is het vergeet-me-nietje?

Wie het weet mag het zeggen!

11 mei

 

 

Oef, wat is broeden toch saai!

Slaapverwekkend, gewoon.......

 photo Broeden is saai_zpsttsfsyxv.jpg
10 mei

 photo Zaailingen 2_zpsdlvxqa09.jpg

Inmiddels zijn vrijwel alle zaailingen geplant in de Hof der Zoetheid en de Keukenhof. De slakken houden zich gelukkig behoorlijk in, maar de droogte levert wel een hoop extra werk op.....

 photo Zaailingen 1_zpsclz0c8v5.jpg

9 mei
 photo Duif nestelt in boom_zpsf6bdb6lz.jpg

 

 

 

Deze duif heeft wel een héél mooi plekje gevonden om zijn nest te bouwen!

8 mei
 photo Narcisjes_zps7zoycjfq.jpg

 

Deze rare toetertjes zijn narcissen, maar dan zonder de schutbladen.

Ziet er apart uit, maar wél heel zonnig!

7 mei

 photo Fuut bouwt nest_zpstwfijlc5.jpg

Het is een bekend gegeven: als je relatie een grote verbouwing overleeft, dan overleeft hij alles!
Deze futen zitten dus helemaal goed!

 photo Fuut bouwt nest 2_zpszf2mr6lb.jpg

6 mei
 photo Niets op TV_zpshpiplarp.jpg

 

 

 

 

Hoezo niets op TV?

We hebben Betty toch........
5 mei

 

 

 

 

 

 

 

Het is bijna tijd om de zaailingen uit te planten.

Daarom verklaar ik vanaf vandaag de oorlog aan alles wat slak is......

 photo Capture 1_zpswulxjajv.jpg
4 mei

 photo Nijlgans met jonkies_zpssilslqfr.jpg

Al jaren loopt er bij de sloot voor ons huis een koppel nijlganzen rond. Hoewel ze vaak paarden, kwamen er nooit jongen. Daardoor heb ik altijd gedacht dat het "rose" ganzen waren. Het verschil tussen mannetje en vrouwtje is voor mij niet zichtbaar.....

Tot mijn grote vreugde blijken ze dit jaar zomaar ineens wél jongen te hebben: vier stuks nog wel! Zo zie je maar, met trouw en doorzettingsvermogen kun je (ook als nijlgans) een heel eind komen!

Een stukje verderop zijn ook de meerkoetkinderen uit het ei gekropen. Deze ouders zijn heel ervaren: ze brengen al jaren drie legsels per jaar groot.

 photo Meerkoet met jonkies_zpsaoqztayj.jpg

3 mei

 photo Tulpen 1_zps3qpzlfqf.jpg

In de Hof staan de tulpen er dit jaar prachtig bij! Dankzij het koele, vochtige weer lijken ze dit jaar extra lang te bloeien!

 photo Tulpen 2_zpsrxxyflxe.jpg

 photo tulpen tuin_zps4ewmiq8a.jpg

2 mei
 photo Trollius_zps9thd9xbx.jpg

 

 

De bloemen van de Trollius zijn net kleine cadeautjes. 

Ze gaan nooit helemaal open maar lijken in de knopfase te blijven hangen.

Daardoor blijven ze altijd een beetje geheimzinnig........

1 mei

 photo Capture 2_zpsqratupcu.jpg  photo Capture 3_zpslsp0hjhs.jpg

Dit jaar zijn de perenbomen en aalbessenstruiken de meest uitbundige bloeiers!

Welcome

Newest Members