Welcome

Newest Members

25 mei

 photo P1100167_zpsd28f9353.jpg  photo P1100168_zps3a74fe80.jpg

Ongeveer 10 kilometer ten westen van Münster bevindt zich Burg Hülshoff. Deze burcht is sinds de 15e eeuw in familiebezit. Annette von Droste-Hülshoff, één van de belangrijkste vrouwlijke Duitse dichters, werd hier in 1797 geboren. Ze woonde er tot ze in 1826 verhuisde.
Tegenwoordig bevindt zich in een aantal gedeelten van het burcht een museum dat een beeld geeft over het leven van de familie aan het begin van de 19e eeuw. De grote tuin van het kasteel met wildpark en tuineiland is voor publiek geopend en nodigt uit tot een mooie wandeling. Dat wil zeggen: meestal maar vandaag even niet. Er blijkt een tuinbeurs te zijn. Wisten we niets van, maar een fijne verrassing waar ook nog wat moois te scoren valt!


 photo P1100174_zpse74cfdc6.jpg  photo P1100175_zpsdd7d955c.jpg

24 mei

 photo P1100127_zps2a2bc53d.jpg  photo P1100129_zpsceb088fc.jpg

 photo P1100163_zps894bde1a.jpg  photo P1100165_zps5d153dc8.jpg

 photo P1100130_zps4df10fc6.jpg  photo P1100139_zps3ce941e2.jpg

Natuurlijk gingen we niet alleen voor de gezelligheid naar Münster. Deze universiteitsstad beschikt over een prachtige botanische tuin (aangelegd in 1803!), die ook nog gratis toegankelijk is. Hier brengen we een groot deel van de dag door. Een fikse onweersbui laten we, onder het genot van een ijsje op het overdekt  terras, lekker over drijven.

 photo P1100153_zpsca947215.jpg  photo P1100154_zps2d2a0f14.jpg

 photo P1100131_zps8ec13d6f.jpg

 photo P1100134_zps77628da0.jpg  photo P1100140_zpsda6e0cf2.jpg

 photo P1100145_zpsa16288d9.jpg  photo P1100151_zps04d2b812.jpg

23 mei

 photo P1100076_zpse57f80b2.jpg  photo P1100082_zps9b731195.jpg

Een paar dagen geleden was ik jarig en kreeg van mijn liefste een pinksterweekendje naar Münster cadeau. Niet alleen omdat het een leuk, oud slenterstadje is, maar ook omdat hij een lekker uitrusthotel had gevonden.

Onderweg stoppen we nog even bij het landgoed Aldenhaeve, met tuinen die zich kenmerken door een zeer natuurlijke aanleg. Door deze natuurlijke omgeving zingen veel bijzondere vogels, onder meer de kerkuil, de steenuil en de grauwe vliegervanger, hun hoogste lied. De thee met brownies smaakt overigens ook uitstekend!


 photo P1100089_zps8c3e09f7.jpg  photo P1100118_zpsa1506ee3.jpg

18 mei

 photo P1100189_zps8d040db1.jpg  photo P1100187_zps2367b7af.jpg
Doppelgänger, hoezo? Primula en Scabiosa zijn niet een een beetje familie van elkaar, maar dat zou je zo op het eerste gezicht niet zeggen!

14 mei

 photo P1100147_zpse0fd21f9.jpg
Ach kijk dat kuiken toch eens lekker slobberen........

10 mei

 photo P1100185_zps2d5b2bbe.jpg

 

 

 

Hij groeit tegen de klippen omhoog en als je hem eenmaal in je tuin hebt, raak je hem nooit meer kwijt:

 

Poschanskyana is de naam, Campanula poschanskyana, en zelfs James Bond krijgt hem niet meer uit zijn tuin!

 

Wat zeg ik, niet uit de tuin? Hij wandelt zelfs de hele wijk door........

6 mei

Het schiereiland kreeg dezelfde naam als het eerste schip dat deze baai ruim zeshonderd jaar geleden binnenvoer: São Lourenço.

Toen stond er nog een woud van bomen maar de aanblik is nu kaal. De grond krijgt telkens een andere kleur op deze dorre vulkanische uitloper. We hebben een stevige wandeling uitgezocht. “Alleen voor ervaren wandelaars”, staat er op de kaart.
Dat zijn we niet. We zien dus wel hoe ver we komen. Het is schitterend helder weer waardoor we de Ilhas Desertas duidelijk zien liggen. Daar kom je alleen over zee en met een vergunning want het is een natuurreservaat.




 photo tuin4_zps6c6bfc0e.jpgOok op onze tocht langs steile wanden worden we geacht de natuur ongemoeid te laten. Er staan genoeg bijzondere plantjes aan weerszijden van het pad, niet veel breder dan een misstap, maar het waait hier zo hard dat ik de flora niet van dichtbij wil zien. We worden bijna, echt bijna, van de rotsen geblazen. Ik bedwing een paar tranen want ik moet zichzelf op deze klippen telkens overwinnen.

Gelukkig zijn er geweldige plekken om uit te rusten en van het maanlandschap te genieten. De hellingen zijn soms met een felgeel bloementapijt gestoffeerd. De turquoise zee beukt op bizar gevormde rotsen, roestkleurig dan weer oker of groenzwart.

Na tweeëneenhalf uur ”sjouwen” bereiken we een soort oase: Casa do Sardinha. Dit is ons keerpunt, we laten de laatste top met rust. Pal daarachter liggen nog twee eilanden die net zo grillig en woest zijn. Perfecte plek voor een vuurtoren. Sommige wandelaars dalen af naar een piepklein strandje en koelen af in de Atlantische golven.

De terugweg leggen we een stuk sneller af. Worden we soms ervaren wandelaars? Als je je hoofd boven de richel aan de noordkust uitsteekt krijg je de volle laag gruis in je gezicht die de wind met zich meebrengt. Toch is het mogelijk aan de einder het eiland Porto Santo te ontwaren.


 photo tuin3_zps4aa44ba0.jpg
Nu en dan komt er een vliegtuig over. Ponta São Lourenço is het eerste stukje Madeira dat je door de lucht bereikt.


En zo zullen we het binnenkort door het raampje van de Boeing onder ons door zien verdwijnen …

5 mei

 photo tuin6_zps2b1b8d54.jpg

 photo tuin5_zps92eeeac7.jpg

Op maandag rijden we voor de vierde dag op rij onze berg af richting Funchal en parkeren alweer bij de kabelbaan. Maar ditmaal maken we er ook gebruik van, om naar de botanische tuin te gaan. Het is er heerlijk slenteren en er vallen genoeg zaden te oogsten. Het is druk, dus onmogelijk dit ongezien te doen. Daarom is het zaak om op te letten wie er op het moment suprême langskomt. Fransen en Italianen hebben het te druk met hun mobieltje om te letten op wat je doet. Duitsers en Nederlanders kijken afkeurend maar zijn te beleefd om er iets van te zeggen. Het meest moet je oppassen voor de Chinezen. Die zijn notoir nieuwsgierig en hebben blijkbaar maar één levensdoel: “can you eat that?”. “No, no, do not eat them, they are poisonous!”. Nou maar hopen dat ze het begrepen hebben…….


 photo tuin2_zps58f48efd.jpg

 photo tuin1_zps0e44c10e.jpg

4 mei

We waren het bijna vergeten: de reden waarom we juist in deze periode naar ons eiland zijn gekomen. Afgelopen donderdag begon het beroemde bloemenfestival. De opening ervan laten we aan ons voorbij gaan; we kunnen de plechtige toespraak toch niet verstaan. Maar op vrijdag zijn we present. Er heeft vandaag een cruiseboot aangemeerd dus het is gezellig druk. Na een kort bezoek aan de tuin van de gouverneur van ons eiland wandelen we langs tapijten van bloemen, die er nu nog enigszins fris bijliggen maar het in de verzengende hitte waarschijnlijk niet lang zullen volhouden. We schuiffelen langs kramen vol bloemen en paviljoens waarin de Madereense borduurkunst wordt gepresenteerd. Prachtig maar onbetaalbaar.

 photo feest6_zps785cb5c9.jpg
 
Wanneer we op zaterdag wederom ons Cliootje aan de voet van de kabelbaan van Funchal parkeren, lijkt het of we niet zijn weggeweest. Ditmaal begeven we ons naar het Praça do Munícipio, alwaar wij ons posteren aan de voet van de “Wall of Hope”, een staketsel van coniferengroen waar over een uur alle kinderen uit de omgeving een bloem in mogen steken. Sommigen kunnen niet wachten, het blijkt voor vele jonge gezinnen hét fotomoment van het jaar.

 photo feest5_zpsbd5d24a5.jpg
 
We hebben geluk, we staan bijna vooraan, maar moeten nog wel een uur wachten. Nooit beseft hoe lang een uur kan duren wanneer je naar de Portugese versie van “do-re-mi”, “advocaatje ging op reis” en het gehele repertoire van Samson en Gert en consorten moet aanhoren. Ze hebben maar één CD’tje, speeltijd circa 10 minuten. De machine staat op “repeat”. Toch bevangt ons een zeker sinterklaasgevoel. Nog even en we barsten uit in een jolig “zie ginds komt de stoomboot”, wat tot verwarring zou leiden want vandaag heeft er -voor de verandering- geen cruiseschip afgemeerd. Eindelijk arriveert de stoet met kinderen, een enkele in klederdracht maar het gros in schooluniform of in een t-shirt met het logo van hun “jardim d’escuelo”. Hier is alles overzichtelijk: jongetjes hebben kort haar en een broekje aan, meisjes lang haar en een jurkje. Er zijn geen uitzonderingen. Ze houden allemaal een bloem in hun knuistjes gekneld, doordrongen als ze zijn van feit dat de wereldvrede van hen afhangt. Voorwaar niet iets waar je lichtzinnig over kunt doen.
Wanneer alle bloemetjes in het groen zijn geprikt, worden er nog een paar honderd duiven losgelaten terwijl uit de luidsprekers “Alle Menschen werden Brüder” schalt. Het blijkt dat ze toch nog over een ander muziekrepertoire beschikken….


 photo feest4_zpsd60a6236.jpg

Op zondag is het moederdag en tevens het hoogtepunt van dit festival. Deze komt in de vorm van een heuse parade. Deze is met name bij toeristen heel populair, dus is het zaak er op tijd bij te zijn. Ruim twee uur voor vertrek van de stoet zijn we dus (alweer!) in Funchal en bezetten daar samen anderhalve meter stoeprand. Knappe jongen die ons daar nog wegkrijgt. Twee uur wachten is toch wel erg lang: tegen de tijd dat de stoet arriveert staat ieder richeltje en groefje van het trottoir in ons zitvlees getatoeerd.
Tegenover ons doet zich een kleine opstand voor. Daar staan de tribunes, waar toeristen tegen forse betaling (maar wel voorzien van gratis water en een strooien hoedje), gerieflijk en aanzienlijk korter op het spektakel kunnen wachten. Een beveiligingsbeambte is ingehuurd om ervoor te zorgen dat niemand voor de tribunes gaat staan. Niet dat de lokale bejaarden zich daar iets van aantrekken. Dit is hún openbare weg dus als zij daar willen zitten, dan doen zij dat ook. Van het Duits-Franse gesis en boegeroep trekken ze zich mooi niets aan. Van de beveiligingsbeambte ook niet, dus die geeft het na een uurtje ook maar op. Een-nul voor de grijze golf, ik vind het geweldig.


 photo feest3_zps61bda227.jpg
Twee uur lang laten we de stoet aan ons voorbij trekken, negen praalwagens en tienduizend(en) dansmariekes in alle leeftijden en maten. Allen in talloze variaties op hetzelfde jurkje. Na een halfuur verslapt, zeg maar stort mijn aandachtsboogje in (en mijn rug ook) maar weggaan doen we niet, dat is zielig!

 photo feest2_zps772f64e9.jpg

 photo feest1_zpsbc5c58f4.jpg

1 mei

Er staan drie dranghekken over de weg naar de hoogvlakte van Paúl de Serra. Om de versperring wat nadrukkelijker te maken is er ook nog een flinke stapel stenen aan toegevoegd. Tot hier en niet verder!

Daar staan we dan, in de kloof die het eiland in tweeën deelt. Kijk, achter je ligt de oceaan en vóór je ligt de oceaan. Madeira op z’n smalst. Boca de Encumeada.


 photo Harry2_zps3c6db6d7.jpg


De klim naar duizendenzeven meter is geweldig mooi, met de auto welteverstaan. Ons reisdoel is nu echter alleen via een grote omweg te bereiken maar dat is op zich geen straf. Dus rijden we naar omlaag richting São Vicente en passeren een lange rij geparkeerde auto’s.

Overal worden vuurtjes gestookt, tupperware collecties uit de kofferbak worden ritueel geopend en de inhoud aan houten spiesen geregen. Dia do Trabalho.
Dat vrijwel iedereen op de 1e mei wil grillen kan de reden zijn van de wegafsluiting. Er is immers de laatste jaren veel natuur in rook opgegaan, de zon is fel en we hebben hier nog geen spatje regen gehad.

 photo Harry1_zps48643148.jpg


Een half uur later krijg ik spijt geen vest te hebben meegenomen. We lunchen in Porto Moniz, een plaats dat je vijftig jaar geleden voor het eerst over een weg kon bereiken. Een enkele die-hard zwemt in de natuurbaden die door zee en wind zijn uitgehold. In deze uithoek staan geen dranghekken op de weg naar de hoogvlakte van Paúl da Serra. Wel koeien! Ze doemen op uit de dikke mist en in een bocht die altijd al onoverzichtelijk is.

Naarmate we hoger klimmen weet de zon verder door te dringen. Een fantasyfilm begint. Dan wordt de hemel weer blauw en de velden geel. “Gaffeldoorn”, zeg ik. Was dat niet het kasteel waar Harry Potter werd opgesloten?

Op de hoogvlakte, die eerder hoog dan vlak is, horen we kikkers kwaken. Verder niets. Boven de wolken, languit liggend tussen de heide, vragen wij ons af waarom wij onszelf niets meer afvragen. De radio die we op dag één hebben aangeschaft ligt nog onaangeroerd in de la.

De rest van de wereld is voor bepaalde tijd afgeschaft …